Уильям Шекспирдің "Корольдік актерлер" труппасы

Кіріспе

17 ғасырдағы Уильям Шекспирмен байланысты ағылшын театр труппасы

«Корольдің жігіттері» – Уильям Шекспирдің (1564–1616) өмірінің көп бөлігінде ойнаған актерлік труппасы болды. Елизавета I патшайымның тұсында «Лорд Чемберленнің адамдары» деп белгілі болған бұл труппа 1603 жылы король Джеймс I таққа отырғанда және труппаның меценаты болғанда «Корольдің жігіттері» атамын алды. 1603 жылғы 19 мамырдағы корольдік жарлық «Корольдің жігіттері» труппасының келесі актерлерін атады: Лоренс Флетчер, Уильям Шекспир, Ричард Бербэдж, Августин Филлипс, Джон Хемингес, Генри Конделл, Уильям Слай, Роберт Армин, Ричард Коули, «және олардың өзге де серіктестері». Аталған тоғыз актер король сарайының қызметкерлері болды. 1604 жылғы 15 наурызда жарлықта аталған тоғыз адамның әрқайсысына тәж кигізу салтанатында қолдану үшін төрт жарым метрлік қызыл мата таратылды.

1610 жылға

1603 жылдың желтоқсаны мен 1604 жылдың ақпаны аралығында алғашқы қысқы маусымда труппа сарайда сегіз рет, ал 1604 жылдың қарашасынан 1605 жылдың ақпанына дейін екіншісінде он бір рет өнер көрсетті, оның ішінде Шекспирдің жеті пьесасы мен Бен Джонсонның екеуі. Бұл Елизавета билігі кезіндегіден екі есе көп жұмыс жүктемесін білдірді. Патшаның адамына көбірек актерлер қажет болды, ал 1604 жылы үлескерлердің саны сегіз немесе тоғыздан, оннан, он бірден және он екіден көбейтілді. Жаңа үлескерлерге Джон Ловин, Александр Кук және Николас Тули кірді. 1605 жылдың мамырында Августин Филлипс қайтыс болды. Өсиетімен Филлипс Шекспирге, Бербиджге және компанияның тағы сегіз мүшесіне, сондай-ақ екі шәкіртіне және «мен қатысатын труппаның» жалданған жұмыскерлеріне 5 фунт стерлинг қалдырды. (Филлипс бұрынғы «қызметшісі» ретінде Кристофер Бистонға да мұра қалдырды. Бестон да бұрынғы шәкірті болғанға ұқсайды.) Труппа 1605–06 жылдың қысында он рет, ал 1606 жылдың жазында Дания королінің мемлекеттік сапары кезінде үш рет сарайда өнер көрсетті. Әр сахналық қойылым үшін 10 фунт стерлинг төленді. Олар сол жазда гастрольдік сапарда болып, шілде айының соңында Оксфордта болды. 1606–07 жылдың қысында сарайда тоғыз қойылым болды, оның ішінде 26 желтоқсанда «Король Лир» қойылымы көрсетілді; келесі қыста, 1607–08 жылдары, он үш сарайдағы өнер көрсетулер болды. 1608 жылдың шілдесінен желтоқсан айына дейін театрлар обаға байланысты жабылды. Патшаның адамы елді аралап, қазан айының соңында Ковентриде болды. Бурбидж отбасының меншігіндегі Блэкфриарс театры сол жылдың тамызында серіктестікке ұйымдастырылды, оның жеті үлесінің бесеуі Патшаның адамының мүшелеріне – Шекспирге, Бербиджге, Хемингске, Конделлге және Слайға берілді. Алайда Слай көп ұзамай қайтыс болып, оның үлесі қалған алтыға бөлінді. (Осы келісімге қатысқан екі актер емес – Ричардтың ағасы Кэтберт Бурбидж және театр менеджері Генри Эванстың агенті Томас Эванс болды.) Блэкфриарстың сатып алынуы труппа үшін үлкен артықшылық болды. Бұл труппаға жақсы ауа-райы болмағанда да, жыл бойы өнер көрсетуге мүмкіндік берді. Блэкфрайрс залының, сахнаны қоса алғанда, болғаны туралы айтылады; оның ең үлкен сыйымдылығы жүздеген көрерменді құрады. Бұл Глоб театрының 2500-3000 адамдық ең үлкен сыйымдылығымен салыстыруға болады. Дегенмен, Блэкфриарстағы билет бағасы Глобтағыдан 5-6 есе жоғары болды. Глоб билеттері бір пенден алты пенске дейін болды (1d-ден 6d-ге дейін); Блэкфриарстағы билеттер алты пенстен екі шиллингке дейін алты пенске (6d-ден 2s. 6d-ге дейін; 1 шиллинг = 12 пенс) дейін болды. Блэкфриарстағы ең арзан билет Глобтағы ең қымбат билетке тең болды; Блэкфриарстағы ең қымбат орын Глобтағы аналогынан бес есе қымбат болды. Глобқа Блэкфриарсты қосу Патшаның адамына кем дегенде екі есе көпшілікке арналған қойылымдардан түсетін табысын көбейтуге мүмкіндік беруі керек еді. Олардың жаңа байлығы Патшаның адамына үлкен қиындықтарды жеңуге мүмкіндік берді: Глоб театры 1613 жылы өртенгенде (төменде қараңыз), труппа қымбат қайта құруға мүмкіндік берді, осал сабан шатыры плиткамен ауыстырылды. Патшаның адамының екінші театры болғаны, олар 1621 жылдың желтоқсанында Адмиралдың/Палсгрейвтің адамының Фортуна театрында болған өртінде (осы труппа үшін апат, соңының бастамасы) болғандай, барлық пьесалары мен костюмдерін жоғалтпағанын білдірді. 1609 жыл тағы бір обалы жыл болды, сол кезде труппа саяхаттады, бірақ тоғыз пьеса сарайда қойылды. (Патшаның қамқорлығы қиын кезеңде артықшылық болды: труппаға 1603, 1608, 1609 және 1610 жылдары оба кезінде арнайы төлемдер төленді.) 1610 жыл жақсырақ болды, Глобта «Отелло» және Джонсонның «Сейан» пьесалары мен басқа да қойылымдар көрсетілді. Осы уақытқа дейін труппаға Джон Андервуд пен Уильям Остлер қосылды, екеуі де «Chapel балалары / Королеваның тойлары» труппасының тәжірибелі актерлері болды. Труппа 1610 жылдың тамызында Лондоннан Оксфордқа шығып, өнер көрсетті. Оларды Оксфорд қалалық билігі төледі. Корпус-Кристидегі Оксфорд студенті Генри Джексонның 1610 жылдың қыркүйегінде жазған және латын тілінде жазылған хатында Патшаның адамы Бен Джонсонның «Алхимик» пьесасын орындайтыны және Дездемона («Отеллодан») екеуі де сол жылдың басында Лондонда орындалғаны сипатталады. Жазба Корпус-Кристиде сақталған және оның көшірмесін Фолгер көрмесінде, Шекспир құжаттамасында көруге болады.

In their first winter season, between December 1603 and February 1604 the company performed eight times at Court and eleven times in their second, from November 1604 through February 1605, including seven plays by Shakespeare and two by Ben Jonson. This represented a workload twice as great as was typical under Elizabeth. The King's Men needed more men, and in 1604 the number of sharers was increased from eight or nine, ten, eleven and twelve. The new sharers included John Lowin, Alexander Cooke, and Nicholas Tooley. May 1605 brought the death of Augustine Phillips. In his will, Phillips left legacies to Shakespeare, Burbage, and eight other members of the company, plus two apprentices, and £5 to the hired men "of the company which I am of". (Phillips also leaves a bequest to Christopher Beeston, as a former "servant". Beeston was almost certainly another former apprentice.) The company gave ten court performances in the winter of 1605–06 and, unusually, three Court performances in the summer of 1606, during a state visit by the King of Denmark. Each Court performance earned them £10. They also toured that summer, and were in Oxford at the end of July, among other stops. Nine performances at Court marked the winter of 1606 07, including a performance of 26 December of King Lear; the following winter, 1607–08, saw thirteen Court appearances. From July to December 1608 the theatres were closed due to plague. The King's Men toured the countryside; they were in Coventry in late October. The Blackfriars Theatre, owned by the Burbage family, was organised into a partnership in August that year, with five of the seven shares going to members of the King's Men – Shakespeare, Burbage, Heminges, Condell, and Sly. Sly, however, died soon after, and his share was split among the other six. (The two non actors involved in the arrangement were Cuthbert Burbage, Richard's brother, and Thomas Evans, agent for theatre manager Henry Evans.) The acquisition of the Blackfriars represented an enormous advantage for the company. It allowed the company to perform year round instead of only in clement weather. The Blackfriars hall is thought to have been , including the stage; its maximum capacity was likely in the hundreds of spectators. This can be compared with the maximum capacity at the Globe Theatre of 2500 to 3000. Yet the ticket prices at the Blackfriars were five to six times higher than those at the Globe. Globe tickets ranged from a penny to sixpence (1d. to 6d. ); tickets at the Blackfriars ranged from sixpence to two shillings sixpence (6d. to 2s. 6d. ; 1 shilling = 12 pence). The cheapest admission at the Blackfriars equalled the most expensive at the Globe; the most expensive seat at the Blackfriars cost five times as much as its Globe counterpart. Adding the Blackfriars to the Globe should have allowed the King's Men to at least double their income from public performances. Their new wealth allowed the King's Men to overcome major adversity: when the Globe Theatre burned down in 1613 (see below), the company could afford an expensive rebuild, replacing the vulnerable thatch roof with tile. The fact that the King's Men had a second theatre meant that they did not lose all their playscripts and costumes, as happened to the Admiral's/Palsgrave's Men in the Fortune Theatre fire of December 1621 (a disaster that was, for that company, the beginning of the end). 1609 was another plague year during which the company travelled, although nine plays were still performed at Court. (Royal patronage was an advantage in difficult times: special payments in times of plague were made to the company in 1603, 1608, 1609, and 1610.) 1610 was a better year, with public performances at the Globe – Othello and Jonson's Sejanus among others. By this time the company had been augmented by John Underwood and William Ostler, both veterans of the Children of the Chapel/Queen's Revels company. The company left London and performed in Oxford in August, 1610. They were paid by the Oxford Municipal Authorities. A letter by Oxford student at Corpus Christi, Henry Jackson and dated September 1610 and in latin, describes the King's Men performing Ben Jonson's The Alchemist and describes Desdemona (in Othello) both of which had been performed earlier that year in London. The record is held at Corpus Christi and a copy can be viewed at the Folger Exhibition, Shakespeare Documented.

1623-ке дейін

Натан Филдтің Корольдің адамдарына қосқан үлесі Филдтің Флетчер мен Массинджермен бірге жазған «Мальталық салт атты» пьесасында көрініс тапқан. 1647 жылғы бірінші Бомонт және Флетчер фолиосында компанияның пьесаны қоюдағы негізгі актерлердің тізімі берілген, оның ішінде Бербидж, Филдтің өзі, Джон Андервуд, Ричард Шарп, Генри Конделл, Роберт Бенфилд, Джон Лоуин және Томас Холкомб. (Шарп пен Холкомб компанияның жігіт актерлері болды.) Бұл қойылымның күні белгісіз, бірақ ол 1616–19 жылдары Филдтің компанияға қосылуы мен Бербидждің өлімі арасында болған болуы керек. Филд осы кезеңде Джордж Чапменнің «Бусси Д’Амбуа» ролінде де ойнаған болуы мүмкін. Ол кейде өзінің мансабында осы рөлді ойнаған деп хабарланған, ал Корольдің адамдары бұл пьесаны көптеген жылдар бойы өз репертуарында сақтаған!!!!! 1619 жыл компания тарихында шешуші жыл болды. Blackfriars ауданының тұрғындары, олардың көпшілігі саяси және әлеуметтік жағынан бай және ықпалды болды, олардың арасында театрдың болуынан ешқашан қуанған жоқ; 1619 жылдың көктемінде олар театрмен байланысты көлік проблемаларына бұрынғыдан да қатты шағымданып, жергілікті шіркеулерге кіруге кедерілді. (Барлық ойын компаниялары ораза кезінде қызметін тоқтатуға міндетті болды – бұл талапты мүмкіндігінше, көбінесе жазасыз бұзған.) Осы жергілікті қарсылыққа жауап ретінде Корольдің адамдары 1619 жылғы 27 наурыздағы корольдік патентті жаңартты. Патентте компанияның қазіргі он екі акционерінің аты аталды; ардагерлер Бербидж, Лоуин, Хемингс және Конделлден басқа, тізімге Уильям Экклстоун, Роберт Гоф, Ричард Робинсон, Николас Тули және Джон Андервуд, сондай-ақ ең жаңа мүшелер, Натан Филд, Роберт Бенфилд және Джон Шенк кірді. Шэнк компанияның негізгі клоуны болады; оның мамандықтары би және физикалық комедия. Ол бірнеше топтардың ардагері болды, ол Пемброк пен Елизаветаның ер адамдарына Елизаветаның тұсында қайтып оралған болуы мүмкін; ол 1610–13 жылдары адмиралдың/ханзада Генридің/Палсгревтің компаниясында болған. Шэнк Роберт Арминнің орнын 1615 жылы Армин қайтыс болғаннан кейін Корольдің адамдарында алған болуы мүмкін. Шэнк сонымен қатар компания үшін шәкірттер оқытты – Томас Холкомб, Джон Томпсон, Томас Поллард және Джон Хониман. Роберт Гоф компанияның актерлерімен 1591 жылға дейін, «Жеті өлімге әкелетін күнә» пьесасында жігіт ролінде ойнаған болуы мүмкін; ол 1603 жылы Томас Поуптың өсиетінен мұра алды және 1605 жылы Аугустин Филлипстің өсиетінде куә болды, оның әпкесі ол үйленген болуы мүмкін. Гоф ешқашан танымал актер болған емес, оның ойнаған рөлдері туралы аз мәлімет бар. Біріншіден, жаңа патент берілген күні қолданылмай қалды. 1619 жылғы 13 наурызда Ричард Бербидж қайтыс болды. Сәуір немесе мамыр айында Джозеф Тейлор Принц Чарльздың ер адамдарынан Бербидждің орнын алмасты; ол Гамлет пен басқа да үлкен Шекспир/Бербидж рөлдерін ойнайтын. Дегенмен, Бербиджті сағынды: 1619 жылғы мамыр айында Пемброктың 3-ші графы Уильям Герберт өзінің әріптесіне жазған хатында басқалар пьесаны көруге кеткен болса да, «Мен жұмсақ жүректі болғандықтан, ескі танысым Бербидждің жоғалуынан кейін оны тез арада көруге шыдай алмадым» деп жазды. 1619 жылдың тамызында компания өзінің премьерасын өткізді. Осыдан кейінгі бір кездері олар Флетчердің «Күлкілі лейтенант» романын да қойған болуы керек. 1679 жылы Бомонт пен Флетчердің фолиосындағы сол пьесаның актерлік құрамы Тейлор мен Конделлді қосатын жалғыз тізім болып табылады. Осыдан көп ұзамай Конделл сахнадан кетіп қалған болуы керек. Келесі жылы, 1620 жылы, Натаниел Филд 33 жасында қайтыс болғанда, компанияға тағы бір соққы тиді. Оның орнын Джон Райс иеленді. Флетчер мен оның әріптестерінің, әсіресе Массинджердің шығармалары 1619–22 жылдары компанияның репертуарының маңызды бөлігін құрай берді. Флетчердің «Қуанышты әйелдер» және Флетчер/Массинджердің «Ел әдет-ғұрыптары» және «Кішкентай француз заңгері» бірлестіктері осы кезеңде Корольдің адамдарымен қойылды. Бірінші Бомонт және Флетчер фолиосындағы актерлік құрам тізімі үш пьесаның да бірдей тізімін береді: Тейлор, Лоуин, Андервуд, Бенфилд, Тули, Экклстоун және Ричард Шарп пен Томас Холкомб ұлдары. 1621 жылы Корольдің адамдары «Мальфи герцогинясын» қайта қойды. Пьеса екі жылдан кейін, 1623 жылы алғаш рет басылып шыққанда, квартода 1614 және 1621 жылдары Корольдің ер адамдарының екі қойылымы үшін біріктірілген актерлік құрамның тізімі болды (соңғысы 1619 жылы Бербидж пен 1623 жылы Тулидің өлімі арасында болды). Бұл тізімдер компаниядағы өзгеріс пен тұрақтылықтың аралас суретін көрсетеді. 1614 ж. 1621 ж. Фердинанд Ричард Бербидж Джозеф Тейлор Бозола Джон Лоуин өзгерген жоқ Кардинал Генри Конделл Ричард Робинсон Антонио Уильям Остлер Роберт Бенфилд Делио Джон Андервуд өзгерген жоқ Форобоско Николас Тули өзгерген жоқ Пескара Джон Райс өзгерген жоқ Сильвио Томас Поллард өзгерген жоқ Герцогиня Ричард Шарп өзгерген жоқ Мистрис Джон Томпсон өзгерген жоқ Кариола Роберт Паллант өзгерген жоқ Доктор, т.б. Роберт Паллант өзгерген жоқ.

Nathan Field's contribution to the King's Men is illustrated by the play The Knight of Malta, which Field wrote with Fletcher and Massinger. The first Beaumont and Fletcher folio of 1647 gives a list of the principal cast in the company's production of the play, which included Burbage, Field himself, John Underwood, Richard Sharpe, Henry Condell, Robert Benfield, John Lowin, and Thomas Holcombe. (Sharpe and Holcombe were boy actors with the company.) The date of this production is unknown, but it must have occurred in the 1616–19 era, between Field's joining the company and Burbage's death. Field may also have played the title role in George Chapman's Bussy D'Ambois in this period. He is reported to have played the role at some time in his career, and the King's Men had the play in their repertory for many years!!!!! 1619 was a pivotal year in the company's history. The residents of the upscale Blackfriars neighbourhood, many of whom were wealthy and influential politically and socially, had never been happy about the presence of a theatre in their midst; in the spring of 1619 they complained more loudly than usual about the traffic problems associated with the theatre, which blocked access to the local churches. (All the playing companies were required to cease activity during Lent – a requirement they flouted whenever possible, often with impunity.) In response to this local opposition, the King's Men obtained a renewal of their royal patent dated 27 March 1619. The patent named the twelve current shareholders in the company; in addition to the veterans Burbage, Lowin, Heminges, and Condell, the list includes William Ecclestone, Robert Gough, Richard Robinson, Nicholas Tooley, and John Underwood, and the newest members, Nathan Field, Robert Benfield, and John Shank. Shank would be the company's primary clown in the years to come; his specialties were dancing and knockabout physical comedy. He was a veteran of several troupes over the previous decades, going back perhaps to Pembroke's Men and Queen Elizabeth's Men in the reign of Elizabeth; he had been with the Admiral's/Prince Henry's/Palsgrave's company in the 1610–13 period. Shank may have taken Robert Armin's place in the King's Men after Armin's death in 1615. Shank also trained apprentices for the company – Thomas Holcombe, John Thompson, Thomas Pollard, and John Honyman. Robert Gough had been associated with the actors of the company perhaps as far back as 1591, when he may have been a boy player in The Seven Deadly Sins; he received a legacy in the 1603 will of Thomas Pope, and he witnessed the 1605 will of Augustine Phillips, whose sister he most likely married. Gough was never a prominent actor, and little is known about the roles he played. In one particular, the new patent was out of date the day it was issued. On 13 March 1619, Richard Burbage died. In April or May Joseph Taylor transferred from Prince Charles's Men to take Burbage's place; he would play Hamlet and the other great Shakespeare/Burbage roles. Yet Burbage was missed: in May 1619 the Lord Chamberlain, William Herbert, 3rd Earl of Pembroke, wrote to a colleague that while others had gone to see a play, "I being tender hearted, could not endure to see so soon after the loss of my old acquaintance Burbage." In August 1619, the company premiered its production of the controversial play John van Olden Barnavelt. And sometime in this immediate post Burbage period, they must also have staged Fletcher's The Humorous Lieutenant. The cast list for that play in the 1679 Beaumont and Fletcher folio is the only surviving list that includes both Taylor and Condell. Not long after this, Condell must have retired from the stage. Another blow hit the company in the following year, 1620, when Nathaniel Field died at the young age of 33. His place as sharer was taken by John Rice. The works of Fletcher and his collaborators, especially Massinger, continued to make up a significant portion of the company's repertory in the 1619–22 era. Fletcher's Women Pleased and the Fletcher/Massinger collaborations The Custom of the Country and The Little French Lawyer were acted by the King's Men in this period. Casts lists in the first Beaumont and Fletcher folio give the same roster for all three plays: Taylor, Lowin, Underwood, Benfield, Tooley, Ecclestone, and the boys Richard Sharpe and Thomas Holcombe. Around 1621, the King's Men performed The Duchess of Malfi again. When the play was first printed two years later, in 1623, the quarto featured a combined cast list for both the King's Men's productions, c. 1614 and c. 1621 (the latter occurred between the deaths of Burbage in 1619 and Tooley in 1623). Together these cast lists give a mixed picture of change and stability in the company in this era. c. 1614 c. 1621 Ferdinand Richard Burbage Joseph Taylor Bosola John Lowin same Cardinal Henry Condell Richard Robinson Antonio William Ostler Robert Benfield Delio John Underwood same Forobosco Nicholas Tooley same Pescara John Rice same Silvio Thomas Pollard same Duchess Richard Sharpe same Mistress John Thompson same Cariola Robert Pallant same Doctor, etc. Robert Pallant same

Екі қойылымда да Тули мен Андервуд өз рөлдерінен басқа, Ақымақтарды ойнады. Тұрақты компания мүшелерімен қатар, актерлік құрамға төрт жалданып алынған адамдар немесе жігіттер кірді: Паллант, Поллард, Шарп және Томпсон; рөлдердің қайталануын (және Палланттың жағдайында, одан да көп қайталануын) ескеріңіз. Флетчер/Массинджердің «Теңіз саяхаты» пьесасы 1622 жылғы 22 маусымда Revels шеберімен лицензияланды. 1622 жылғы 26 желтоқсанда, Әулие Стефан күні Корольдің адамдары Флетчер/Массинджердің «Испан діңгегі» пьесасын сарайда қойды. 1623 жыл: Бірінші Фолио Шекспирдің пьесаларындағы 26 «негізгі актерлердің» тізімін береді, бұл соңғы тридцать жылдағы Лорд Чемберленнің/Корольдің адамдарының маңызды мүшелерінің толық тізімін ұсынады. 1603 жылғы түпнұсқа корольдік патенттегі сегіз адамнан (Шекспир, Бербидж, Хемингс, Конделл, Филлипс, Каули, Слай және Армин) басқа, тізімге Уильям Кемпе, Томас Поуп, Джордж Брайан, Джон Лоуин, Сэмюэл Кросс, Александр Кук, Сэмюэл Гилбурн, Уильям Остлер, Натан Филд, Джон Андервуд, Николас Тули, Уильям Экклстоун, Джозеф Тейлор, Роберт Бенфилд, Роберт Гоф, Ричард Робинсон, Джон Шенк және Джон Райс кіреді. 1623 жылы біраз уақыт өткен соң, тәжірибелі клоун Уильям Роули өзінің сахналық мансабының соңғы екі жылында Корольдің адамдарына қосылды. Ол келесі жылғы «Шахмат ойынында» Семиз бішкек рөлін ойнайтын. Королева Аннаның адамдары мен Red Bull компаниясының жетекші актерлерінің бірі Ричард Перкинс 1623 жылдың соңында Корольдің адамдарына қосылды.

1642 жылға дейін

1624: Элиард Суонстон Леди Елизаветаның труппасынан шығып, Корольдің труппасына қосылды. Бұрынғы Леди Елизавета труппасының ветерандары – Нейтан Филд, Джон Райс және (Принц Чарльз труппасы арқылы) Джозеф Тейлор. Суонстон компаниямен бірге болған жылдары «Отелло» мен «Ричард III» рөлдерін орындағаны хабарланды (кем дегенде 1642 жылға дейін). Роберт Гоф 1624 жылы қайтыс болды. Сондай-ақ 1624 жылы Корольдің труппасы Миддлтонның «Шахмат ойыны» пьесасын сенсациялық түрде қойды, ол бес күн бойы (6–16 тамыз, жексенбі күндерін қоспағанда) сахнада тұрды, сонымен қатар олар сотқа тартылып, Жасырау кеңесінен айыппұл алды. Компания желтоқсан айында Массинджердің «Испан вице-королі» пьесасын Ревлдер шеберінен рұқсатсыз қойғаны үшін де қиындыққа тап болды. Корольдің труппасының акционерлері өнерлерін іске асыру үшін жалдамалы актерлер тобына тәуелді болды. 1624 жылдың 27 желтоқсанында сэр Генри Герберт компанияның 21 жалдамалы адамының тізімін жариялады, олар Лорд Чемберленнің немесе Ревлдер шеберінің рұқсатысыз тұтқындалмай немесе «әскерге алынбай» қалуға құқылы болды. Тізімге Роберт Паллант сияқты қосалқы актерлер, музыканттар және Эдвард Найт сияқты жұмыскерлер, сондай-ақ Джон Роудс сияқты гардероб сақтаушы кірді. 1625 жылдың көктемі белгісіздікке толы болды. Жаңа король, Карл I, бұрыннан өзінің актерлік труппасы болған, Принц Чарльз труппасымен бірге болды; ол оларды жаңа Корольдің труппасы ете ме? Компанияның беделі – олар елдегі ең жақсы труппа ретінде танылған – корольдік қолдаудың жалғасуына әкелді. Принц Чарльз труппасы олардың қамқоршысы король болғаннан кейін таратылды, оның үш мүшесі – Томас Хоббс, Уильям Пенн және Энтони Смит Корольдің труппасына қосылды. 1620-жылдардың басында Англияда экономикалық депрессия болғанына қарамастан, Корольдің труппасы өркендеді: компанияның 1625 жылы он бес акционері болды. Бұл персоналдың көп болуы компанияға бұрынғыдан гөрі үлкен актерлік құраммен қойылымдар қоюға мүмкіндік берді [қараңыз: «Ғашықтың меланхолиясы»; «Новелла»]. Сондай-ақ 1625 жылы Ричард Перкинс Корольдің труппасымен қысқа мерзімді жұмысын аяқтап, жаңа құрылған королева Генриетта труппасының жетекшісі болды. 1626 жылдың соңында Корольдің труппасы Мессинджердің «Рим актері» пьесасын алғаш рет көрсеткенде, актерлік құрамында 13 жастағы жаңа актер Джон Хониман болды. Уильям Тригг 1626–1632 жылдары компанияда әйел рөлін ойнаған тағы бір актер болды, бірақ одан кейін оның қызметі белгісіз. Генри Конделл 1627 жылдың желтоқсан айында қайтыс болды. Ол Blackfriars және Globe театрларындағы үлесін отбасына қалдырды. 1630 жылы Корольдің труппасының Blackfriars көршілерінен келген қарсылық тағы да күшейді. 1631 жылы комиссия Blackfriars мүлкін сатып алу мүмкіндігін зерттеді және компанияның мүлкіне алдағы он төрт жыл ішінде салған инвестициясы 2900 фунт стерлинг 13 шиллинг 4 пенни екенін анықтады. Бұл көрсеткіш тек театрдың жалдамалы ақысын және пайызын ғана қамтыды; жауап ретінде Корольдің труппасы өздерінің инвестицияларының толық есебін жасады, олардың жалпы құны 21 990 фунт стерлинг, бұл комиссияның көрсеткішінен жеті есе көп. Компанияның театрдағы үлесі ешқашан сатып алынбады. 1630 жылы Джон Хемингс қайтыс болғаннан кейін, оның Globe және Blackfriars театрларындағы үлесі оның ұлы Уильямға өтті. Уильям Хемингстің акцияларын бес жылдан кейін сатуы компания ішінде үлкен дау тудырды; 1635 жылды қараңыз. 1632 жылы Корольдің труппасына Стивен Хаммертон қосылды. Ричард Шарп сол жылы қайтыс болды; ол «Мальфи герцогинясының» екі қойылымында да ойнаған актер болды, кейіннен Хаммертон алдағы онжылдықта жасағаны сияқты жас еркек рөліне өтті. 1633 жылы компанияның Ревлдер шебері Сер Генри Гербертпен пьесаларының мазмұны бойынша қиындықтары болды. 19 қазанда Герберт «жаман және қорлау» мазмұны үшін Флетчердің Шекспирдің «Шикіртке үйрету» романының жалғасы «Әйел сыйлығы» пьесасын тыйым салды. Компания оның орнына Флетчер/Бэмонттың «Қарар әйел» пьесасын қойды. 21 қазанда Герберт компанияның «кітапшысына» немесе «кеңесшісіне» хат жолдады, олардың пьесаларындағы «антттар, бейкүнәлік және ашық әжуалар» туралы. 24 қазанда Джон Лоуин мен Элиард Суонстон Гербертке ренжіткені үшін кешірім сұрады. (Жозеф Тейлор мен Роберт Бенфилд кездесуге қатысқан, бірақ кінә немесе кешірім сұрауға қатысы жоқ; Суонстон мен Лоуин «Әйел сыйлығының» актерлік құрамында болған, бірақ Бенфилд пен Тейлор жоқ.) Осы оқиғадан кейін Корольдің труппасы жаңа қойылымдар үшін бұрынғы пьеса мәтіндерін Гербертке қайта қарауға тапсырды, бұл бұрын қажет болмаған. Бұл Гербертке төленетін ақының артуын білдірді. Флетчердің пьесасы келесі айға дейін жеткілікті түрде түзетілді, сол кезде компания 26 және 28 қарашада 1633 жылы Сент-Джеймс сарайында король мен королева алдында «Шикіртке үйрету» және «Әйел сыйлығы» пьесаларын қойды. Гербертке сәйкес, Шекспирдің пьесасы «ұнады», бірақ Флетчердің пьесасы «өте ұнады». 1634 жылдың 7 сәуірінде Корольдің труппасы Джордж Чапманның «Бусси Д’Амбуа» пьесасын сарайда қойды. Басты рөлді, хабарлама бойынша, Элиард Суонстон орындады; Джозеф Тейлор осы кезде өте «сұр» болғандықтан жас жігіттің рөлін ойнай алмады. Компания осы пьесаны 1638 жылдың 27 наурызында тағы да сарайда қойды. 1630-жылдардың басында Уильям Хемингс әкесі Джон Хемингстің қайтысынан кейін мұраға алған театр үлесін сатты (1630). Ол (кейбір жағдайларда құпия түрде) Blackfriars-тағы екі және Globe-тағы үш үлесін Корольдің труппасының мүшесі Джон Шэнкке 506 фунт стерлингке сатты. Сатуға жауап ретінде Корольдің труппасының үш мүшесі – Элиард Суонстон, Томас Поллард және Роберт Бенфилд – үлестерді өздері сатып алу мүмкіндігі үшін Лорд Чемберленге (сол кезде Филипп Герберт, 4-ші Пембрук графы) жүгінді. Осы мәселе бойынша, үш үміткердің және Катберт Бурбедждің және Джон Шэнктың пікір алмасуларын қамтитын бірнеше құжаттар әлі де сақталған; олар компанияның шамамен 1635 жылғы бизнесі туралы көптеген ақпараттарды қамтиды. Үміткерлер кампаниясын бастаған кезде сегіз Blackfriars үлесі былай бөлінді: Шэнк екеуін иеленді, ал Тейлор, Лоуин, Андервуд, Катберт Бурбедж, Генри Конделлдің әйелі және Ричард Бурбедждің әйелі және Ричард Робинсонның әйелі біреуден иеленді. Он алты Globe үлесінің Катберт Бурбедж мен Робинсонның әйелі әрқайсысы үш жарым үлеске ие болды, Шэнк үш үлеске ие болды, ал Тейлор, Лоуин және Конделлдің әйелі әрқайсысы екеуден иеленді. Герберт акционерлерге Суонстон, Бенфилд және Поллардқа үлестерді сатуға бұйрық берді, бірақ Бурбедж және Шэнк қарсылық көрсетті. Корольдің труппасы 1636 жылы корольдің саяхатына қатысты. Осылайша олар 1636–1637 жылдары обадан туындаған ұзақ театрдың жабылуының салдарынан, кем дегенде, қашып құтылды. Комедияшы Джон Шэнк 1636 жылы қайтыс болды, сондай-ақ Катберт Бурбедж қайтыс болды. 1636 жылғы король жарлығы Шекспирдің сіңлісі Джоанның кіші ұлы Уильям Харт (1600–39) сол кезде компанияда актер болғанын көрсетті. 1630-жылдардың соңында компания королева Генриетта Марияға жақын сарайлықтар жазған пьесаларды қоюға кірісті, мысалы Уильям Картрайттың «Корольдық құл» (1636) немесе сэр Джон Саклингтың «Аглаура» (1637); олар өндірістің сәнді костюмдерімен сыйланды. Компанияның репертуары осы кезеңде тарылды; олар аз пьеса қойды, ал қойғандары осы субсидияланған сарайлық туындылар болды. Олардың экономикалық жағдайы да нашарлады; 1625 жылы он бес акционерден 1636 жылы тоғызға дейін азайды. 1642 жылғы күйреуді болжай алмаған Корольдің труппасы шамамен 1640 жылы үлкен кеңейтім жасады. Олар бес жаңа адамды актерлер мен акционерлер ретінде қабылдады: Уильям Аллен, Теофилус Берд, Майкл Боуер, Хью Кларк және Уильям Роббинс. Барысы бес еуі де королева Генриетта труппасының ветерандары болды және барлығы 1641 жылдың 22 қаңтарында Стивен Хаммертонмен бірге Палата күзетшілері болып тағайындалды. Массинджердің 1640 жылы қайтысымен труппа да...

1624: Eliard Swanston left the Lady Elizabeth's Men to join the King's Men. Previous Lady Elizabeth's veterans to join include Nathan Field, John Rice, and (via Prince Charles's Men) Joseph Taylor. Swanston is reported to have played Othello and Richard III during his years with the company (which extended at least through 1642). Robert Gough died in 1624. Also in 1624, the King's Men gave their sensational production of Middleton's A Game at Chess, which ran for an unprecedented nine days straight (6–16 August, Sundays excepted), and also got them prosecuted and fined by the Privy Council. The company got into more trouble in December, for performing Massinger's The Spanish Viceroy without a license from the Master of the Revels. The sharers in the King's Men depended upon a crew of hired men to make their performances work. On 27 December 1624, Sir Henry Herbert issued a list of the company's 21 hired men who could not be arrested or "press'd for soldiers" without the allowance of the Lord Chamberlain or the Master of the Revels. The list includes supporting actors like Robert Pallant, musicians, and functionaries like Edward Knight the prompter and John Rhodes the wardrobe keeper. The spring of 1625 brought a period of uncertainty. The new king, Charles I, had long had his own troupe of actors, Prince Charles's Men; would he make them the new King's Men? The existing company's established prestige – they were widely recognised the best in the land – led to a continuance of royal patronage. The Prince Charles's company folded after their patron became king, with three of its members, Thomas Hobbs, William Penn, and Anthony Smith, joining the King's Men. Though the early to mid 1620s was a period of economic depression in England, the King's Men prospered: the company had fifteen sharers in 1625. This abundance of personnel allowed the company to stage productions with larger casts than before [see: The Lover's Melancholy; The Novella]. Also in 1625, Richard Perkins terminated his brief period with the King's Men to become the leading man of the newly formed Queen Henrietta's Men. When the King's Men premiered Massinger's The Roman Actor late in 1626, the cast included a new boy player, John Honyman, aged 13. William Trigg was another boy playing female roles for the company in the 1626–32 period; but after that his activities are unknown. Henry Condell died in December 1627. He left shares in the company's theatres, the Blackfriars and the Globe, to his surviving family. Opposition from the King's Men's Blackfriars neighbours reached another peak around 1630. In 1631 a commission investigated the possibility of buying out the Blackfriars property, and concluded that the company's investment in the property, over the coming fourteen years of their unexpired lease, was £2900 13s. 4d. This figure, however, covered only theatre rent and interest; in response the King's Men produced an itemised account of their investment, valuing the whole at £21,990, more than seven times as much as the commission's figure. The company's interest in the theatre was never bought out. Upon John Heminges' death in 1630, his shares in the Globe and Blackfriars Theatres passed to his son William. William Heminges's disposal of his shares five years later would cause a major controversy within the company; see 1635 below. The boy player Stephen Hammerton joined the King's Men in 1632. Richard Sharpe died in the same year; he was the boy actor who played in both productions of The Duchess of Malfi, and later graduated to young male leads, as Hammerton would do over the coming decade. In 1633, the company had difficulties with Sir Henry Herbert, the Master of the Revels, over the content of their plays. On 19 October, Herbert forbad the performance of The Woman's Prize, Fletcher's sequel to Shakespeare's The Taming of the Shrew, because of its "foul and offensive" content. The company acted the Fletcher/Beaumont play The Scornful Lady instead. On 21 October, Herbert addressed a letter to Edward Knight, the "book keeper" or prompter of the company, on the subject of the "oaths, profaneness, and public ribaldry" in their plays. And on 24 October, John Lowin and Eliard Swanston apologised to Herbert for giving offence. (Joseph Taylor and Robert Benfield were reportedly present at the meeting, but were uninvolved in either the offence or the apology; apparently Swanston and Lowin were in the cast of The Woman's Prize but Benfield and Taylor were not.) After this incident, the King's Men had their old play texts re examined by Herbert for new productions, something that was previously not required. This meant more fees paid to Herbert. The text of Fletcher's play was repaired adequately by the next month, when the company performed The Taming of the Shrew and The Woman's Prize before the King and Queen at St. James's Palace on 26 and 28 November 1633. According to Herbert, Shakespeare's play was "liked", but Fletcher's play was "very well liked." On 7 April 1634, the King's Men played George Chapman's Bussy D'Ambois at Court. The title role was reportedly played by Eliard Swanston; Joseph Taylor, at this point in his career, was too "grey" for the role of a young firebrand. The company played the same play at Court again on 27 March 1638. In the early 1630s, William Heminges sold off the theatre shares he'd inherited from his father upon John Heminges's death (1630). He sold (clandestinely, perhaps) two shares in the Blackfriars and three in the Globe to King's Man John Shank, for £506. In response to the sale, three other King's Men, Eliard Swanston, Thomas Pollard, and Robert Benfield, appealed to the Lord Chamberlain (then Philip Herbert, 4th Earl of Pembroke) for a chance to buy shares for themselves. Several documents in this matter, including back and forth statements from the three petitioners and from Cuthbert Burbage and John Shank, still exist; they contain abundant information on the company's business c. 1635. When the petitioners began their campaign, the eight Blackfriars shares were distributed this way: Shank held two, and Taylor, Lowin, Underwood, Cuthbert Burbage, Mrs. Condell (Henry Condell's widow), and Winifred Robinson (Richard Burbage's widow and Richard Robinson's wife) had one each. Of the sixteen shares in the Globe, Cuthbert Burbage and Mrs. Robinson each owned three and a half shares, Shank had three, and Taylor, Lowin, and Mrs. Condell each owned two. Herbert ordered the existing shareholders to sell shares to Swanston, Benfield, and Pollard, though Burbage and Shank resisted. The King's Men accompanied Charles I on a royal progress in 1636. In so doing they evaded, at least to some degree, the consequences of the prolonged theatre closing due to plague in 1636–37. Comedian John Shank died in 1636, as did Cuthbert Burbage. A royal warrant of 1636 reveals that Shakespeare's nephew William Hart (1600–39), the son of the poet's younger sister Joan, was an actor in the company at the time. In the later 1630s the company took up the practice of staging plays written by courtiers favoured by Queen Henrietta Maria, like William Cartwright's The Royal Slave (1636) or Sir John Suckling's Aglaura (1637); they were rewarded with the lavish costumes of the productions. The company's repertory narrowed in this era; they produced fewer new plays, and those they did stage were mainly these subsidised courtly works. Their economic situation also worsened; from a high of fifteen in 1625, the number of sharers dropped to nine by 1636. Unable to foresee the coming collapse of 1642, the King's Men undertook a major expansion around 1640. They brought in five new men as actors and sharers: William Allen, Theophilus Bird, Michael Bowyer, Hugh Clark, and William Robbins. All five were veterans of Queen Henrietta's Men; and all five were made Grooms of the Chamber on 22 January 1641, along with Stephen Hammerton. With Massinger's death in 1640, the troupe also needed a new house dramatist; James Shirley was recruited for the job. The company staged Shirley's The Cardinal in 1641, and his The Sisters in the Spring of 1642. The production of Shirley's next work, The Court Secret, was prevented by the theatre closure in September 1642.

Салдары

1642: Парламенттегі пуритандықтар Англия азамат соғысының басында Лондон қаласын басып алып, 2 қыркүйекте барлық театрларды жабуға бұйрық берді. Театрлар 1660 жылы Реставрацияға дейін ресми түрде жабық қалды. 1646 жылы Корольдің адамы (King's Men) Парламенттен 1642 жылға дейінгі қойылымдары үшін төленбеген ақшасын алды. Театрларда құпия және сирек қойылымдар өтті. 1647 жыл салыстырмалы түрде ресми түрде кеңшілікке толы жыл болды, онда театрлық қойылымдар жиі кездесетін. Он актер 1647 жылғы Бомонт пен Флетчердің фолиосына Корольдің адамы ретінде қол қойды: Роберт Бенфилд, Теофилус Берд, Хью Кларк, Стивен Хаммертон, Джон Ловин, Томас Поллард, Ричард Робинсон, Джозеф Тейлор, Элиард Суонстон және Уильям Аллен. Осы тізімдегі алғашқы жеті актер 1648 жылдың 28 қаңтарында Корольдің адамының үлескерлері ретінде келісімшартқа қол қойды, бұл компания сол кезде қайта жандануға тырысқанын немесе қайта жандандыруға ұмтылғанын көрсетеді. Компанияның бұл құрамы сол жылдың шілде айында төлем жасамағаны үшін тарап кетті. 1648-49 жылдардың қысында труппаны қайта жандандыруға тағы бір әрекет жасалды, бірақ бұл жолы бұрынғы ветерандар тобына қарағанда жас актерлер тобы болды. 16 адамнан тұратын бұл жаңа топқа Уолтер Клан мен Чарльз Харт кірді, олар 1642 жылы жабылуға дейін Корольдің адамы ретінде ойнаған болатын. Бұл екеуі және тағы сегіз актер 1648 жылдың 27 желтоқсанында Уолтер Конвеймен келісімшартқа қол қойды, ол олардың қаржы демеушісі болды. Бұл әрекет те сәтсіз аяқталды және 1661 жылға дейін сот процестеріне әкелді. 1647 жылдан кейін қуғын күшейді: 1648 жылдың ақпанында және 1649 жылдың қаңтарында Корольдің адамының актерлері қойылымдар кезінде тұтқындалды. [Ролло Нормандияның герцогы туралы қараңыз.] Кейбір компания мүшелері балама кәсіптерге көшті; Элиард Суонстон зергер болды, ал жалдамалы актерлер Александр Гоф және Эндрю Пенникуик станционерлер (кітап сатушылар) болды. 1660 жылы театрлар ресми түрде қайта ашылған кезде ескі актерлер мен драматургтардың көп бөлігі қалмады, ал ескі театрлық тәжірибе мен дәстүрлер көбінесе жоғалып кетті. Әйелдер рөлін енді балалар емес, әйелдер орындады [Эдвард Кинастонды және Маргарет Хьюзді қараңыз], ал бұрынғы кең таралған ашық ауадағы театрлар енді болмады; жоғары бағалы жабық театрлар қалыпты жағдайға келді. Жаңа Король компаниясы құрылғанмен, ол бұрынғы компаниясымен тек корольдік демеушілігінен басқа ештеңе ортақ емес еді (бірақ Чарльз Харт және Уолтер Клан сияқты ескі компанияның бірнеше мүшелері ауысты). Ол қатысқан Реставрация драмасы негізінен жаңа негіз болды. Елизавета және Якоб дәуірінің классикалық шығармалары Реставрация репертуарының негізін құрады, бірақ көптеген, әсіресе трагедиялар, Людовик XIV француз театрының ықпалымен жаңа талғамға сәйкес келтірілді. Елизаветалық дәуірдің көптеген көріністері, көптеген кейіпкерлері және жанрлардың қосылысы негізінен Реставрация комедиясында сақталды.

1642: the Puritans in Parliament gained control over the city of London at the beginning of the English Civil War, and ordered the closing of all theatres on 2 September. The theatres remained officially closed until the Restoration in 1660. In 1646, the King's Men received back pay from Parliament, money they were still owed for pre 1642 performances. Clandestine and sporadic theatre activity occurred. 1647 was a year of relative official leniency, when theatrical performances were not uncommon. Ten actors signed the dedication in the 1647 Beaumont and Fletcher folio as the King's Men; these were Robert Benfield, Theophilus Bird, Hugh Clark, Stephen Hammerton, John Lowin, Thomas Pollard, Richard Robinson, Joseph Taylor, Eliard Swanston, and William Allen. The first seven men on that list also signed a contract as sharers in the King's Men on 28 January 1648, showing that the company was re activating, or attempting to re activate, at that time. This iteration of the company collapsed in July the same year when it failed to make a payment. Another attempt to revive the troupe followed during the winter of 1648–49, with a younger group of actors than the previous crew of veterans; this new group of 16 included Walter Clun and Charles Hart, who had played with the King's Men as boys before the 1642 closing. These two plus eight others signed a contract on 27 December 1648 with one Walter Conway, an upholsterer who was their financier. This effort also failed, and was producing litigation as late as 1661. Repression grew stronger after 1647: in February 1648 and January 1649, King's Men players were arrested in the midst of performances. [See: Rollo Duke of Normandy.] Some company members chose alternative careers; Eliard Swanston became a jeweller, while hired men Alexander Gough and Andrew Pennycuicke became stationers. By the time the theatres formally re opened in 1660, few of the old players and playwrights remained, and the old theatrical practices and traditions had largely been lost. Female roles were soon performed by women rather than boys [see Edward Kynaston; Margaret Hughes], and the open air playhouses common in the past were no more; the more elite higher priced indoor theatres became the norm. Although a new King's Company was established, it had little in common with its predecessor other than a royal patron (though a few members of the old company, like Charles Hart and Walter Clun, made the transition). The Restoration drama in which it participated was largely a new foundation. While Elizabethan and Jacobean classics were the mainstay of the Restoration repertory, many, particularly the tragedies, were adapted to conform to new tastes influenced by the French theatre of Louis XIV. The Elizabethan features of multitude of scenes, multitude of characters, and melange of genres lived on primarily in Restoration comedy.