Ұзынаяқты бүркіттің сипаттамасы мен түрлері

Кіріспе

Құс түрлері

Ұзын аяқты бүркіт (Buteo rufinus) – Еуразияның және Солтүстік Африканың көптеген аймақтарында кең таралған жыртқыш құс. Басқа бүркіттер сияқты, ол негізінен кеміргіштермен қоректенеді, мысалы, тышқандар, сораптар, құрлықаздар және егеуқұйрықтар, сондай-ақ бауырымен жорғалаушылар, құстар, жәндіктер мен өліктерді де жейді. Әртүрлі ортаға бейімделген ұзын аяқты бүркіттер таулар, жартастар және ағаштар сияқты әртүрлі беткейлерде ұялайды. Оның өсіп-өну биологиясы әдеттегі бүркіттерге тән. Аралық жастағы ересек құстар ақшыл ересектерге ұқсас, бірақ түсі біршама байрақ, үстіңгі жағы қараңғырақ және қызғылт, ал кеудесі сәл қараңғырақ және өрнекті. Руфты морф, аралықтан ерекшеленеді, жалпы алғанда ақшыл түсті және қараңғы бөліктерінде қоңыр руфты, ал басы ақшыл түсті. Кейбір руфты ересектердің құйрығы сұр түсті болып келеді, кейде астыңғы жағы қараңғыланады. Қара морф ересектердің түсі қара қоңырдан қараға дейін, мойнында ақшыл жолақтармен. Қара морфтардың құйрығы сұрдан қоңыр сұрға дейін, кеңінен қараңғы жолақты және жеті жұқа, нашар көрінетін жолақтары бар, бірақ көбінесе соңғы жолақтары жоқ. Жас, аралық және руфты морфтардың жасөспірімдері сәйкес ересектерге ұқсас, бірақ үстіңгі жағында, әсіресе үлкен және ортаңғы қауырсындарында, таза, ақшыл жиектері бар. Басы мен кеудесінде де жолақты, ал құйрығы ақшылдан сыртқа қарай сұр қоңырға дейін қараңғыланады, көкшіл қоңыр жолақтарымен. Қара морф жасөспірімдері сол морфтың ересектерінен қараңғырақ, кейде кеудесінде кішкентай ақшыл дақтар болады. Жас қара морфтың ұзын аяқты бүркітінің құйрығы ересектен өзгеше, әдетте қоңыр түсті, үш кең жолағы және сәл кеңірек қараңғы жолағы бар, бірақ қара морфтың жасөспірімдер құйрығы өте өзгермелі. Жас қауырсындары алғашқы көбейген кезде 2-3 жылға дейін сақталады. Ұшу кезінде ақшыл негізді қызғылт құйрығы алыстан толығымен ақ көрінеді және қараңғы артқы денесі мен қанаттарына қарсы ақшылдығымен көзге түседі. Негізгі және көптеген үлкен қауырсындары ересек ұзын аяқты бүркіттерде қара түсті, үлкен қауырсындары ақшыл түсті. Ересектердің қанаттарында қара сұр түсті, қанат ұштарында және артқы жиектерінде сыртқа қарай сәулеленетін қара жолақтары бар. Қанат астындағы қауырсындары әдетте ақшыл ересектерде ақшыл түсті, ал аралық ересектерде ақшыл бас пен кеудеден қараңғырақ, қоңыр дене мен қанат жамылғыларына, кеуде мен қанат сызықтарына қарағанда күшті контраст бар. Ұшатын руфты ересектер жоғарыда біркелкі көрінеді, түсі ақшылдан қоңырға дейін, қараңғы руфты қоңырға дейін өзгереді және руфты морфта құйрығы өте өзгермелі. Ұшу кезінде қара ересектерде мойнында ақшыл дақ болуы мүмкін немесе болмауы мүмкін. Қара морфты ұзын аяқты бүркіттердің қанаттарында негіздері ашық түсті, кейбір қараңғы емес түрлерінде қараңғы карпальді аймақтарға қарсы қоңыр қанат жамылғыларының сәл контрасты байқалады, ал екінші қанаттары сұрғылт түсті, бірақ құйрығы ашық, сұр және өзгермелі. Төменгі жағында қара морф ересектері қара денесі мен қанат астындағы қауырсындарына қарсы ақшыл қанаттарымен көзге түседі. Қанатының орташа ұзындығы шамамен, қанаттарының ұзындығы таулық бүркітіне тең, тіпті одан да ұзын болуы мүмкін. Ұзын аяқты бүркіттерде аналықтарына қарағанда жыныстық диморфизм байқалады, олар 15%-ға дейін үлкен және орташа есеппен 30%-ға дейін ауыр болуы мүмкін. Тірі үнділік ұзын аяқты бүркіттердің өлшемдері аталықтарының қанат хордасы, ал аналықтарының қанат хордасы. Елаттағы ересектердің өлшемдері орташа есеппен, шашы ұлғайған тырнақтың ұзындығы. Ұзын аяқты бүркіттер Африканың басқа да аймақтарында кездейсоқ кездеседі. Еуропада негізінен оңтүстік-шығыс аймағында ұялайды. Ұзын аяқты бүркіттердің ұялары Шығыс Венгрияда, Орталық және Шығыс Украинада, Оңтүстік Молдовада, Оңтүстік және Қиыр Шығыс Румынияда, Оңтүстік Сербияда және кеңінен Болгарияда, сондай-ақ Солтүстік Грецияда белгілі. Жақындағы байқаулар Италияның оңтүстік-шығысындағы Апулия аймағында аздаған популяция бар екенін көрсетеді. Сол сияқты, Испанияның оңтүстігінде де ұзын аяқты бүркіттердің саны артып келеді, ал 2009 жылы Гибралтарда алғаш рет ұя салынды. Оңтүстік Еуропадағы климаттың өзгеруі осы түр үшін қолайлырақ жағдай жасады, нәтижесінде Еуропаға кеңірек тарады. Еуропаның басқа да аймақтарында, Финляндия, Дания, Нидерланды, Франция, Польша, Чехия және Словакияда ұзын аяқты бүркіттердің кездейсоқ кездесулері тіркелген. Еуропадан тыс, Жерорта теңізінің шығысында немесе Кіші Азияда ұзын аяқты бүркіт – ең көп таралған және тұрақты мекендейтін жыртқыштардың бірі, Түркия, Кипр, Армения, Грузия және Әзербайжан аумақтарында кездеседі. Аймақ Саратов және Оренбургке дейін Солтүстік-Батыс Ресейге дейін жалғасады. Сирек жағдайларда, көбелектер Оман, Біріккен Араб Эмираттары, Йемен және Сауд Арабиясына дейін жетеді. Аймақ Орталық Азияның көп бөлігін қамтиды, негізінен Түрікменстанның (Каспий теңізінің жағалауында кеңінен), Өзбекстанның, Қазақстанның солтүстік бөлігін қоспағанда, Тәжікстанның, Қырғызстанның және Ауғанстанның солтүстік және орталық бөліктерінде мекендейді. Батыс Қытайда көбелектердің таралуы үздіксіз емес, бірақ Кашмир аймағында оқшауланған көбелектер тіркелген, бұл аймақ Пәкістан мен Үндістан арасында орналасқан. Көшіп бара жатқан кезде ұзын аяқты бүркіттер Арабия түбегі, Оңтүстік Ирак, Батыс Қытай және Солтүстік Африка сияқты кеңірек аймақтарда көрінеді, ал Еуропа, Ресей және Орталық Азияда көбейетіндер қысқа уақытқа көшіп кетеді. Көшіп бара жатқан ұзын аяқты бүркіттердің қыстау орындары Орталық Азияның төменгі бөлігіне және Үнді субконтинентіне дейін созылады, Оңтүстік Ауғанстан, Пәкістанның көп бөлігі және Үндістанның солтүстігі Непал, Бутан және Бангладеш арқылы. Сирек жағдайларда, олар Шри-Ланка, Солтүстік Бирма және Андаман аралдарына дейін көшіп барады. Жалпы алғанда, аз төбелі жазықтар ұя салу үшін қолайлы. Иранда жүргізілген зерттеуде ұзын аяқты бүркіттердің 41%-ы төмен өсімдікті жазықтарда, 29%-ы біршама биік өсімдікті жазықтарда, 12%-ы таулы аймақтарда және 18%-ы егістік жерлерде мекендеген. Ұзын аяқты бүркіттер негізінен жабайы жерлерде азықтанады, бірақ олар егістік жерлерге, жайылымдарға, ауыл шеттеріне және тіпті тығыз егілген аймақтарға да бейімделе алады. Израиль мен Батыс Жағалаудағы орманды аймақтардың өсуі басқа жыртқыштармен аралас конфликттерге әкелуі мүмкін.

The long legged buzzard (Buteo rufinus) is a bird of prey found widely in several parts of Eurasia and in North Africa. Like most buzzards, it prefers small mammals such as rodents, including gerbils, ground squirrels, voles and rats, also taking reptiles, birds and insects as well as carrion. Adaptable to a variety of habitats, long legged buzzards may nest on a variety of surfaces, including rocks, cliffs and trees. it is a typical buzzard in its reproductive biology. Meanwhile, the intermediate adult are similar to pale adult but with somewhat richer colour, darker and more rufous upperparts and having a slightly darker and more patterned breast. The rufous morph, arguably separate from the intermediate, is more ochracecous overall and a darker rufous on the dark parts of the plumage against the more contrasting pale head. Some rufous adult long legged buzzards can show a greyish tail with some banding and at times a darker subterminal band. Dark morph adults are all blackish brown to black with some whitish streaks on nape. The tail of dark morphs are gray to brown grey with a broad subterminal band and 7 rather narrow and faint bars although many completely lack the latter bars. Juveniles of the pale, intermediate and rufous morphs are similar to the respective adults of their morphs but tend to possess neater, paler edging above, especially on the tips of the greater and median coverts. Also the juveniles are more streaky about the head and breast with tail going from pale whitish darkening outwards to grey brown with irregular faint brown bars. Dark morph juveniles are less dark than the adult of that morph, sometimes evidencing a small paler patch on breast. The juvenile dark morph long legged buzzard's tail pattern differs from the dark adult, generally browner than adult with 3 very broad bands and a slightly broader subterminal band but dark morph juvenile tails apparently very variable. Juvenile plumage lasts up to 2–3 years when first breeding occurs. In the flight, the whitish based orangey tail often looks all white at a distance and to stand out in its paleness against the dark rear body and the rear wings. The primary coverts and many greater coverts are blackish in adult long legged buzzards with the greater coverts pale tipped. Adults are dark grey on the flight feathers with blackish bars radiating outwards on wingtips and on the trailing edges. The underwing coverts are usually lightly streaked with rufous in pale adults, while intermediate adult has a stronger contrast from pale head and breast to darker, browner upperbody and wing coverts, breast and wing linings. The flying rufous adult tends to look more uniform above with colours varying from ochre to tawny to darker rufous brown and to possess richer coloured darker parts, with the tail very variable in rufous morph. Dark adult in flight may appear with or without a pale nape patch. Dark morph long legged buzzards above evidence pale bases to primaries, some less dark individuals showing slight contrast of brown tinged wing coverts against blacker carpal areas with grayish cast to secondaries but tail more obviously pale and greyer and variable. Below dark morph adult striking contrasting from dark body and underwing coverts against pale flight feathers. Mean wingspan may be about , with wingspans surely rivaling the upland buzzard as the greatest of all Buteo. The long legged buzzard displays the typical size sexual dimorphism in favor of females, as they may be to 15% larger and can average up to 30% heavier. The measurements of live Indian long legged buzzards were with slighter lengths of and wingspans of Among standard measurements, nominate subspecies males attain a wing chord of while the female attains a wing chord of In males the tail may measure while the female may measure In tarsal length, males may measure while females attain In the nominate race, the culmen from the cere is in both sexes, with an average of in migrants at Eilat. Mature migrants in Eilat measured from , averaging , on the enlarged hallux claw. Long legged buzzards occur accidentally in several other parts of Africa. In mainland Europe, they mainly nest in the southeastern region. Nesting long legged buzzards have been known in eastern Hungary, central and eastern Ukraine, southern Moldova, southern and far eastern Romania, southern Serbia and more broadly in Bulgaria and somewhat so in northern Greece. Recent sightings indicate that there is a small population in the Apulian region of south eastern Italy. Similarly, increasing records of long legged buzzards are known in far southern Spain with the first nesting occurring in Gibraltar in 2009. The recent colonization Europe due to the climate in southern Europe becoming more suitable for this species. Vagrant accidental long legged buzzards have been documented several times in many parts of Europe, including Finland, Denmark, the Netherlands, France, Poland, Czech Republic and Slovakia. Out of Europe in the eastern Mediterranean or Asia Minor, the long legged buzzard is one of the most continuously found and abundant breeding resident raptors, being distributed throughout all of Turkey, Cyprus, Armenia, Georgia and Azerbaijan. The range continues into southwestern Russia up to about Saratov and Orenburg. More uncommonly the breeding ranges extends into Oman, the United Arab Emirates, Yemen and Saudi Arabia. The range continues almost throughout Central Asia, residing in essentially all of Turkmenistan (including broadly along the Caspian Sea coast), Uzbekistan, all but the northern stretches of Kazakhstan, Tajikistan, Kyrgyzstan and northern and central Afghanistan. The breeding range discontinues in Northwestern China but isolated breeding was documented in the Kashmir region, perhaps straddling both Pakistan and India. During times of passage, long legged buzzards have been seen more broadly in areas such as the Arabian Peninsula, southern Iraq, western China and northeast Africa, with those that breed in Europe, Russia and Central Asia often departing their breeding grounds for the winter. The wintering areas of migrating long legged buzzards extend through much of lower Central Asia and the Indian subcontinent including southern Afghanistan, much of Pakistan and northern India through to Nepal, Bhutan and Bangladesh. Seldom vagrants have been recorded to as south as Sri Lanka, northern Burma and the Andaman Islands. As a whole slightly hilly plains are ideal nesting areas. In a study in Iran, 41% of long legged buzzards were on open plains with low vegetation, 29% on plains with somewhat taller vegetation, 12% were in mountain areas and 18% were in cultivated lands. While long legged buzzards predominantly forage in wildlands, they are also adaptable to cultivations, pastures, village outskirts and sometimes even heavily farmed areas. Reforestation in the Judean Hills in Israel and the West Bank is increasing potential interspecific conflict for other raptors in the vicinity.

Таксономия және жүйелеу

Ұзын аяқты бүркіт – Америкада пайда болған Buteoninae кіші тұқымдасының мүшесі. Бутео туысы, шамамен 30 түрі бар (күндізгі жыртқыштардың ең алуан түрлі туыстарының бірі), кіші тұқымдасының эволюциялық тарихында салыстырмалы түрде жақында Еуразия мен Африкаға тарады. Қазіргі кездегі ең жақын түр және бұрын бір түрдің өкілі және жоғары түрдің бөлігі деп есептелген – таулық бүркіт. Таулық бүркіт Тарбағатайдан солтүстік-батыс Моңғолияға дейін, оңтүстікке қарай Жунгарияға дейін Ұзын аяқты бүркіттердің ареалымен шектеседі. Қара құс тікелей туыс емес болса да, Ұзын аяқты бүркіттер мен қара құстар арасында Гибралтарда, сондай-ақ Ұлы Венгрия жазығында гибридтер кездеседі. Сонымен қатар, Сокотра және Кабо-Верде аралдарында мекендейтін, бұрын қарапайым бүркіттің бір бөлігі деп саналған, аз зерттелген бүркіттер Ұзын аяқты бүркітке жақын екені анықталды, тіпті олардың бір түрге жататындығы да мүмкін.

Тамақ биологиясы

Ұзын аяқты бүркіттер көбінесе жайбарақат деп сипатталғанымен, көптеген мәліметтерге сүйенсек, ол өте белсенді және күшті жыртқыш болып көрінеді. Ұзын аяқты бүркіттер орман немесе шөп өрттеріне құрт-құмырсқаларды аулау үшін барады, көбінесе басқа жыртқыштармен бірге осымен айналысады. Ұзын аяқты бүркіттерде өліктерді жеу жиі кездеседі, бұл туралы Румынияда иттердің (Canis lupus familiaris) өлекселері бойынша көптеген хабарламалар бар, бірақ өліктер көбеймейтін кезде ғана тұрақты түрде желінеді. Украинадағы батыс диеталық зерттеулердің бірінде 450 сүтқоректінің жемшөп қалдықтары табылды, жалпы жемшөп саны 565 (5,3% құстар, 8,3% бауырымен жорғалаушылар, 0,2% қосмекенділер және 6,5% қоңыздар). Мұндағы негізгі жем – қара құс (Microtus arvalis), орташа есеп бойынша 48,4% құрайды және биомассаның 12,59% құрайды, ал үлкен түлкі (Spalax microphthalmus) және Подольск түлкісі (Spalax zemni) екеуі де орташа есеп бойынша 22% құрайды және диетаның саны мен биомассасының 49,2% құрайды. Басқа маңызды жемшөптер – дақылды жер шарықшырақтары (Spermophilus suslicus), ал ірі сүтқоректілер – өте жас еуропалық қоян (Lepus europaeus) және ересек еуропалық хомяк (Cricetus cricetus). Ұлы Венгрия жазығындағы зерттеулер, Шығыс Еуропаның басқа жерлеріндегідей, ұзын аяқты бүркіттердің диетасында қарапайым құсқұйрықтар мен еуропалық хомяктардың маңыздылығын растайды. Грекияның солтүстік-шығысындағы ұзын аяқты бүркіттер еуропалық жер шарындағы бөрікшікке өте тәуелді екені анықталды, ол 268 жемшөптің 21,2% құрайды. Басқа көптеген жемшөптер анықталмаған, бірақ олардың ішінде Orthoptera (10,8%), Scolopendra түрлері (10,8%), жылан т.б. (8,2%), Lacerta т.б. (7,83%) және қарапайым құсқұйрықтар (7,46%) бар. Грузиядағы ұзын аяқты бүркіттер өте кішкентай сүтқоректілермен тіршілік ететіні анықталды. Мысалы, Квернаки жотасында 223 жемшөптің ішіндегі негізгі жемшөп түрі – әлеуметтік құсқұйрық (Microtus socialis) (27,35%) және үй тышқаны (Mus musculus) (7,17%), содан кейін әртүрлі анықталмаған кеміргіштер (диетаның 15% жуығы), Lacerta т.б. (7,17%) және кавказдық агам (Paralaudakia caucasia) (4,93%). Ниноцминданың биік жерлерінде 244 жемшөп тіркелді, олар негізінен анықталмаған ұсақ кеміргіштермен, әсіресе құсқұйрықтармен, сондай-ақ үлкен еуропалық су құсқұйрықтарымен (7,78%) және анықталған қарапайым құсқұйрықтармен (5,74%) қоректенеді. Грузияның екі зерттеу аймағында сүтқоректілер жалпы қалдықтардың 59% астамын құрайды, анықталмаған жәндіктер – 18,4% және 22,5% жемшөп санын, құстар – 6,3% және 13,5% диетаны, ал бауырымен жорғалаушылар – 16,2% және 4,52% диетаны құрайды. Арменияда олардың диетасы көбінесе кішкентай және орташа көлемді кесірткелерге негізделген, тіпті грек тасбақасының (Testudo graeca) қалдықтары да хабарланған. Израильдің Яһуда таулы аймағында ұзын аяқты бүркіттердің тамақтануын зерттеу жүргізілді. Мұндағы 32 ұядан алынған 1239 жалпы жемшөптің ішінде негізгі жемшөп – Шнайдердің шұжықтары (16,3%) және жұлдызды агамдар (14,6%), ал ескі зерттеуде 561 жемшөптің 19,6% – тау көгершіндері немесе жабайы көгершіндер (Columbus livia) болды. Жалпы, Яһуда тауларындағы ұзын аяқты бүркіттер жәндіктерді артық көреді, олар азық-түліктің 47,2% құрайды, ал құстар 32,2% құрайды, сүтқоректілерге қарағанда 18,3% құрайды, бұл аймақтың жартылай шөлді ортасында күтпеген жағдай емес. Иорданиядағы басым жемшөп – майлы құм тышқаны (Psammomys obsesus), содан кейін жұлдызды агам, жалпы алғанда Кипрдегі түрдің диетасынан айырмашылығы жоқ. Арабия түбегінде ұзын аяқты бүркіттер негізінен үлкен Uromastyx кесірткелерін жеген, сонымен қатар қоян, құс және өліктерді де жеген. Солтүстік Иранның Хар-Тұран ұлттық паркінде 34 қалдық негізінен белгісіз қояннан табылған, кейде құстар, торғайлар және Meriones және Gerbillus түрлері сияқты кішкентай сүтқоректілер қосылған. Иранның оңтүстік-батысында 100 жемшөп табылды, олар ауланған аңдардың қалдықтары, гранулдары мен бейнежазбалар арқылы табылды. Негізгі жемшөп – санына қарай 29,85% кавказдық бөренелер (Sciurus anomalus), биомассасына қарай 39,4% (ағымдағы орташа массасы), ал ересек агамдар, мысалы, жарқын жер агамдары (Trapelus agilis), үлкен масштабты агам (Laudakia nupta) (екісі де алынған кезде) және шағын масштабты агам (Paralaudakia microlepis), бұл үшеуі жиынтықта тамақтың 30,3% және жемшөп биомассасының 36,5% құрайды. Мұнда бірнеше жыландар, мысалы, тапты камшы жыландар (Hemorrhois ravergieri) жиі ұсталатын. Ресейдің Калмыкия аймағында жүргізілген зерттеуде ұзын аяқты көгершіндердің 100-ге жуық жемшөптері әртүрлі жемшөптерден тұратын және басқа аймақтарға қарағанда кішкентай сүтқоректілер мен кесірткелерге аз негізделгені анықталды. Бұл жемшөптердің ішіндегі ең көп кездесетін – анықталмаған торғайлар, диетаның 18% құрайды және биомассаның 4,7% құрайды, ал өте жас еуропалық қоян, орташа дене массасы есептелген, саны бойынша екінші орында (9%) және биомасса бойынша бірінші орында (21,8%) тұрады. Басқа маңызды жемшөптер – әлеуметтік құсқұйрықтар (9%), сондай-ақ орташа массасы есептелген қара қарғалар (Corvus frugilegus) (биомассаның 15,7% құрайды). Солтүстік-шығыс Қытайда диета жақсы зерттелген, бірақ шағын зерттеуде. 50 жемшөптің ішінде үлкен кеміргіштер (Rhombomys opimus) диетаның 48% құрайды, содан кейін Тартар құм жыланы (Eryx miliaris) (18%), кейп қояны (Lepus capensis) (6%), гойтерлік газель (Gazella subgutturosa) (6%) (ықтималы бар, бірақ әрине, ұяға өлік ретінде әкелмеген) және моңғол кескіш (Bucanetes mongolicus) (6%). Жалпы, сүтқоректілер диетаның 60% құрайды, бауырымен жорғалаушылар 22% және құстар 18% құрайды. Үнді субконтинентіндегі диета өте әртүрлі, көбінесе кішкентай сүтқоректілерден тұрады, диетаның 85% дейін құрайды, негізгі жемшөптер құрғақ аймақтарда Үнді шөл тышқаны (Meriones hurrianae), ал биік жерлерде құсқұйрықтар мен пикалар болып табылады. Кесірткелер, әсіресе Үнді тікенді құйрықты кесіртке (Saara hardwickii) және агамдар, сондай-ақ жыландар мен басқа да түрлі жемшөптер маңызды. Грекияның солтүстік-шығысында екі түр ұялардың маңында жиі қақтығыстарға қатысады, ұзын аяқты бүркіттер үшін агрессивті әрекеттердің ең үлкен пайызын құрайтын қара құс (10/47) құрайды. Таралу аймағында ұзын аяқты бүркіттер көбінесе ашық, күннөлді және жартылай шөлді ортада және көптеген басқа жыртқыштармен, үш түрге жуық кішкентай, әлсіз қаршығалардан бастап, шығыс императорлық бүркіттер (Aquila heliaca) және дала бүркіттері (Aquila nipalensis) сияқты ірі, күшті бүркіттермен кеңінен қоректенеді, сондай-ақ жиі сақарлы бүркіттермен (Falco cherrug) қоректенеді. Қазақстанда ұзын аяқты бүркіттер сақарлы бүркіттердің ұя салуы үшін ең маңызды ұя салушы екені анықталды, бүркіттер әдетте ескі немесе балама ұяларды пайдаланады. Ұялау ортасы көбінесе еуразиялық сұлуқұспен (Bubo bubo) сәйкес келеді және жемшөптері шамалы ұқсас, мысалы, Болгарияда олар тіпті бірдей тоғайларда ұялай алады, бірақ әлдеқайда ірі сұлуқұс түнгі өмір салтынан туындаған тікелей бәсекелестікке түсе алмайды. Басқа ірі жыртқыштар да ұзын аяқты бүркіттерді кейде аулайды. Олардың арасында шығыс императорлық бүркіттер, дала бүркіттері және Бонелли бүркіттері (Aquila fasciata) бар. Бірнеше жыртқыштар да әртүрлі уақыттарда ұзын аяқты бүркіттердің диетасында кездеседі, сонымен қатар, қара құсқа қарағанда, аз зерттелген ұзын аяқты бүркіттердің басқа түрлермен өзара өлтіруге бейімділігі зерттеулер санына қарамастан көбірек болуы мүмкін. Сүтқоректі жеңіштер де ұзын аяқты бүркіттердің кейде жемшөптері болып табылады, олардың арасында ең кішкентай мысықтар (Mustela nivalis) және мраморлы жоталар (Vormela peregusna), сондай-ақ, жас кезінде немесе өлік ретінде алынған қызыл түлкілер (Vulpes vulpes) және еуропалық жабайы қоян...

Although frequently described as sluggish, the long legged buzzard appears by most accounts to be a fairly active and powerful predator. Long legged buzzards are known to visit jungle or grass fires in order to capture displaced prey, often engaging in this along with other raptors. Scavenging for carrion is not uncommon in long legged buzzards, having been reported extensively on dog (Canis lupus familaris) carcasses in Romania, however carrion seems to be only regularly ingested during the non breeding season. In one of the westernmost dietary studies, in Ukraine, 450 mammalian prey remains found, with 565 total prey items (5.3% birds, 8.3% reptiles, 0.2% amphibians and 6.5% beetles). Main prey here were common vole (Microtus arvalis), averaging an estimated and constituting 48.4% of the diet by number and 12.59% of the biomass and the greater mole rat (Spalax microphthalmus) and Podolsk mole rat (Spalax zemni), both averaging an estimated and collectively comprising 22% of the diet by number and 49.2% of the biomass. Other important prey were speckled ground squirrels (Spermophilus suslicus) with the larger mammalian prey being very young European hare (Lepus europaeus) at and adult European hamsters (Cricetus cricetus) at , on average. Further study on the Great Hungarian Plains seems to reinforce the importance as elsewhere in eastern Europe of common voles and European hamsters in the diet of long legged buzzards. Long legged buzzards in northeastern Greece were found to be highly reliant on the European ground squirrel which comprised 21.2% of 268 prey items there. Most other prey were largely unidentified but included Orthoptera (10.8%) Scolopendra species (10.8%), snake sp. (8.2%), Lacerta sp. (7.83%) and common voles (7.46%). The long legged buzzard population in Georgia was found to live off of very small mammals. For instance, in Kvernaki Ridge, of 223 prey items, the main prey identified to species was social vole (Microtus socialis) (at 27.35%) and house mouse (Mus musculus) (at 7.17%), followed by assorted unidentified rodents (nearly 15% of diet) and Lacerta sp. (7.17%) and Caucasian agama (Paralaudakia caucasia) (4.93%). In the uplands of Ninotsminda, 244 prey items were recorded to feed mostly on unidentified small rodents, especially voles, as well as larger European water vole (7.78%) and identified common voles (5.74%). In both study areas of Georgia, mammals comprised just over 59% of the total remains, unidentified insects comprised 18.4% and 22.5% of prey numbers, birds 6.3% and 13.5% of the diet and reptiles 16.2% and 4.52% of the diets, respectively. It appears in Armenia that their diet was very reptile based, mostly small to medium sized lizards but even the remains of a Greek tortoise (Testudo graeca) were reported. Accompanying food studies of the long legged buzzards were conducted in the Israeli Judean Hills. Among 1239 total prey items from 32 nests here, the primary prey appeared to be Schneider's skinks at 16.3% and starred agamas at 14.6%, with an old study finding rock doves or feral pigeons (Columbus livia) the most significant at 19.6% of 561 prey items (pigeons were 10.7% amongst the 1239 prey items). Overall the Judean Hills long legged buzzards preferred reptiles, at 47.2% of the foods, and birds, at 32.2%, rather strongly over mammals, 18.3%, which is not unexpected in the region's semi desert environment. The predominant prey in Jordan was reportedly the fat sand rat (Psammomys obsesus) followed by again the starred agama and generally appeared not dissimilar from the diet of the species on Cyprus. On the Arabian Peninsula, long legged buzzards were reported to feed mostly on the largish Uromastyx lizards, but also took hares, birds, and carrion. In northern Iran's Khar Turan National Park, 34 remains seemed to be predominantly represented by unidentified hares, occasionally supplemented by birds, tortoises and smaller mammals like Meriones and Gerbillus species. In southwestern Iran, 100 estimated prey items found by combination of prey remains, pellets and video recordings. The main prey were Caucasian squirrels (Sciurus anomalus) at 29.85% by number, 39.4% by biomass (with an estimated mean mass of and mature adult agamas such as brilliant ground agamas (Trapelus agilis), large scaled agama (Laudakia nupta) (both estimated at when taken and small scaled agama (Paralaudakia microlepis), these three comprising 30.3% of the diet collectively and 36.5% of the prey biomass. Several snakes like spotted whipsnakes (Hemorrhois ravergieri) were also taken frequently here. A study in the Kalmykia region of Russia found that about 100 prey items of long legged buzzards consisted of by diverse prey and less based in small mammals or lizards than other regions. The most frequent identified prey here were unidentified larks, at 18% of the diet by number and 4.7% by biomass, while very young juvenile European hare, at estimated mean of body mass, were second in number, at 9%, and primary in biomass at 21.8%. Other significant prey here were social voles, at 9% by number as well, and adult rooks (Corvus frugilegus), at a mean mass of comprising 15.7% of the biomass. In northeastern China, the diet was fairly well studied, albeit in a somewhat small study. Of 50 prey items, here great gerbils (Rhombomys opimus) led the diet at 48%, followed by Tartar sand boa (Eryx miliaris) (18%), cape hare (Lepus capensis) (6%), goitered gazelle (Gazella subgutturosa) (6%) (likely but not certainly taken to the nest as carrion) and Mongolian finch (Bucanetes mongolicus) (6%). Overall mammals made 60% of the diet, reptiles 22% and birds 18%. The diet in the Indian subcontinent is quite diverse, with prey often observed to be taken consisting of small mammals, being up to 85% of the diet, with primary prey often being Indian desert jird (Meriones hurrianae) in arid areas and voles and pikas in highland areas. Lizards are significant, especially Indian spiny tailed lizard (Saara hardwickii) and agamas, as well as snakes and various other prey. It was documented in northeastern Greece that the two species often engaged in interspecific conflicts around the nests, with the common buzzard comprising the largest percent of aggressive interactions documented for long legged buzzards, at 10 out of 47 such interactions. In their distribution, long legged buzzards often share relatively open, sunny and partially arid habitats and prey extensively with a number of other raptors, from smaller, weaker harriers of about three species to larger more powerful eagles such as eastern imperial eagles (Aquila heliaca) and steppe eagle (Aquila nipalensis), as well as quite often saker falcons (Falco cherrug) It was documented that the long legged buzzard was the most significant nest constructor for nesting saker falcons in Kazakhstan, with the falcons usually using old or alternate buzzard nests. Nesting habitat often coincides with and prey is somewhat similar to the Eurasian eagle owl (Bubo bubo), as in Bulgaria where they can even nest in the same groves, but the much larger eagle owl can seldom be said to compete directly given its nocturnality. Other larger raptors birds are known to occasionally hunt down long legged buzzards as well. These have been documented to include eastern imperial eagles, steppe eagles and Bonelli's eagles (Aquila fasciata). A few raptorial birds have also turned up at different times in the diet of long legged buzzards as well and, compared to the common buzzard, the lesser studied long legged buzzards may be more prone to interspecific killings from the number reported despite their being relatively few prey studies. Mammalian carnivores are also known to be occasional prey for long legged buzzards as well, including least weasels (Mustela nivalis ) and marbled polecat (Vormela peregusna) as well as, although these are more likely taken either while young or as carrion, red foxes (Vulpes vulpes) and European wildcats (Felis silvestris). It is also slightly gregarious sometimes in passage in small groups, rarely traveling in large flocks. Territories are fairly large for long legged buzzards. All known nests in northwestern China as well as in southwestern Iran were located on cliffs. Additionally, the few known nests from Pakistan have appeared to be located in trees such as Abies firs or junipers. Some nests along the perimeter of old buildings have been documented as well. The average clutch size in Ukraine was 2.7, in a sample of 8. The average clutch size in North Africa was reported (in a sample of 57) as 2.54. The clutch size in northwestern Iran averaged 3. The following estimates show from the smaller numbers of the 1990s to the generally higher estimated numbers by 2015. There are an estimated 800 1500 pairs nesting in western Russia, 200 750 pairs occurring in Bulgaria and about 60 300 pairs in Greece and 50 pairs in Ukraine, with fewer in Albania and a few other countries. Europe contains less than a quarter of the global population and the declines from historic numbers were still over 30%, so the long legged buzzard is considered locally a Vulnerable species in Europe. Fewer figures still are available from Asia, where the species is considered uncommon to rare in Pakistan, slightly more common in Kashmir and variously rare to uncommon in northwestern China and Turkmenia.