Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қытайдағы миссионер (1902–1970)
Missionary in China (1902–1970)
Глэдис Мей Айлвард (24 ақпан 1902 – 3 қаңтар 1970) – Ұлыбританияда туған евангелистік христиан миссионері, Қытайға қызмет еткен. Оның өмірі туралы 1957 жылы Алан Берджесс жазған «The Small Woman: The Heroic Story of Gladys Aylward» кітабында баяндалған. Бұл кітап 1958 жылы Ингрид Бергман бас рөлде ойнаған «Алтыншы бақыттың қонақ үйі» фильмінің негізі болды. Фильмді Twentieth Century Fox студиясы түсірді, және ол толығымен Солтүстік Уэльсте және Англияда тартылды.
Gladys May Aylward (24 February 1902 – 3 January 1970) was a British born evangelical Christian missionary to China, whose story was told in the book The Small Woman: The Heroic Story of Gladys Aylward, by Alan Burgess, published in 1957. The book served as the basis for the film The Inn of the Sixth Happiness, starring Ingrid Bergman, in 1958. The film was produced by Twentieth Century Fox, and filmed entirely in North Wales and England.
Ерте өмір
Айлвард 1902 жылы Солтүстік Лондонның Эдмонтон қаласында жұмысшы отбасында дүниеге келді. Оның әкесі Томас Джон Айлвард пошташы, ал анасы Розина Флоренс болды. Олар үш баланың бірі еді. Глэдис жасөспірім кезінен бастап үй шаруасынан жұмыс істеді. Христиан миссионері болуға шақырылғаннан кейін, ол Қытай ішкі миссиясының миссионерлік курсына қабылданды. Алайда, қытай тілін үйренудегі жетіспеушілігіне байланысты, оған қосымша оқу мүмкіндігі берілмеді. 1930 жылдың 15 қазанында сэр Фрэнсис Йонгхусбандқа қызмет еткеннен кейін, Айлвард өмірлік жинақтарын Қытайдың Шанси провинциясындағы Янчэн қаласына баруға билетке жұмсады. Ол Кеңес Одағы мен Қытай арасындағы жарияланбаған соғыс кезінде Транссибир теміржолы арқылы Сибирьді кесіп өтетін қауіпті сапарға шықты. Ол ресейліктермен ұсталды, бірақ жергілікті халықтың көмегімен және жапон кемесінің көмегімен қашып құтылды. Содан кейін ол британ консулының көмегімен Жапония арқылы өтіп, Қытайға тағы бір кемемен барды.
Aylward was born in 1902, one of three children of Thomas John Aylward (a postman) and Rosina Florence, a working class family from Edmonton, North London. From her early teens, Gladys worked as a housemaid. Following a calling to go overseas as a Christian missionary, she was accepted by the China Inland Mission to study in a preparatory three month course for aspiring missionaries. Because of her lack of progress in learning the Chinese language, she was not offered further training. On 15 October 1930, having worked for Sir Francis Younghusband, Aylward spent her life savings on a train passage to Yangcheng, Shanxi Province, China. The dangerous trip took her across Siberia on the Trans Siberian Railway at a time when the Soviet Union and China were in an undeclared war. She was detained by the Russians, but managed to evade them with local help and a lift from a Japanese ship. She then traveled across Japan with the help of the British Consul, and took another ship to China.
Қытайдағы жұмыс
Янчэн округіне келгеннен кейін Айлвард ескі миссионер Джинни Лоусонмен бірге «Сегіз бақыттың қонақ үйін» басқаруға көмектесті. Бұл атау махаббат, ізгілік, нəзіктік, төзімділік, адалдық, шындық, сұлулық және құлшыныс – сегіз қасиетке негізделген. Ол жерде ол Лоусон ханыммен бірге саяхатшыларға қонақжайлық көрсетіп қана қоймай, жаңадан пайда болған христиан дінін тарату ниетімен Иса туралы әңгімелер айтты. Бір кезде ол Қытай Республикасы Үкіметінің «аяқ инспекторы» лауазымында көмекші болып қызмет етті, ауылды аралап, жас қытай қыздарының аяқтарын байлауға қарсы жаңа заңды сақтауға көмектесті. Ол инспекторларға қарсылық көрсеткен, тіпті зорлық-зомбылыққа дейін барған жағдайда үлкен жетістіктерге қол жеткізді. 1938 жылы аймаққа жапон әскерлері басып кірген кезде Айлвард 100-ден астам жетім балаларды жараланып, ауырып қалғанына қарамастан, таулар арқылы қауіпті жерге шығарды, оларға жеке қамқорлық жасады (сондай-ақ көптегендерін христиан дініне өткізді). Ол 1949 жылға дейін Ұлыбританияға оралмады, ол кезде Қытайдағы өміріне коммунистерден үлкен қауіп төніп тұр деп есептелді, өйткені әскерлер миссионерлерді іздеп тауып алуға тырысып жатқан. Бейсингсток қаласына қоныстанғаннан кейін ол өз жұмысы туралы көптеген лекциялар оқыды. Анасы қайтыс болғаннан кейін Айлвард Қытайға қайтуға ұмтылды. Коммунистік үкімет оны қабылдамағаннан және британдық басқарудағы Гонконгта болғаннан кейін ол 1958 жылы Тайваньға қоныстанды. Ол онда Гладис Айлвард атындағы жетімдер үйін құрды және 1970 жылы қайтыс болғанға дейін онда жұмыс істеді.
Upon arriving in Yangcheng County, Aylward worked with an older missionary, Jeannie Lawson, to help manage The Inn of the Eight Happinesses , a name based on the eight virtues of Love, Virtue, Gentleness, Tolerance, Loyalty, Truth, Beauty and Devotion. There, she and Mrs. Lawson not only provided hospitality for travelers but would also share stories about Jesus, in hopes of spreading nascent Christianity. For a time she served as an assistant to the Government of the Republic of China as a "foot inspector" by touring the countryside to enforce the new law against footbinding of young Chinese girls. She met with much success in a field that had produced much resistance and even violence at times against the inspectors. In 1938, the region was invaded by Japanese forces, and Aylward led more than 100 orphans to safety over the mountains, despite being wounded and sick, personally caring for them (and converting many to Christianity). She did not return to Britain until 1949, when her life in China was thought to be in great danger from the Communists – the army was actively seeking out missionaries. Settling in Basingstoke, she gave many lectures on her work. After her mother died, Aylward sought a return to China. After rejection by the Communist government and a stay in British administered Hong Kong, she finally settled in Taiwan in 1958. There, she founded the Gladys Aylward Orphanage, where she worked until her death in 1970.
Алтыншы бақыттың қонақ үйі
1958 жылы оның өміріне негізделген «The Inn of the Sixth Happiness» атты фильм жарық көрді. Ол Алан Берджесс жазған «Кішкентай әйел» атты өмірбаянына негізделген. Фильмнің танымалдығы мен теледидар мен БАҚ-қа берген сұхбаттарынан кейін ол халықаралық қызығушылыққа ие болғанмен, Айлвард фильмдегі бейнесі мен оған берілген еркіндіктерден ұялды. Биік (1.75м/5' 9"), сары түсті швед актрисасы Ингрид Бергман Айлвардтың кішкентай бойлы, қара шашы және Солтүстік Лондон акцентімен сәйкес келмеді. Айлвард пен оның отбасының Қытайға алғашқы сапарын жүзеге асырудағы күресі, жұмыс берушінің «ескі досы» Джинни Лоусонға хат жазуымен шешілген фильмнің сюжеттік қажеттілігіне құрбан болды. Сонымен қатар, Айлвардтың Ресей, Қытай және Жапония арқылы жасаған қауіпті, күрделі саяхаттары «бірнеше бейшара солдаттарға» дейін кемітілді, содан кейін «Голливуд поездері оны Тхенчжине қауіпсіз жеткізді». Көптеген кейіпкерлер мен есімдер өзгертілді, тіпті олардың маңызды мәні болған жағдайларда да, мысалы, оның асырап алған балаларының есімдері мен қонақүйдің аты, ол шын мәнінде 8 санына байланысты қытайлық сәттілік нанымымен аталды. Оның өзінің аты да өзгертілді; нақты өмірде оған қытайша Айвэйде (– Айлвард есіміне фонетикалық жақындық) есімі берілді, бірақ фильмде оған Жен Ай есімі қойылды. Полковник Лин Нан жартылай еуропалық болып көрсетілді, бұл оның нағыз қытай тегін қорлағандықтан оған ұнамады, сондай-ақ фильмдегі Голливудтың шектен тыс безендірілген махаббат көріністері оның беделін түсірді деп ойлады. Ол ешқашан еркекке сүйіспеген, сонымен қатар фильмнің соңында оның кейіпкері жетімдерді тастап, полковникке қосылғандай көрсетілді, бірақ шындығында ол 60 жасқа толғанға дейін жетімдермен жұмыстан зейнетке шыққан жоқ. Ол өмірінің қалған бөлігін Тайваньдағы жетімдерге арнады және Тайбэйде жерленді. Жаңа директор Шарон Чианг Сиэтлден Бетани балалар үйін жаңа бағытта дамыту және жаңа ғимарат салу үшін шақырылды. Оның қайтысынан кейін көп ұзамай, бұрын «Вейр Холл және Хаксли» деп аталған Лондондық орта мектеп Гладис Айлвард атымен аталатын болды. Гладис тұрған үйдің қабырғасында, мектепке жақын 67 Чеддингтон-роуд, Лондон N18 мекенжайында көк түсті ескерткіш тақта орнатылды. Фернвуд (бұрынғы орта білім беру) мектебінде, Вуллатон, Ноттингемде Гладис Айлвард атымен «үй» аталды. Гладис Айлвардтың өмірі мен еңбегі туралы көптеген кітаптар, әңгімелер мен фильмдер түсірілді.
A film based on her life, The Inn of the Sixth Happiness, was released in 1958. It drew from the biography The Small Woman, by Alan Burgess. Although she found herself a figure of international interest because of the film's popularity and television and media interviews, Aylward was mortified by her depiction in the film and the liberties it took. The tall (1.75m/5' 9"), blonde Swedish actress Ingrid Bergman was inconsistent with Aylward's small stature, dark hair, and North London accent. The struggles of Aylward and her family to effect her initial trip to China were disregarded in favor of a movie plot device of an employer 'condescending to write to "his old friend" Jeannie Lawson'. Also, Aylward's dangerous, complicated travels across Russia, China, and Japan were reduced to 'a few rude soldiers', after which 'Hollywood's train delivered her neatly to Tientsin'. Many characters and names were changed, even when these names had significant meaning, such as those of her adopted children and that of the inn, which was named in fact for the Chinese belief in the number 8 as being auspicious. Her own name was changed; in real life, she was given the Chinese name Aiweide ( – a phonetic approximation to Aylward), but in the film, she was given the name Jen Ai Colonel Lin Nan was portrayed as half European, a change which she found insulting to his real Chinese lineage, and she felt that the Hollywood embellished love scenes in the film damaged her reputation. Not only had she never kissed a man, but the film's ending portrayed her character leaving the orphans to rejoin the colonel elsewhere, even though in reality she did not retire from working with orphans until she was 60 years old. She dedicated the rest of her life to the orphans in Taiwan and was buried in Taipei. The new director, Sharon Chiang , was called from Seattle to develop Bethany Children's Home further for its new vision and new building. A London secondary school, formerly known as 'Weir Hall and Huxley', was renamed the Gladys Aylward School shortly after her death. There is a blue commemorative plaque on the house where Gladys lived near the school at 67 Cheddington Road, London N18. A "house" was also named after Gladys Aylward at Fernwood Comprehensive (formerly Secondary Modern) School, in Wollaton, Nottingham. Numerous books, short stories, and films have been developed about the life and work of Gladys Aylward.