Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
16 ғасырдағы Уильям Шекспирмен байланысты ағылшын театр труппасы
16th century English playing company associated with William Shakespeare
Лорд Чемберленнің еркектері – актерлер труппасы немесе сол кездегідей «театр труппасы» (сол уақытта осылай аталған болар еді), Уильям Шекспир өзінің мансабының көп бөлігінде олар үшін пьесалар жазды. Ричард Бербидж Гамлет, Отелло, Король Лир және Макбет сияқты басты рөлдердің көпшілігін ойнады. Лондон театр әлеміндегі дағдарыс кезеңінен кейін құрылған бұл труппа 1603 жылға қарай қаланың екі жетекші труппасының біріне айналып, кейіннен Джеймс I-нің қамқорлығына ие болды. Ол 1594 жылы Англияның Елизавета I патшалығы тұсында Генри Кэридің, сол кездегі сот ойын-сауықтарына жауапты Лорд Чемберленнің қамқорлығымен құрылды. Кэри 1596 жылдың 23 шілдесінде қайтыс болғаннан кейін труппа оның ұлы Джордж Кэридің қамқорлығына өтті. 1597 жылдың 17 наурызында Джордж Кэри Лорд Чемберлен болып тағайындалғанда труппа бұрынғы атына қайта оралды. 1603 жылы король Джеймс таққа отырғанда және труппаның қамқоршысы болғанда труппа Корольдің адамы деп аталды. Компания Шекспирдің пьесаларын қоюға эксклюзивті құқыққа ие болды.
The Lord Chamberlain's Men was a company of actors, or a "playing company" (as it then would likely have been described), for which William Shakespeare wrote during most of his career. Richard Burbage played most of the lead roles, including Hamlet, Othello, King Lear, and Macbeth. Formed at the end of a period of flux in the theatrical world of London, it had become, by 1603, one of the two leading companies of the city and was subsequently patronized by James I. It was founded during the reign of Elizabeth I of England in 1594 under the patronage of Henry Carey, 1st Baron Hunsdon, then the Lord Chamberlain, who was in charge of court entertainments. After Carey's death on 23 July 1596, the company came under the patronage of his son, George Carey, 2nd Baron Hunsdon, for whom it was briefly known as Lord Hunsdon's Men. When George Carey in turn became Lord Chamberlain on 17 March 1597, it reverted to its previous name. The company became the King's Men in 1603 when King James ascended the throne and became the company's patron. The company held exclusive rights to perform Shakespeare's plays.
Ойын үйлері
1594 жылдан бастап актерлер Шордичтегі «Театр» ғимаратында өнер көрсетті. 1597 жылы үй иесімен туындаған мәселелер компанияны жақын орналасқан «Перде» театрына көшуге мәжбүр етті. 1598 жылдың 29 желтоқсанындағы түні ағайынды Бербидждер, олардың қаржылық демеушісі Уильям Смит, ағаш шебері Питер Стрит және оннан он екіге дейін жұмысшылар «Театр» ғимаратын бөлшектеп алып кетті. Содан кейін ағаш қабырғалары өзеннің оңтүстігіне, Саутваркке жеткізіліп, олардың жаңа театр үйі – «Глобус» театрының құрамына енгізілді. 1599 жылы салынған бұл театр 1613 жылдың 29 маусымында өрт сөндірілмей қирады. «Глобус» театры 1614 жылдың маусым айына дейін қайта жаңартылып, 1642 жылы жабылды. Компания сонымен қатар Ұлыбритания, Франция және Бельгия елдерін аралады. 1997 жылы түпнұсқа «Глобус» театрының орнына жақын жерде «Шекспирдің Глобусы» деп аталған заманауи реконструкциясы ашылды.
From 1594 the players performed at The Theatre, in Shoreditch. Problems with the landlord caused the company to move to the nearby Curtain Theatre in 1597. On the night of 29 December 1598, The Theatre was dismantled by the Burbage brothers, along with William Smith, their financial backer, Peter Street, a carpenter, and ten to twelve workmen. The beams were then carried south of the river to Southwark to form part of their new playhouse, the Globe Theatre. Built in 1599, this theatre was destroyed in a fire on 29 June 1613. The Globe was rebuilt by June 1614 and finally closed in 1642. The company also toured Britain, and visited France and Belgium. A modern reconstruction of the original Globe, named "Shakespeare's Globe", was opened in 1997 near the site of the original theatre.
Қызметкерлер
Чемберленнің адамының бастапқы құрамы негізінен Эдвард Алленнің Лорд Стрейндж адамынан кетіп, Лорд Стрейндждің өзінің 1594 жылдың көктемінде қайтыс болуынан туындады. Дегенмен, компанияның сәттілігін бастысы Бурбиджтер отбасы анықтады. Джеймс Бурбидж компанияны құрастырып, 1597 жылы қайтыс болғанға дейін оның іс-қимылын басқарған импресарио болды; оның ұлдары Ричард және Катберт компания мүшелері болды, бірақ Катберт сахнаға шыққан жоқ. Burbiges-пен байланыс Чемберленнің адамын кәсіби театрдың басталысынан (1574 жылы Джеймс Бурбидж 1572 жылғы заң бойынша жәбірленушілер мен сарандарға қарсы қорғалатын актерлердің алғашқы тобын басқарды) Ренессанс Лондонындағы соңына дейін жалғасқан тізбектегі орталық буынға айналдырады. Чемберленнің адамы сегіз "үлескерден" тұрды, олар кіріс пен шығынды бөлісті; шамамен сол сияқты саны қосымша рөлдерді ойнаған және кейде екі рөлге түскен жалдамалы актерлер; және кейде ересек актерлердің шәкірттері болған, сәл кем ойыншы жігіттер. Чемберленнің алғашқы үлескерлері сегіз адамнан тұрды. 1590-1600 жылдары ең танымал Уильям Кемп болды, ол 1580 жылдары Лестер графының труппасында болған, кейіннен Корольдің адамына қосылған. Компанияның клоуны ретінде ол әр пьесада ең кең комедиялық рөлді ойнады; ол «Ромео мен Джульетта» квартосында Питермен сәйкестендірілді, сондай-ақ «Жоқ туралы көп шу» және «Жазғы түнгі арман» пьесаларында Дог Берри рөлін сомдады. Кемп дәстүрлі түрде Гамлеттің клоундардың импровизациясы туралы шағымының нысаны ретінде қарастырылады; бұл қатыстың дұрыс немесе бұрыс екеніне қарамастан, Кемп 1601 жылы компанияны тастап кетті. «Стрейндж» труппасының тағы екі мүшесі Кемппен ұзақ уақыттан бері байланыста болды. Джордж Брайан 1580 жылдары Лестер адамында, ал 1586 жылы Кемппен бірге Эльсинорда болды; ол Чемберленнің немесе Корольдің адамының кейінгі құжаттарында аталмағандықтан, Брайан 1597 немесе 1598 жылы сахнадан зейнеткерлікке шыққан деп есептеледі. (Брайан бірнеше жыл өмір сүрді; Джеймс патшаның тұсында ол 1613 жылға дейін үй шаруасымен бірге палатаның күйеуі ретінде тізілген.) Томас Поуп, Лестердің тағы бір ветераны, 1600 жылы зейнеткерлікке шығып, 1603 жылы қайтыс болды. Брайан мен Поуп екеуі де Лорд Стрейндж адамынан компанияға келді. Августин Филлипс де «Стрейндж адамынан» шыққан. Ол 1605 жылы қайтыс болғанға дейін труппада болды. Стрейнджтен келген екі жас актер Генри Конделл мен Джон Хемингс қазір Шекспирдің Бірінші фолиосының (1623 ж.) пьесаларын жинап, редакциялағаны үшін танымал. Екеуі де 1594 жылы салыстырмалы түрде жас болған және екеуі де король Джеймс қайтыс болғаннан кейін компанияда қалды; олардың қатысуы онжылдықтар бойы өзгеріп келе жатқан талғам мен коммерциялық белгісіздіктің жалғастығын қамтамасыз етті. (Кейбір ғалымдар компания өзінің бастапқы сегіз үлескер құрылымын сақтады және кез келген адам зейнеткерлікке шыққанда немесе қайтыс болғанда оның үлескер ретінде орнын басқа адам басады деп болжайды. Сонымен, Брайанның орнын Уильям Слай, шамамен 1597 жылы, Кемптің орнын Роберт Армин, шамамен 1599 жылы, Поптың орнын Конделл, шамамен 1600 жылы басты. Бірақ бұл схема мүмкін болса да, қол жетімді дәлелдермен дәлелденген жоқ.) Чемберленнің адамына ең көп үлес қосқан екі үлескер Стрейндж адамынан келмеген. Шекспирдің 1594 жылға дейінгі қызметі айтарлықтай зерттеуге ие болды; ол 1590 жылдардың басында Пемброк пен Дерби адамымен бірге болған болуы мүмкін. Алғашында ол актер және драматург ретінде бірдей маңызды болды. Белгісіз, бірақ ертеректе, оның жазуы маңыздырақ болды, бірақ ол кем дегенде 1603 жылға дейін, Бен Джонсонның «Сейан» пьесасында ойнағанға дейін сахнада болды. Рихард Бурбидж де маңызды болды. Ол Чемберленнің адамында басты рөлдерді ойнады, Гамлет пен Отелло рөлін сомдады, сондай-ақ Джеймс патшаның жаңа билік ету кезеңінде Лир патша мен Макбет рөлін ойнады. 1594 жылы салыстырмалы түрде аз танымал болғанымен, ол қайта өрлеу дәуірінің ең танымал актерлерінің біріне айналды, ол атақ пен байлыққа қол жеткізді, оны тек Аллен ғана басып өтті. Жалданған актерлердің арасында кейбіреулері кейіннен үлескерлерге айналды. 1590 жылдары Адмиралдың адамымен кез-келген уақытта ойнаған Уильям Слай 1598 жылы және мүмкін одан бұрын Чемберлен үшін сахнаға шықты; ол 1605 жылы Филлипстің қайтысынан кейін үлескер болды. «Жоқ туралы көп шу» квартосында Вергес деп танылған Ричард Коули Корольдің адамында үлескер болды. Николас Тули, бір кезде Бурбидждің шәкірті болған, 1623 жылы қайтыс болғанға дейін компаниямен бірге болды. Джон Синклар (немесе Синкло) жұқа адамдарды ойнауға мамандануы мүмкін; ол жалдамалы актер ретінде қалған сияқты көрінеді. Джон Дюк Джеймс патшаның билік етуінің басында Вустер адамына кеткен жалдамалы актер болды. Кем дегенде екі жігіт танымал мансапқа ие болды. Александр Кук Шекспирдің бірнеше әйел рөлімен байланысты, ал Кристофер Бистон XVII ғасырда бай импресарио болды.
The initial form of the Chamberlain's men arose largely from the departure of Edward Alleyn from Lord Strange's Men and the subsequent death of Lord Strange himself, in the spring of 1594. Yet the ultimate success of the company was largely determined by the Burbage family. James Burbage was the impresario who assembled the company and directed its activities until his death in 1597; his sons Richard and Cuthbert were members of the company, though Cuthbert did not act. This connection with the Burbages makes the Chamberlain's Men the central link in a chain that extends from the beginning of professional theatre (in 1574, James Burbage led the first group of actors to be protected under the 1572 statute against rogues and vagabonds) in Renaissance London to its end (in 1642, the King's Men were among the acting companies whose activities were ended by Parliament's prohibition of the stage.) The Chamberlain's Men comprised a core of eight "sharers", who split profits and debts; perhaps an equal number of hired men who acted minor and doubled parts; and a slightly smaller number of boy players, who were sometimes bound apprentices to an adult actor. The original sharers in the Chamberlain's were eight. Probably the most famous in the 1590s to the 1600s was William Kempe, who had been in the company of the Earl of Leicester in the 1580s, and had later joined the King's Men. As the company's clown, he presumably took the broadest comic role in every play; he is identified with Peter in the quarto of Romeo and Juliet, and probably also originated Dog berry in Much Ado About Nothing and Bottom in A Midsummer Night's Dream. Kempe has traditionally been viewed as the object of Hamlet's complaint about extemporising clowns; whether this association is right or wrong, Kempe had left the company by 1601. Another two sharers from Strange's Men had a long standing association with Kempe. George Bryan had been in Leicester's Men in the 1580s, and at Elsinore with Kempe in 1586; because he is not mentioned in later Chamberlain's or King's Men documents, it is assumed that Bryan retired from the stage in 1597 or 1598. (Bryan lived on for some years; in the reign of James, he is listed as a Groom of the Chamber, with household duties, as late as 1613.) Thomas Pope, another Leicester's veteran, retired in 1600 and died in 1603. Both Bryan and Pope came to the company from Lord Strange's Men. Augustine Phillips also came from Strange's Men. He remained with the troupe until his death in 1605. Two younger actors who came from Strange's, Henry Condell and John Heminges, are most famous now for collecting and editing the plays of Shakespeare's First Folio (1623). Both were relatively young in 1594, and both remained with the company until after the death of King James; their presence provided an element of continuity across decades of changing taste and commercial uncertainty. (Some scholars have theorised that the company maintained its original eight sharer structure, and that as any man left, through retirement or death, his place as sharer was filled by someone else. So, Bryan was replaced by William Sly, ca. 1597; Kempe was replaced by Robert Armin, ca. 1599; Pope was replaced by Condell, ca. 1600. But this scheme, while possible, is not proven by the available evidence.) The two sharers who would contribute the most to the Chamberlain's Men did not come from Strange's Men. Shakespeare's activities before 1594 have been a matter of considerable inquiry; he may have been with Pembroke's Men and Derby's Men in the early 1590s. As a sharer, he was at first equally important as actor and playwright. At an uncertain but probably early date, his writing became more important, although he continued to act at least until 1603, when he performed in Ben Jonson's Sejanus. No less important was Richard Burbage. He was the lead actor of the Chamberlain's Men, who played Hamlet and Othello, and would go on to play King Lear and Macbeth in the new reign of King James, among many other roles. Though relatively little known in 1594, he would become one of the most famous of Renaissance actors, achieving a fame and wealth exceeded only by Alleyn's. Among the hired men were some who eventually became sharers. William Sly, who performed occasionally with the Admiral's Men during the 1590s, acted for the Chamberlain's by 1598, and perhaps before; he became a sharer after Phillips's death in 1605. Richard Cowley, identified as Verges by the quarto of Much Ado About Nothing, became a sharer in the King's Men. Nicholas Tooley, at one point apprenticed to Burbage, stayed with the company until his death in 1623. John Sincler (or Sincklo) may have specialised in playing thin characters; he seems to have remained a hired man. John Duke was a hired man who went to Worcester's Men early in James's reign. At least two of the boys had distinguished careers. Alexander Cooke is associated with a number of Shakespeare's female characters, while Christopher Beeston went on to become a wealthy impresario in the seventeenth century.
Кейінгі қатысушылар
Компанияның негізгі мүшелері Джеймстің таққа отыруына дейін үлкен және ұсақ өзгерістерге ұшырады. Ең әйгілі өзгеріс – Уилл Кемптің кеткені, оның себептері әлі күнге дейін ашық емес. Кемп Globe театрының иелерінің бірі болды және ол театрдың алғашқы жылында сахнада ойнаған болуы мүмкін. Оның Норвичке атпен жасаған әйгілі Моррис биісі ораза айында, компания тыныш жатқан кезде болды; ол тек «Тоғыз күндік ғажап» (оның бұл трюк туралы баяндамасы) пьесасына асығыс қосылған эпилогта ғана жеке өнер көрсетуге оралу жоспарынан айтады. Ол «Гамлет» және «Лондондық сасқақ» пьесаларының нашар нұсқаларын жасауға қатысқан болуы мүмкін, онда клоун рөлі ерекше дәл берілген. Кемптің кеткеніне қандай себеп болмасын, оның орнына бұрын Чандостың труппасында болған және өзінің авторы Роберт Армин келді. Армин кішкентай және фантазияға толы болды, Шекспирге едәуір түрлі мүмкіндіктер ұсынды, және бұл өзгеріс соңғы Елизавета және алғашқы Яков кезеңдеріндегі пьесаларда көрінеді. Арминге «Он екінші түндегі» Фесте, «Қалай қаласаңдар» пьесасындағы Тачстоун және «Король Лирдегі» ақымақ сияқты кейіпкерлерді жасаған деп есептеледі. Осылайша, 1603 жылға қарай труппаның негізгі құрамы 1594 жылғыдан жас болды. Брайан, Поуп және Кемп, 1580-ші жылдардың қарттары, кетіп қалды, ал қалған үлескерлер (болжам бойынша, Филлипсті қоспағанда) 40 жасқа жуық болды.
The core members of the company changed in both major and minor ways before James's accession. The most famous change is that of Will Kemp, the circumstances of which remain unclear. Kempe was among the stakeholders in the Globe property, and he may have performed in that theatre in its first year. His famous morris dance to Norwich took place during Lent, when the company lay idle; not until the hastily added epilogue to Nine Days' Wonder (his account of the stunt) does he refer to his plan to return to individual performances. He may have had a hand in the bad quartos of Hamlet and The London Prodigal, in which the clown parts are unusually accurate. Whatever the reason for his departure, Kempe was replaced by Robert Armin, formerly of Chandos's Men and an author in his own right. Small and fanciful, Armin offered significantly different options for Shakespeare, and the change is seen in the last Elizabethan and first Jacobean plays. Armin is generally credited with originating such characters as Feste in Twelfth Night, Touchstone in As You Like It, and the fool in King Lear. Thus, by 1603 the core of the troupe was in some respects younger than it had been in 1594. Bryan, Pope, and Kempe, veterans of the 1580s, had left, and the remaining sharers (with the probable exception of Phillips), were roughly within a decade of 40.
Репертуар және қойылымдар
Шекспирдің туындылары компанияның репертуарының басым бөлігін құрағаны сөзсіз. Олар алғашқы жылы Шекспирдің бұрынғы пьесаларын сахналаған болуы мүмкін, автордың иелігінде қалғандардың ішінде Генрих VI, 2-бөлім, Генрих VI, 3-бөлім, сондай-ақ Тит Андроник болды. «Жазғы түнгі арман» Шекспирдің жаңа компания үшін жазған алғашқы пьесасы болуы мүмкін; оған келесі екі жылда Ромео мен Джульетта, Бос еңбектер, Венеция саудагері және екінші тетралогия деп аталатын пьесалардың шығармашылық шарықталуы ілесіп келді. Шекспирлік емес репертуардың көлемі мен сипаты белгісіз; Локрин, Джон корольдің қиын тұсы және Кристофер Марлоудың Эдуард II пьесалары ықтимал кандидаттар ретінде сақтықпен ұсынылды. Компанияда орындалған ең ерте Шекспирлік емес пьеса – Бен Джонсонның «Әркім өз мінезімен» пьесасы, ол 1598 жылдың ортасында қойылды; одан кейін келесі жылы тақырыптық жалғасы «Әркім өз мінезінен тыс» сахналады. Осы қойылымдардың арқасында компания тез арада Лондондағы Аллен труппасымен бәсекелесе бастады; 1595 жылы олар сарайда төрт қойылым көрсетті, содан кейін келесі жылы алты және 1597 жылы төрт қойылым қойды. Бұл жылдар, әдетте, Елизавета заманының компаниялары үшін, белгісіздікке толы болды. Компания 1597 жылдың жазында «Иттер аралы» туралы шу кезінде театрлар уақытша жабылғанда, басқаларымен бірге қиындыққа тап болды; Довер мен Бристольдің жазбалары сол жазда компанияның кем дегенде бір бөлігі гастрольдік сапарда болғанын көрсетеді. Фалстаф кейіпкері, бастапқыда өте танымал болғанымен, Лорд Кобхемнің наразылығын тудырды, ол кейіпкердің бастапқы атын (Олдкасл) қолдануға қарсы болды, ол Кобхем отбасының мүшесінің атынан шыққан. Ғасырдың соңғы жылдарында компания Шекспирдің жаңа пьесаларын, соның ішінде Глобты ашқан «Юлий Цезарь» және «Генрих V», сондай-ақ «Пердеде» алғаш көрсетілген «Гамлет» пьесаларын сахналауды жалғастырды. Шекспирлік емес драмалардың ішінде «Айқын әйелдерге ескерту» пьесасы, сондай-ақ Тюдор тарихы «Томас Лорд Кромвелл» қойылды, кейде адмиралдың адамымен болған театрлық жанжалдың бастауы ретінде қарастырылады, оның жоғалған пьесалары Вольси сол жылдан бастап жарық көрді. 1601 жылы, Эссекс көтерілісіне қатысқаннан басқа, компания аздаған дауға, «Театрлар соғысына» қатысты. Олар Томас Деккердің Бен Джонсонға арналған «Сатиромастикс» сатирасын қойды, бұл дауды аяқтаған сияқты. Адамгершілігінен шығып, Джонсон компанияға өштенген жоқ сияқты; 1603 жылы олар оның «Сеян» пьесасын қойды, бірақ нәтиже көңілге сыймады. Олар сондай-ақ «Лондонның сасқақ баласы», «Эдмонтонның шайтандығы» және «Бристольдің әдемі қызы» пьесаларын орындады, соңғысы Чемберленнің пьесасы болып табылады және ешқашан Шекспирге жатқызылмады.
Shakespeare's work undoubtedly formed the great bulk of the company's repertory. In their first year of performance, they may have staged such of Shakespeare's older plays as remained in the author's possession, including Henry VI, Part 2, Henry VI, Part 3, as well as Titus Andronicus. A Midsummer Night's Dream may have been the first play Shakespeare wrote for the new company; it was followed over the next two years by a concentrated burst of creativity that resulted in Romeo and Juliet, Love's Labours Lost, The Merchant of Venice, and the plays in the so called second tetralogy. The extent and nature of the non Shakespearean repertory in the first is not known; plays such as Locrine, The Troublesome Reign of King John, and Christopher Marlowe's Edward II have somewhat cautiously been advanced as likely candidates. The earliest non Shakespearean play known to have been performed by the company is Ben Jonson's Every Man in His Humour, which was produced in the middle of 1598; they also staged the thematic sequel, Every Man Out of His Humour, the next year. On the strength of these plays, the company quickly rivalled Alleyn's troupe for preeminence in London; as early as 1595 they gave four performances at court, followed by six the next year and four in 1597. These years were, typically for an Elizabethan company, also fraught with uncertainty. The company suffered along with the others in the summer of 1597, when the uproar over The Isle of Dogs temporarily closed the theatres; records from Dover and Bristol indicate that at least some of the company toured that summer. The character of Falstaff, though immensely popular from the start, aroused the ire of Lord Cobham, who objected to the use of the character's original name (Oldcastle), which derived from a member of Cobham's family. In the last years of the century, the company continued to stage Shakespeare's new plays, including Julius Caesar and Henry V, which may have opened the Globe, and Hamlet, which may well have appeared first at the Curtain. Among non Shakespearean drama, A Warning for Fair Women was certainly performed, as was the Tudor history Thomas Lord Cromwell, sometimes seen as a salvo in a theatrical feud with the Admiral's Men, whose lost plays on Wolsey date from the same year. In 1601, in addition to their tangential involvement with the Essex rebellion, the company played a role in a less serious conflict, the so called War of the Theatres. They produced Thomas Dekker's Satiromastix, a satire on Ben Jonson that seems to have ended the dispute. Somewhat uncharacteristically, Jonson does not appear to have held a grudge against the company; in 1603, they staged his Sejanus, with dissatisfying results. They also performed The London Prodigal, The Merry Devil of Edmonton, and The Fair Maid of Bristow, the last a rarity in that it is a Chamberlain's play that has never been attributed in any part to Shakespeare.
Даулар
Лорд Чемберленнің адамдары және оның жеке мүшелері басқа компаниялар мен актерлердің кейде араласатын жанжалдар мен қырқыстардан көбінесе аулақ болды. Олардың үкіметпен ең ауыр қиындықтары 1601 жылдың ақпан айында Эссекс графының көтерілісіне тікелей қатысқандығынан туындады. Эссекс қолдаушыларының бірі Шекспирдің «Ричард II» пьесасын қоюға тапсырыс берді, осы пьесадағы патшаның құлатылуы көрермендерді Елизаветаны құлатуға ынталандырады деген үмітте (кейін ол: «Мен Ричард II-мін, білмейсіздер ме?» деді). Августин Филипс тергеушілер алдында жауап берді; ол актерлерге әдеттегі гонорарынан 40 шиллинг артық ұсынылғанын және осы себепті ғана 7 ақпанда, Эссекс көтерілісінен бір күн бұрын, пьесаны қойғанын мәлімдеді. Бұл түсіндірме қабылданды; компания мен оның мүшелері жазаланбады, тіпті Эссекс өлім жазасына кесілген күнінен бір күн бұрын, 24 ақпанда Уайтхоллде Елизавета үшін қойылым қойды. Келесі жылы, 1602 жылы Кристофер Бистонға зорлау айыбы тағылды. Бәлкім, Лорд Чемберленнің адамдары Бистонмен бірге Брайдуэллдегі сотқа дейінгі тыңдауға барған актерлердің қатарында болған шығар, сонда тәртіпсіздік тудырған болуы мүмкін; бірақ нақты айту қиын.
The Lord Chamberlain's Men, and its individual members, largely avoided the scandals and turbulence in which other companies and actors sometimes involved themselves. Their most serious difficulty with the government came about as a result of their tangential involvement in the February 1601 insurrection of the Earl of Essex. Some of Essex's supporters had commissioned a special performance of Shakespeare's Richard II in the hope that the spectacle of that king's overthrow might make the public more amenable to the overthrow of Elizabeth (who later remarked, "I am Richard II, know ye not that?"). Augustine Phillips was deposed on the matter by the investigating authorities; he testified that the actors had been offered 40 shillings more than their usual fee, and for that reason alone had performed the play on 7 February, the day before Essex's uprising. The explanation was accepted; the company and its members went unpunished, and even performed for Elizabeth at Whitehall on 24 February, the day before Essex's execution. The following year, 1602, saw Christopher Beeston's rape charge. Probably some of the Lord Chamberlain's Men were among the actors who accompanied Beeston to his pretrial hearing at Bridewell and caused a disturbance there; but little can be said for certain.
Аудитория
16 ғасырдың соңы мен 17 ғасырдың басында Лондон тұрғындары үшін театрға бару, қала бойынша таралған үнемі жарияланатын хабарламалар мен афишалардың арқасында өте танымал әрекетке айналды. Осы жылдары Лондон халқы шамамен 200 мың адамды құрады. Осы 200 мың адамның ішінде 15 мыңнан астам ер және әйел апта сайын театрға қатысты. Театрға барушы лондондықтар әтешпен ұрыс, бұқа және аюға шабуыл сияқты ойын-сауықтардан да ләззат алды. Театрлар Лондонның қауіпті ауданында орналасқан еді және ішімдік, құмар және жыныстық қызмет сияқты жаман әдеттермен қоршалған. Лорд Чемберленнің труппасының танымалдылығы арта бастағанда, олар көбірек көрермендерді тартты және ең танымал театр компанияларының біріне айналды. Бірақ олардың танымалдылығы артқан сайын, сұраныс та өсті. Көрермендердің өмірі үнемі өзгеріп отырды, сондықтан Лорд Чемберленнің труппасы көрермендеріне ұнайтын өнер көрсетуге мәжбүр болды, нәтижесінде топ әр аптада алты түрлі пьеса қоюға келісті. Бұл актерлер үшін өте қиын болды, өйткені олар көптеген пьесалардың мәтінін жаттап алуға тиіс болды және репетицияға уақыт өте аз берілді немесе берілмеді. Бұл компанияға жыл бойы жабық және ашық театрларда қойылымдар қою арқылы табыс табуға мүмкіндік берді.
Theatre going became an extremely popular activity for many in London in the late 16th and early 17th century because of the constant advertisement seen throughout London playbills. During these years London had a population of approximately 200,000. Within that group of 200,000 over 15,000 men and women attended plays on a weekly basis. The Londoners who attended the theatre also enjoyed cock fighting, bull baiting, and bear baiting. The theatres were in a rough part of London and were surrounded by the vices of drinking, gambling, and prostitution. As Lord Chamberlain’s Men popularity grew, they began to attract more and more theatre goers and became one of the most popular playing companies. But as their popularity grew so did the demand. The audience’s lives were ever changing which led to Lord Chamberlain’s Men having to cater to their audience resulting in the group having to perform six different plays every week. This was extremely strenuous on the actors as they had to memorize lines from many different plays and were given very little time if any for rehearsal. This allowed the company to make money year round from being able to have productions at indoor and outdoor theatres.