Америка Азамат Соғысы: Уилсон Крик шайқасы

Кіріспе

Америкалық Азаматтық соғысының шайқасы

Уилсон сағасы шайқасы, сондай-ақ Оук-Хиллз шайқасы деп те аталады, американдық Азаматтық соғысының Транс-Миссисипи театрындағы алғашқы маңызды шайқас болды. Бұл шайқас 1861 жылдың 10 тамызында Миссури штатының Спрингфилд қаласының жанында өтті. Тамыз айында бригадалық генерал Бенджамин МакКаллок басқаратын Конфедерация әскерлері және генерал-майор Стерлинг Прайс басқарған Миссури штатының ұлттық гвардиясы генерал Натаниел Лионның Батыс армиясына жақындады, ол Спрингфилдте орналасқан еді. 10 тамызда Лион, өзі және полковник Франц Сигел басқаратын екі колоннамен, Спрингфилдтен оңтүстік-батысқа қарай 10 миль (16 км) қашықтықтағы Уилсон сағасында Конфедерация әскерлеріне шабуыл жасады. Конфедерацияның атты әскері алғашқы соққыны алып, биік жерден шегінді. Конфедерацияның жаяу әскері күні ішінде Одақ күштеріне үш рет шабуыл жасады, бірақ олардың қатарын бұзуға қол жеткізе алмады. Ақырында, Сигелдің колоннасы Спрингфилдке қайтарылды, бұл Конфедерация күштеріне Лионның негізгі колоннасына қарсы күшін біріктіруге мүмкіндік берді. Лион қаза тапқанда және генерал Томас Уильям Суини жараланғанда, майор Сэмюэл Д. Стержис Одақ күштерінің басқаруын өз мойнына алды. Стержис әскерлерінің шаршағанын және оқ-дәрісінің жетіспейтінін түсінген соң, Спрингфилдке шегінуге бұйрық берді. Шайқас Конфедерацияның жеңісі деп есептелді, бірақ Конфедерация әскерлерінің ұйымдаспауы мен нашар жабдықталуы салдарынан шегініп келе жатқан Одақ күштерін қуу мүмкін болмады. Штат соғыстың соңына дейін Одақта болды, бірақ шайқас нәтижесінде Миссуридің оңтүстік-батыс бөлігі Конфедерацияның бақылауына көшті. Уилсон сағасындағы жеңіс Прайске Миссури штатының ұлттық гвардиясын солтүстікке қарай жетектеп, Лексингтон қамалына дейін әкелді.

Әскери және саяси жағдай

Америка Азамат соғысының басында Миссури штаттық басшылығы бұл қақтығыста «қарсы тұрып бейтарап» болатынын және екі тарапқа да материалдық көмек немесе адам күші жібермейтінін жариялады. 20 сәуірде сепаратистер тобы Либерти қаласындағы (Миссури штаты) қару-жарақ қоймасын басып алып, штаттың одақтастар алаңдауын күшейтті. 10 мамырда «Кэмп Джексон оқиғасы» деп танылған оқиғада бейтараптыққа үлкен сынақ келді. Губернатор Клейборн Ф. Джексон Миссури ерікті милициясын (МЕМ) Сент-Луис қаласының шетіндегі Линделл Гроувта жаттығуларға шақырды. Губернатор Конфедерациядан құпия түрде артиллерия сатып алып, «Кэмп Джексон» деп аталған милиция лагеріне жасырып әкелді. Капитан Натаниел Лион бұл жөнелту туралы білген және милиция Сент-Луис қару-жарақ қоймасына шабуыл жасауы мүмкін деп алаңдады. Томас В. Суини қару-жарақ қоймасының қорғанысын басқарды, ал Лион милиция лагерін одақтас әскерлерімен және қалалық күзетшілермен қоршап алып, милицияны капитуляциялауға мәжбүр етті. Тұтқындарды қару-жарақ қоймасына қарай көше арқылы алып өткенде, наразы болған көрермендер процессияға қарсы итеріле бастады. Қайырсулар мен итерісу нәтижесінде оқ атылып, көптеген адам қаза тапты. Қаза болғандардың көп бөлігі азаматтар болды, бірақ бірнеше сарбаз бен милиция мүшелері де қаза тапты. Бір күннен кейін Миссури Бас Ассамблеясы штатты соғыс екі тарапының бірінен күтілетін шабуылдардан қорғау үшін Миссури штаттық гвардиясын (МЕМ-нің орнына) құрды. Губернатор Стерлинг Прайсты штаттық күштердің генерал-майоры шенімен бас қолбасшы етіп тағайындады. Штаттық гвардия дивизияларға бөлінді, әр дивизия Миссуридің әскери округінен шақырылған бөлімшелерден тұрды және бригада генералы басқарды. Ұйымның көптеген жұмылдыру аймақтары одақтас әскерлерінің артында болғандықтан, көптеген дивизиялар бригаданың мөлшеріне ие болды, олар бірнеше полктерден тұрды. Миссуридің оңтүстікке қарай бұрылуынан қорқып, АҚШ армиясының Батыс департаментінің (Миссуриді қамтитын) федералды қолбасшысы Уильям С. Харни 12 мамырда Прайс-Харни келісімін жасады, ол Миссуриде тәртіпті сақтау және оны сыртқы араласудан қорғау үшін АҚШ армиясы мен МШГ арасында ынтымақтастық орнатты. Джексон келісімді қолдауын жариялады, бірақ Конфедерация күштеріне Миссуриге кіріп, Миссуриді федералдық бақылаудан «азат етуін» құпия түрде сұрады. Миссури одақтастарының наразылығынан кейін Харни Лионмен ауыстырылды (оған еріктілердің бригада генералы шені берілді), бұл нәзік келісімге одан әрі нұқсан келтірді. 12 маусымда Лион мен Джексон Сент-Луис қаласындағы «Плантерс Хаус» қонақүйінде соғысты қайта бастаудан соңғы рет қашуға тырысты. Екі тарап та келісімге келмей, Лион штаттың кез келген аймағын конфедерациялық араласу үшін тексеру құқығын талап етті, ал Джексон бас тартты және федералдық күштерді Сент-Луис қалалық аймағымен шектеуді талап етті. Сол кездесудің жалғыз тірі куәгері полковник Снид Лионның кездесуді былай деп аяқтағанын мәлімдеді: «Миссури штатына менің үкіметіме ешқандай мәселеде диктант жасау құқығын бір сәт те бермеймін, сізді, сізді, сізді және штаттағы әрбір ер адамды, әйелді және баланы өлтіріп, жерлеуге дайынмын. Бұл соғыс деген сөз. Бір сағаттан кейін менің офицерлерім сізді шақырып алып, менің қасымнан шығарады». Лион Суини басшылығымен Спрингфилдке күш жіберді, ал оның әскерлері астананы тез арада басып алып, Джексонды, Прайсты және қазір Миссуриден жер аударылған штаттық үкіметті қуып шықты. 17 маусымда Бунвилл шайқасы, ал 5 шілдеде Карфаген шайқасы болды. Дағдарысқа байланысты ақпан айында бөлінуді қабылдамаған Миссури Конституциялық Конвенциясының делегаттары қайтадан жиналды. 27 шілдеде конвент губернатор лауазымын бос деп жариялады және Гамильтон Роуэн Гэмблді жаңа уақытша губернатор етіп таңдады. 13 шілдеде Лионның шамамен 5430 адамнан тұратын әскері Спрингфилдте орналасты. Оның құрамына 1-ші, 2-ші, 3-ші және 5-ші Миссури жаяу әскері, 1-ші Айова жаяу әскері, 1-ші және 2-ші Канзас жаяу әскері, сондай-ақ реттік армияның бірнеше жаяу және атты әскерлері мен үш артиллериялық батареясы кірді. Ол бөлімшелерді майор Сэмюэл Д. Стургис, полковник Франц Сигел, подполковник Джордж Эндрюс және полковник Джордж Дицлер басқаратын төрт бригадаға бөлді. Шілде айының соңында Миссури штаттық гвардиясы Спрингфилдтен оңтүстік-батысқа қарай орналасты және Конфедерация бригадасының генерал-майоры Бенджамин МакКаллок пен Арканзас штатының милициясының бригада генералы Н. Барт Пирс күшейтті, бұл Миссури / Арканзас / Конфедерация күштерінің жалпы саны 12120 адамды құрады. Прайс және МакКаллок Спрингфилдке шабуыл жасау жоспарларын жасады, бірақ Лион 1 тамызда қаладан шығып, оңтүстік күштерін күтпеген шабуылмен таң қалдыруға тырысты. Армияның алғы шебі 2 тамызда Миссури штатындағы Даг Спрингсте шайқасты. Одақтас күш жеңіске жетті, бірақ Лион өзінен екі есе көп күш болғанын білді және Спрингфилдке қайта шегінді. МакКаллок, қазір Миссури армиясының қолбасшысы, қуып жетеді. 6 тамызға қарай оның күштері қаладан 16 шақырым оңтүстік-батысқа қарай Вилсон Кригінде орналасты. Прайс Спрингфилдке дереу шабуыл жасауды жақтады, бірақ Миссури штаттық гвардиясының сапасына күмәнданып, МакКаллок өз орнында қалуды жөн көрді. Прайс оның қолдауысыз шабуыл жасау қаупін тудырғаннан кейін, МакКаллок 10 тамызда таңда шабуыл жасасуға келісті, бірақ 9 кешкісінде жаңбыр басталғаннан кейін жоспарларын жойды және әскерлерін лагерьге қайтарды. Көптеген күштерге ие болған Лион Роллаға қайта орналасуды жоспарлады, бірақ оны қуып жететін Миссури лагеріне күтпеген шабуыл жасап, оны тежеп тұруды жөн көрді. Сигел МакКаллокқа екі жақтан шабуыл жасауды ұсынды, бұл одақтас күштің санын екіге бөледі, ол 1200 адамнан тұратын топпен флангалық маневр жасайды, ал Лион басқаратын негізгі күш солтүстіктен шабуылдайды. Лион келісті және Сигелдің жоспарына сәйкес, одақтас армия 9 тамыздың жаңбырлы түнінде Спрингфилдтен шықты, қорғаныс үшін шамамен 1000 адамды қалдырды.

At the beginning of the American Civil War, Missouri declared that it would be an "armed neutral" in the conflict, and not send materials or men to either side. On April 20, a secessionist mob seized the arsenal in Liberty, Missouri, increasing Union concerns in the state. The neutrality was put to a major test on May 10, in what became known as the Camp Jackson Affair. Governor Claiborne F. Jackson had called out the Missouri Volunteer Militia (MVM) to drill on the edge of St. Louis in Lindell Grove. The governor had clandestinely obtained artillery from the Confederacy and smuggled the pieces into the militia encampment – referred to as "Camp Jackson". Capt. Nathaniel Lyon was aware of this shipment and was concerned the militia would move on the St. Louis Arsenal. Thomas W. Sweeny was put in command of the arsenal's defense, and Lyon surrounded the militia camp with Union troops and home guards, forcing the surrender of the militia. When he marched the prisoners through the streets to the arsenal, some angry members of the crowd began to press against the procession. Taunts and jostling eventually led to gunfire and many deaths. Most of the dead were civilians, but several soldiers and members of the militia were also killed. A day later, the Missouri General Assembly created the Missouri State Guard (replacing the MVM) theoretically to defend the state from attacks by perceived enemies on either side of the war. The governor appointed Sterling Price as the commander with the rank of major general of state forces. The state guard was divided into divisions, with each division consisting of units raised from a military district of Missouri and commanded by a brigadier general. Because many of the organization's recruiting areas were behind Union lines, many divisions were the size of a brigade, consisting of only a few regiments. Fearing Missouri's tilt to the South, William S. Harney, the Federal commander of the U. S. Army's Department of the West (which included Missouri) negotiated the Price Harney Truce on May 12, which nominally created cooperation between the U. S. Army and the MSG to maintain order in Missouri and protect it from outside interference. Jackson publicly declared his support for the truce, while secretly requesting that Confederate forces enter Missouri to "liberate" Missouri from Federal control. After complaints by Missouri Unionists, Harney was replaced by Lyon (who was promoted to brigadier general of volunteers), further undermining the fragile truce. On June 12, Lyon and Jackson met at the St. Louis' Planter's House Hotel in a last attempt to avoid a resumption of fighting. Both sides were inflexible, with Lyon demanding the right to inspect any area of the state for Confederate intervention, and Jackson refusing and demanding that Federal forces be restricted to the St. Louis metropolitan area. Colonel Snead, the only surviving witness to that meeting, stated that the meeting ended with Lyon reportedly saying:
rather than concede to the State of Missouri for one single instant the right to dictate to my Government in any matter however unimportant, I would see you, and you, and you, and every man, woman, and child in the State, dead and buried. This means war. In an hour one of my officers will call for you and conduct you out of my lines. Lyon sent a force under Sweeney to Springfield while his own forces quickly captured the capital and pursued Jackson, Price, and the now exiled state government across Missouri. Skirmishes followed, including the Battle of Boonville on June 17 and the Battle of Carthage on July 5. In light of the crisis, the delegates of the Missouri Constitutional Convention that had rejected secession in February reconvened. On July 27, the convention declared the governor's office vacant and selected Hamilton Rowan Gamble to be the new provisional governor. By July 13, Lyon's army of approximately 5,430 men was encamped at Springfield. His force was composed of the 1st, 2nd, 3rd, and 5th Missouri infantry, the 1st Iowa Infantry, the 1st and 2nd Kansas infantry, as well as several companies of regular army infantry and cavalry and three batteries of artillery. He divided the units into four brigades commanded by Major Samuel D. Sturgis, Colonel Franz Sigel, Lieutenant Colonel George Andrews, and Colonel George Dietzler. By the end of July, the Missouri State Guard was camped about southwest of Springfield and had been reinforced by Confederate Brigadier General Benjamin McCulloch and Arkansas state militia Brigadier General N. Bart Pearce, making the mixed Missouri/Arkansas/Confederate force about 12,120 strong. Price and McCulloch developed plans to attack Springfield, but Lyon marched out of the city on August 1 in an attempt to surprise the Southern forces. The armies' vanguards skirmished at Dug Springs, Missouri on August 2. The Union force emerged as the victor, but Lyon learned he was outnumbered by more than two to one and retreated back to Springfield. McCulloch, now in command of the Missourian army, gave chase. By August 6, his force was encamped at Wilson's Creek, 10 mile (16 km) southwest of the city. Price favored an immediate attack on Springfield but McCulloch, doubtful about the quality of the Missouri State Guard, preferred to remain in place. After Price threatened to launch an attack without his support, McCulloch agreed to an attack at dawn on the 10th but when a rainstorm started during the evening of the ninth, he canceled his plans and ordered his troops back to camp. Outnumbered, Lyon planned to withdraw northeast to Rolla to reinforce and resupply, but not before launching a surprise attack on the Missourian camp to delay pursuit. Sigel proposed striking McCullough in a pincer movement, which would split the already outnumbered Union force; he planned to lead 1,200 men in a flanking maneuver while the main body under Lyon struck from the north. Lyon concurred, and in accord with Sigel's plan, the Union army marched out of Springfield on the rainy night of August 9, leaving about 1,000 men to protect supplies and cover the retreat.

Шайқас

10 тамызда таңертеңгісін Одақ күштері қарсыластарына күтпеген шабуыл жасады. Лионның әскері жаудың лагерьдерін басып алып, "Қанды төбе" деп аталатын қыраттың басына жетті. Бірақ, Пуласки Арканзас батареясының артиллериясы оқ атып, шабуылды тоқтатқаннан кейін, Прайстың жаяу әскеріне төбенің оңтүстік беткейінде қатарлар құруға уақыт және жағдай жасалды. Лион Қанды төбенің оңтүстік беткейінде қорғаныс шебін құрды, содан ол сәтсіз қарсы шабуылға көшті. Прайс алдыңғы және қанаттық шабуылдар жасады, бірақ ол да сәттілікке жете алмады; Конфедерация армиясындағы оқ-дәрі тапшылығы олардың жеңілісіне себеп болды. Екі Одақ күші бір-бірінен байланыс үзілді, егер қиындық туса, бір-біріне хабарласу немесе көмектесу мүмкіндігі болмады. Сигелдің шабуылы бастапқыда сәтті болды; бригада таңнан кейін Конфедерацияның тылына жетті. Артиллерия атысы Шарптың шаруашылығында орналасқан Конфедерацияның атты әскерлерін шашыратты. Сигел оларды қуалауға кірісті, бірақ Скегг бұтағының бойында тоқтады. Тынығу кезінде ол сол қанатын күзетпеді, шабуылға дайындық жұмыстарын аяқтамады. Осы уақытта МакКаллок 3-ші Луизиана жаяу әскері және Миссури штатының күзетшілерінің 3-ші дивизиясы сияқты бірнеше Конфедерация бөлімдерін жинап, қарсы шабуылға басшылық етті. Сигелдің әскерлері 3-ші Луизиананы 1-ші Айова жаяу әскерімен (олар да сұр киім киген) шатастырып, Конфедерация оларға жақын келгенше атудан тартынды. Нәтижесінде оның қанаты қарсы шабуылдан қирады, бригадасы төрт зеңбірек жоғалтып, шашырап кетті. Сигел мен оның әскері шайқас алаңынан қашып, Лион, Свини және Стержис басқаратын күшті жалғыз қалдырды. Сигелдің қанаты жеңілгеннен кейін шайқастың басымдығы оңтүстікке ауысты. Лион екі рет жараланды және "күннің жоғалғанына" қысылып, қарсы шабуылға жетекшілік етуге тырысты. Бірақ Лионның жүрегіне оқ тиді, оның өлімінен кейін шабуыл сәтсіз аяқталды. Лион соғыста қаза тапқан алғашқы Одақ генералы болды. Генерал Свини аяғынан жараланды, ал майор Стержис, тұрақты армияның жоғары шенді офицері ретінде, Одақ армиясының басшылығын өз қолына алды. Төбеде қорғаныс позициясы сақталғанына қарамастан, Одақтың азық-түлік қоры азайды және көтеріңкі рух төмендеді. Сағат 11:00-ге қарай Одақ әскерлері Конфедерацияның үш жеке шабуылын тойтарды. Оқ-дәрі мен әскерлердің қоры таусылып, Стержис төртінші Конфедерация шабуылына ұшырамас үшін кері шегінді. Шегінуге көмектескен ротаның командирі Генри Клей Вуд кейіннен ротасын ұйымдастырып, шайқас алаңынан шығарған ерлігі үшін Құрмет медалімен марапатталды.

At first light on the morning of August 10, the Union began a surprise attack on the opposing forces. Lyon's force overran the enemy camps and took the high ground at the crest of a ridge, which would become known as "Bloody Hill". Early Union hopes for a rout were dashed, however, when the artillery of the Pulaski Arkansas Battery unlimbered and checked the advance, which gave Price's infantry time and cover to organize lines on the south slope of the hill. Lyon organized a line on the southern slope of Bloody Hill, from which he launched an unsuccessful counterattack. Price launched a series of frontal and flank attacks but was also unsuccessful; a shortage of ammunition in the Confederate army was a factor in the Confederate defeats. The two Union forces lost contact with each other, with no means of communicating or supporting each other if anything went wrong. Sigel's attack was successful at first; the brigade arrived in the Confederate rear soon after dawn. Artillery fire routed the Confederate cavalry units, which were encamped at Sharp's farm. Sigel began a pursuit, but stopped along Skegg's Branch. During the break, he failed to post skirmishers, leaving his left flank open for an attack. Meanwhile, McCulloch rallied several Confederate units, including the 3rd Louisiana Infantry and the 3rd Division from the Missouri State Guard, to lead a counterattack. Sigel's men mistook the 3rd Louisiana for the 1st Iowa Infantry (which also wore gray uniforms) and withheld their fire until the Confederates were nearly upon them. His flank was consequently devastated by the counterattack, and his brigade was routed, losing four cannons. Sigel and his men fled the field, leaving the force under Lyon, Sweeny, and Sturgis holding out alone. With the rout of Sigel's flank, the momentum of the battle shifted in the South's favor. Lyon was wounded twice, and worried that "the day was lost", he attempted to lead a counterattack. However, Lyon was shot in the heart, and the charge fell apart after his death. Lyon became the first Union general to be killed in the war. General Sweeny was shot in the leg, and Major Sturgis, as the highest ranking Regular Army officer, assumed command of the Union army. Despite still being in a defensible position atop the hill, Union supplies were low and morale was worsening. By 11:00 a. m., the Union forces had already repulsed three separate Confederate charges. Ammunition and men were nearly exhausted, and Sturgis retreated rather than risk a fourth Confederate attack. Henry Clay Wood, in command of a company that helped cover the retreat, later received the Medal of Honor for the heroism he displayed in keeping his company organized and functioning as it left the battlefield.

Салдары

Қаза тапқандар екі жақта да шамамен тең болды – шамамен 1317 одақтық және 1232 конфедерациялық/Миссури/Арканзас сарбазы қаза тапты, жараланды немесе тұтқынға алынды. Конфедерация күштері шайқасты жеңіп алғанмен, соғыс артқа шегінген одақтық күштерді Роллаға қуып жете алмады. Прайс одақтық күштерді дереу қууды қалаған, бірақ МакКаллок Миссури мемлекеттік гвардиясының сапасы және Арканзасқа дейінгі жабдықтау желісінің ұзындығы туралы алаңдағандықтан бас тартты. Жеңіске жеткен соң Прайс Миссури гвардиясы 20 қыркүйекте Лексингтон шайқасында аяқталған Миссуридің солтүстігіне жорық жасады. Конфедерация және Арканзас күштері штаттан шықты. Спрингфилдке қайтқаннан кейін Стержис одақтық армияның басшылығын Сигелге тапсырды. Сол күні кешке өткен соғыс кеңесінде армияның келесі күні таңғы сағат 3-те Роллаға кері шегінуі керек деген шешім қабылданды. Дегенмен, Сигел бригадасын дайындыққа жеткізе алмады, бұл бірнеше сағатқа соқтырды. Сигелдің әскері шегіну жолында тамақ дайындауға көп уақыт жұмсады, бұл басқа офицерлерді Сигелді басшылықты Стержиске қайтаруға мәжбүр етті. 30 қазан күні Прайс және Джексон басшылығындағы Миссури тұрғындары ресми түрде Неошода конфедерация ісіне қосылды. Неошода өткен Миссури штатының ассамблеясы Миссуридің бөлінуі туралы резолюцияларды қабылдады, ал Джексон Конфедерациялық Миссуридің губернаторы болды (Джексон шілдедегі өкілеттігінен алынуын ешқашан қабылдамады). Алайда, Миссури халқының көп бөлігі бөліну әрекетімен келіспеді және штат соғыс бойында Одақта қалды. Прайс пен Джексонның бақылауы 21 қазандағы Фредериктаун шайқасында және 25 қазандағы Спрингфилд шайқасында конфедерацияның жеңілісімен азайды. Конфедерация үкіметі көп ұзамай штатты тастап кетуге мәжбүр болды. Прайс Миссуриде бірнеше жеңіске жетіп, әсіресе Лексингтонды қоршап алып басып алғанмен, ол далада қалу үшін жеткілікті халықтық қолдауға ие болмады және ақырында солтүстік-батыс Арканзасқа шегінді. 1861 жылдан кейін ол конфедерация генерал-майоры болып тағайындалды және Арканзас пен Миссисипидегі шайқастарда күштерін басқарды. Миссуриде шағын шабуылдар мен қақтығыстар болғанмен, Прайс 1864 жылға дейін үлкен күшпен Миссуриге қайтып келмеді. Дегенмен, Миссуриде соғыс бойында соғысшылдар мен конфедерация жақтастары арасындағы партизандық соғыс болды. 1862 жылдың басында одақтық күштер Прайсты Миссуриден ығыстырып шығарды. Одақтық генерал Сэмюэл Райан Кертис Прайсты Арканзасқа қуып барды, онда генерал Эрл Ван Дорн Прайс және МакКаллок басқаратын біріккен күштердің басшылығын қабылдады. Сан жағынан кем болған Кертис, 6 наурыздағы Пи Ридж шайқасында Ван Дорнның Батыс конфедерация армиясын жеңіп, 1864 жылы Прайс жорығына дейін Миссуриді басып алуға тырысқан конфедерация күштерінің барлық әрекеттерін тоқтатты. Вилсон сағасындағы шайқас Миссисипи өзенінің батысында өткен алғашқы ірі шайқас болды. Конфедерацияда бұл шайқас Оук Хиллз шайқасы деп аталды және кейде "Батыстың бұқалар жүгіруі" деп те аталады. Ұлттық саябақ қызметі көрмелерге арналған келушілер орталығын, шайқастың барысын көрсететін оптикалық картаны және зерттеу кітапханасын басқарады. Сол аймақтағы сарбаздардың өмірін бейнелейтін тірі тарих бағдарламалары демалыс күндері маусым бойынша ұсынылады. Өсімдіктер мен түсіндірме жаяу жүру жолдары мен автокөлікпен жүруге арналған маршруттан басқа, шайқас алаңы тарихи ортасынан көп өзгешеленбеді, бұл келушілерге оны дерлік таза күйде сезінуге мүмкіндік береді. Шайқас кезінде конфедерациялық далалық госпиталі ретінде пайдаланылған Рей отбасының үйі сақталған және қазіргі паркте сақталған екі құрылымның бірі болып табылады (екіншісі – көктем үйі). Сонымен қатар, Америка шайқас алаңының қоры Вилсон сағасындағы шайқас алаңының сақталуын қамтамасыз етті.

The casualties were about equal on both sides – around 1,317 Union and an estimated 1,232 Confederate/Missourian/Arkansan soldiers were either killed, wounded, or captured. Though the Confederate force won the field, they were unable to pursue the retreating Union forces to Rolla. Price wanted to start a pursuit of the Union force immediately, but McCulloch refused, worried about the quality of the Missouri State Guard and the length of his supply line back to Arkansas. With the victory, Price's Missouri Guard began an invasion of northern Missouri that culminated in the First Battle of Lexington on September 20. The Confederate and Arkansas forces withdrew from the state. After falling back to Springfield, Sturgis handed command of the Union army over to Sigel. At a council of war that evening, it was agreed that the army had to fall back to Rolla, beginning at 3 a. m. the next morning. However, Sigel failed to get his brigade ready at that time, forcing a delay of several hours. Along the retreat route, Sigel's men took several lengthy delays to prepare meals; this caused the other officers to force Sigel to turn command back over to Sturgis. On October 30, the Missourians under Price and Jackson formally joined the Confederate cause in Neosho, Missouri. A rump of the Missouri State Assembly meeting in Neosho passed the resolutions for Missouri secession and Jackson became (nominally) the Governor of Confederate Missouri (Jackson had never accepted his July removal from office by the State Convention). However, the secession action was never accepted by most of the population of Missouri, and the state remained in the Union throughout the war. What little control Price and Jackson did have was diminished by Confederate reverses during the Battles of Fredericktown on October 21 and the First Battle of Springfield on October 25. The Confederate state government was soon forced to leave the state. Although Price enjoyed some Missouri victories, notably the siege and capture of Lexington, he did not have the popular support to remain in the field, eventually retreating to northwest Arkansas. After 1861, he was commissioned as a Confederate Major General and led his forces in battles in Arkansas and Mississippi. While there were smaller incursions and skirmishes in Missouri, Price did not return to Missouri with a major force until 1864. Nevertheless, Missouri suffered extensive guerrilla warfare between Unionists and pro Confederate bushwhackers such as Quantrill's Raiders and Bloody Bill Anderson throughout the war. By early 1862, Federal forces had effectively pushed Price out of Missouri. An army under Union general Samuel Ryan Curtis pursued Price into Arkansas, where General Earl Van Dorn assumed command of combined forces led by Price and McCulloch. Outnumbered, Curtis nonetheless defeated Van Dorn's Confederate Army of the West at the Battle of Pea Ridge on March 6–8, ending any attempt by a major Confederate force to occupy Missouri until Price's Raid in 1864. The Battle of Wilson's Creek was the first major battle fought west of the Mississippi River. The battle was known as the Battle of Oak Hills in the Confederacy, and is sometimes called the "Bull Run of the West". The National Park Service operates a visitor center featuring exhibits, a fiber optic map displaying the course of the battle, and a research library. Living history programs depicting various aspects of the soldier's experience of that area are presented on weekends seasonally. With the exception of the vegetation and the addition of interpretive hiking trails and a self guided auto tour route, the battlefield has changed little from its historic setting, allowing visitors to experience the battlefield in nearly pristine condition. The home of the Ray family, which served as a Confederate field hospital during the battle, has been preserved and represents one of only two structures in existence during the battle to still be extant on the park today (the other being a springhouse). In addition, the American Battlefield Trust has preserved of the Wilson's Creek battlefield.