Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Екінші дүниежүзілік соғыстың көп мақсатты, екі қозғалтқышты британдық әскери ұшағы
British multi purpose twin engined military aircraft of the Second World War
Vickers Warwick – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде жасалған және пайдаланылған британдық екі қозғалтқышты бомбалаушы ұшақ, бірақ негізінен басқа рөлдерде қолданылды. Сол дәуірдегі RAF-тың басқа ауыр бомбардировщиктерінің атауларын сақтау бойынша, ол британдық қаланың немесе қалашықтың атымен аталды, осы жағдайда Уорвик. Уорвик – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде пайдаланылған ең үлкен британдық екі қозғалтқышты ұшақ. 1942 жылы өндіріске түсіріліп, Корольдік әуе күштерінде (RAF) қызметке кірді. Бар болғаны оннан астам ұшақ бомбалаушы ретінде салынды. Бұл тип RAF Transport Command-та көліктік мақсатта, ал RAF Coastal Command-та іздеу-құтқару және теңіздік барлау ұшағы ретінде пайдаланылды. Уорвик Польшаның эмиграциядағы әуе күштері (Ұлыбританияда) және Оңтүстік Африка әуе күштері тарапынан да пайдаланылды. Азаматтық оператор, Британдық теңіз әуе жолдары корпорациясы (BOAC) да бірнеше Warwick ұшақтарын тасымалдау үшін қолданды.
The Vickers Warwick was a British twin engined bomber aircraft developed and operated during the Second World War that was primarily used in other roles. In line with the naming convention followed by other RAF heavy bombers of the era, it was named after a British city or town, in this case Warwick. The Warwick was the largest British twin engined aircraft to see use during the Second World War. The Warwick entered production during 1942 and squadron service with the Royal Air Force (RAF). Barely a dozen aircraft were built as bombers. The type was used by RAF Transport Command as a transport, and by RAF Coastal Command as an air sea rescue and maritime reconnaissance aircraft. The Warwick was also operated by the Polish Air Forces in exile in Great Britain and the South African Air Force. A civil operator, the British Overseas Airways Corporation (BOAC), also operated a handful of transport Warwicks.
Шығу тегі
1932 жылдың қазан айында британдық Vickers Armstrongs өндірістік конгломераты Air Ministry Specification B.9/32 тендеріне қатысты, ол қос қозғалтқышты орташа бомбалаушыны жасауды талап етті. 1934 жылдың соңында компания өздерінің 271-ші үлгісін Specification B.9/32 талаптарына сәйкес әзірлеп жатқанда, Vickers үлкен бомбалаушының жобалық талаптарын алды. 1935 жылдың шілдесінің соңына қарай Әуе министрлігі сегіз жобаны қарастырды. Олардың ішінде Vickers ұсынған 284-ші типті, екі Bristol Hercules қозғалтқышымен жабдықталған, спецификациядан асып түсетін ұшақ бар еді. Vickers 1935 жылдың 7 қазанында прототипке тапсырыс алды, сонымен қатар Әуе министрлігі Armstrong Whitworth (Armstrong Whitworth Whitley-дің жетілдірілген нұсқасы AW.39) және Handley Page (HP.55) компанияларынан да прототиптерге тапсырыс берді. Бұл балама жобалар салынбастан тоқтатылды, себебі Handley Page және Armstrong Whitworth орташа (P.13/36) және ауыр (B.12/36) бомбалаушыларға арналған жаңа талаптар бойынша жұмыс істеуге көшті.
In October 1932, the British industrial conglomerate Vickers Armstrongs tendered for the Air Ministry Specification B.9/32, which called for the development of a twin engined medium bomber. During late 1934, when the company was already developing their Type 271 to meet Specification B.9/32, Vickers received a draft requirement for a larger bomber. By the end of July 1935, the Air Ministry was considering eight designs. These included Vicker's proposal, the Type 284, powered by a pair of Bristol Hercules engines, which exceeded the specifications. Vickers received an order for a prototype on 7 October 1935, while the Air Ministry also ordered prototypes from Armstrong Whitworth (the AW.39, a development of the Armstrong Whitworth Whitley) and Handley Page (the HP.55). These alternative designs were cancelled before being built, as Handley Page and Armstrong Whitworth switched to work on newer specifications released for medium (P.13/36) and heavy (B.12/36) bombers.
Өзгерістер мен қайта құрулар
B.1/35 спецификациясы B.9/32 спецификациясын толықтырып, салмағы ауыррақ болғандықтан, бастапқыда макет жасау қажеттігі туырмады деп есептелді. 1932 жылғы Женева қарусыздандыру конференциясының шектеулерін жеңілдету салдарынан Vickers 284 және 285 ұшақтарының салмағы біртіндеп артты, нәтижесінде 285 ұшағы B.1/35 спецификациясы үшін белгіленген бастапқы салмаққа жақындады. Дизайнның басқа да жақтары қиындықтар тудырды, мысалы, зениттік орудие мұнаралары және геодезиялық фюзеляж құрылымына қатысты ресми күмәндер. Бұл құрылымды британдық ұшақ конструкторы Барнс Уоллис бұрынғы бірнеше жобаларында қолданған болатын. 1939 жылдың ақпан айында Vulture қозғалтқышындағы мәселелерге байланысты екі прототиптен асып түсуге қатысты жұмыстар тоқтатылды, бірақ келесі қаңтарда бұл шешім кері қайтарылды. 1939 жылдың маусым айының соңында жоғары деңгейдегі сараптама мен бағдарламалық деректерді жаңартудан кейін жұмыс қайта жанданды. Vickers жобаны жалғастыруды ұйғарса да, Веллингтон жұмысының баяу прогресі мен қолайлы қозғалтқыштардың жетіспеуіне байланысты ресми күмәндер күшейді, соның салдарынан бұл дизайнды жаңа ұшақтар басып кетеді деген күдік артты.
As Specification B.1/35 was to be a heavier complement to Specification B.9/32, it was initially thought that there would be no need for a mock up. As a consequence of the relaxation of the restrictions imposed by the 1932 Geneva Disarmament Conference, the weight of the Vickers 284 and 285 expanded gradually, until the 285 approached the original specified weight for Specification B.1/35. Other aspects of the design proved troublesome, such as the gun turrets and official doubts over the geodetic airframe structure, the latter having been used on several previous designs by British aircraft designer Barnes Wallis. In February 1939, development beyond the pair of prototypes was cancelled because of difficulties with the Vulture engine but this was reversed the following January. In late June 1939, following the completion of a high level review and an update of programme data, work resumed. While Vickers chose to continue with the project, official doubts, over slow progress caused by work on the Wellington and the lack of suitable engines, led to a growing official expectation that the design would be surpassed by later aircraft.