Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Праджняптивада (санскрит; ) – Үндістандағы ерте буддистік мектептердің бірі, Махасангхиканың бір тармағы. Праджняптивадиндер Бахушрутия Вибхаджьявадиндер деп те белгілі болған.
The Prajñaptivāda (Sanskrit; ) was a branch of the Mahāsāṃghika, one of the early Buddhist schools in India. The Prajñaptivādins were also known as the Bahuśrutīya Vibhajyavādins.
Тарих
Васумитраның айтуынша, Праджняптивада мектебі бірнеше Махасангхика тармақтарының бірі ретінде дамыған. Олардың Гималай тауларында қоныстанғаны туралы жазбалар бар. Таранаттаның мәліметінше, Праджняптивадиндер Пала империясы кезеңінде Магадада біздің заманымыздың 10 ғасырына дейін гүлдеуін жалғастырды. А. К. Уордер Праджняптивадиндердің буддизмнің бастапқы аймағынан (қазіргі Солтүстік-Шығыс Үндістан, Бенгал және Непал) тысқары шыққандығы белгілі емес деп жазады.
According to Vasumitra, the Prajñaptivāda school is said to have developed as one of several Mahāsāṃghika subschools. They are recorded as having taken up residence in the Himalayas. According to Tāranātha, the Prajñaptivādins continued to flourish in Magadha through the Pala Empire as late as the 10th century CE. A. K. Warder writes that the Prajñaptivādins were not known to have left Buddhism's original territory (modern Northeast India, Bengal and Nepal).
Доктриналар мен ілімдер
Самаябхедхопараканачакра Праджьяптивада мектебінің тұжырымдары негізгі Махасангхика мектебінің тұжырымдарымен ұқсас екенін көрсетеді.
The Samayabhedhoparacanacakra records that the doctrines of the Prajñaptivāda school were similar to those of the main Mahāsāṃghika school.
Пражжапти
Андре Бареудың пікірінше, Праджняптивда атауы олардың құбылыстардың тұжырымдаманың нәтижесі деген доктринасын көрсетеді (Скт. праджняпти). Праджняптивдалар шартты шындықты (Скт. самврти) және абсолютті шындықты (Скт. парамарта), сондай-ақ шындықты (Скт. таттва) және қарапайым ұғымдарды (Скт. праджняпти) ажыратты. Васумитра Праджняптивдалардың барлық шартты құбылыстарды тек ұғымдар немесе түсініктер (Скт. праджняпти) ретінде қарастырғанын жазады, сондықтан олар азапқа ұшыраған деп есептелді. Сарвастивадалардан өзгеше, Праджняптивдалар скандхаларды немесе бес элементті азап ретінде қарастырмады. Олардың орнына, олар ешқандай нақты жа existenceы жоқ, тек номиналдық мәлімдемелер ретінде қарастырылды.
According to André Bareau, the name Prajñaptivāda refers to their doctrine that phenomena are the product of conceptualization (Skt. prajñapti). The Prajñaptivādins distinguished between conventional truth (Skt. saṃvṛti) and ultimate truth (Skt. paramārtha), and between reality (Skt. tattva) and mere concepts (Skt. prajñapti). Vasumitra writes that the Prajñaptivādins viewed all conditioned phenomena as being mere concepts or notions (Skt. prajñapti), and therefore they were considered to be suffering. Contrary to the Sarvāstivādins, the Prajñaptivādins did not view the skandhas or the five elements as suffering. Instead these were viewed as existing merely as nominal entities without any ultimate existence.
Артықшылық және карма
Праджнипативидалар Асыл жолдың мәңгілік және өзгермейтін, оны жоғалту немесе жою мүмкін емес деп сенді. Олар сондай-ақ бұл жолды зерделеу арқылы дамытуға болмайтынын айтты. Дегенмен, олар Жолға барлық білім (санскрит: сарваджняна) және ізгі амалдардың жинақталуы арқылы қол жеткізуге болады деп есептеді. Егер адам уақтылы емес өлімге ұшыраса немесе Асыл жолға жете алса да, Праджнипативидалар барлық осындай нәтижелерді ізгі амал мен карманың салдары деп қарады.
The Prajñaptivādins believed that the Noble Path is eternal and immutable, and that it is not possible for it to be lost or destroyed. They also held that the path was not something that could be cultivated through contemplation. However, they believed that the Path could be attained through all knowledge (Skt. sarvajñāna) and the accumulation of merit. Whether one meets an untimely death or attains the Noble Path, the Prajñaptivādins viewed all such outcomes as being the result of merit and karma.
Ауызша тәлімдер
Праджнйаптивадиндар Будданың түрлі піттакалардағы үйретіктерін атаулы (Скт. праджняпти), конвенциялық (Скт. саṃвṛти) және себеп-салдарлы (Скт. гетуфала) деп есептеді. Сондықтан, Праджнйаптивадиндер барлық үйретіктерді шартты маңызды деп қарады, себебі олар соңғы шындықты қамти алмайды. Будданың үйретіктеріне қатысты осы көзқарас Махаяна сутраларының толыққанды дамыған ұстанымына өте жақын екені байқалды.
The Prajñaptivādins held that the Buddha's teachings in the various piṭakas were nominal (Skt. prajñapti), conventional (Skt. saṃvṛti), and causal (Skt. hetuphala). Therefore, all teachings were viewed by the Prajñaptivādins as being of provisional importance, since they cannot contain the ultimate truth. It has been observed that this view of the Buddha's teachings is very close to the fully developed position of the Mahāyāna sūtras.
Теориялар
Андре Баро Махаяна дәстүрінің бастауын ерте Махасангхика мектептерінде деп есептейді және Бахушрутиялар мен Праджняптивадиндерді Махасангхиканың солтүстік және оңтүстік дәстүрлері арасында Махаяна ілімдерінің таралуына көмектескен, маңызды рөл атқарған кіші секталары ретінде көрсетеді.
André Bareau considers the origin of the Mahāyāna tradition to be in the early Mahāsāṃghika schools, and cites the Bahuśrutīyas and Prajñaptivādins as sub sects of the Mahāsāṃghika that may have played an important role in bridging the flow of Mahayana teachings between the northern and southern Mahāsāṃghika traditions.
Екі ақиқат ілімі
Праджниптивәдиндер Махаяна үшін өте маңызды екі шындық ілімінің алғашқы тұжырымдаушылары болды, онда ол көбінесе шеберлік құралдары (санскрит: upāya) мен даналықтың (санскрит: prajñā) арақатынасында кездеседі. Иан Чарльз Харрис Праджниптивәда мектебінің ілімдерінің екі шындыққа қатысты алғашқы Махаяна көзқарасына өте ұқсас екенін атап өтті. Праджниптивәдиндердің Нагарджунаға әсер еткендігін көрсететін дәлелдер де бар, ол да екі шындық ілімін кеңінен таратушылардың бірі (кейбір бірдей техникалық терминдерді қолданады) және өзінің Муламадхьямакакарикасында тек бір мәтінді атап көрсетеді – ол Катьяна Готра Сутра, Праджниптивәдиндердің осы мәтінді жақсы көретіні белгілі.
The Prajñaptivādins were early articulators of the two truths doctrine that is so important to the Mahāyāna, where it is usually found in the relationship between skillful means (Skt. upāya) and wisdom (Skt. prajñā). Ian Charles Harris has noted that the doctrines of the Prajñaptivāda school are indeed similar to the early Mahāyāna view of the two truths. There is also evidence that the Prajñaptivādins were an influence on Nāgārjuna, who is also among the storied promulgators of the two truths doctrine (using some of the same technical terms), and who in his Mūlamadhyamakakārikā only cites one text by name, that being the Kātyāyana Gotra Sūtra, of which the Prajñaptivādins were known to be fond.