Марго Адлер: Американ журналисінің өмір жолы

Кіріспе

Америкалық журналист (1946–2014)

Марго Сюзанна Адлер (16 сәуір 1946 – 28 шілде 2014) – американдық автор, журналист және лекторы. Ол 35 жыл бойы Ұлттық қоғамдық радиода тілші болып жұмыс істеді, Нью-Йорк бюросының басшысы болды және Ұлттық қоғамдық радионың (NPR) «All Things Considered» және «Morning Edition» ұлттық бағдарламаларында жиі естілді. Өзін Викканың бас жұбысы деп сипаттаған, сондай-ақ әйгілі психолог Альфред Адлердің жалғыз немересі, екінші дүниежүзілік соғыстан бұрын Венада Зигмунд Фрейд пен Карл Юнгтың замандасы және әріптесі. Ол анасы Фрейда Накке Адлердің (туған тегі Пастернак) жалғыз баласы болды, оның ата-анасы Марго дүниеге келгенге дейін қайтыс болған. Фрейда харизматикалық болғандықтан, Марго оны Маме тәтесімен салыстырды – әдемі, белгілі саяси белсенді және Маргоның сүйікті анасы. Ата-анасы екеуі де еврей болғанмен, дінді ұстанбаған және діни мерекелерді тойламайтын. 1960 жылдары өскен кезі туралы автобиографиялық «Еретик жүрегі» атты кітабында ол өзін «Америкадағы бөтен адам» деп атады. Оның әкесінің әкесі Леон Троцкийдің жақын досы болған. Троцкийді Сталин мен оның қолдары аяусыз қуғынға алып, соңында өлтірген. Оның әкесінің әкесі отбасын Австриядағы сталиндік, троцкийшіл топтардың қудалауынан қашу үшін Америкаға әкелген. Бірақ ол Ресейде түрмеде отырған үлкен қызы Валентинаны құтқара алмады. Отбасының досы Альберт Эйнштейн Альдерлердің атынан араласып, Валентина мен оның күйеуінің 1942 жылы ГУЛАГта қайтыс болғанын білген. Марго өзін «солшыл ата-ана тәрбиелеген», «Маккарти дәуірінің қақ ортасындағы қызыл сәби» деп сипаттайды. Оның әкесі, әкесі сияқты, психиатр болған, ол Марго үшін жұмбақ болып қалды. Ол өмірін әкесінің адам психологиясы туралы теорияларын талдауға және Карл Маркстің экономикалық социализм теорияларымен салыстыруға арнады, бірақ ол қайтыс болған кезде бұл жұмыс аяқталмай қалды. Марго былай деп жазды: «Менің басыма соғылған жалғыз нәрсе – «әлеуметтік қызығушылық» деген Адлердің ұғымы, ол менің жастығымда нақты анықталмағанмен, ынтымақтастыққа және жеке тілектеріңізді қоғамның қажеттіліктерімен біріктіруге байланысты болған сияқты – социализмге ұқсас». Марго Манхэттенде өсті, онда ол Гринвич-Виллидждегі либералды қала және ел мектебінде оқыды – «менің утопиям, және менің отбасым тарап кеткен кезде де толық, тұтас және жанды болған орын». Ол сондай-ақ ән айту мен сахна өнеріне деген құштарлығын ашты, бұл оны Нью-Йорктегі Музыка және өнер мектебіне (кейіннен Өнер мектебімен бірігіп, LaGuardia Музыка және өнер мектебіне айналды) баруға ықпал етті. Ол анасы Фрейдаға ең жақын болды және ата-анасы ажырасқаннан кейін онымен бірге тұрды. Оның анасы Манхэттеннің батыс жағындағы, Центральдық парктің үстіндегі отбасылық пәтерді сақтап қалды, ол Маргоға мұра болып өтті, ол әлі де жалға берілетін пәтер болған кезде, ал пәтерлер кондоминиумға айналғанда күйеуімен бірге сатып алды. Марго бұл пәтерді «жер бетіндегі жұмақ» деп атады, ол Центральдық парктің батыс жиегінде, қаланың көрінісімен орналасқан. Ол Маргоның бала кезінен бері сақталған барлық отбасылық естеліктермен бірге келді, соның ішінде «Еретик жүрегі» кітабының негізін құраған хаттар да бар.

Margot Susanna Adler (April 16, 1946 – July 28, 2014) was an American author, journalist, and lecturer. She worked as a correspondent for National Public Radio for 35 years, became bureau chief of the New York office, and could be heard frequently on nationally syndicated All Things Considered and Morning Edition on National Public Radio (NPR). A self described Wiccan High Priestess, and the only grandchild of renowned psychologist Alfred Adler, a contemporary and associate of Sigmund Freud’s and Carl Jung’s in Vienna before the Second World War. She was also the only child of her mother Freyda Nacque Adler (nee Pasternack) who was the daughter of uneducated immigrants, both of whom were dead by the time Margot was born. Freyda was charismatic Margot likened her to Auntie Mame, beautiful, and a renowned political activist, and beloved mother to Margot. Both parents were Jewish although neither practiced the religion nor observed its religious holidays. In her autobiographical account of growing up in the 1960s, Heretic's Heart, she branded herself, “an alien in America.” Her paternal grandfather had been a personal friend of Leon Trotsky’s. Trotsky was ruthlessly hunted and ultimately assassinated by Stalin and his henchmen. Her grandfather had brought his family to the United States to avoid persecution by Stalinist, anti Trotsky factions in Austria. But he was unable to save his oldest daughter, Valentine, who was imprisoned in Russia. Albert Einstein, a friend of the family interceded on the Alders’ behalf and learned that Valentine and her husband had died in a gulag in 1942. Margot describes herself as “raised by left wing parents,” a red diaper baby, in the height of the McCarthy era. Her father, like her grandfather, was a psychiatrist, who remained a cipher to Margot. He devoted his life’s work to analyzing his father’s theories of human psychology and drawing parallels to those of Karl Marx’s theories of economic socialism, although this work remained incomplete at the time of his death. Margot wrote, “The only thing that was beaten in my head was the Adlerian notion of ‘social interest,’ which, while never clearly defined in my youth, seemed to have something to do with being cooperative and merging your individual desires with the needs of society—rather like socialism”. Margot grew up in Manhattan where she attended the liberal City and Country School in Greenwich Village, “my utopia, and the place that remained whole and intact and vibrant, even when my own family fell apart” It was here that she fell in love with the stories of the gods and goddesses of myth that were later foundational in her decision to become a Wiccan priestess. There she also discovered her love of singing and performance which would influence her to go to the High School of Music & Art (later joined with the High School of Performing Arts to become the LaGuardia High School of Music & Art and the Performing Arts) in New York City. It was her mother Freyda to whom she was closest and with whom she lived after her parents’ divorce. Her mother retained the family apartment on Manhattan’s West Side overlooking Central Park, which Margot inherited when it was still a rent controlled apartment and which she and her husband subsequently purchased when the units became condominiums. Margot referred to the apartment as her bit of heaven on earth, high up on the western edge of Central Park with a view of the city. It came with all of the family mementos stored there since Margot’s childhood, including the letters that formed the basis of Heretic’s Heart.

Білім

Адлер Калифорния университетінің Беркли қаласындағы бөлімінен саяси ғылымдар бакалавры және 1970 жылы Нью-Йорктегі Колумбия университетінің Журналистика мектебінен магистр дәрежесін алды. 1982 жылы Гарвард университетінде Ниман стипендиаты болды. Университет кампусындағы наразылықтар мен, соңында, Беркли әкімшілік ғимараты – Спраул Холлдағы отырыс, ел тарихындағы саяси наразылықтар үшін ең көп студенттің тұтқындалуына әкелді. Анасының жолын жалғап, Марго саяси белсенділіктен қашқан жоқ. Ол оны қуана қабылдады, мәселелерге қызығушылық танытып, оларды терең сезінді, тіпті наразылықтары үшін 90 күнге түрмеге отыруға дайын болды, бірақ одан құтылу мүмкіндігі болған жоқ. Осы кезде Марго Берклидегі Pacifica Radio, KPFA радиостансасы үшін FSM қозғалысы туралы ерікті журналист ретінде жұмыс істей бастады. 1965 жылы, бірінші курста оқыған кезінде, ол Миссисипи штатына Демократиялық бостандық партиясының ерікті мүшесі ретінде афроамерикандықтарды сайлауға тіркеуге барды. Бұл тәжірибе көп жағынан оңай болмады. Еріктілер мен штаттық қызметкерлер арасында келіспеушіліктер болды, көптеген сайлаушыларды тіркеуде үлкен жетістіктерге қол жеткізілмеді, соңында ол тағы бір еріктімен бірге шөл далада қалды, онда олар қарумен қорқытып, өздерімен бірге болған афроамерикандық еріктіні тастап кетуге мәжбүр болды, ол өзі жеке қауіпсіз жерге қайтып оралды. Бұл оқиға Маргоны терең қынжырға толтырды және ол Нью-Йоркке үйіне қайтуға шешім қабылдады. Жолда ол Литтл-Рок қаласына (әкесі Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде сол жерде қызмет еткен кезде туған қаласы) тоқтады, ақтөс ауданында тұратын бір досын көріп, қаладағы мектептердегі жақындағы сегрегацияға байланысты өкінішін білдірді. Бұл Маргоның өз еліндегі шетелдік сезімін одан әрі күшейтті. "Еретик жүрегі" романының негізі – Маргоның Берклиде оқып жүрген кезінде Вьетнамдағы әскери қызметкермен болған хат алмасуы. Олар 1967 жылдың көктемінен сол жылдың соңына дейін 200 беттік хаттар жазды, содан кейін ол қазан айында елге оралғаннан кейін кездесті, ол қолдамаған, бірақ өмір үшін күресуге мәжбүр болған соғыстан. Олар Сан-Францискода кездесіп, бірнеше күн бірге өткізді. Алайда, бұл махаббат одан әрі дамымады және кейіннен олар байланыста болмағаны туралы ешқандай мәлімет жоқ, бірақ бұл оның ойындағы романтикалық қиялдарға ең жақын болды. Берклидегі Фи Бета Каппа қауымдастығының мүшесі болып, саяси ғылымдар бойынша диплом алғаннан кейін, ол журналистика саласында мансап құруды шешті және Колумбия университетінің магистратурасына қабылданды. Бірақ билік құрылымының бір бөлігі болғаны оның саяси белсенділігін тоқтатқан жоқ. Ол және оның досы оқу барысында Кубада қантты жинауға қатысқан Venceremos бригадасына қосылды, бұл Куба революциясын қолдау және АҚШ-тың елге қарсы экономикалық эмбаргосының салдарына қарсы тұру мақсатында жасалды. Оның бұл сапары анасының өкпе рагымен күресінің соңғы күндерінде оның жанында болу үшін үзіліске ұшырады. Ол 1970 жылы 61 жасында қайтыс болды.

Adler received a Bachelor of Arts in political science from the University of California, Berkeley and a master's degree from the Columbia University Graduate School of Journalism in New York in 1970. She was a Nieman Fellow at Harvard University in 1982. Campus protests and finally a sit in at Sproul Hall, the Berkeley Administration Building, resulted in the largest mass arrest of students for political protests in the nation’s history. Following in her mother’s footsteps, Margot did not shy away from political activism. She embraced it, drawn to issues, feeling matters deeply to the point where she willingly went to jail for 90 days for her protests in FSM when she might have escaped her punishment. It was at this time that Margot began working as a volunteer journalist reporting on FSM for Pacifica Radio, KPFA, in Berkeley. In 1965, the summer of her freshman year, she went to Mississippi to volunteer with the Democratic Freedom Party to register African Americans to vote. This was not a positive experience on many levels. There was discord between the volunteers and regular staff workers; little success in registering many voters; and finally, she found herself stranded with other volunteers on a lonesome country road where they were forced at gunpoint to abandon the one African American volunteer who was with them and who ultimately walked back to safety on his own. The experience left Margot shaken and she decided to return home to New York. She stopped en route in Little Rock, (where she had been born while her father was stationed there during the Second World War) to visit a family friend who lived in an all white neighborhood and who shared with Margot her regret at the recent school desegregation in that city. This served to further underscore Margot’s sense of alienation in her own country. At the core of Heretic's Heart is the correspondence between Margot and a GI in Vietnam that took place while she was a student at Berkeley. They wrote 200 pages of letters between the spring of 1967 to later that year when they finally met after he returned in October from a war he didn’t support but had had to fight to survive. He and Margot finally rendezvoused in San Francisco and spent several days together. However, the love affair did not last, and there is no record that they stayed in touch afterward although it came closest to the romantic obsessions spinning in her mind. After graduating from Berkeley Phi Beta Kappa with a degree in political science, she chose to pursue a career in journalism and was accepted into the Master’s Program at Columbia University. But being part of the establishment did not end her political activism. She and a friend, as part of their studies, joined the Venceremos Brigade harvesting sugar in Cuba to support the Cuban revolution and to counter the crippling impact of the USA's economic embargo against the country. Her stay ended when she was called back to her mother’s bedside in the final days of her battle with lung cancer. She died in 1970 at the age of 61.

Журналистика және радио

1971 жылы Марго Никсонның үкімділік кезеңінде Вашингтонға Pacifica радиосының бюро меңгерушісі болып жұмыс істеуге барды. Ол үшін ол қиын уақыт болды. Ол салмағымен және денесіне қатысты мәселелермен күресіп, «Ричард Никсонның Вашингтонының ерекше жағдайында мен өзімді тым жоғары бағаладым» деген сезімде болды. Сырттан қарағанда, мен «нормальды» және ұсынысқа лайықты көрінуге тырыстым, жұмсақ және әдепті сөйледім. Бірақ іштей мен ашуға толы болдым. Нью-Йоркке оралғаннан кейін ол WBAI FM радиостансасында жұмыс істеді, онда 1972 жылы «Волк сағаты» ток-шоуының (қазір Джим Фрейнд жүргізіп келеді) және кейін «Уақытта тоқтап қалған» деп аталған тағы бір ток-шоуын құрды. Адлер 1979 жылы NPR-ге тілші ретінде келді, ал бір жыл бойы Нью-Йорк қаласы бойынша NPR-дің жеке тілшісі болды. Содан кейін ол өлім жазасы, өмірге құқық қозғалысы, Косово соғысына жауап, компьютерлік ойындар, экстази есірткісі, гик мәдениеті, балалар мен технология және Покемон сияқты алуан түрлі тақырыптарды қамтыған көптеген материалдарды жасады. 9/11 оқиғасынан кейін ол Нью-Йорктегі адамдардың жағдайын зерттейтін материалдарға көп көңіл бөлді, жақындарын, үйлерін және жұмыстарын жоғалтудан бастап, көмек көрсету жұмысына қатысуға дейін. Ол 2008 жылдың 3 шілдесінде бағдарлама тоқтатылғанға дейін «Әділет туралы әңгіме» бағдарламасын жүргізді. Ол Morning Edition және All Things Considered бағдарламаларында дауысымен жиі естілді. Сонымен қатар, ол марапатқа ие болған «Соғыс күні» радиодрамасының қосымша өндірушісі болды. 1979 жылы жарық көрген неопаганизм туралы кітабы 2006 жылы қайта жаңартылды. Бұл кітап американдық неопагандық ортада маңызды кезең деп есептеледі, өйткені ол АҚШ-тағы қазіргі заманғы табиғатқа негізделген діндерге алғашқы толыққанды көзқарас ұсынды. Көп жылдар бойы ол американдық неопагандық қауымдастықтар туралы жалғыз кіріспелік еңбек болды. Ол сондай-ақ неопаганизмді монотеизмнің иерархиясын қабылдамайтын феминизмінің рухани жағы ретінде қарастырды. Ол тарихшы Джеймс Брестедтің монотеизмді «діндегі империализм» деп сипаттауымен келісті.

Оның екінші кітабы «Heretic's Heart: A Journey Through Spirit and Revolution» 1997 жылы Beacon Press баспасынан жарық көрді. Адлер Викканың діни қызметкері, Құдайлар Келісімінің ақсақалы және Унитариан Универсалистік рухани қауымдастығының мүшесі болды.

Жеке өмір

Маргоның өмірлік серігі Джон Глидман болды, ол 1988 жылдың маусымында 42 жасында оған үйленді. Марго сияқты, ол да психиатрдың баласы, жоғары білімді және Массачусетс технология институтынан докторлық диссертациясын қорғаған. Олар 1976 жылы міндеттеме беру рәсімін өткізді. Олар Марго бала кезінде ата-анасымен жазғы демалысын өткізуді ұнатқан Мартаның жүзім бағында өткен, ескі дінге тән рәсім бойынша үйленді. "Олардың үйлену тойы – The New York Times газетінің қоғамдық беттерінде жарық көрген алғашқы бутпарастық қол қосылу рәсімі болды." Марго мен Джонның бір баласы болды, 1990 жылы туған ұлдары.

Өлім

2011 жылдың басында Адлерге эндометрий қатерлі ісігі диагнозы қойылды, ол келесі үш жыл ішінде метастаз берді. Адлер 2014 жылдың 28 шілдесінде 68 жасында дүние салды.