Сэмюэль Хирш: Немец Реформаторлық Яһуди Дінінің Философы және Раввині

Кіріспе

Сэмюэл Хирш (8 маусым 1815 – 14 мамыр 1889) – реформалық иудаизмнің көрнекті философы және раввині, өмірінің басында қазіргі Германияда жұмыс істеген және тұрған. Ол радикалды неміс реформалық иудаизм қозғалысын қолдады және 1840 жылдары бірнеше еңбек жариялады. 1866 жылы ол АҚШ-қа көшіп, 1889 жылы Чикаго, Иллинойс штатында қайтыс болды.

Өмірбаян

Ол Талфанг қаласында (қазіргі Рейнланд-Пфальц, Германия; бұрын Пруссияның бөлігі) дүниеге келді. Білімін Бонн, Берлин және Лейпциг университеттерінде алды. 1838 жылы Дессауда алғаш рет раввин болды, бірақ 1841 жылы радикалды либералды иудаизмді насихаттағаны үшін отставкаға кетуге мәжбүр болды, бұл кейіннен классикалық неміс реформасы деп аталды. 1843 жылы «Die Messias Lehre der Juden in Kanzelvorträgen» және «Religionsphilosophie der Juden» атты еңбектерін жариялады. 1843 жылы Нидерланд королі Вильгельм II оны Люксембург Ұлы Герцогтігінің бас раввині етіп тағайындады. Осы кезеңде «Дін ретінде адамзаттылық» атты еңбегі жарық көрді. Брансвик (1844), Франкфурт-на-Майне (1845) және Бреслау (1846) қалаларында өткен жыл сайынғы раввиндік конференцияларға белсенді қатысты. 1844 жылы «Reform im Judenthum» еңбегін жариялады. 1866 жылы Филадельфиядағы реформатор қауымның шақыруын қабылдап, Еуропадағы қызметінен кетіп, АҚШ-қа көшіп барды. Онде доктор Дэвид Айнхорнның орнын басып алды. АҚШ-қа келгеннен бастап радикалды реформа қозғалысының жақтаушысы болды. 1869 жылы Филадельфияда өткен раввиндер конференциясының президенті болып сайланды, онда реформалық иудаизмнің қағидалары қалыптастырылды. Сол жылы көптеген діни және доктриналық дауларға қатысты. Хирш Филадельфия қауымының раввині қызметін 22 жыл бойы атқарып, 1888 жылы 50 жыл қызмет еткен соң отставкаға шықты. Чикагоға көшіп, философ және раввин, ұлы профессор Эмиль Г. Хиршпен бірге тұрды. Филадельфиядағы раввиндік қызметі кезінде жетімдерді қорғау қоғамын ұйымдастырды және Америка Құрама Штаттарында Альянс Исраилит Универсальдың алғашқы бөлімшесін құрды. Хирш «Religionsphilosophie» еңбегінің авторы ретінде танымал, бұл еңбек Хегельдік көзқараспен жазылған, бірақ еврей дінінің Хегель мойындамаған «абсолюттік дін» дәрежесіне лайықты екенін дәлелдеу мақсатында жазылған. Осы еңбегінде өзін ерекше ойшыл ретінде көрсетті («Allg. Zeit. des Jud.» 1895, 126-беттен бастап қараңыз). Оның «Катехизм дер Израильтическ Религиясы» да түпнұсқалық қағидаларға негізделген; ол Киелі кітаптағы аңыздарды психологиялық және типтік аллегориялар деп қарастырды, ал иудаизмнің рәсімдерін жатқандағы идеялардың символы деп түсіндірді. Осы көзқарас оның реформалық қағидаларының бастауы болды. Иудаизм заң емес екенін айтты; ол «оқыту» немесе «білім» болып табылады, бірақ тарихи дамуға сәйкес өзгертілуі мүмкін символикалық рәсімдерде көрініс табады. Яһудилердің дәстүрлі демалыс күні Шаббат орнына жексенбіде еврей ғибадатханаларын өткізуді алғаш ұсынған адам осы Хирш болды. «The Jewish Times» газетінің алғашқы томдарына (1869–1878) үлес қосты. Оның негізгі еңбектері алғаш рет Германияда жарық көрді, олардың ішінде «Иудаизм деген не?» (1838), уағыздар жинағы (1841) және «Яһудилердің діни философиясы» (1843) кіретін еді. АҚШ-қа келгеннен кейін кітап түрінде жаңа еңбек жариялаған жоқ.

Born in Thalfang (in modern day Rhineland Palatinate, Germany; formerly part of Prussia), he received his training at Metz. He attended the University of Bonn, the University of Berlin, and the University of Leipzig. He first became rabbi at Dessau in 1838 but was forced to resign in 1841 because he promoted a radically liberal form of Judaism, later to become known as classic German Reform Judaism. In 1843 he published his "Die Messias Lehre der Juden in Kanzelvorträgen" and "Religionsphilosophie der Juden." In 1843 he was appointed chief rabbi of the Grand Duchy of Luxembourg by King William II of the Netherlands. During this period he published his "Die Humanität als Religion." He took an active part in the annual rabbinical conferences held at Brunswick (1844), Frankfurt am Main (1845), and Breslau (1846). In 1844 he published his "Reform im Judenthum." Having received a call from the Reform Congregation Keneseth Israel, Philadelphia, Pennsylvania, in 1866, he resigned his post in Europe and moved to the United States. There he succeeded Dr. David Einhorn. From his arrival onward he became closely identified with, and an open advocate of the radical reform movement. In 1869 he was elected president of the rabbinical conference held in Philadelphia, at which the principles of Reform Judaism were formulated. In that year he engaged also in numerous ritual and doctrinal controversies. Hirsch remained officiating rabbi of the Philadelphia congregation for 22 years, resigning in 1888, after having spent 50 years of his life in the ministry. Moving to Chicago, he took up his abode there with his son, philosopher and rabbi Prof. Emil G. Hirsch. During his rabbinate in Philadelphia Hirsch organized the Orphans' Guardian Society, and was the founder of the first branch in the United States of the Alliance Israélite Universelle. Hirsch is best known as the author of the "Religionsphilosophie," a work written from the Hegelian point of view, but for the purpose of vindicating the claim of Judaism to the rank denied it by Hegel, the rank of an "absolute religion." In this book he proved himself to be an original thinker (see "Allg. Zeit. des Jud." 1895, pp. 126 et seq.). His "Katechismus der Israelitischen Religion" was also constructed on original lines; he considered the Biblical legends to be psychological and typical allegories, and the ceremonies of Judaism to be symbols of underlying ideas. From this attitude his Reform principles are derived. He denied that Judaism is a law; it is Lehre ("teaching" or "lore") but is expressed in symbolic ceremonies that may be changed in accordance with historic development. He was the first to propose holding Jewish services on Sunday instead of the traditional Jewish Sabbath Shabbat. He contributed to the early volumes of The Jewish Times (1869–1878). His principal works were first issued in Germany, among them What is Judaism? (1838), a collection of sermons (1841), and Religious Philosophy of the Jews (1843). He published nothing in book form after coming to the United States.