Суррей графының тарихы және мұрагерлері

Кіріспе

Суррей графы – Англия жұбайлықтарында бес рет құрылған атақ. Ол алғаш рет Вильгельм Жеңімпаздың жақын досы Вильгельм де Варенне үшін жасалған. Қазіргі таңда Норфолк герцогтары осы атақты қосалқы титул ретінде ұстап тұр.

Тарих

Суррей графы титулы алғаш рет 1088 жылы Вильям де Варенге, Жаулау кезінде Вильямға көрсеткен адалдығы үшін сыйлық ретінде берілді. Ол Суррейдегі Рейгейт қамалының иелігін алды, сонымен қатар он екі басқа округте де жерлері болды. Бәлкім, Суррейде оның аз мүлігі болғандықтан, графтық атағы көбінесе Варен деп аталды. Варен есімі олардың Нормандиядағы иеліктерінің атынан шыққан, онда отбасының ата-бабаларының қамалы – Беленкомбр Варен өзенінің жағасында орналасқан еді. Бұл титул Вильям де Вареннің ұлы мен немересі, екеуі де Вильям атымен, содан кейін үшінші Вильям де Вареннің қызы Изабелланың күйеуіне тиесілі болды. Олардың біріншісі – король Стефанның ұлы Вильгельм де Блуа, ал екіншісі – Генрих II-нің жартылай бауыры Гамелин. Соңғысы де Варен тегін қабылдады, ал Гамелин мен Изабелланың ұлы, немересі және шөбересі кейін графтық атақты мұрагерлік етті. 1347 жылы екінші де Варен әулетінің еркек ұрпағының үзілуімен графтық титул Ричард ФицАланға, Арунделдің 10-шы графына берілді, ол соңғы де Варен графының туысқан інісі болды, бірақ ол титулды 1361 жылы бұрынғы графтың әйелі қайтыс болғаннан кейін ғана қабылдады. Оның ұлы да бұл лауазымды иеленді, бірақ ол 1397 жылы өлім жазасына кесілгеннен кейін одан айырылды. Суррейдің алғашқы ФицАлан графының немересі Джон Холланд герцог Суррей титулын алды. Ол 2 жыл бойы титулды сақтап тұрды, содан кейін Генрих IV оны алып қойды және титулды ФицАландарға қайтарды. Қайта жаңғыртылған граф 1415 жылы еркек мұрагерлері болмай қайтыс болды, соның салдарынан Суррей графтығы жойылды немесе тоқтап қалды (біржақты пікірлер бар), ал Арундел графтығы оның жақын туысына – 9-шы Суррей графының шөбересіне (сонымен қатар де Варен әулетінен де тараған) тиесілі болды. 15 ғасырда титул бірнеше рет қайта жаңғыртылды, 1451 жылы Джон де Моубрей үшін, ал 1477 жылы Ричард Шрусбери үшін. Екеуі де ұрпақ қалдырмай қайтыс болды, соның нәтижесінде титул тағы да жойылды. 1483 жылы титул Томас Ховардқа қайта берілді, ол кейін Норфолк герцогы болды, және осы уақыттан бері осы отбасымен бірге (кейбір үзілістер болды, олардың титулдары жойылды, бірақ кейін қайта жаңғыртылды). Норфолк герцогтары өздерінің гербінде де Вареннің қаруын бейнелейді. Осы құраудың төртінші графы Арундел графтығын мұрагерлік етіп, екі графтықты қайта біріктірді. Суррейдің 1-ші графы Вильям де Варен патшадан Вейкфилд имениесін алды, ал оның ұрпақтары, Варен графтары, оның 1088 жылы қайтыс болуымен оны мұрагерлік етті. Сандал қамалының құрылысын 12 ғасырдың басында Суррейдің 2-ші графы Вильям де Варен (1081–1138) бастады, оған 1107 жылы Сандал иеліктері берілді, ол имениенің бекінісіне айналды. Кальдердің солтүстік жағында Лау төбесінде екінші қамал салынды, бірақ ол тастап кетілді. Вейкфилд Чешир мен Ланкаширге дейін созылған кең барондық иеліктің орталық нүктесі болды және 14 ғасырға дейін Варен әулетінің қолында болды, содан кейін ол Варен мұрагерлеріне өтті.

The Earldom of Surrey was first created in 1088 for William de Warenne, as a reward for loyal service to William during the Conquest. He received the lordship of Reigate Castle in Surrey, but also had holdings in twelve other counties. Perhaps because he held little property in Surrey, the earldom came to be more commonly called of Warenne. The name Warenne comes from the name of their property in Normandy where the family's ancestral castle, Bellencombre, was located on the Varenne River. It was held by William de Warenne's son and grandson, both also named William, and then by the husbands of Isabella, daughter of the third William de Warenne. The first of these was William of Blois, son of King Stephen, and the second was Hamelin, half brother of Henry II. The latter took the de Warenne surname, and a son, grandson, and great great grandson of Hamelin and Isabella subsequently held the earldom. With the failure of the second de Warenne male line in 1347, the earldom passed to Richard FitzAlan, 10th Earl of Arundel, who was a nephew of the last de Warenne earl, although he did not assume the title until after the death of the previous earl's widow in 1361. It was also held by his son, who forfeited it upon his execution in 1397. John Holland, who was a grandson of the first Fitzalan earl of Surrey, was then created Duke of Surrey. He held the title for 2 years until he was stripped of it by Henry IV, who restored the earldom to the Fitzalans. The restored earl died in 1415 without male heirs, whereupon the earldom of Surrey became either extinct or abeyant (authorities disagree on this), while the earldom of Arundel passed to his 1st cousin once removed, who was great grandson of the 9th Earl of Surrey (and consequently also descended from the de Warennes). The title was revived several times during the 15th century, for John de Mowbray in 1451, and then for Richard of Shrewsbury in 1477. Both died without issue, leaving the title extinct once more. In 1483 the title was revived for Thomas Howard, who later became Duke of Norfolk, and it has been held by this family ever since (with some breaks during which their titles were forfeited but later restored). The Dukes of Norfolk quarter the de Warrenne arms on their coat of arms. The 4th earl of this creation also inherited the earldom of Arundel, thus re uniting the two earldoms. William de Warenne, 1st Earl of Surrey was granted the Manor of Wakefield by the crown and his descendants, the Earls Warenne, inherited it when he died in 1088. The building of Sandal Castle was begun early in the 12th century by William de Warenne, 2nd Earl of Surrey (1081–1138) who was granted the Sandal estates in 1107 and it became the stronghold of the manor. A second castle was built at Lawe Hill on the north side of the Calder but was abandoned. Wakefield formed the caput of an extensive baronial holding that extended to Cheshire and Lancashire and was held by the Warennes
until the 14th century, when it passed to Warenne heirs.

Суррей және Варрен графы (1451)

Джон де Моубрей, Суррей мен Варреннің 1-ші графы (1444–1476), соңғы ФицАлан графының туысы. 1461 жылы Норфолк герцогінің 4-ші титулын мұраға алды. Ұлдары болмағандықтан қайтысымен титулы тоқтатылды.

Варенн графы (1477)

Эдуард IV-нің кіші ұлы Ричард Шрусбери 1477 жылдың 7 ақпанында, үш жасқа толғанда, Варрен графы және Норфолк герцогы титулына ие болды. Одан кейін (1478 жылдың 15 қаңтарында) Джон де Моубрейдің жалғыз қызы Энн Моубрейге үйленді, олар екеуі де төрт жаста болғанда. Ол Тау мұнарасындағы ханзадалардың бірі болды және белгісіз күні қайтыс болды. Оның өлімімен бірге титулдары тоқтатылып, мұрагерлері қалмады.