Жон Байнг: Өлімге жалғанған адмирал тағдыры

Кіріспе

Британдық Корольдік теңіз флотының офицері (1704–1757)

Адмирал Джон Бинг (29 қазан 1704 жылы крещені – 14 наурыз 1757) британдық Корольдік теңіз флотының офицері болды, оған әскери сот тағайындалып, ату отряды арқылы өлім жазасы орындалды. Он үш жасында теңізге қадам басқаннан кейін, ол 1718 жылы Пассаро мүйісі шайқасына қатысты. Келесі отыз жыл ішінде ол жақсы теңіз офицері ретінде танылды және 1747 жылы вице-адмирал шеніне көтерілді. Сондай-ақ, ол 1742 жылы Ньюфаундленд колониясының комодор-губернаторы, 1745–1746 жылдары Литтің бас қолбасшысы және 1751 жылдан өліміне дейін парламент мүшесі болды. Бинг жеті жылдық соғыстың басында Менорка шайқасында қоршауда қалған британдық гарнизонды азат етуге тырысты, бірақ сәтті болмады. Ол Меноркаға асыққан түрде жиналған кемелер флотының басында барды, олардың кейбіреулері нашар күйде болды. Менорка жағалауында француз флотымен болған шайқаста жеңіліске ұшырады және оның басқаруындағы флот көп зақым көрді. Содан кейін ол кемелерін жөндеу үшін Гибралтарға қайтып келді. Ұлыбританияға оралғаннан кейін Бинг әскери сотқа тартылып, Менорканың француздардың қолына түсуіне жол бермеу үшін "бар күшімен іс-қимыл жасамағаны" үшін кінәлі деп танылды. Ол өлім жазасына кесілді және кешірім сұрағандарына қарамастан, 1757 жылдың 14 наурызында ату отряды тарапынан атып өлтірді.

Шығу тегі

Джон Бинг Англияның Бедфордшир округіндегі Саутхилл приходында, Саутхилл паркінде, контр-адмирал сэр Джордж Бингтің төртінші ұлы болып дүниеге келді. Оның әкесі 1689 жылы Англия королі болуға ұмтылған және сәтті таж кигізілген Уильям III патшаны қолдаған, соның арқасында оның беделі мен ырысы артып, өскенін көрді. Джордж Бинг – өте тәжірибелі теңіз командирі, бірнеше шайқаста көзге түсіп, қызмет еткен монархтар тарапынан құрметпен қарастырылды. 1721 жылы король Георг I оны виконт титулымен марапаттап, Торрингтон виконты атағын берді.

Вротам саябағы

1754 жылы Гертфордширде үлкен мүлік сатып алғаннан кейін, Бинг оның ішінде Вротам Парк сарайын салуды тапсырды, бұл палладиандық стильдегі үй (қазіргі Поттерс Бар шегінде орналасқан). Ол онда тұрған-тұрмағаны күмәнді. Бинг ешқашан үйленбеген, ал үйді оның ағасының үлкен ұлына мұра етіп қалдырды, соның ұрпақтары әлі де оған иелік етеді.

Менорка шайқасы

Минорка аралы 1708 жылдан бері британдық иелікте болды, ол Испания мұрагерлік соғысы кезінде басып алынған. Жеті жылдық соғыс жақындаған кезде Жерорта теңізіндегі британдық дипломаттардың көптеген өкілдері Тулоннан француз теңіз шабуылы Миноркаға қауіп төндіретінін ескертті. 1748 жылдан бастап британдық Корольдік теңіз күштерінің қысқартылуы 1755 жылға қарай Жерорта теңізіндегі сауда мүдделерін қорғау үшін үш кемені ғана тағайындады. Лондонның "Evening Post" газеті 1755 жылдың сәуір айында Тулонның он екі жаңа "соғыс кемесін" дайындап жатқанын хабарлады. Адмиралтействоның басшысы лорд Джордж Ансон француз басқыншылығының алдын алуға, британдық кемелерді жақын жерде ұстап тұруға көшті. Бингке 1756 жылдың 11 наурызында флот құруға бұйрық берілді, Портсмутте он кеменің тек алтауы ғана болды, және олардың барлығы жеткіліксіз жарақтандырылған. Бингтің бұйрықтары күрделі болды, оның бірінші мақсаты Тулондағы жаңа француз флоты болды, ал Порт-Махондағы Сент-Филип бекінісінің британдық гарнизоны екінші деңгейдегі мәселе болды. Наразылығына қарамастан, оған экспедицияны тиісінше дайындау үшін жеткілікті ақша немесе уақыт берілмеді. Оның флоты Портсмутте бір айдан астам уақытқа тоқтап тұрды, және Адмиралтейство кеңсесі Бингтің флотынан бұрын басқа каналдық кемелерді жабдықтауға бұйрық берді. Сонымен қатар, оған берілген кемелердің жартысы жөндеуді қажет етті немесе жоғалған. Мысалы, Портсмутқа кіргенде, соғыс кемесінің бастиондық және негізгі мачталары болмады. 6 сәуірде 800-ден астам теңізші жетіспейтін Бинг Портсмуттен полковник Роберт Бертидің фузилерлерін теңізшілердің орнына пайдаланып теңізге шықты. Ол жолда жүргенде, 1756 жылдың 17 сәуірінде француздың Тулон флоты 1000-нан астам тартана мен көлік кемесін сүйемелдеп, генерал Ришелье басқаруымен 15 000 әскерді Минорканың батыс жағындағы Ситаделлаға түсірді. Бинг Гибралтарға жетіп, француздың қонуы туралы хабар алды. Кереметі, Гибралтарда қолбасшылық еткен генерал Томас Фоук соғыс кеңесін өткізді және Соғыс кеңсесінің бұйрығына қарамастан, Бингке теңіз жаяу әскерлері полкін беруден бас тартты. Сонымен қатар, Гибралтардағы теңіз базасы құлдыраған. Бинг Адмиралтействоға жағдайдың қиын екенін түсіндіретін хат жазды. Көптеген әскери тарихшылар бұл хатты Бингтің сәтсіздікке дайындалып отырғаны және гарнизон француз күштеріне қарсы тұра алмайды деп сенгені ретінде түсіндірді. Теңіз жаяу әскерлері болмағандықтан, және гарнизонға тек фузилер ғана берілгендіктен (бұл оның флотын тағы да жеткіліксіз жарақтандырады), Бинг жағдайды өзі бағалау үшін флотын Миноркаға қарай бағыттады. Бинг 1756 жылдың 8 мамырында кемеге мінген. 19 мамырда Бингтің флоты Порт-Махоннан көрінді және ол фортпен байланыс орнатуға тырысты. Алайда француз эскадрильясы ол кез келген форт офицерімен байланыс желісін орнатуға үлкермей пайда болды. Келесі күні Минорка шайқасы болды. Бинг екі тараптың да қолға алуға тырысқан желді иеленді. Алайда екі флоттың бағыты параллель болған жоқ. Бинг ласкингтік маневрге шақырды, яғни оның барлық кемелері бір уақытта бұрылып, желдің соңынан жаудың бауын қарай тікелей жүзіп кетеді. Бірақ "Defiance" кемесінің капитаны Томас Эндрюс, бұрыштық жақындасуға байланысты, жаудың қатарындағы алғашқы француз кемесіне тікелей бағытталмады, керісінше, параллель бағытпен жүрді. "Defiance" кемесінің үлгісін алған. Бингтің флагманы "Ramillies" екі рет оқ атты және адмиралдың ласкингті түзетуіне 10-15 минут кетті. Бірақ осы уақытқа дейін француз адмиралы өз кемелеріне көбірек желкендерді көтеруге және Бингтің ласкинг әрекетінен алыстатуға бұйрық берді. Бұл кешігу Бингтің күтпеген жағдайды болдырмауына себеп болды, сонымен қатар француздарға шайқастың қалған бөлігін "құбылмалы шайқасқа" айналдыруға мүмкіндік берді, кейін капитан Август Херви оны осылай атады. Бұрыштың салдарынан, алдыңғы қатардағы кемелер ең көп зақым алды. Сол эскадрильяның соңғы кемесі "Intrepid" қатты зақымдалып, үш мачтасынан айырылды, соның ішінде негізгісі де. Келесі үш кеме, "Revenge", "Invincible" және "Trident", жауынгерлік желіні сақтау үшін, қазірде қисайған "Intrepid" кемесінен өтпеді. Керісінше, бұл кемелер бір-бірімен шатысып, ақырында "Revenge" кемесінің капитаны Фредерик Корнуолл кемесін "Intrepid" пен жаудың арасынан жүзіп өтті. Бингтің шайқас шебі бұзылды. Бингтің желіні қайта құруға 20-30 минут кетті, ал желі қайта құрылғаннан кейін француздар толық желкендерін көтеріп, тез арада кері шегінді. Бингтің флаг-капитаны Артур Гардинер Бингке жауға толық желкенмен жүруге бұйрық беруге болады, осылайша үш тоқтатылған кемеге не істеу керегін көрсетуге болады. Бинг бас тартты, 1744 жылы Тулон шайқасында адмирал Томас Мэтьюс осылай істегені үшін қызметтен алынғанын еске салды. Төрт немесе төрт жарым сағаттан кейін екі тарап та шайқаста кемелерді жоғалтпады, және шығындар шамамен тең болды, 43 британдық теңізші қаза тауып, 168 жараланды, француз тарапынан 38 қаза тауып, 175 жараланды. Бинг Миноркаға жақын төрт күн бойы фортпен байланыс орнатуға немесе француздарды көруге тырысты. 24 мамырда ол өзінің соғыс кеңесін шақырды, онда бірауыздан Бингтің флоты жөндеуге, көмекке, теңізшілерге және гарнизонға көбірек теңіз жаяу әскерлеріне Гибралтарға оралуы шешілді. Флот 19 маусымда Гибралтарға жетті, онда олар төрт қосымша соғыс кемесімен және 50 зеңбірекпен жабдықталды. Зақымдалған кемелер жөнделді және қосымша су мен азық-түлік тиелінді. Тағы бір сәтсіздік Ньюкаслдың билікке ұстауын күйрететін еді. Шындығында, шайқастың жариялануынан кейін Георг II үкіметтің көптеген мәселелерді нашар басқарғанына байланысты тергеуді талап ететін петициялар мен үндеулермен суға батты. Минорка шайқасы туралы хабар келгенде, ол испандық дипломат арқылы келді, ол француз адмиралының, Бингтің әріптесі Роланд Мишель Баррин де Ла Галиссоньердің хабарламасын алып келді. Бингтен немесе оның флотына қосылған басқа да теңіз немесе әскер офицерлерінен ешқандай хабарлама болмағандықтан, министрлер Бингті қоса алған бірнеше офицерлерді қайтаруды шешті. Бірақ Бингтің шайқас туралы нұсқасы Лондонға 20 күннен кейін келді. Алайда, сол кезде министрлер Бингке зиян келтіретін әрекеттерді таңдаған еді. 1756 жылдың 26 маусымында үкіметтік газет "The London Gazette" Бингтің баяндамасының өңделген нұсқасын жариялады, адмиралды қорқақ көрсету үшін өлеңдерді алып тастады және басқаларын қайта жазды. Бингке қарсы наразылық Англияның портовый қалаларында және тіпті Массачусетс штатының Бостон қаласындағы рәсімдермен басталды. Ньюкасл да жеккөрудің үлесін алды. Роберт Крэггс Нугентке жазған хатында Бірінші министр былай деп жазды:
Мен қиын мәселеге тидім. Жоғалтуды Бингке тікелей жүктеу әділ емес деп ойладым, бірақ ол солай болады және тек солай болады. Шайқасқа дейін де Джордж Бабб Додингтон Генри Фоксқа министрлердің оқиғалар Жерорта теңізінде дұрыс болмаған жағдайда айып тағуға дайын болған айыпты таңдағанын хабарлады. Әрине, үкімет Бингті Жерорта теңізіндегі салдары үшін жауапкершілікке тартуды жоспарлаған.

The island of Minorca had been a British possession since 1708, when it was captured during the War of the Spanish Succession. On the approach of the Seven Years' War, numerous British diplomats based in the Mediterranean raised the alarm that Minorca was threatened by a French naval attack from Toulon. Since 1748, British downsizing of the Royal Navy meant that only three ships of the line were assigned to protect trading interests in the Mediterranean by 1755. The London Evening Post had reported as far back as April 1755 that Toulon was outfitting twelve brand new "men of war". Lord George Anson, head of the Admiralty, chose to focus instead on preventing a French invasion, keeping warships close to Britain. Byng was given orders to raise a fleet on 11 March 1756, with only six of ten assigned ships present in Portsmouth, and all of them severely undermanned. Byng's orders were multiplex, his first target being the alleged new French fleet at Toulon, while the British garrison of Fort St Philip at Port Mahon was a secondary concern. Despite his protests, he was not given enough money or time to prepare the expedition properly. His fleet was delayed in Portsmouth for over a month and Byng was ordered by the Admiralty Office to outfit other channel ships ahead of his own fleet. Additionally, half of his assigned ships were in disrepair or missing. When the pulled into Portsmouth, for example, the warship was missing its fore and main topmast. By 6 April, still short of over 800 men, Byng set sail from Portsmouth using Colonel Robert Bertie's fusiliers in place of sailors. While he was en route, the French Toulon fleet, on 17 April 1756, escorted over 1,000 tartanes and transport ships landing 15,000 troops under the command of General Richelieu at Ciutadella, on the far west end of Minorca. Byng arrived at Gibraltar and was told of the French landing. Remarkably, General Thomas Fowke, then in command at Gibraltar, held a war council and refused to supply Byng with a regiment of marines, as ordered by the War Office. Further, naval facilities at Gibraltar were dilapidated. Byng wrote a letter to the Admiralty Office explaining the situation as dire. Many military historians have interpreted that dispatch as Byng preparing for failure and that Byng did not believe that the garrison could hold out against the French force. Without marines to land, and with only fusiliers to lend to the garrison (which would render his fleet – once again – severely undermanned), Byng nonetheless steered his fleet toward Minorca to assess the situation for himself. Byng sailed on 8 May 1756. On 19 May, Byng's fleet appeared off of Port Mahon and he endeavoured to open communications with the fort. The French squadron appeared before he could open up a line of communication with any fort officer, however. The Battle of Minorca was fought on the following day. Byng had gained the weather gage, which both forces had attempted to gain. However, the two fleets were not parallel with one another. Byng called for a lasking manoeuvre, meaning that all his ships would turn in unison and, with the wind behind them, sail straight toward the enemy bow first. But Captain Thomas Andrews of the Defiance, the lead ship due to the angled approach, did not steer directly for the first French ship in the enemy's line but, instead, steered a parallel course. The , , and followed the example set by the Defiance. It took two cannon shots from Byng's flagship, the Ramillies, and some ten to fifteen minutes for the Admiral to redirect the lasking. But by this time, the French Admiral had ordered his ships to pull more sail and lead away from Byng's attempted lasking. This delay cost Byng the element of surprise, and it also allowed the French to make the rest of the battle a "running fight", as Captain Augustus Hervey later called it. Because of the angle, the leading van took the brunt of the damage. The last ship in that squadron, the , was heavily damaged, losing three of its masts including the main. The next three ships, the Revenge, and Trident, did not pass the now listing Intrepid to keep the sanctity of the battle line. Instead, those ships nearly collided with one another, with Captain Frederick Cornwall of the Revenge eventually navigating his ship between the Intrepid and the enemy. Byng's battle line was broken. It cost Byng twenty to thirty minutes to reform the line and once the line was reformed, the French pulled full sail and expediently pulled away. Byng was told by Captain Arthur Gardiner, his flag captain, that he could set full sail for the enemy, thus providing an example to the three bottled up ships on what to do. Byng declined, recalling that Admiral Thomas Mathews had been dismissed for doing so at the Battle of Toulon in 1744. After four to four and a half hours, neither side had lost a ship in the engagement, and casualties were roughly even, with 43 British sailors killed and 168 wounded, against French losses of 38 killed and 175 wounded. Byng remained near Minorca for four days without establishing communication with the fort or sighting the French. On 24 May, he called a war council of his own where, by unanimous voting, Byng's fleet would return to Gibraltar for repairs, succour, sailors and more marines for the garrison. The fleet arrived at Gibraltar on 19 June, where they were reinforced with four more ships of the line and a 50 gun frigate. Repairs were effected to the damaged vessels and additional water and provisions were loaded aboard. Another failure would challenge Newcastle's hold on power. Indeed, in the wake of publication of the battle, George II was flooded with petitions and addresses to investigate the government's poor handling of a whole host of issues. When news of the Battle of Minorca did arrive, it was via a Spanish diplomat, who carried a dispatch from the French admiral, Byng's counterpart, Roland Michel Barrin de La Galissonière. Without any word from Byng, or any other naval or army officer attached to his fleet, ministers chose to recall several officers, Byng included. It would be another 20 days before Byng's version of the battle arrived in London. By then, however, ministers had chosen a course of action detrimental to Byng. On 26 June 1756, the government newspaper, The London Gazette, printed an edited version of Byng's report removing passages and rewording others to make the admiral appear a coward. Protest against Byng began with effigy burnings mostly in port cities throughout England and one as far away as Boston, Massachusetts. Newcastle also received his share of odium. In a letter to Robert Craggs Nugent, the First Minister wrote,
I have touched upon a Ticklish Point I thought it not fair, to lay the Loss expressly upon Byng, Tho' there it will, & must be laid, & there only. Even prior to the battle, George Bubb Dodington informed Henry Fox that ministers had already chosen a scapegoat in case events in the Mediterranean went astray. Clearly the government had chosen Byng to take the fall for their neglect of the Mediterranean theatre.

Әскери соттар

Бингтің Меноркадағы гарнизонды босатуға жасаған тырабының сәтсіздігі әріптестері мен жалпы ел арасында кеңінен наразылық тудырды. Бірақ Филипстің үкімін апелляциялық соттар бекітті. Бұл үкім парламенттегі кейбір мүшелерді ашуландырды, олар жоғары шенді офицерге, мүмкін, жазадан құтылуға немесе жеңіл жаза алуға мүмкіндік берілер еді деп ойлады және Филипстің кіші шенді, билігі жоқ офицер болғандықтан, айыпты жабу үшін пайдалы құрбандыққа шалынғанын сезді. Соғыс ережелеріне түзетулер енгізіліп, барлық шендегі офицерлерге бірдей заң қолданылатын болды: жаумен шайқаста немесе қуып жететін кезінде барынша күшін салмайынша, кез келген офицерге өлім жазасы беріледі. Бингтің соты 1756 жылдың 28 желтоқсанында Портсмут портында тұрған 96 зеңбіректі HMS St George кемесінде өтті. Төрағалық еткен офицер - адмирал Томас Смит, оған контр-адмиралдар Фрэнсис Холберн, Гарри Норрис және Томас Бродерик, сондай-ақ тоғыз капитан қолдау көрсетті. Төрт аптадан кейін, 1757 жылдың 27 қаңтарында үкім шығарылды, ол Бингтің Меноркаға жасаған экспедициясының барысын және оның іс-әрекеттерінің мағынасын сипаттаған бірқатар қаулылар түрінде жазылды. Сот Бингті жеке басынан қорқынышпен айыптамады. Алайда, соттың негізгі тұжырымы: Бинг француз флотымен шайқасқанда флотын біріктіре алмады; оның флагманы тиімді болу үшін тым алыс қашықтықтан атып, әсер етпеді; және ол Гибралтарға қайтудың орнына Менорканы дереу босатуға тырысуы керек еді. Осы іс-әрекеттерінің нәтижесінде сот Бингтің "жаумен шайқасуға немесе жоюға барынша күшін салмай" соғыс ережелерінің 12-ші бабын бұзғанын анықтады. Форбстың жобасы деп саналатын үш парақтың көшірмесі Генеалогтар қоғамының мұрағатында сақтаулы. Жазаның қатыстығы және жеңіліске байланысты жұртшылықтың ашу-ызасынан әмірлікті қорғау үшін адмиралдың мойнына барлық кінәні тастауға тырысқан деген күдік, бұрын жаза талап еткен теңізшілер мен ел арасында Бингке деген қолдауға әкелді. Патша кешірім беру құқығын пайдаланбады. Соғыс соты мен үкім жарияланғаннан кейін Бинг Солент суларында ұсталды және 1757 жылдың 14 наурызында Монарх кемесінің айналасындағы қайықтардағы флоттың барлық теңізшілерінің куәлігінде, өлім жазасын орындау үшін квартер палубасына әкелінді. Адмирал жастыққа тізе бүгіп, дайын екенін білдіретін орамалын тастады, содан кейін теңіз жаяу әскерлерінің отряды оны атып өлтірді. Ол Барбадостың губернаторы болған Роберт Бингтің (1703–1740) үлкен ұлы, адмиралдың өлімінен 17 жыл бұрын қайтыс болған. (Оның ең үлкен тірі жүрегі Джордж Бинг, 4-ші Торрингтон виконты, әкесінің Саутхилл Паркіндегі әсем үйі мен мүлкін мұраға алған еді.) 2018 жылы мүлік пен үй, көбінесе өзгермеген күйінде,) Роберт Майкл Джулиан Уентворт Бингке (1962 жылы туған), Эдмунд Генри Бингтің (1861–1951) үлкен қызы мен бірге мұрагеріне тиесілі болды.

Byng's perceived failure to relieve the garrison at Minorca caused public outrage among fellow officers and the country at large. but Phillips's sentence was approved by the Lords Justices of Appeal. This sentence angered some in parliament, who felt that an officer of higher rank would likely have been spared or else given a lighter punishment and that Phillips had been executed because he had been a powerless junior officer and thus a useful scapegoat. The Articles of War were amended to become one law for all: the death penalty for any officer of any rank who did not do his utmost against the enemy in battle or pursuit. Byng's court martial was convened on 28 December 1756 aboard the elderly 96 gun vessel HMS St George, which was anchored in Portsmouth Harbour. The presiding officer was Admiral Thomas Smith, supported by rear admirals Francis Holburne, Harry Norris and Thomas Broderick, and a panel of nine captains. The verdict was delivered four weeks later on 27 January 1757, in the form of a series of resolutions describing the course of Byng's expedition to Minorca and an interpretation of his actions. The court acquitted Byng of personal cowardice. However, its principal findings were that Byng had failed to keep his fleet together while engaging the French; that his flagship had opened fire at too great a distance to have any effect; and that he should have proceeded to the immediate relief of Minorca rather than returning to Gibraltar. As a consequence of these actions, the court held that Byng had "not done his utmost" to engage or destroy the enemy, thereby breaching the 12th Article of War. A copy of the document, believed to be Forbes' draft, on three sheets of paper, is in the archives of the Society of Genealogists. The severity of the penalty, combined with suspicion that the Admiralty had sought to protect themselves from public anger over the defeat by throwing all the blame on the admiral, led to a reaction in favour of Byng in both the Navy and the country, which had previously demanded retribution. The King did not exercise his prerogative to grant clemency. Following the court martial and pronouncement of sentence, Byng was detained aboard in the Solent and, on 14 March 1757, he was taken to the quarterdeck for execution in the presence of all hands and men from other ships of the fleet in boats surrounding Monarch. The admiral knelt on a cushion and signified his readiness by dropping his handkerchief, whereupon a squad of Marines shot him dead. the eldest son of his next elder brother Robert Byng (1703–1740), Governor of Barbados, who had died 17 years before the admiral's death. (His eldest surviving nephew, George Byng, 4th Viscount Torrington, had already inherited the grand paternal mansion and estate at Southill Park.) In 2018, the estate and house, largely unchanged,) Robert Michael Julian Wentworth Byng (born 1962), eldest daughter and co heiress of Edmund Henry Byng, 6th Earl of Strafford (1861–1951).

Мұра

Бингтің өлім жазасын Вольтер өзінің "Кандид" романында сатирикалық түрде бейнелеген. Портсмут қаласында Кандид офицердің атылуын көрді және оған "осы елде басқаларды жігерлендіру үшін әміршілерді уақыт-уақыт өлтіру қажет" (Dans ce pays ci, il est bon de tuer de temps en temps un amiral pour encourager les autres) делінді. Бинг өз шені бойынша осылайша өлім жазасына кесілген соңғы адам болды және оқиғадан кейін 22 жыл өткен соң, әскери ережелер қылмыстың сипаты мен ауырлығына қарай "басқа жаза түрлеріне" рұқсат беру үшін өзгертілді. Оның отбасы мүшелері Бедфордширдегі Саутхиллде, Бингтер тұрған жердегі топпен бірге оған кешірім сұрап отыр. Бингтің өлім жазасына кесілуі "ұлт тарихындағы ең ауыр заңдық қылмыс" деп аталады. Бұл британдық офицерлерді шетелдік әріптестерінен ерекшелендіретін, агрессивтілікке бейімділіктің мәдениеті болды, және уақыт өте келе оларға психологиялық басымдық берді. Ғасыр бойы және одан кейін де британдық офицерлер шабуыл күтетін, тіпті жеңіліске ұшырайтынын күтетін қарсыластармен жиі кездесті, сондықтан [олар] жеке батылдықтары мен сандық артықшылықтарына қарамастан, көзге көрінбейтін кемшілікпен шайқасқа түсті. Мұндай саяси ойлар оның отбасына ешқандай жеңілдік әкелген жоқ. Уоррен Тут: "Бұл сот қылмысы ешкімді жігерлендірмей, керісінше, зиян келтірді" деді. Оның қабір тасында олардың пікірі жазылған: