Освальдо Сориано: Аргентиналық журналист және жазушының өмірі мен шығармалары
Osvaldo Soriano
Аргентиналық журналист және жазушы Освальдо Сориано (1943-1997) өмірі мен шығармашылығы. "La Opinión" газетіндегі қызметі, саяси қуғын-қудалау және Стен Лорел туралы жазған туындысы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Аргентиналық журналист және жазушы
Argentine journalist and writer
Освальдо Сориано (6 қаңтар 1943 – 29 қаңтар 1997) – аргентиналық журналист және жазушы.
Osvaldo Soriano (January 6, 1943 – January 29, 1997) was an Argentine journalist and writer.
Өмірбаян
Сориано Аргентинаның Мар-дель-Плата қаласында дүниеге келген. Ол 1971 жылы редактор Жакобо Тимерман газетті құрғаннан бастап-ақ «La Opinión» газетінің штат жазушысы болды. «La Opinión» прогрессивті саясатқа толы болды, жақын арада газеттегі солшыл бағытты басып тастауға әрекеттер жасалды. Алты ай бойы бірде-бір мақаласы жарияланбағаннан кейін Сориано Освальдо Сориано есімді кейіпкердің ағылшын актері Стэн Лорелдің өмірін қайта құру туралы әңгіме жаза бастады. Бұл туынды оның тұңғыш романы – «Triste, solitario y final» («Қайғылы, жалғыз және соңғы») атанды. Роман Лос-Анджелесте өрбитін, меланхолиялық пародиа болып табылады, ал әйгілі ойдан туған детектив Филип Марлоу кейіпкердің бірлескен тергеушісі рөлінде көрінеді. Роман жарық көргеннен кейін бірнеше ай өткен соң ол Америка қаласына сапар шегіп, Стэн Лорелдің қабірінің басында тұрып, кітабының бір данасын қалдырды. Осы кітап оның көптеген келесі туындыларының жолын ашты: шынайы фактілерді оқиғалардың негізі ретінде пайдалану, басты кейіпкерлердің қайшылықты және жаралы табиғаты, прогрессивті саясаттың оқиғалардың маңызды құрамы ретінде қолданылуы. 1976 жылы Аргентинадағы Ұлттық қайта құрылым процесінің (Proceso de Reorganización Nacional) төңкерілісінен кейін, ол жеке қауіпсіздігі үшін қорқып, алдымен Брюссельге (онда ол әйелі Кэтринмен танысты), содан кейін Парижге көшіп, 1984 жылға дейін эмиграцияда өмір өтті. Францияда ол Хулио Кортазармен дос болып, бірге «Sin censura» ай сайын жарық көретін журналын құрды. Әскери хунта құлағаннан кейін ол Буэнос-Айреске оралды, оның кітаптары Оңтүстік Америкада ғана емес, Италияда және оның туындылары аударылып, жариялана бастаған басқа да бірнеше елде үлкен сәттілікке ие болды. Сориано кітаптарында демократиялық белсенді және реакциялық үкіметтердің зорлық-зомбылығын қатаң сынаған ретіндегі тәжірибесін ерекше юмормен үйлестіре білді. Футбол және киноға құштар болған ол екеуін де туындыларында құрметтеді. Сориано «Сан-Лоренцо» клубының белгілі жанкүйері болды, бұл құмарлықты Аргентиналық Папа Францискпен бөлісті. 1997 жылы Буэнос-Айресте өкпе рагынан қайтыс болғаннан кейін, ол Буэнос-Айрестегі Ла-Чакарита зиратына жерленді. Оның туындылары кем дегенде он бес тілге аударылды және оның романдары мен өмірлік тәжірибесіне негізделген көркем және деректі фильмдер жасауға кинорежиссерлер мен продюсерлерге шабыт берді.
Soriano was born in Mar del Plata, Argentina. He became a staff writer at La Opinión right from the start in 1971 when editor Jacobo Timerman founded the newspaper. La Opinión was permeated with progressive politics, and soon there was an attempt to squash the left wing influence within the paper. After six months of not having any of his articles published, Soriano began writing a story in which a character named Osvaldo Soriano reconstructs the life of English actor Stan Laurel. The work became his first novel, Triste, solitario y final (Sad, lonely and final), a melancholic parody set in Los Angeles with the famed fictional Philip Marlowe detective as his joint investigator. It was some months after the publication of his novel that he visited the American city, and actually stood by the grave of Stan Laurel, leaving there a copy of his book. This book set the tone for many of his other works: the use of true facts as the background of his stories, the contradictory and tortured nature of the main characters, progressive politics as key element of the stories. Shortly after the Proceso de Reorganización Nacional coup d'état in Argentina in 1976, he was compelled to move tout of fear for his physical safety first to Brussels , (where he met his wife Catherine), and then to Paris, where he lived in exile until 1984. While in France he befriended Julio Cortázar, with whom he founded the short lived experience of the monthly magazine Sin censura. After the fall of the military junta, he returned to Buenos Aires, and the publication of his books were met with large success, not only in South America but also in Italy and several other countries where his works begun to be translated and published. In his books, Soriano succeeded in mixing his experiences as a democratic activist and as a strong critic of the violence wielded by reactionary governments with extraordinary humor. A lover of both fútbol (soccer) and cinematography, he often honored both in his work. Soriano was a known San Lorenzo fan, sharing that affiliation with fellow Argentine Pope Francis. After his death in Buenos Aires in 1997 due to a lung cancer, he was buried in the La Chacarita Cemetery in Buenos Aires. His work has since been translated into at least fifteen different languages, and has inspired film directors and producers on fiction and documentary works based on his novels and life experience.