Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Гаспар, Барон Гурго (14 қыркүйек 1783 – 25 шілде 1852), сондай-ақ жай ғана Гаспар Гурго деп белгілі, Наполеон соғыстарында көзге түскен француз әскери қызметкері болды.
Gaspard, Baron Gourgaud (14 September 1783 – 25 July 1852), also known simply as Gaspard Gourgaud, was a French soldier, prominent in the Napoleonic wars.
Өмірбаян
Ол Версальде дүниеге келді; әкесі патшалық капелласының музыканты болған. Мектепте математика саласында дарынын көрсетіп, кейін артиллерияға қабылданды. 1802 жылы кіші лейтенант болды, содан кейін 1803 және 1805 жылдардағы науқандарда, Аустерлиц шайқасында жарақат алып, көзге түсті. 1808 жылы Сарагоса қоршауында болды, Орталық Еуропаға қызметке оралды және 1809 жылғы Дунай науқанының дерлік барлық шайқасына қатысты. 1811 жылы Гданьск бекіністерін тексеруге және есеп беруге тағайындалды. Содан кейін императорға қару-жарақ офицерлерінің бірі болды, оны 1812 жылғы Ресей науқаны кезінде тығыз қадағалады; ол Кремльге алғаш кіргендердің бірі болды және Наполеонды жоюға пайдаланылуы мүмкін оқ-дәрінің қорын тапты. Бұл науқандағы қызметі үшін барондық атақ алды және бірінші ординарлық офицер болды. 1813 жылы Саксониядағы науқанда қайтадан батылдық пен шеберлігін көрсетті, әсіресе Лейпциг және Ханауда; бірақ 1814 жылғы Бриенн маңындағы алғашқы шайқаста Наполеонның шатырына қарай асыққан шағын казак отрядының басшысын өлтіру арқылы ең маңызды қызметін атқарды. Монмирай шайқасында жарақаттанған ол уақтылы жазылып, кейін болған бірнеше қақтығыстарға қатысып, Лаон және Реймсте ерекше көзге түсті. 1814 жылдың жазында Франция королі Людовик XVIII-нің жеке гвардиясына қабылданса да, 1815 жылғы «Жүз күн» кезінде Наполеонның ісіне қосылды, император оны генерал және лагерьдің көмекшісі етіп тағайындады және Ватерлоо шайқасына қатысты. Император екінші рет 22 маусымда тақтан бас тарғаннан кейін Гурго онымен бірге Рошфорға кетті. Наполеон Уэльс принці мен регентке Англияда пана сұрау туралы хат тапсырды. Гурго HMS Slaney кемесімен жолға шықты, бірақ Англияға қонуға рұқсат алмады. Наполеонның жер аударуында бірге болуға бекінген ол онымен бірге HMS Northumberland кемесімен Сент-Хеленаға аттанды. Оның жоғары сезімталдығы мен мақтандығы көп ұзамай оны Наполеонның басқа серіктері Лас Кейс және Монтолонмен Лонгвудтағы жер аудару орнында қақтығысқа түсірді. Алғашқысын күнделігінде иезуит және тек атаққа жету үшін келген жазушы деп сипаттады. Монтолонмен арадағы шиеленіс соншалықты күшті болды, ол оны дуэльге шақырды, бірақ Наполеонның өзі оны қатал сөккенімен бұл әрекетіне тыйым салды. Лонгвудтағы өмірден жалыққан ол аралдан кетуге шешім қабылдады. Ол ағылшын тұтқындарына айтқан сөздері Хадсон Лоуды Наполеон ауруды жалғандайды деген сенімге жеткізіп, оны Лонгвудтан көшірмеуге ықпал етті, сондай-ақ Наполеонның дәрігері Барри Эдвард О'Мираның қуылғанына себеп болды. Лондонға келген соң Гурго Наполеонға деген қолдауын көрсету үшін императрица Мария-Луизаға, Австрия және Ресей императорларына хаттар жіберді. 1840 жылы ол Наполеонның сүйегін Парижге қайтару үшін Сент-Хеленаға оралған тұтқындардың қатарында болды. Ол сонымен қатар сэр Уолтер Скотттың «Наполеон өмірі» атты еңбегін де сынады. Біраз уақыттан кейін ол өзінің 1815 жылғы науқаны туралы еңбегін жариялады, оның дайындалуына Наполеонның өзі көмектескен. Алайда, Гургоның «Сент-Хелена журналы» 1899 жылға дейін жарық көрген жоқ. Әдебиет саласына енген ол екі танымал сындық еңбек жазды немесе оларға қатысты. Біріншісі граф П. де Сегурдың 1812 жылғы науқаны туралы еңбегін сынады, нәтижесінде ол сол офицермен жекпе-жек өткізіп, оны жарақаттады. 1849 жылы Заң шығарушы Ассамблеяның депутаты болды.
He was born at Versailles; his father was a musician of the royal chapel. At school he showed talent in mathematical studies and later joined the artillery. In 1802 he became junior lieutenant, and thereafter served with credit in the campaigns of 1803 1805, being wounded at the Battle of Austerlitz. He was present at the siege of Saragossa in 1808, returned to service in Central Europe and took part in nearly all the battles of the Danubian campaign of 1809. In 1811 he was chosen to inspect and report on the fortifications of Gdańsk. Thereafter he became one of the ordnance officers attached to the emperor, whom he followed closely through the Russian campaign of 1812; he was one of the first to enter the Kremlin and discovered there a quantity of gunpowder which might have been used for the destruction of Napoleon. For his services in this campaign he received the title of baron, and became first ordnance officer. In the campaign of 1813 in Saxony he again showed courage and prowess, especially at Leipzig and Hanau; but it was in the first battle of 1814, near to Brienne, that he rendered the most signal service by killing the leader of a small band of Cossacks who were riding furiously towards Napoleon's tent. Wounded at the Battle of Montmirail, he recovered in time to be involved in several of the conflicts which followed, distinguishing himself especially at Laon and Reims. Though enrolled among the royal guards of King Louis XVIII of France in the summer of 1814, he embraced the cause of Napoleon during the Hundred Days (1815), was named general and aide de camp by the emperor, and fought at Waterloo. After the second abdication of the emperor (June 22, 1815), Gourgaud retired with him to Rochefort. It was to Gourgaud that Napoleon entrusted the letter of appeal to George, Prince of Wales and Prince Regent, for asylum in England. Gourgaud set off in HMS Slaney, but was not allowed to land in England. Determined to share Napoleon's exile, he sailed with him on HMS Northumberland to Saint Helena. His extreme sensitivity and vanity soon brought him into collision with Napoleon's other companions, Las Cases and Montholon, in their exile at Longwood. The former he styles in his journal a Jesuit and a scribbler who went there only to become famous. The friction with Montholon, his senior in rank, was so acute that he challenged him to a duel, for which he was sharply rebuked by Napoleon himself. Tiring of the life at Longwood, he decided to leave the island. The comments he made to his English captors helped to convince Hudson Lowe that Napoleon was feigning illness, that he should not be moved from Longwood, and they led indirectly to the expulsion of Napoleon's doctor, Barry Edward O'Meara. Once in London, Gourgaud quickly demonstrated his support for Napoleon by sending letters to the Empress Marie Louise and to the Emperors of Austria and Russia. In 1840, he joined other survivors of the captivity who returned to St. Helena to bring back Napoleon's remains for burial in Paris. He also sharply criticised Sir Walter Scott's Life of Napoleon. He soon published his Campagne de 1815, in the preparation of which he had had some help from Napoleon. However, Gourgaud's Journal de Ste Hélène was not published till the year 1899. Entering the arena of letters, he wrote, or collaborated in, two well known critiques. The first was a censure of Count P de Ségur's work on the campaign of 1812, with the result that he fought a duel with that officer and wounded him. He became a deputy to the Legislative Assembly in 1849.