Дэвид Штибель: Жануарлар этикасы және құқықтары туралы философ

Кіріспе

Канадалық философ (1967 жылы туған)

Дэвид Штибель (1967 жылдың 2 ақпанында туған) – жануарлар этикасы саласындағы маманы канадалық философ.

Білім және мансап

Штибель Онтарионың Торонто қаласында дүниеге келген. Ол 1991 жылы философиядан бакалавр, 1994 жылы магистр, ал 2000 жылы «Этикадағы эмпатия және рационалдылық» тақырыбында докторлық диссертациясын Торонто университетінен қорғады. Ол Queen's University-дегі Консультативтік зерттеу комитетінің докторантурадан кейінгі ғылыми-зерттеу грантын (2001-2002), Оксфорд жануарлар этикасы орталығындағы стипендияны (2007-2011) және Вена университетіндегі ғылыми-зерттеу стипендиясын (2011 жылдан бері) иеленді. Штибель 1988 жылдан бері веган.

Зерттеу

Штибель жануарлар құқықтарының жаңа теориясын жасады, оны "ең жақсы күтім" деп атайды, бұл теориясы "Жануарлардың құқықтары" атты мақаласында баяндалған. Штибель интуицияға, дәстүрге немесе ортақ санаға, сондай-ақ жанашырлыққа, Иммануил Канттың теориясына, Джон Ролздың теориясына және Алан Гевирттің теориясына негізделген құқықтардың дәстүрлі теорияларын сынап, адамдар мен жануарлар үшін жаңа құқықтар теориясын ұсынады. Штибель өзінің теориясын, ішінара, сезімтал тіршілік иелерінің өзі мақсат екендігі туралы идеяға негіздейді, бұл сезімтал тіршілік иелері үшін кейбір нәрселердің жақсы немесе жаман екенін растайтын эмоционалдық тану теориясы. Бұл – барлық сезімтал тіршілік иелері заң жүзінде тұлға ретінде танылуы керек деген пікірді қорғайтын, пайдалы емес немесе "жеке тұлғаларды құрметтеуге" бағытталған теория. Ол утилитаризмді және дәстүрлі феминистік күтім этикасын сынап бағалайды. Сонымен қатар, ол жануарлардың әл-ауқатын қорғаудың дәстүрлі көзқарасына да қарсы шығады, ол жануарларды пайдалануды қолдайды, егер "қажетсіз" азаптан сақтану үшін шаралар қолданылса, олардың өлшемдері әртүрлі болады. Штибельдің сөзіне қарағанда, біз ешқашан ақыл-есі кем болған немесе басқа да адамдарға бірдей қарауды олардың әл-ауқатына сай деп есептемейміз. Ол жануарларға қатысты қолданылатын әдеттегі қарым-қатынасты сипаттау үшін "жануарлардың нашарлығы" терминін енгізді. Оның пікірінше, жануарлардың нағыз әл-ауқаты жануарларға жақсылық тілеумен ғана байланысты (ешқашан қасақана зиян келтірмей). Ол жануарлардың толыққанды жүзеге асырылған маңызды құқықтары барлық сезімтал тіршілік иелеріне лайықты құрметпен сәйкес келеді деп санайды. Штибель Сингердің жануарларды азат ету философиясы жануарларды жалпы азат ету туралы емес деп есептейді; ол Сингерді олардың нашар танымдық қабілеттеріне байланысты жануарларды вивисекциялауды қорғағаны үшін түршілдікке айыптайды. Осылайша, Сингер адам емес жануарларға зиян келтіруді түрлік ерекшеліктерге негіздейді, бұл зорлық-зомбылықты ақтамайды. Ол сондай-ақ Гэри Л. Франсионе мен Джоан Дюнайердің жоюшылық көзқарастарын сынап бағалайды, олар жануарлар құқықтарын қолдаушылар әл-ауқатты жақсартуға ұмтылмауы керек деп санайды. Азапты азайту заңдарын қорғау және әл-ауқатты жақтаудың логикалық проблемаларын талқылау Штибельдің "Жануарлар құқықтары туралы заң: фундаментализмге қарсы прагматизм" мақаласында келтірілген.

Sztybel has developed a new theory of animal rights which he terms "best caring", as outlined in his paper "The Rights of Animal Persons". Criticizing conventional theories of rights based on intuition, traditionalism or common sense, compassion, Immanuel Kant's theory, John Rawls's theory, and Alan Gewirth's theory, Sztybel devises a new theory of rights for human and nonhuman animals. Sztybel bases his theory, in part, on the idea that sentient beings are ends in themselves, a theory of emotional cognition which verifies that some things really are good or bad for sentient beings. This is a non utilitarian or "individuals respecting" theory that defends the proposition that all sentient beings should be legally recognized as persons. He is critical of utilitarianism and the traditional feminist ethics of care. He also takes issue with the traditional notion of animal welfare, which supports the use of animals if steps are taken to avoid "unnecessary" suffering, the parameters of which vary. Sztybel argues that we would never call the same treatment of humans, mentally disabled or otherwise, to be consistent with their welfare. He coined the term "animal illfare" to describe conventional animal treatment. He holds that true animal welfare would only entail wishing animals good (never anything avoidably malicious). He supports that fully realized substantial animal rights correspond to a significant respect for all sentient beings. Sztybel contends that Singer's philosophy of animal liberation is not really about liberating animals in general; he accuses Singer of being a speciesist for defending the vivisection of animals on the ground that they have inferior cognitive capacities. In so doing, Singer is effectively sanctioning the harmful treatment of nonhuman animals on the basis of a species characteristic which does not justify violent treatment. He also provides a critique of the abolitionist views of Gary L. Francione and Joan Dunayer, who argue that animal rights supporters should not pursue a welfarist approach. A defense of suffering reduction laws and a discussion of the logical problems of anti welfarism are featured in Sztybel's article "Animal Rights Law: Fundamentalism versus Pragmatism".

Таңдалған жарияланымдар

"Жануарлардың құқықтары туралы заң: фундаментализм мен прагматизм". Жануарларды зерттеу журналы 5 (1) (2007): 1–37. https://web.archive.org/web/20090205001448/http://www.criticalanimalstudies.org/JCAS/JournalArticlesdownload/Issue6/sztybel.pdf
"Жануарлар тұлғаларының құқықтары". Жануарларды азат ету философиясы және саясаты журналы 4 (1) (2006 жылғы көктем): 1–37. https://web.archive.org/web/20090106123436/http://www.criticalanimalstudies.org/JCAS/JournalArticlesdownload/Issue5/sztybel.pdf
"Жануарларға қатысты қатыгездікті Холокостпен салыстыруға бола ма?". Этика және қоршаған орта 11 (2006 жылғы көктем): 97–132.
"Жануарлармен тәжірибе жүргізуді қолдайтындар үшін өсиет". Қолданбалы философия журналы 23 (2006 жылғы мамыр): 174–189.
"Жануарлардың құқықтары: автономия және артықшылық". Ауыл шаруашылығы және экологиялық этика журналы 14 (3) (2001): 259–73.
"Хуманизмді қастерлеу: "Міндетті" антропоцентризм". Ауыл шаруашылығы және экологиялық этика журналы 13 (3/4) (2000): 181–203.
"Марксизм және жануарлар құқығы". Этика және қоршаған орта 2 (1997 жылғы күз): 169–85.
Жануарлардың құқықтары мен әл-ауқаты энциклопедиясының үш мақаласы, 130–32-беттер. Марк Бекофф редакциялаған. Вестпорт, Коннектикут: Greenwood Publishing Group, 1998: "Рене Декарт", "Жануарлардың құқықтарын жануарлардың әл-ауқатын қамтамасыз етуден ажырату" және "Джайнизм".
"Мен қалай вегетариан болдым" Майкл Лэнфилдтің "Өмірдің өзара байланысы: Біз өзара байланыстымыз" кітабында. 96-бет. Біз өзара байланыстымыз фильмдері, 2015 жыл.