Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1579 жылғы Солтүстік Нидерланды провинцияларын біріктіру шарты Ескі католик шіркеулерінің федерациясы Утрехт одағы (Unie van Utrecht) – 1579 жылдың 23 қаңтарында Нидерландыдағы Утрехт қаласында қол қойылған, сол кезге дейін Габсбург Испаниясының билігінде болған Нидерландының солтүстік провинцияларын біріктірген шарт.
1579 treaty unifying the northern Netherlands provinces
the federation of Old Catholic churches
The Union of Utrecht (Unie van Utrecht) was a treaty signed on 23 January 1579 in Utrecht, Netherlands, unifying the northern provinces of the Netherlands, until then under the control of Habsburg Spain.
Діни төзімділік
Утрехт одағы дін бостандығына толық жеке еркіндік берді және осылайша діни төзімділіктің бірінші шексіз бұйрығы болды. Қосымша декларацияда Рим католик дінін сақтағысы келген провинциялар мен қалаларға осы одаққа қосылуға мүмкіндік берілді.
The Union of Utrecht allowed complete personal freedom of religion and was thus one of the first unlimited edicts of religious toleration. An additional declaration allowed provinces and cities that wished to remain Roman Catholic to join the union.
Кейінгі ойлану
Көптеген адамдар Утрехт одағын Нидерландының біртұтас мемлекет ретінде басталуы деп есептейді. Бұл толығымен дұрыс емес. Утрехт одағы бірнеше жылдан кейін құрылатын, сондай-ақ Жеті Біріккен Провинция деп танылатын Нидерланд Республикасының негізін қалады деуге болады. Дегенмен, бұл жеті мемлекет мемлекет ішінде тек екі ғасырдан кейін Батавия Республикасы тұсында ғана біртұтас мемлекетке айналды. 20-ғасырдың басына дейін голландиялық және бельгиялық тарихшылардың көпшілігі, мысалы П. Л. Мюллер (1867) және Анри Пирен (1911), Утрехт одағының бастапқыда "жеті" "солтүстік провинциялардың" "кальвинистік одағы" ретінде қарастырылғанына сендірді. Олар өздерін Жалпы одақтан (Гент бейбітшілігі және Брюссель одақтары) бөліп, "оңтүстіктен бөлініп шықты". Утрехт одағына қосылған бірнеше оңтүстік қалалары "солтүстік" одақтың толыққанды мүшелері емес, "құрметті мүшелері" ретінде қарастырылды. Фламанд зерттеушісі Лео Дельфос 1929 жылдан бастап бұл көзқарасқа қарсы зерттеулер жүргізіп, оны ашық сынады. Ол Утрехт одағының 1576 жылғы Генттің Жалпы одағын/бейбітшілігін сақтауға ұмтылғанын және географиялық жағынан солтүстікпен ғана шектелуді көздемегенін, керісінше Нидерландының барлық провинцияларын қамтуға ниеттенгенін тұжырымдады. Гент бейбітшілігі мен Утрехт одағы – бұл екі тараптың арасындағы келісім болды: Голландия мен Зеландия провинциялары кальвинистермен басқарылса, қалған "он бес" провинция католиктердің ықпалында болды. Тіпті Утрехт одағының ас жауы Александр Фарнезе (Парма) 1579 жылғы 27 қаңтарда Артуа штаттарына жолдаған хатында, жаңа құрылған Утрехт одағының кальвинистік негізде екенін жоққа шығарды. Парманың 1580 жылдардағы әскери жаулаулары мен көтерілісші аймақтағы саяси өзгерістердің нәтижесінде ол іс жүзінде "солтүстік кальвинистік одаққа" айналды, бірақ ол бастапқыда осылай құрылмаған еді.
Many people view the Union of Utrecht as the beginning of the Netherlands as a single state. This is not entirely accurate. It can be said that the Union of Utrecht laid the foundation for the Dutch Republic, also known as the Seven United Provinces, which would be formed a few years later. However, these seven states within a state only became a unified state during the time of the Batavian Republic two centuries later. Until the early 20th century, most Dutch and Belgian historians, such as P. L. Muller (1867) and Henri Pirenne (1911), believed that the Union of Utrecht was initially intended as a "Calvinist alliance" of the "seven" "Northern provinces" that separated themselves from the General Union (the Pacification of Ghent and the Unions of Brussels), and "seceded from the South". The few Southern cities that joined the Union of Utrecht were considered more like "honorary members" rather than fully integrated members of the "Northern" Union. Flemish researcher Leo Delfos further investigated and openly challenged this view from 1929 onwards. He concluded that the Union of Utrecht actually sought to uphold the General Union / Pacification of Ghent of 1576 and did not intend to geographically limit itself to the North, but aimed to include all provinces in the Netherlands. Both the Pacification and the Union of Utrecht were, in fact, treaties between two parties: the Calvinist governed provinces of Holland and Zeeland and the other 'fifteen' provinces dominated by Catholics. Even Alexander Farnese (Parma), the archenemy of the Union of Utrecht, denied in a letter to the States of Artois dated January 27, 1579, that the newly established Union of Utrecht had a Calvinist foundation. It was only through Parma's military conquests in the 1580s and the political developments in the rebellious region that it gradually became, in practice, a 'Northern Calvinist alliance', but it certainly did not start that way.