Америка Азамат Соғысы: Арал №10 шайқасы

Кіріспе

1862 жылғы АҚШ Азамат соғысының шайқасы – Миссисипи өзеніндегі Нью-Мадрид немесе Кентукки иілімінде, Миссури мен Теннесси арасындағы шекарада өткен шайқас. Island Number Ten (№10 арал) – өзендегі тар екі бұрылыстың (Теннесси) төменгі жағындағы шағын арал, соғыстың басында Конфедерацияның бақылауында болды. Бұл оңтүстікке өзен арқылы шабуыл жасауға тырысатын Одақтың күштеріне кедергі келтіруге қолайлы орын болды, себебі кемелер аралға тікелей бағытталған күйде жақындасып, бұрылу үшін баяулауға мәжбүр болатын. Бірақ қорғаушылар үшін бұл орынның бір кемшілігі бар еді – ол жабдықтау және күштерді жеткізу үшін жалғыз жолға тәуелді болды. Егер жау сол жолды кесіп тастаса, гарнизон оқшауланып, берілуге мәжбүр болар еді. Одақ әскерлері 1862 жылдың наурыз айында, Конфедерация әскері Кентуккидегі Колумбус қаласынан шыққаннан кейін қоршауды бастады. Бригадир генерал Джон Поуп басқаратын Миссисипи армиясы алғашқы шабуылдарды Миссури жері арқылы жасап, Миссуридегі Пойнт Плезант қаласын басып алды, ол аралдың батысында және Нью-Мадридтен оңтүстікте орналасқан. Содан кейін Поуп әскері солтүстікке жылжып, жақын арада Нью-Мадридке қарсы артиллериялық қаруларды жеткізді. Конфедерация қолбасшысы, бригадалық генерал Джон П. Маккоун, бір күндік ауыр бомбалаудан кейін қаладан кетуге шешім қабылдады, әскерлерінің көп бөлігін №10 аралға көшірді, ауыр артиллериясы мен көптеген жабдықтарын тастап кетті. Жаңа Мадрид түскеннен екі күн өткен соң, Одақтың канонерлік қайықтары мен минометтік салдары №10 аралға шабуыл жасау үшін өзенмен төмен қарай жүзіп кетті. Келесі үш аптада аралдың қорғаушылары мен жақын маңдағы батареялардағы күштер флотилияның үздіксіз бомбалауына ұшырады, көбінесе минометтер арқылы. Сонымен қатар, Нью-Мадридтегі Одақ күштері аралды айналып өту үшін қаланың шығысындағы жерде канал қазып жатты. Канал аяқталғаннан кейін Миссисипи армиясына бірнеше көлік кемелері жіберілді, бұл армияға өзеннен өтіп, Теннесси жағындағы Конфедерация әскерлеріне шабуыл жасауға мүмкіндік берді. Поуп, флаг-офицер Эндрю Хулл Футті батареяларды басып беруге және өзенді кесіп өтуге көмектесу үшін, оңтүстік канонерлік қайықтарын тоқтатып, шабуыл нүктесінде Конфедерация артиллериясының атысын тоқтатуға көндірді. 1862 жылдың 4 сәуірінде түнде командир Генри Уоке басқарған "Каронделет" канонерлік қайығы аралдан өтіп кетті. Екі күннен кейін лейтенант Эгберт Томпсон басқарған "Питтсбург" кемесі де одан өтті. Осы екі канонерлік қайықтың қолдауымен Поуп әскерін өзеннен өтіп, аралдың қарсы жағында Конфедерация әскерін қоршауға мүмкіндік алды, олар қазір шегінуге тырысып жатты. Конфедерация әскері кем дегенде үш есе көп болғандықтан, жағдайдың үмітсіз екенін түсініп, берілуге шешім қабылдады. Шамамен сол уақытта аралдағы гарнизон флаг-офицер Фут пен Одақ флотилиясына берілді. Одақтың жеңісі Конфедерация армиясының Миссисипи өзеніндегі позициясын жоғалтуының алғашқы жағдайы болды. Енді өзен Мемфистен жоғарыдағы Форт-Пиллоуға дейін Одақ теңіз флоты үшін ашық болды. Үш аптадан кейін Дэвид Фаррагут басқарған Одақ флоты Нью-Орлеанды басып алды, Конфедерация өзен бойымен екіге бөліну қаупіне ұшырады.

1862 battle of the American Civil War

The Battle of Island Number Ten was an engagement at the New Madrid or Kentucky Bend on the Mississippi Riverforming the border between Missouri and Tennesseeduring the American Civil War, lasting from February 28 to April 8, 1862. Island Number Ten, a small island at the (Tennessee) base of a tight double turn in the river, was held by the Confederates from the early days of the war. It was an excellent site to impede Union efforts to invade the South by the river, as ships had to approach the island bows on and then slow to make the turns. For the defenders, however, it had an innate weakness in that it depended on a single road for supplies and reinforcements. If an enemy force managed to cut that road, the garrison would be isolated and eventually be forced to surrender. Union forces began the siege in March 1862, shortly after the Confederate Army abandoned their position at Columbus, Kentucky. The Union Army of the Mississippi under Brigadier General John Pope made the first probes, coming overland through Missouri and occupying the town of Point Pleasant, Missouri, almost directly west of the island and south of New Madrid. Pope's army then moved north and soon brought siege guns to bear on New Madrid. The Confederate commander, Brig. Gen. John P. McCown, decided to evacuate the town after only one day of heavy bombardment, moving most of his troops to Island No. 10, abandoning his heavy artillery and most of his supplies. Two days after the fall of New Madrid, Union gunboats and mortar rafts sailed downstream to attack Island No. 10. Over the next three weeks, the island's defenders and forces in the nearby supporting batteries were subjected to a steady bombardment by the flotilla, mostly carried out by the mortars. At the same time, the Union forces at New Madrid were digging a canal across the neck of land east of the town to bypass Island No. 10. Several transports were sent to the Army of the Mississippi when the canal was finished, which provided the army with a way to cross the river and attack the Confederate troops on the Tennessee side. Pope persuaded Flag Officer Andrew Hull Foote to send a gunboat past the batteries, to assist him in crossing the river by keeping off any Southern gunboats and suppressing Confederate artillery fire at the point of attack. The Carondelet, under Commander Henry Walke, slipped past the island on the night of April 4, 1862. This was followed by the Pittsburg, under Lieutenant Egbert Thompson two nights later. With the support of these two gunboats, Pope was able to move his army across the river and trap the Confederates opposite the island, who by now were trying to retreat. Outnumbered at least three to one, the Confederates realized their situation was hopeless and decided to surrender. At about the same time, the garrison on the island surrendered to Flag Officer Foote and the Union flotilla. The Union victory marked the first time the Confederate Army lost a position on the Mississippi River in battle. The river was now open to the Union Navy as far as Fort Pillow, a short distance above Memphis. Only three weeks later, New Orleans fell to a Union fleet led by David G. Farragut, and the Confederacy was in danger of being cut in two along the line of the river.

География

Арал №10 атауын Миссисипи өзенінің Огайо өзенімен қосылғаннан кейін оңтүстіктегі онінші арал болғандықтан алған. Өзеннің құбылмалы өнімі болған бұл арал шамамен 1 миль (2 км) ұзындығында және ең кең жерінде 1 миль (2 км) еніндегі, су деңгейінен шамамен 3 метр биіктіктегі құмдық еді. Аралдың өзінен гөрі өзеннің оның маңындағы ағысы маңыздырақ болды. Арал №10 өзеннің 180 градусқа сағат тілі бойынша бұрылуының оңтүстік шегінде орналасқан, одан кейін дереу сағат тіліне қарсы бұрылыс жасап, өзенді бастапқы бағытына параллель қозғалтты, бірақ батысқа қарай шамамен 8 мильге (13 км) ығыстырды. Бұрылыстар өте тар: бірінші бұрылыстың оңтүстік шегінен екінші бұрылыстың солтүстік шегіне дейінгі арақашықтық әуемен 9 миль (14 км) немесе өзен арнасы бойынша өлшенеді – 12 миль (19 км). Бұл екі бұрылыс, қазірге дейін дерлік сол жерде сақталған, Жаңа Мадрид бұрылысы деп аталады. Дегенмен, Миссисипи өзенінен Нью-Мадрид қаласының (Миссури штаты) қарсы жағындағы Кентукки және Теннесси жағалауындағы аймақ Азамат соғысы кезінде жай ғана Мадрид бұрылысы деп белгіленген. Бұрылысқа атын берген Нью-Мадрид қаласы (MAD rid деп айтылады) екінші бұрылыстың солтүстік нүктесінде орналасқан. Аралдың оңтүстік жағындағы құрлық Теннесси штатының Типтонвилл қаласына өзеннің табиғи бөгетімен салынған жақсы жолмен қосылған. Бұл Теннесси арқылы аралға құрлықпен жуықтап келудің жалғыз жолы болды, себебі аймақ көбінесе көлдер, саздықтар мен батпақтардан тұрады, ал ең жақын биік жер шығысқа қарай шамамен 16 шақырым жерде орналасқан. Олардың ішіндегі ең ірісі – Рильфут көлі – 64 шақырымға созылып, кейбір жерлерінде 16 шақырымға дейін ені бар. Су деңгейі төмен болғанда Рильфут көлінің солтүстік жағасы Типтонвиллге жақын болды, бірақ 1862 жылғы көктемдегідей су деңгейі жоғары болғанда ол бұрылыстың арғы жағына дейін созылды. Су терең болмағандықтан, жеке әскерилер оны суырып немесе уақытша салдар жасап кесіп өте алатын, бірақ әскер осылай істеуге тырысса, ауыр жабдықтарын жылжыта алмай, ұйымдасқандығын жоғалтар еді. Осы себептерге байланысты Арал №10 Теннесси жағынан құрлықтан шабуылға ұшырамайтындығы айтылды. Сонымен қатар, күш түсіру немесе қашудың жалғыз жолы Типтонвилл жолы еді. Миссури жағындағы жер биік болды, бірақ онда орнатылған қаруларға тік бұрышпен оқ ату мүмкіндігі бермейтін. Өзен жағалауы, су деңгейінен шамамен 9 метр биіктікте, Форт-Донельсон шайқасында конфедераттық қайықтарға қарсы қорғанысқа көмектескен жарлардың үштен бірі ғана биік болды. Су деңгейі жоғары болғанда, жағалаудағы қарулар Форт-Генри шайқасында болғандай суға батпаса да, өзендегі кемелердің қаруларынан биік болмас еді.

Island No. 10 owed its name to the fact that it was at one time the tenth island in the Mississippi River south of its junction with the Ohio. An evanescent product of the river, it was an enlarged sandbar, roughly 1 mile (2 km) long and wide at its maximum width, and standing about 10 feet (3 m) above low water. More important than the island itself was the course of the river in its neighborhood. Island No. 10 was at the southern extremity of a clockwise turn of the river through 180°, which was followed immediately by a counterclockwise turn that left the river moving almost parallel to its original course, but displaced to the west by about 8 mile (13 km). The turns are quite tight: the distance from the southern limit of the first turn to the northern limit of the second is only 9 mile (14 km) by air, or 12 mile (19 km) measured along the river channel. The double bend, which still exists in almost the same location, is known as the New Madrid Bend. However, the area across the Mississippi River from New Madrid, Missouri on the Kentucky and Tennessee shore was known during the Civil War simply as Madrid Bend. The town of New Madrid (pronounced MAD rid), which gives the bend its name, is at the northern apex of the second turn. The mainland behind the island on the south side was connected to the town of Tiptonville, Tennessee, by a good road on the natural levee of the river. This was the only approach to the island on dry land through Tennessee, as the region is otherwise a mixture of lakes, sloughs, and swamps, with the nearest high ground nearly 10 mile (16 km) to the east. Reelfoot Lake, the largest of these, was 40 mile (64 km) long and in places 10 mile (16 km) wide. In low water, the northern end of Reelfoot Lake was near Tiptonville, but in high water such as was present in the spring of 1862, it extended north to beyond the bend. The water was nowhere very deep, so individual soldiers could cross it by wading or using makeshift rafts, but an army trying to do so would not be able to move its heavy equipment, and also would lose cohesion. For these reasons, Island No. 10 was considered to be invulnerable to land attack from the Tennessee side. It also meant, however, that the only route for either reinforcement or escape was the Tiptonville road. The land on the Missouri side was higher, although not high enough to give guns mounted there the advantage of plunging fire. The river banks, about 30 feet (9 m) above low water, were only about one third as high as the bluffs that had aided the Confederate defense against gunboats at the Battle of Fort Donelson. At high water, although shore based guns would not be drowned as they had been at the Battle of Fort Henry, they would nevertheless be no higher than the guns of vessels on the river.

Конфедерацияның қолбасшылығы

Соғыстың алғашқы жылында батыстағы Конфедерация күштері осыдан келіп туатын шатасу мен белгілі бір әрекеттерге жауапкершілікті анықтау қиындығын тудырған бірқатар командалық өзгерістерден өтті. Нью-Мадрид Миссури штатында орналасқанымен, штаттың оңтүстік бөлігінде болғандықтан, ол Конфедерацияның 2-ші департаментінің құзыретіне кірді. Департаменттің басшысы генерал-майор Леонид Полк болды. Аймақтың ерекшелігі Полктің бағыныштысы, бригада генералы Гидеон Дж. Пиллоу ескертіп берді. Пиллоу да, Полк та бұл аймақтағы қорғанысты дамытуға тікелей қатыспады; соңғысы бұл міндетті армия инженері, капитан Аса Б. Грейге тапсырды, бірақ оған жеткілікті ресурстар берілмеді. 15 қыркүйекте генерал Альберт Сидни Джонстон Полкті 2-ші департаменттің басшылығынан алмастырды, ал Полк бағынышты лауазымда қалды. Өзінің ізашары сияқты, Джонстон да 10-шы аралға белсенді қызығушылық танытпады. Ақпан айының басында, Генри және Донелсон бекіністері түскенге дейін, генерал П. Г. Т. Борегард Миссисипи армиясына қолбасшылық ету үшін батысқа жіберілді және Джонстонның екінші қолбасшысы болды. Ол 10-шы аралдың маңыздылығын мойындады және Колумбтан бас тартуға және оның гарнизонын сол жерге көшіруге бұйрық берді. Оның денсаулығы нашарлағандықтан, ол жеке басқаруға мүмкіндік алған жоқ. Сауыққаннан кейін, ол генерал Джонстонмен бірге Шило шайқасына дайындықпен айналысты. Колумбустан 10-шы аралға генерал-майор Джон П. Маккоун ауыстырылды, ол осы аймақтың жергілікті командирі болды. Ол Нью-Мадридті Миссисипи армиясы басып алғанға дейін лауазымында қалды; 1862 жылдың 31 наурызында оның орнына бригада генералы Уильям У. Макколл тағайындалды. Осы командалық өзгерістердің барлығы кезінде Миссисипи өзенінің бойындағы Конфедерациялық Штаттар Әскери-теңіз күштерінің кемелерін флаг-офицер Джордж Н. Холлинс басқарды. Өзен екі әскери департаменттің құрамында болғандықтан, Холлинске Нью-Мадрид аймағындағы және Нью-Орлеан қорғанысындағы басшылармен жұмыс істеуге тура келді.

During the first year of the war, the Confederate forces in the West went through a series of command changes that are often confusing, and left responsibility for particular actions hard to pin down. Although New Madrid was in Missouri, it was in a pro Southern part of the state, and therefore fell within the purview of Confederate Department No. 2. In command of the department was Maj. Gen. Leonidas Polk. The region of the bend was brought to official notice by one of Polk's subordinates, Brig. Gen. Gideon J. Pillow. Neither Pillow nor Polk was actively involved in developing the defenses at the bend; the latter assigned an army engineer, Captain Asa B. Gray, to the task, but he was not given adequate resources. On September 15, General Albert Sidney Johnston superseded Polk in command of Department No. 2, with Polk remaining in a subordinate position. Like his predecessor, Johnston took no active interest in Island No. 10. In early February, just in time for the fall of Forts Henry and Donelson, General P. G. T. Beauregard was sent to the West to command the Army of the Mississippi, and became in effect Johnston's second in command. He recognized the importance of Island No. 10, and issued the orders to abandon Columbus and move its garrison there. His health failed him at this time, so he could not take personal charge. When he recovered, he and General Johnston were preoccupied with preparations for the forthcoming Battle of Shiloh. Transferred from Columbus to Island No. 10 was Major General John P. McCown, who thereby became local commander. He remained in charge until after New Madrid was taken by the Union Army of the Mississippi; on March 31, 1862, he was replaced by Brig. Gen. William W. Mackall. Through all of these command changes, the vessels of the Confederate States Navy along the entire length of the Mississippi were led by Flag Officer George N. Hollins. Because the river lay in two military departments, Hollins had to work with both the man in charge at the New Madrid Bend and the man in charge of the defenses of New Orleans.

Біріккен әскердің командалығы

Бұл кезде одақ әскерлерінің басшылығы да тұрақсыз болды, бірақ бұл мәселеге көп әсер етпеді. 1862 жылдың ақпан айының соңында Нью-Мадридке қарсы науқан басталғаннан бастап Миссисипи армиясын генерал-майор Джон Поуп басқарды. Армия алдымен Миссури департаментінің, ал 11 наурыздан кейін Миссисипи департаментінің құрамына кірді, екеуі де генерал-майор Генри В. Галлекке бағынышты болды. Атаудың өзгеруі армиядағы ұйымдық өзгерістерді көрсетті, бірақ науқанға әсер етпеді. Науқанда қолданылған соғыс кемелері Батыс канонерлік флотилиясының құрамында болды, оны флаг-офицер Эндрю Хулл Фут басқарды. Фут АҚШ Әскери-теңіз күштерінің капитаны болғанмен, флотилия АҚШ армиясының бір бөлігі ретінде құрылғандықтан, ол Галлекке есеп берді және оның бағынысында болды.

Қорғауға арналған алғашқы дайындықтар

Бас генерал Винфилд Скоттың Анаконда жоспарына кеңінен жарияланғаны Конфедерация үкіметін Миссисипи алқабына өзен ағысы бойымен су арқылы жасалатын шабуылдан туындаған қауіп туралы ескертті. Олар өзен бойында бірнеше қорғаныс позицияларын құрды. Олардың арасында Мемфистен солтүстікке қарай 64 шақырым жерде орналасқан Форт-Пиллоу және Кентукки штатының Колумбусындағы кең ауқымды жұмыстар болды, олардың екеуі де No. 10 аралмен байланысты маңызды болды. Аралдағы және оның маңындағы батареялардың құрылысы 1861 жылдың тамыз айының ортасында капитан Аса Б. Грейдің басшылығымен басталды. Ол бастапқыда аралдан 2 шақырым жоғары, Теннесси жағалауында батарея салуды жоспарлады. Бұл батарея No. 1 немесе Редан батареясы деп аталды және бұрылысқа қарай келушілерге бақылау жасады. Өзенмен төмен қарай келе жатқан кемелер оның оқтарына бір шақырымнан астам қашықтықта тікелей бағытталған болуы керек еді. Оның орналасқан жері су тасқынына ұшырауы мүмкін болғандықтан тиімділігі төмен болды. Алайда, жұмыс басталғаннан кейін генерал-майор Леонидас Полк Колумбты басып алу және нығайтуға назар аударды. No. 10 аралдағы жұмыс жалғасты, бірақ ол аса маңызды деп есептелмеді, сондықтан жабдық пен жұмыс күші берілмеді. 1862 жылдың ақпан айының басында Форт Генри және Форт Донелсон одақтың күштеріне түскен кезде Жаңа Мадрид бұрылысының маңызы күрт өсті. Колумб Конфедерация армиясының қалған бөлігінен оқшауланды және Теннесси өзенінен Миссисипиге құрлық арқылы көшкен одақтың әскерлерінен басылып қалу қаупіне тап болды. Гарнизон мен оның жабдықтарын жоғалтпау үшін генерал Борегард позицияны мүмкіндігінше тыныш тастауға бұйрық берді. Бұл процесс 24 ақпанда Колумб гарнизонының алғашқы мүшелері No. 10 аралға келген кезде басталды. Екі күннен кейін жаңа командир, бригадалық генерал Джон П. Маккоун келді және дереу No. 1 батареядан Пойнт Плезантқа дейін позицияны нығайту жұмыстарын бастады. Маккоун жеткілікті ресурстармен аралды және жақын маңдағы құрлықты кез келген флоттың өтуіне кедергі келтіретін мықты кедергіге айналдыра алды. Наурыздың ортасына қарай аралдың үстіндегі жағалауда 24 пушкадан тұратын бес батарея салынды; аралдың өзінде бес батареяда 19 пушка орналастырылды; ал 9 пушкадан тұратын "Нью-Орлеанс" жүзу батареясы аралдың батыс жағында бекітілді. Сонымен қатар, Нью-Мадридте екі форт құрылды: батысқа қарай Форт Томпсон 14 пушкамен және шығысқа қарай Форт Банкхед 7 пушкамен, онда Сент-Джонс Байо Миссисипимен қосылады. Конфедерацияның теңіз күштері де осы позицияны қолдады. Флаг-офицер Джордж Н. Холлинс Форт-Пиллоу мен No. 10 арал арасындағы өзенде алты канонерлік қайыққа қолбасшылық етті. Олардың барлығы брондалмаған; брондалған CSS Manassas та сонда болуы керек еді, бірақ ол салыстырмалы түрде терең емес суда жұмыс істей алмайтыны анықталды. Ол солтүстікке қарай жүзіп бара жатқанда суға отырып, зақымданды, сондықтан оны Нью-Орлеанға қайтарып жіберді.

The widespread publicity given to Union General in Chief Winfield Scott's Anaconda Plan made the Confederate government aware of the threat that would be posed to the Mississippi Valley by a water borne invasion along the course of the river. In response, they set up a series of defensive positions along the river. Among them were Fort Pillow, 40 mile (64 km) north of Memphis, and extensive works at Columbus, Kentucky, both of which positions were important in relation to Island No. 10. Construction of the batteries on and near the island began in mid August 1861, directed by Captain Asa B. Gray. He began by laying out a battery on the Tennessee shore about 1.5 mile (2 km) above the island. This battery, known as Battery No. 1 or the Redan Battery, commanded the approach to the bend. Vessels coming down the river would have to move directly toward its guns for more than a mile. It was not very effective, as it was sited on low ground subject to flooding. Almost as soon as work was started, however, the attention of Maj. Gen. Leonidas Polk was diverted to the capture and fortification of Columbus. Work continued at Island No. 10, but it was not regarded as urgent and so was denied both equipment and workers. The importance of the New Madrid Bend rose dramatically when Fort Henry and then Fort Donelson fell to Union forces in early February 1862. Columbus was cut off from rest of the Confederate Army, and faced capture by Union troops advancing overland from the Tennessee River to the Mississippi. To avoid losing the garrison and its equipment, General Beauregard ordered that the position be abandoned as quietly as possible. The process began on February 24, when the first members of the Columbus garrison arrived at Island No. 10. Two days later, its new commander, Brig. Gen. John P. McCown, arrived, and immediately set to work to strengthen the position from Battery No. 1 to Point Pleasant. McCown, with adequate resources, was able to transform the island and nearby mainland into a formidable obstacle for any fleet attempting to pass. By the middle of March, five batteries containing 24 guns had been built on the shore above the island; 19 guns were in five batteries on the island itself; and the floating battery New Orleans, with nine guns, was moored at the west end of the island. In addition, two forts had been set up at New Madrid: Fort Thompson to the west, with 14 guns, and Fort Bankhead with 7 guns to the east, where St. John's Bayou met the Mississippi. The Confederate Navy also supported the position. Flag Officer George N. Hollins commanded six gunboats in the river between Fort Pillow and Island No. 10. All of these were unarmored; the armored ram CSS Manassas would have been there also, but she was found to be unable to operate in the relatively shallow water. She was damaged by running aground on the way north, so she was sent back to New Orleans.

Біріккен Ұлттар Ұйымының алдын ала

Одақтың Нью-Мадридке және айналасына шабуылға дайындық жұмыстары Колумб эвакуацияланбастан бұрын басталды. 1862 жылдың 23 ақпанында генерал-майор Поуп Миссисипи (Одақ) армиясының басшылығына тағайындалды, ол Миссури штатының Коммерс қаласында жиналды. Сол кезде қысқа орналасып, көктемде ауа райы жақсаруын күту қалыпты жағдай еді, бірақ Поуп өзінің 10 000 сарбаздық армиясын, науқанның басында, дереу жолға шығарды, қажет болған жағдайда жолдарды ағашпен жапты. Армия 3 наурызда Нью-Мадридке жетті, бірақ Конфедерацияның бекіністеріне шабуыл жасауға әлі дайын болмады. Қоршауға дайындық жүргізіп, Поуп армиясын ауыр артиллериямен қамтамасыз етуді сұрады, ол 12 наурызда жеткізілді. Флаг-офицер Эндрю Х. Футтың басқаруындағы канонерлік кемелер Миссисипи армиясымен осы кезеңде ынтымақтасуға дайын болмады, себебі Форт-Донельсоннан алған зақымдары жөнделуде еді. Олар 14 наурызда Каирден жіберілді, бірақ Фут олардың әлі шайқасқа дайын емес екеніне сенді. Одақтың флот құрамына 14 минометтік сал қосылды, олардың әрқайсысы бір минометпен жабдықталған. Минометтер (армия) капитаны Генри Э. Мейнадиердің басқаруындағы дербес бөлім болды.

Бірінші байланыс

Нью-Мадридтегі бекіністерге шабуыл жасау үшін әскерін зейінге сыймайтындықтан, Поп полковник (кейін бригада генералы) Джозеф Б. Пламмер басқаратын бригаданы Миссури штатындағы Пойнт-Плезант қаласын басып алуға жіберді. Бұл қала 10-шы аралға тікелей қарсы, өзеннің оң жағалауында орналасқан еді. Бұл қимыл конфедераттардың канонерлік кемелерімен тойтарыс берілді, бірақ Пламмердің әскерлері тез арада канонерлік кемелер пайда болғанда қашықтыққа шегіну керектігін, ал олар кеткен соң қайта оралу керектігін түсінді. Бригада 6 наурызда Пойнт-Плезантты басып алды, ал кемелер келесі үш күн бойы олардың позицияларын бомбалады. Осы кезеңде конфедерат армиясы өз бекіністерінде қалып, флаг-офицер Холлинске ешқандай көмек көрсетпеді. 12 наурызда қоршауға арналған артиллерия келді, бұл Маккоун мен Холлинсті Поп армиясының қысқы жорығындай таң қалдырды. Олар өзенді брондалмаған канонерлік кемелер үшін жапты және 10-шы аралдан әскерлерді ауыстыру арқылы Нью-Мадридтегі артиллериялық бөлімдерге күш қосылуына кедері келтірді. Үлкен зеңбіректер 13 наурызда Нью-Мадридтің қорғаныс позицияларына оқ атып, күні бойы оқ жаудырды. Маккоун Поптың өз бекіністеріне жүйелі шабуыл жасауға тырысатынын түсінді. Ол өзінің азайтылған артиллериялық бөлімдері қарсы тұру үшін тым шаршап қалады деп ойлады, сондықтан ол сөзсіз нәрсені күтпеуді шешті. 13-14 наурыз түнде қала мен оның екі бекінісін тастап кету туралы бұйрық берілді. Жаудың көзінен қалың жаңбыр жауып, әскерлердің қозғалысы жасырын болғандықтан, эвакуация оқиғасыз аяқталды. Біраз шатасу болды (Поптың баяндамаларында асыра көрсетілген сияқты), және кету соншалықты кенеттен болды, форттағы зеңбіректер бұзылып, қалдырылды, бірақ әскерлердің көп бөлігі сәтті шығарылып, қайта бөлінді. 14 наурыз таңында екі дезертир ақ ту көтеріп, Попқа қала тасталып кеткенін хабарлады. Нью-Мадридтің жоғалтылуынан кейін, бұрылыстағы бірнеше бөлімдер Форт-Пиллоуға көшірілді, ол оңтүстікке қарай 70 шақырым (113 км) емес, өзен бойымен шамамен екі есе қашықтықта орналасқан. Маккоун аралдағы қолбасшылыққа Бриг. генерал Уильям У. Макколл тағайындалды. Бұл Нью-Мадридті нашар қорғағаны үшін жазалауға ұқсаса да, Маккоун шындығында генерал-майор болып тағайындалды.

Unwilling to waste his troops in an assault on the forts at New Madrid, Pope sent a brigade under Colonel (later Brigadier General) Joseph B. Plummer to occupy the town of Point Pleasant, Missouri, on the right bank of the river almost directly opposite Island No. 10. The movement was contested by the Confederate gunboats, but Plummer's troops soon learned that they had only to withdraw out of range when the gunboats appeared, and return as soon as they left. The brigade occupied Point Pleasant on March 6, and the boats shelled their positions for the next three days. In this period, the Confederate Army remained within their fortifications, offering no support to Flag Officer Hollins. The siege guns arrived on March 12, surprising McCown and Hollins almost as much as the winter march of Pope's army. They effectively closed the river to the unarmored gunboats, and prevented reinforcement of the artillery companies at New Madrid by shifting troops from Island No. 10. The big guns opened fire on the New Madrid defensive positions on March 13, and continued throughout the day. McCown realized that Pope would try to attack his forts by regular approaches. He felt that his reduced artillery companies would be too exhausted to resist, so he decided not to wait for the inevitable. On the night of March 13–14, orders were given to abandon the town and its two forts. A heavy rainstorm hid the troop movements from the enemy, so the evacuation was accomplished without incident. There was some confusion (which seems to have been exaggerated in Pope's reports), and the departure was so sudden that the guns in the forts had to be spiked and left behind, but most of the troops were successfully removed and redistributed. On the morning of March 14, two deserters appeared bearing a white flag, and informed Pope that the town was deserted. Following the loss of New Madrid, some of the units at the bend were withdrawn to Fort Pillow, not quite 70 air miles (113 km) to the south, but almost twice that by the river. McCown was replaced in command at the island by Brig. Gen. William W. Mackall. Although this looks like a reprimand for his poor defense of New Madrid, McCown actually was promoted to major general.

Қоршау

Қаңбалар мен минометтер 15 наурызда келді, ал қоршау осы күннен бастау алды. Поуп Нью-Мадридте, ал Фут, өзеннің иілімінің жоғары жағында, 10-шы аралмен бөлініп қалды. Олар операцияны қалай жүргізу керектігі туралы бастапқыда келіспеді. Поуп дереу әрекет етуді қаласа, Фут аралды бомбалау арқылы бағындыруға үміттенді. Футтың жұмысын Халлектың, сол кезде Теннесси өзені бойындағы шабуылға дайындықпен айналысқандықтан, берген екіұшты немесе тіпті қайшы бұйрықтары қиындатты, бұл ақырында Шило шайқасына (немесе Питтсбургке қонуға) әкелді. Әлде-қашан 17 наурызда Поуп конфедераттық батареяларды айналып өту үшін екі-үш қаңбақты жіберуді сұрады, бұл оған өзеннен өтіп, бүкіл гарнизонды қоршауға мүмкіндік берер еді. Фут қарсылық көрсетті, өйткені оның кемелері зардап шекпес емес, бір рет дұрыс оқ тисе, кеме конфедераттардың қолына түсіп қалуы мүмкін екенін, ал қаңбақ Миссисипи және оның салаларындағы барлық солтүстік қалаларына қауіп төндіруі мүмкін екенін айтты. Футтың ойлау қабілетіне Форт-Донельсон шайқасында алған жарақатының әсері тиген болуы мүмкін, ол жақсы жазылмады және оны ауырсыну мен таяқпен жүруге мәжбүр етті. Келесі екі аптадағы шайқас аралды қашықтықтан бомбалаудан тұрды, көбінесе минометтермен, ал конфедераттық батареялар кейде жауап берді. Минометтерге үлкен үміттер бағытталған болатын, бірақ олар жаудың бекінісіне көп зиян келтірген жоқ. Осы кезеңде ең маңызды зиян өзіне-өзі келтірілді: 17 наурыздағы бомбалау кезінде, қаңбақтар қатысқанда, «Сент-Луис» кемесіндегі зеңбірек жарылып, экипаждың үш мүшесі қаза тауып, оннан астам адам жарақат алды. Фут Поуптың 10-шы аралдан айналып өту үшін қаңбақтарды жіберу туралы өтінішін қабылдамағаннан кейін, Поуптың штабындағы біреу одақтық кемелерге батареяларды айналып өту үшін канал қазуды ұсынды. Канал екі аптада аяқталды, бірақ қаңбақтарды өткізуге жеткілікті терең болмады. Дегенмен, ол пайдалы болды, өйткені Поуп құрлықтағы байланысқа тәуелді болмауы үшін оны тасымалдау және жабдықтау кемелері пайдалана алды.

The gunboats and mortars arrived on March 15, and the siege is dated from that time. Pope, in New Madrid, and Foote, upstream of the bend, were kept apart by Island No. 10. From the first, they did not agree how to go about conducting the operation. Pope wanted immediate action; Foote hoped to subdue the island by the slow process of bombardment. Foote was hampered by ambiguous or even contradictory orders from Halleck, who was distracted at the time by preparations for the advance along the Tennessee River that soon culminated in the Battle of Shiloh (or Pittsburg Landing). As early as March 17, Pope was asking that two or three gunboats run past the Confederate batteries, to enable him to cross the river and trap the entire garrison. Foote demurred, arguing that his boats were not invincible, that a chance disabling shot would deliver a boat into Confederate hands, and that gunboat could then threaten all the Northern cities along the Mississippi and its tributaries. Foote's thinking may also have been affected by the wound he had received at Fort Donelson, which was not healing properly and kept him in pain and on crutches. For the next two weeks, fighting consisted of bombardment of the island at rather long range, mostly conducted by the mortars, and occasionally replied to by the Confederate batteries. High expectations that had been held for the mortars were dashed; they did very little harm to the enemy position. The most significant damage incurred in this period was in fact self inflicted: during a bombardment on March 17 in which the gunboats took part, a gun on St. Louis exploded, killing three members of the crew and wounding a dozen others. After Foote had flatly rejected Pope's request that gunboats run past Island No. 10, someone on Pope's staff suggested that perhaps a canal could be cut to enable Union vessels to bypass the batteries. The canal was completed in two weeks, but it was not deep enough to provide passage for the gunboats. It proved useful, nevertheless, in that transports and supply vessels could use it, so that Pope did not have to depend on land communications.

Қарулы қайықтар батареяларды басып өтіп, қоршауды аяқтады

Поуп әлі де өзеннің Теннесси жағындағы қонуын қамтамасыз ету үшін оған канонерлік қайық қажет екенін талап етті. Фут капитандығымен екі соғыс кеңесін өткізді; біріншісі 20 наурызда болды, онда батареялардың қасынан өтудің қаупіне бармау туралы шешімі бекітілді. Халлек Футқа «Оған (Поупқа) бар күшіңмен көмектес» деп жазғаннан кейін, Фут 29 наурызда екінші кеңес шақырды. Бұл жолы «Каронделеттің» капитаны Генри Уоке тәуекелге тұрарлық деп санап, қайығын өз еркімен өткізуге келісті. Фут қажетті бұйрықтарды берді, сосын «Каронделет» жүріске дайындалды. Ол арқандармен, тізбектермен және қолға тиетін кез келген материалмен жабылды. Жанына көмір мен сабанға толы баржа байланды. Буды сыртқа шығару тесіктері (өзен кемелерінде «түтік» деп аталады) дыбысты басу үшін өзгертілді. Содан кейін, қараңғы түн күтіп, жүріске шығуға дайын болды. Қауіпті азайту үшін, флотилиядағы теңізшілер мен 42-ші Иллинойс жаяу әскері полковник Джордж В. Робертс басшылығымен 1 сәуірде түнде №1 батареяны басып алып, оның қаруларын істен шығарды. 2 сәуірде флотилия, минометтер мен канонерлік қайықтарды қоса, «Жаңа Орлеан» жүзбелі батареясына отын шоғырландырды. Ол бірнеше рет зардап шекті, ал бекіту арқандары үзілді. Соғыс кезінде ол ағысқа қарай кете берді. 4 сәуірде қалған батареялардың қасынан өту үшін жағдай қолайлы болды. Айсыз түн болды, қараңғыдан кейін дауыл болды. «Каронделет» ағысқа қарай жол тартты, Конфедерацияның №2 батареясына жеткенше оны байқамады. Егер түтіктерінен шыққан түтін жалмаса, оны мүлдем байқамауы мүмкін еді; будың шығуымен ылғалданбай қалған күйе ұстанып, отқа қабылып, оның орнын ашты. Батареялар атысты бастады, бірақ олардың атысы дәл болмады, ал «Каронделет» зардап шекпестен жүрісін аяқтады. Поуп Футтан тағы бір канонерлік қайық сұрауын тоқтатпады, екі күннен кейін «Питтсбург» да осындай жүріске шықты. Поуп енді Конфедерацияның канонерлік қайықтарының кедергісіне ұшырамастан әскерін өзеннен өткізе алды. Ол сондай-ақ олардың қонуына қарсылық көрсетуге тырысқан жаудың атысын да басуға мүмкіндік алды. 7 сәуірде ол шабуылға шығып, шабуылға таңдаған Уотсон қонысындағы батареяларды жою үшін канонерлік қайықтарды жіберді. Бұл орындалғаннан кейін, көліктер әскерді тасыды, ал қонулар қарсылықсыз жалғасты. Маккалл келесі қадамды шешуге бірнеше сағат уақыт жұмсады. Оның жағдайының үмітсіз екенін түсінген ол жігіттерді Типтонвилл бағытына жылжытты. Бұл әрекетті Поуптың тыңшылары байқап, ақпаратты Поупқа жеткізді. Содан кейін Поуп әскерін Типтонвиллге бағыттап, операция күтілген шайқастан гөрі жаяу жүгіруге айналды. Маккаллдың жалғыз үміті канонерлік қайықтар кедергі жасамауы еді, бірақ олар кедергі келтірді, және оның әскерінің шегінуі Поуптың адамдары Типтонвиллге бірінші жеткенше созылды. Қорғаушылар тұтқындалды, жеңіске жету мүмкіндігі болмады, сондықтан Маккалл капитуляциялауға шешім қабылдады. Осы оқиғалар болып жатқанда, №10 арал гарнизоны Фут офицері мен оның канонерлік қайықтарына жеке-жеке капитуляциялады. Содан кейін өзен Форт-Пиллоуға дейін ашық болды.

Pope still insisted that he needed a gunboat to cover his projected landing on the Tennessee side of the river. Foote called two councils of war among his captains; in the first, on March 20, his decision not to risk running past the batteries was confirmed. When Halleck wrote to Foote, saying, "Give him (Pope) all the assistance in your power," Foote called a second council, on March 29. This time, Commander Henry Walke, captain of Carondelet, thought that the risk was worth the candle, and volunteered to take his boat through. Foote gave the necessary orders, and Carondelet was prepared for the run. She was covered with rope, chain, and whatever loose material lay at hand. A coal barge filled with coal and hay was lashed to her side. Her steam exhaust was diverted from the smokestacks (called "chimneys" on river craft) to muffle the sound. She then had only to wait for a sufficiently dark night to make her run. To reduce the danger as much as possible, a raid by sailors in the flotilla and soldiers from the 42nd Illinois Infantry, under Colonel George W. Roberts overran Battery No. 1 and spiked its guns on the night of April 1. On April 2, the flotilla, including both mortars and gunboats, concentrated its fire on the floating battery New Orleans. She was hit several times, and her mooring lines were parted. She drifted downstream, out of the war. On April 4, conditions for running past the remaining batteries were satisfactory. The night was moonless, and after dark a thunderstorm came up. Carondelet made her way downstream, and was not discovered until she was abreast of the Confederate Battery No. 2. She might have escaped detection completely had not her smokestacks blazed up; the buildup of soot, no longer dampened by escaping steam, caught fire and revealed her position. The batteries opened, but their fire was inaccurate, and Carondelet completed the run unscathed. Pope continued to press Foote for another gunboat, and two nights later Pittsburg made a similar run. Pope now was able to cross the river with his army without prospect of interference from Confederate gunboats. He could also suppress enemy fire that may have opposed their landing. On April 7, he made his move, and sent the gunboats to destroy the batteries at Watson's Landing, the place he had selected for the attack. When this was accomplished, the transports carried the troops across, and the landings proceeded without opposition. A few hours elapsed until Mackall was able to decide what to do next. Realizing that his position was hopeless, he put the men on the mainland in motion in the direction of Tiptonville. The motion was detected by Pope's spies, who gave the information to Pope. Pope then diverted his soldiers to Tiptonville, and the operation became a footrace rather than the expected battle. Mackall's only hope was that the gunboats would not interfere, but they did, and the retreat of his army was delayed long enough for Pope's men to get to Tiptonville first. The defenders were trapped, with no prospect of victory, so Mackall decided to surrender. While this was taking place, the demoralized garrison of Island No. 10 surrendered separately to Flag Officer Foote and his gunboats. The river was then open as far as Fort Pillow.

Қорытынды

Конфедерация гарнизоны толыққанды түрде талқандалды. Тек бірнеше жүз сарбаз ғана Риффут көлінен жүзіп немесе сала қайықпен өтіп, кейін әскерге қосыла алды. Тұтқынға алынғандардың саны даулы мәселе болды. Поуп өзінің ресми есептерінде 273 офицер және 6700 қарапайым сарбазды тұтқынға алғанын хабарлады. Бұл, әрине, үлкен асыра сілтеу. Конфедерацияның тізімдері (толық болмаса да) 5350-ден аспайтын адам қатысқанын көрсетеді. Онда тұтқынға алынғандардың саны 4500-ден кем болуы мүмкін. Тұтқынға алынғандардан басқа, бүкіл науқандағы қаза болғандардың саны өте аз болды. Нью-Мадридтің құлауынан бастап Типтонвиллдегі капитуляцияға дейін Одақ армиясы мен флоты барлық себептерден 7 адамды жоғалтты, 4 адам жоғалып кетті және 14 адам жараланды. Миссисипи армиясының бүкіл науқан кезінде 8 қаза, 21 жаралы және 3 жоғалып кеткені туралы хабарланды. Конфедерация тарапынан қаза тапқандар мен жараланғандар туралы мәліметтер келмеді, бірақ олардың да саны аз болған сияқты. Борегар No. 10 аралында тұтқындалғандарды ерте босатуға тырысқанмен, ұсыныс қабылданбады және аралда жұмыс істеген бірнеше сарбаздың әйелдері күйеулерімен бірге солтүстікке тұтқын ретінде келуді жөн көрді. Тұтқындалған Конфедерация әскерлерінің шамамен 1400-і (көпшілігі 1-ші Алабама жаяу әскер полкінен) теміржолмен Висконсин штатының Мэдисон қаласындағы Одақ армиясының бұрынғы оқу алаңына жеткізілді. Осыдан бастап Рэндалл лагері соғыс тұтқындары лагері ретінде пайдаланыла бастады. Сәуірдің соңынан мамырдың соңына дейін Рэндалл лагерінде санитарлық жағдайлардың нашарлығынан 140 тұтқын қайтыс болды және олар Конфедерация демалыс орнында жерленді. 7 сәуір Шило шайқасының екінші күні болғандықтан, No. 10 аралы үшін болған науқан тез ұмытылды. Бұл науқан USS Carondelet кемесінің батареяларды сәтті басып өтуімен есте қалды, бұл соғыста жаңа тактиканың пайда болуын білдірді. Кемелерді бу күшімен қоздыру олардың бекіністерді немесе батареяларды бейтараптандыруға міндетті емес екенін көрсетті. Бұл тактика Азамат соғысында кеңінен қолданылды, Фаррагут Нью-Орлеанда, Порт-Хадсон, Виксбург және Мобильде, ал Дэвид Д. Портер Виксбургте осы тактиканы қолданды. Осының салдарынан бекіністердің маңызы азайды (бірақ толыққанды жойылған жоқ). 1865 жылдан кейін елдің қалпына келтілуімен, жаңа қорғаныс жүйесін жобалау кезінде бұл фактор ескерілді. Сонымен қатар, Одақ күштеріне көмектескен маусым мен ауа райының да әсері ескерілуі керек; егер федералдылар көктемгі су тасқынынан кейін жазда келген болса, теңіздік мүмкіндіктері шектеулі болар еді, жанама арна жасау мүмкін болмас еді және Конфедерацияның қорғану немесе шегіну мүмкіндігі жақсарар еді.

The destruction of the Confederate garrison was complete. Only a few hundred individual soldiers managed to escape by wading or rafting across Reelfoot Lake and later rejoining the army. The number who were captured became a matter of controversy. Pope asserted, in his official reports, that he had taken 273 officers and 6,700 private soldiers captive. This is almost certainly a great exaggeration. Confederate records (admittedly incomplete) indicate that not more than 5,350 men were present. The number captured would then likely have been less than 4,500. Aside from the prisoners taken, the number of casualties in the entire campaign was very low. From the fall of New Madrid to the surrender at Tiptonville, the Union army and navy had lost only 7 men killed from all causes, 4 missing, and 14 wounded. During the entire campaign, losses in the Army of the Mississippi were reported as 8 killed, 21 wounded, and 3 missing. Confederate losses in killed and wounded were not reported, but seem to have been similarly low. Although Beauregard sought early release for the men captured at Island No. 10, the offer was declined and several soldiers' wives who had been employed at the island choose to go north into captivity alongside their husbands. About 1,400 of the captured Confederate soldiers (many from the 1st Regiment Alabama Infantry) were transported by railroad to what was previously a Union Army training field in Madison, Wisconsin. This marked the beginning of Camp Randall's use as a prisoner of war camp. From the end of April to the end of May, 140 of the prisoners died at Camp Randall, due to its unsanitary conditions, and are buried at Confederate Rest. Because April 7 was the second day of the far bloodier Battle of Shiloh, the campaign for Island No. 10 soon fell from public notice. It has become memorable principally for the run of USS Carondelet past the batteries, whose passage marked the introduction of a new tactic in warfare. The use of steam for driving ships meant that they were no longer forced to neutralize fixed defenses or batteries. The tactic later became commonplace in the Civil War, being employed by Farragut at New Orleans, Port Hudson, Vicksburg, and Mobile, and by David D. Porter at Vicksburg. Consequently, the value of fixed fortifications was much (but not completely) diminished. The restored nation had to consider this when designing its defense system after 1865. In addition, the impact of season and weather should also be recognized for aiding Union efforts; if the federals had arrived later in the summer after the spring freshet of high water, then their naval options would have been much more limited, no back channel could have been carved out, and Confederate chances for defense or withdrawal likely much improved.