Американың жергілікті халықтарының дәстүрлі егіс техникасы: жүгері, бұршақ және қабақ. Өсімдіктерді бірге өсіру арқылы өнімді арттыру, топырақты қорғау.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкадағы жергілікті халықтардың ауыл шаруашылығы техникасы: жүгері, бұршақ және қызанақ
Agricultural technique of Indigenous people in the Americas
maize, beans, and squash
Үш қарындас (Lang es) – Орталық және Солтүстік Американың түрлі жергілікті халықтарының үш негізгі ауыл шаруашылығы дақылдары: қызанақ, жүгері ("бұрыш") және өрмелеу бұршақ (әдетте тепари бұршағы немесе қарапайым бұршақ). Бірге егу әдісі бойынша жүгері мен бұршақ көбінесе жыл сайын өсімдіктердің түбіне топырақ үйіп, құралатын үйінділерге бірге отырғызылады. Қызанақ әдетте үйінділердің арасына отырғызылады. Жүгері сабағы өрмелеу бұршақтарға тіреу қызметін аткарады, бұршақтар тамыр түйіндерінде азотты бекітіп, жүгеріні қатты жел кезінде тұрақтандырады, ал қызанақтың кең жапырақтары топырақты көлеңкелеп, ылғалды сақтап, арамшөптердің өсуіне кедерес жасайды. Солтүстік Америкадағы жергілікті халықтар әртүрлі жергілікті ортаға бейімделген Үш қарындастың әртүрлі сорттарын өсірген. Жеке дақылдар мен оларды поликультурада пайдалану Мезоамерикада бастау алды, онда ең алдымен қызанақ, содан кейін жүгері және бұршақ 5000–6500 жыл ішінде қолданысқа енді. XVI ғасырдағы еуропалық жазбаларда қазіргі Шығыс АҚШ және Канада аумағында Үш қарындасты өсіруге негізделген, өте өнімді жергілікті ауыл шаруашылығы сипатталған, мұнда егін азық-түлік және сауда үшін пайдаланылған. Географ Карл О. Сауэр Үш қарындасты "Солтүстік және Орталық Американың басқа еш жерде кездеспейтін симбиотикалық өсімдік кешені" деп атады.
The Three Sisters (Lang es) are the three main agricultural crops of various indigenous peoples of Central and North America: squash, maize ("corn"), and climbing beans (typically tepary beans or common beans). In a technique known as companion planting, the maize and beans are often planted together in mounds formed by hilling soil around the base of the plants each year; squash is typically planted between the mounds. The cornstalk serves as a trellis for climbing beans, the beans fix nitrogen in their root nodules and stabilize the maize in high winds, and the wide leaves of the squash plant shade the ground, keeping the soil moist and helping prevent the establishment of weeds. Indigenous peoples throughout North America cultivated different varieties of the Three Sisters, adapted to varying local environments. The individual crops and their use in polyculture originated in Mesoamerica, where squash was domesticated first, followed by maize and then beans, over a period of 5,000–6,500 years. European records from the sixteenth century describe highly productive Indigenous agriculture based on cultivation of the Three Sisters throughout what are now the Eastern United States and Canada, where the crops were used for both food and trade. Geographer Carl O. Sauer described the Three Sisters as "a symbiotic plant complex of North and Central America without an equal elsewhere".
Өсіру әдістері
Американың егіншілік тарихы Ескі әлемнен айырмашылығы, Америкада ірі тұқымды, оңай өсірілетін дәнді дақылдар (бидай мен арпа сияқты) және егіс жұмысына пайдаланылатын ірі үй жануарлары болмады. Еуропалықтар мен американдықтардың алғашқы кездесу кезінде Карлос Семпат Ассадуриан еуропалықтардың "жырту және жұмыс жануарларына негізделген кең ауқымды егіншілікпен" айналысқанын, ал Американың жергілікті халықтары "адам еңбегіне негізделген қарқынды егіншілікпен" айналысқанын жазды. Жергілікті американдықтар бірге егісте жүгері (Zea mays), бұршақ (жабайы бұршақ және вечь түрлері), және қабақ (Cucurbita pepo) өсімдіктерін жақынға отырғызған. Жүгері мен бұршақ көбінесе жыл сайын өсімдіктердің түбіне топырақ үйіп жасалған төбелерге бірге отырғызылады; қабақ әдетте төбелердің арасына отырғызылады. АҚШ-тың солтүстік-шығысында бұл тәсіл топырақтың температурасын көтеріп, су өткізгіштігін жақсартады, бұл екеуі де көктемде егілген жүгері үшін пайдалы. Гауденосауне немесе Ирокез шаруашылықтарында егістік жерлер жыртылмаған, бұл топырақтың құнарлылығын арттырып, топырақ эрозиясын және топырақ органикалық заттарының тотығуын шектеп, егін шаруашылығының тұрақтылығын қамтамасыз етті. Қазіргі заманғы тәжірибелерде Хауденосауне "Үш қарындас" поликультурасы жергілікті монокультураға қарағанда көбірек энергия мен ақуыз беретіні анықталды. Үш өнім бірге өсіру арқылы пайда табады. Жүгері сабағы бұршақтардың өсуі үшін тіреу қызметін атқарады, бұршақтар топырақта азотты бекітеді, ал олардың өрімдейтін жүзімдері жүгеріні күшті жел кезінде тұрақтандырады, ал қабақтың кең жапырақтары топырақты көлеңкелеп, ылғалды сақтап, арамшөптердің өсуіне кедерілді. Кейбір қабақ түрлерінің тікенді түктері аңдар мен егершелер сияқты зиянкестерді қорғайды. Бұл синергия американдық мәдениеттерде дәстүрлі түрде белгілі болғанымен, ғылыми растау тек соңғы уақыттарда ғана келді. Бұл зерттеулердің көп бөлігі 1970 жылдардың басында Кеңес Одағында жүргізілді және Андрей Михайлович Гродинский редакциялаған "Фитоценоздағы өсімдіктердің өзара әрекеттесуінің биохимиялық және физиологиялық негіздері" атты бірнеше томдық еңбекте жарияланды. Дзюбенко және Петренко (1971), Лыхвар және Назарова (1970) және Пронин және басқалар (1970) көптеген бұршақ дақылдары жүгерінің өсуін және өнімділігін арттыратынын, ал Гуляев және басқалар (1970) бұршақтың кешірек пісіп жетілетін сорттарын таңдап, жүгерімен бірге егілгенде бұршақтың өнімділігін одан да арттыратынын анықтады. Пронин және басқалар (1972) жүгерімен фасольді біріктіргенде екі дақылдың да өнімділігі мен тамыр шырынының артуын анықтады, әсіресе азотты бекітетін микроорганизмдердің белсенділігі жоғары топырақта. Солтүстік Американың жергілікті халықтары әртүрлі жергілікті ортаға бейімделген "Үш қарындас" дақылдарының әртүрлі сорттарын өсірді. Мезоамериканың милпалары – серіктес егістікті кең ауқымда қолданатын фермалар немесе бақшалар. Бұрынғы Пуэблолықтар осы бақша дизайнын құрғақ шөлдер мен ксерик бұталы жерлерде қабылдады. Тева және Солтүстік Американың оңтүстік-батысындағы басқа халықтар көбінесе "төртінші қарындас" – Тау арасын (Rocky Mountain beeplant) қосты, ол бұршақ пен қабақты тозаңдануға көмектесетін араларды тартады. "Үш қарындас" егіс моделі Ұлы көлдер-Сент-Лоуренс жазықтары аймағындағы көптеген алғашқы ұлттар тарапынан кеңінен қолданылды.
Agricultural history in the Americas differed from the Old World in that the Americas lacked large seeded, easily domesticated grains (such as wheat and barley) and large domesticated animals that could be used for agricultural labor. At the time of first contact between the Europeans and the Americans, Carlos Sempat Assadourian writes that Europeans practiced "extensive agriculture, based on the plough and draught animals" while the Indigenous peoples of the Americas practiced "intensive agriculture, based on human labour". In Indigenous American companion planting, maize (Zea mays), beans (wild beans and vetches spp. ), and squash (Cucurbita pepo) are planted close together. The maize and beans are often planted together in mounds formed by hilling soil around the base of the plants each year; squash is typically planted between the mounds. In the northeastern U. S., this practice increases soil temperature in the mound and improves drainage, both of which benefit maize planted in spring. In Haudenosaunee or Iroquois farming, the fields were not tilled, enhancing soil fertility and the sustainability of the cropping system by limiting soil erosion and oxidation of soil organic matter. A modern experiment found that the Haudenosaunee Three Sisters polyculture provided both more energy and more protein than any local monoculture. The three crops benefit by being grown together. The cornstalk serves as a trellis for the beans to climb, the beans fix nitrogen in the soil, and their twining vines stabilize the maize in high winds, and the wide leaves of the squash plant shade the ground, keeping the soil moist and helping prevent the establishment of weeds. The prickly hairs of some squash varieties deter pests, such as deer and raccoons. Although this synergy had been traditionally reputed among American cultures, scientific confirmation has arrived only much more recently. Much of this research was performed in the Soviet Union in the early 1970s and published in several volumes of Biochemical and Physiological Bases for Plant Interactions in Phytocenosis edited by Andrey Mikhailovich Grodzinsky [uk; ru]. Dzubenko & Petrenko 1971, Lykhvar & Nazarova 1970 and Pronin et al. 1970 find a wide number of leguminous crops increase the growth and yield of maize, while Gulyaev et al. 1970 select later maturing lines of beans to produce the converse effect, increasing even further the yield gain of beans when planted with maize. Pronin et al. 1972 find increased productivity and root exudate in both crops when combining faba beans with maize, and even more so in soils with preexisting high nitrogen fixing microorganism activity. Indigenous peoples throughout North America cultivated different varieties of the Three Sisters, adapted to varying local environments. The milpas of Mesoamerica are farms or gardens that employ companion planting on a larger scale. The Ancestral Puebloans adopted this garden design in the drier deserts and xeric shrublands environment. The Tewa and other peoples of the North American Southwest often included a "fourth Sister", the Rocky Mountain beeplant, which attracts bees to help pollinate the beans and squash. The Three Sisters crop model was widely used by a number of First Nations in the Great Lakes–St. Lawrence Lowlands region.
Өнімділік
XVI ғасырдағы еуропалық жазбаларда қазіргі Шығыс АҚШ пен Канадада, Флоридадан Онтариоға дейінгі аймақта үш қарындастың егілуіне негіделген, өте өнімді Түпкілікті ауыл шаруашылығы сипатталған. Географ Карл О. Сауэр үш қарындасты «Солтүстік және Орталық Американың басқа еш жерде теңдесі жоқ симбиоздық өсімдік кешені» деп сипаттады. Агроном Джейн Мт. Плезант жазғандай, үш қарындас үйіндісі «топырақтың физикалық және биохимиялық ортасын жақсартады, топырақ эрозиясын азайтады, топырақтың өңделуін жақсартады, өсімдіктердің саны мен арақашықтығын басқарады, өсімдіктерге қажетті мөлшерде және қажетті уақытта қоректік заттармен қамтамасыз етеді және арамшөптерді бақылайды». Бірнеше мың жылдық таңдаулы өсіруден кейін, жарты шардағы ең маңызды дақыл – жүгері, Ескі әлемнің дәнді дақылдарынан гөрі өнімдірек болды. Жүгері берген калориялардың мөлшері бидай мен арпаға қарағанда екі жарым есе көп. Құрамында жүгері, бұршақ және қабақ тоғыз түрлі аминқышқылының барлығын қамтиды. Жүгерідегі белок бұршақ пен қабақ тұқымынан алынған белокпен толықтырылады, ал қабақтың өзі А витаминіне бай. Мт. Плезанттың айтуынша, үш қарындастың монокультураға қарағандағы артықшылығы осыған байланысты, себебі бұл жүйе көп мөлшерде энергия береді және сонымен бірге белок өнімділігін арттырады. Бұл поликультуралық егін шаруашылығы жүйесі жеке дақылдардың монокультураларына немесе монокультуралардың қоспаларына қарағанда гектарына көбірек азық-түлік береді және көбірек адамды қамтамасыз етеді.
European records from the sixteenth century describe highly productive Indigenous agriculture based on cultivation of the Three Sisters throughout what are now the Eastern United States and Canada, from Florida to Ontario. The geographer Carl O. Sauer described the Three Sisters as "a symbiotic plant complex of North and Central America without an equal elsewhere". The agronomist Jane Mt. Pleasant writes that the Three Sisters mound system "enhances the soil physical and biochemical environment, minimizes soil erosion, improves soil tilth, manages plant population and spacing, provides for plant nutrients in appropriate quantities, and at the time needed, and controls weeds". After several thousand years of selective breeding, the hemisphere's most important crop, maize, was more productive than Old World grain crops. Maize produced two and one half times more calories per given land area than wheat and barley. Nutritionally, maize, beans, and squash contain all nine essential amino acids. The protein from maize is further enhanced by protein contributions from beans and pumpkin seeds, while pumpkin flesh provides large amounts of vitamin A; with the Three Sisters, farmers harvest about the same amount of energy as from maize monoculture, but get more protein yield from the inter planted bean and pumpkin. Mt. Pleasant writes that this largely explains the value of the Three Sisters over monoculture cropping, as the system yields large amounts of energy, and at the same time increases protein yields; this polyculture cropping system yielded more food and supported more people per hectare compared to monocultures of the individual crops or mixtures of monocultures.
Өнімділігі
Ғалымдар Mt. Pleasant пен Burt Нью-Йорктегі бірнеше жерлерде ирокездік жүгері сорттарымен ирокездердің өсіру әдістерін қайта жасайды. Олар жүгерінің гектарына 22-76 бушель өнім беретінін хабарлады. Топырақтың құнарлылығы мен ауа-райы өнімділіктің басты факторы болды. Mt. Pleasant сонымен қатар ирокездер бірнеше жыл егін шаруашылығы жүргізгеннен кейін топырақ қоректік заттарынан айырылғанда, егістіктерді тастап, кесіп-жарып, өртеп тастайды деген кең таралған пікірге күмән келтірді, бірақ ирокездердің жерді өңдемейтін әдістері топырақтың құнарлылығын сақтайды деп мәлімдеді. Миннесота штатындағы үндістердің ауыл шаруашылық тәжірибесін қайта жасайтын ұқсас тәжірибеде Munson Scullin және Scullin үш жыл ішінде гектарына шаққандағы жылдық жүгері өнімінің 40 бушельден 30, содан кейін 25 бушельге дейін төмендегенін хабарлады.
Scholars Mt. Pleasant and Burt reproduced Iroquois methods of cultivation with Iroquoian varieties of maize at several locations in New York. They reported maize yields of 22 to 76 bushels per acre Soil fertility and weather were the main determinants of yield. Mt. Pleasant also questioned the conventional wisdom that the Iroquois practiced slash and burn agriculture, abandoning fields when the soil was depleted of nutrients after several years of farming, but instead claimed that Iroquoian no till farming techniques preserved soil fertility. In a similar experiment to reproduce Native American agricultural practices in Minnesota, Munson Scullin and Scullin reported that over three years, the per acre annual maize yields declined from 40 to 30 to 25 bushels
Басқа ғалымдар жүгерінің орташа өнімділігі төмен болуы мүмкін екенін бағалаған. Hart пен Feranec гурондық ауыл шаруашылығының өнімділігін гектарына 8-22 бушель деп есептеді, жаңа өңделген жерлерден жоғары өнім алынды. Гурондар Онтариода ауыл шаруашылығының солтүстік шегіне жақын жерде тұрды және көптеген аймақтарға қарағанда топырақтары аз құнарлы болды. Дегенмен, олар көршілес, егін шаруашылығымен айналыспайтын халықтармен сауда жасау үшін артық өнім өндірді. Брюс Триггер гурондардың күнкөрісі үшін жан басына шаққанда белгілі бір мөлшерде жерді өңдеу қажет болғанын, ал сауда үшін одан да көп жер қажет болғанын болжады. Sissel Schroeder 19 ғасырдағы үндістердің шаруашылықтарының орташа өнімділігі гектарына 18,9 бушельді құрады деп есептейді, бірақ тарихи өнімділік гектарына 10 бушельге дейін төмен болуы мүмкін деп санайды. Mt. Pleasant пен Burt ирокездер мен басқа үндістер жерлерін тырмаламайтындықтан, олардың жерлерінде органикалық заттардың мөлшері жоғарырақ болғанын, сондықтан Солтүстік Америкадағы еуропалық шаруалардың шаруашылықтарына қарағанда жүгері өнімі жоғары болғанына тоқтады.
Other scholars have estimated lower average yields of maize. Hart and Feranec estimated the yield of Huron agriculture at 8 to 22 bushels per acre , the higher yields coming from newly cultivated land. The Huron lived in Ontario near the northern limit of where agriculture was feasible and had less fertile soils than many other regions. Nevertheless, they produced surpluses for trading with nearby non agricultural peoples. Bruce Trigger estimates that the Hurons required of land under cultivation per capita for their subsistence with more cultivated land required for trade. Sissel Schroeder estimates that the average yield of Native American farms in the 19th century was 18.9 bushels per acre , but opines that pre historic yields might have been as low as 10 bushels per acre As the Iroquois and other Native Americans did not plow their land, Mt. Pleasant and Burt concluded that their lands retained more organic matter and thus were higher in yields of maize than early Euro American farms in North America.
Қоғам және мәдениет
Америкада жүгері, бұршақ және қабақ, жеке немесе бірге өсірілгеніне қарамастан, өте ұзақ тарихқа ие. Оларды өсіру үшін егіншілік білімін дамыту процесі 5000-6500 жылға созылды. Қабақ ең бірінші қолданылса, одан кейін жүгері, үшінші орында бұршақ тұрды. Қабақ алғаш рет 8000–10000 жыл бұрын өсірілген.
Maize, beans, and squash, whether grown individually or together, have a very long history in the Americas. The process to develop the agricultural knowledge for cultivation took place over a 5,000 to 6,500 year period. Squash was domesticated first, with maize second and beans third. Squash was first domesticated some 8,000–10,000 years ago.
Кахоки, Миссисипи және Мускоги мәдениеттері
800 жылдан бастап Үш бауырлас егін жүйесі Рио-Гранде өзенінің солтүстігіндегі ең ірі американдық қаласы – Кахокияда қолданылды. Кахокия қазіргі Сент-Луистің шығысында, Миссури штатында, Миссисипи өзенінің су тасқынына ұшырайтын аймағында орналасқан. Ол 13 км² аумақты алып жатқан және кем дегенде мыңдаған адамды қамтитын қала болды. Кахокия әкімшілік орталықтар, бірнеше тұрғын үй аудандары және ірі ауыл шаруашылығы кешені сияқты бөлінген қоғамдық аймақтарымен ерекшеленді. Бақша, лақ және жүгері алғашқыда жабайы бұршақпен бірге өсірілді, ал үйретілген бұршақ тек 1250 жылдан кейін ғана Кахокияда өсіріле бастады. Кахокия тұрғындарының Үш бауырлас егінін өндіруі, қаланың өсіп келе жатқан халқына және Миссисипи өзені жүйесіндегі Миссисиппи және Мускоги сияқты басқа да мәдениеттерге жеткілікті тамақ қамтамасыз етті. 1050-1100 жылдар шамасында Кахокияда кем дегенде бір үлкен той өткізілгендігі туралы мәліметтер бар. Бұл тойларда әртүрлі өсімдіктер мен жануарлармен қатар, үйретілген бақшаның бірнеше сорттары, жүгері және жабайы бұршақ та ұсынылды. Жүгері ұны сияқты өңдеуді қажет ететін тағамдар, әдетте, той орнында, тойға ритуалдық немесе салтанатты мән беретін тамақ емес заттармен бірге дайындалатын. Кахокияның төңірегіндегі аумақтарда қоршаған ортаны тым көп пайдалану жердің құнарлылығын төмендетті. Ормандардың шамадан тыс кесілуі салдарынан, су ағып, өсіп-өну маусымында егістіктерді су басатын болды, бұл бақша, жүгері және дәнді өсіру мүмкіндігін шектеді. Шамамен 1350 жылға қарай Кахокия толығымен тасталып, халқы тарап кетті. Бірақ Миссисиппи және Мускоги мәдениеттері 1600 жылға дейін дамуын жалғастырды, одан кейін испан зерттеушілерімен байланыс Еуразиялық аурулар, өлім-жұлым және мәдени құлдырауға әкелді.
From 800 AD, Three Sisters crop organization was used in the largest Native American city north of the Rio Grande known as Cahokia, located in the Mississippi floodplain to the east of modern St. Louis, Missouri. It spanned over 13 km2 and supported populations of at least thousands. Cahokia was notable for its delineated community zones, including those for administration, several residential areas, and a large agricultural complex. Domesticated squash, gourds, and maize were initially grown alongside wild beans; domesticated beans were not grown at Cahokia until 1250. The cultivation of the Three Sisters crops by Cahokian residents produced a food surplus large enough to support Cahokia's expanded population, as well as further cultures throughout the extended Mississippi River system such as those of the Mississippian and Muscogee. There is evidence that Cahokia held at least one great feast around 1050 1100 AD. The food served at these gatherings included, alongside a variety of other plants and animals, several domesticated squash varieties, maize, and wild beans. Food that needed to be processed, like cornmeal, would commonly be prepared at the feast site alongside non food items that gave the feasts ritual or ceremonial importance. Eventual overuse of the environment in the areas surrounding Cahokia began to degrade the land. As the surrounding woodlands were cleared through overuse, runoff frequently flooded the crop fields throughout the growing season, limiting the ability to grow the squash, maize, and corn Cahokia subsisted upon. By c. 1350, the Cahokia site had been mostly abandoned and the large population dispersed, though the Mississippian and Muscogee cultures continued to thrive until c. 1600, when contact with Spanish explorers brought Eurasian diseases, death, and cultural collapse.
Хауденосауне мәдениеті
Солтүстік Америка үндістерінің қолжазбасында Үш қарындас «(ирокездер) күнкөрісінің негізі» деп аталады, бұл Хауденосауне немесе ирокездерге отырықшы өмір салтын дамытуға мүмкіндік берді. Үш қарындас Хауденосауне ауызша дәстүрлері мен рәсімдерінде маңызды орын алады, мысалы, ирокез мифтері мен Хауденосауне алғыс айту сөздерінде. Аңыз бойынша, Үш қарындас Жер ананың денесінен өсіп шыққан. Жаратылыс кезінде Аспан әйел Жерге түсіп, Жер ана деген қызын дүниеге келтірді. Батыстан соққан желдің әсерінен Жер ана екі ұл туды. Бірінші ұл, Саплинг, қалыпты түрде дүниеге келді, бірақ оның зұлым інісі Флинт, асығыс болғандықтан, анасының қабырғасынан шығып, босану кезінде оны өлтірді. Жер ана қайтыс болғанда, ол өзінің денесі халықты асырасын тіледі ме, әлде Аспан әйел Жерге түскенде әкелген, бірақ бұрын еспеген тұқымдарын оның қабіріне септі ме – белгісіз. Жер ананың дене мүшелерінен әртүрлі өсімдіктер өсті: жүгері, бұршақ және қабақ оның кеудесінен, қолынан және кіндігінен шықты; күнбағыс – аяқтарынан; құлпынай – жүрегінен; темекі – басынан; ал қызғылт картоп немесе күнбағыс – аяқтарынан. 1779 жылы америкалық әскер Хауденосауне қауымдастықтары мен ауыл тұрғындарын өлтіргеннен кейін, Сенека басшысы Гандсмэйк өлуді тіледі. Көңілі қабақ болған Гандсмэйк Үш қарындастың рухтарын көріп, олар оны Хауденосаунеге қайта оралып, дәстүрлі егіс шаруашылығын үйретуге шақырды. ХХ ғасырдың басындағы зерттеушілер Хауденосауне қауымдастықтарында оннан астам жүгері сорттарын, сондай-ақ бұршақ сорттарының көптеген түрлерін, сонымен қатар тығыз және қысқы тығыз сияқты қабақ түрлерін сипаттады. 1910 жылы Үш қарындас егіс жүйесінің алғашқы академиялық сипаттамасында ирокездер үш дақылды бірге егуді ұнатқаны, себебі оларды жеке-жеке егуге қарағанда аз уақыт пен күш жұмсалды, және олар өсімдіктерді «үш ажырамас рух қорғап, бөлек өркендемейді» деп сенгені айтылды. Хауденосауне арасында әйелдер үш дақылды өсірумен және таратумен айналысып, олардың әлеуметтік мәртебесін арттырды. Ерлердің дәстүрлі рөлдеріне ұзақ саяхаттар кіретін, мысалы, аң ауру экспедициялары, дипломатиялық миссиялар немесе әскери шабуылдар. Ерлер Үш қарындасты егуге алғашқы дайындыққа қатысып, егістік жерін тазартты, содан кейін туысқан әйелдер тобы бірлесіп жұмыс істеп, егістікті егу, арамшөптерді жою және жинау жұмыстарын орындады. Археологиялық зерттеулерге сүйене отырып, палеоботаник Джон Харт Хауденосаунелердің үш дақылды поликультура ретінде шамамен 700 жылдан кейін өсіруді бастағанын айтады. Хауденосаунелер өз дақылдарын жиі саудалағандықтан, әрбір дақылға деген қажеттілік жылдан жылға айтарлықтай өзгеруі мүмкін. Джейн Мт. Плезант Хауденосаунелер әдетте үш дақылды аралас егуі мүмкін деп болжайды, бірақ олар белгілі бір қажеттіліктерді қанағаттандыру үшін жеке дақылдардың монокультураларын да егуі мүмкін.
In the Handbook of North American Indians, the Three Sisters are called the "foundation of (Iroquois) subsistence", allowing the Haudenosaunee or Iroquois to develop the institutions of sedentary life. The Three Sisters appear prominently in Haudenosaunee oral traditions and ceremonies, such as Iroquois myths and the Haudenosaunee Thanksgiving Address. According to legend, the Three Sisters grew out of Earth Woman's dead body. During the time of creation, Sky Woman fell to Earth, where she had a daughter named Earth Woman. With the west wind, Earth Woman conceived twin sons. The first twin, Sapling, was born normally, but his evil twin brother, Flint, was so impatient that he came out of his mother's side, killing her during childbirth. As Earth Woman died, either she wished for her body to sustain the people or Sky Woman sowed on her grave the seeds she had brought when she fell to Earth, but never planted before. Out of Earth Woman's body parts grew various plants: the spirits of the corn, beans, and squash came from her breasts, hands, and navel respectively; sunflowers from her legs; strawberries from her heart; tobacco from her head; and purple potatoes or sunchokes from her feet. It is said that in 1779, Seneca Chief Handsome Lake wished to die after the US military killed Haudenosaunee communities and villagers. Handsome Lake, grief stricken, envisioned a visit by the spirits of the Three Sisters, prompting him to return to and re teach his fellow Haudenosaunee their traditional agricultural practices. Researchers in the early 20th century described more than a dozen varieties of maize and similar numbers of bean varieties, as well as many types of squash, such as pumpkin and winter squash, grown in Haudenosaunee communities. The first academic description of the Three Sisters cropping system in 1910 reported that the Iroquois preferred to plant the three crops together, since it took less time and effort than planting them individually, and because they believed the plants were "guarded by three inseparable spirits and would not thrive apart". Among the Haudenosaunee, women were responsible for cultivation and distribution of the three crops, which raised their social status. Male roles traditionally included extended periods of travel, such as for hunting expeditions, diplomatic missions, or military raids. Men took part in the initial preparation for the planting of the Three Sisters by clearing the planting ground, after which groups of related women, working communally, performed the planting, weeding, and harvesting. Based on archaeological findings, paleobotanist John Hart concludes that the Haudenosaunee began growing the three crops as a polyculture sometime after 700 BP. The Haudenosaunee frequently traded their crops, so the need for each crop could vary substantially from year to year. Jane Mt. Pleasant surmises that the Haudenosaunee may have typically inter planted the three crops, but they could also have planted monocultures of the individual crops to meet specific needs.
Майя мәдениеті
Майялардың диетасы Үш қарындасқа негізделген. Жүгері ежелгі майялардың тамақтануының орталық құралы болды және майя мифологиясы мен идеологиясында маңызды орын алды. Археологиялық дәлелдер Шапалот Наль Тель жүгерінің басты түрі болғанын көрсетеді, бірақ басқа да түрлері қолданылған болуы мүмкін.
The Maya diet focused on the Three Sisters. Maize was the central component of the diet of the ancient Maya and figured prominently in Maya mythology and ideology. Archaeological evidence suggests that Chapalote Nal Tel was the dominant maize species, though it is likely others were being exploited also.