Иван Вышнеградский: Революционер микротональной музыки

Кіріспе

Ресей композиторы Иван Александрович Вишнеградский (/US//v//ɪ//ʃ//n//ə//'//g//ɹ//ɑː//d//s//k//i/ vishneGRODskee; 14 мамыр 1893 [ескі стиль бойынша 2 мамыр 1893] 29 қыркүйек 1979), негізінен микротонды композицияларымен танымал ресейлік композитор. Оның ең белгілі шығармаларының бірі – екі пианиноға арналған, ширек тонды шкала (24 тет: 50 цент) қолданылған туындылары. Вишнеградский 72-ге дейін бөлінетін шкалаларды да пайдаланды, олардың ішінде үшінші (18 тет: 66 цент), алтыншы (36 тет: 33 цент) және он екінші (72 тет: 16 цент) тонды шкалалар басым болды. 1920 жылдан бастап өмірінің көп бөлігін Вишнеградский Парижде өткізді.

Ерте өмір

Иван Вишнеградский 1893 жылдың 4 мамырында Санкт-Петербургте дүниеге келді. Әкесі банкир, ал анасы өлеңдер жазған. Оның әкесінің әкесі 1888 жылдан 1892 жылға дейін Қаржы министрі қызметін атқарған белгілі математик болған. Бакалаврлық білімін аяқтағаннан кейін Вишнеградский математика мектебіне түсті. 1911–1915 жылдары Санкт-Петербург академиясының профессоры Николай Соколовтың гармония, композиция және оркестрлеу сабақтарын тыңдады. 1912 жылы ол заң мектебіне оқуға түсті.

Музыкалық мансап

Вишнеградскийдің "Andante religioso and funebre" операсының алғашқы қоғамдық орындалуы Сесар Куйдің қатысуымен Аслановтың жетекшілігімен Павловск театрында болды. Концерт аяқталған соң, Куй оны "үлкен сабырлылығы үшін" құттықтады. 1916 жылы Вишнеградский "Брахма күнін" (кейін "Тұру күні" деп аталды) баяндаушы, толық оркестр және қосымша хор үшін жазды. 1917 жылы, революцияға бір күн қалғанда, Вишнеградский заңгерлік білімін аяқтады. Қарашада әкесі қайтыс болды. Иван Ресей революциясының идеалдарын қолдады және 8-опустың "Қызыл Інжіл" атты шығармасын жазды. 1919 жылы ол он екінші тонды жазу бойынша алғашқы жобасын дамытты. Келесі жылы Вишнеградский отбасымен Парижге көшті. Плейел фирмасы оған пневматикалық жүйелі фортепиано жасады, бірақ ол толығымен қанағаттанбады (1921). Вишнеградский нағыз төрттен бір тонды фортепиано жасағысы келді және оны тек Германияда ғана жасау мүмкін деп ойлады. Ол Штраубеден Меллендорф үлгісіндегі төрттен бір тонды гармоника тапсырды. 1922 және 1923 жылдары ол Германиядағы бірнеше қайта жандануларға қатысты, онда Р. Штайн, Алоис Хаба, Дж. Магер және В. Меллендорфпен кездесті. Келесі жылы ол Хелен Бенуаға үйленді және Димитри атты ұлын дүниеге әкелді (1924, кейін Димитри Вишеней, Жаку Деметре псевдонімімен танылды). Вишнеградский мен Бенуа 1926 жылы ажырасты. Ол Фёрстерден (1927) төрттен бір тонды фортепиано тапсырды. Ванделл квартеті 15-опустың "Прелюдия және фугасын" орындады. 1929 жылы Фёрстер жасаған фортепиано Парижге жеткізілді. Ол болашақ әйелі Люсиль Марковты (Гейден) кездестірді. Сондай-ақ ол "Төрттен бір тонды гармония нұсқаулығын" (1932) жариялады. 1934 жылы ол екі фортепианоға арналған "Хроматикалық гамманың барлық тондарындағы диатонды жиырма төрт прелюдияны" (1934) он үш дыбыспен жазды. 1937 жылдың 25 қаңтарында ол өзінің музыкасына толық арналған тұңғыш концертке қатысты. Ол Оливье Мессьенмен, кейін Анри Дютийё және Клод Балифпен танысты. Ол төрт фортепианоға арналған симфонияның баяу бөлігін жазды. 1942 жылы Вишнеградский немістерге ұсталды және Компиеньге жеткізілді, онда екі ай бойы тұрды. Оның әйелі (америкалық азамат) да ұсталды және Виттельге жеткізілді. 1945 жылдың 11 қарашасында Гизель Пейрон мен Мади Саважо (сопрано), Лили Фабрег (виола), Иветта Гримо, Ивонн Лорио, Пьер Булез және Серж Нигг (фортепиано) Вишнеградскийдің шығармаларынан концерт орындады. Туберкулезге шалдыққан ол Сент-Мартин-дю-Тертр санаториясында демалды. 1947 жылы Андре Сурис Бельгияда төрт фортепианоға арналған "Заратустра осылай сөйледі" симфониясының премьерасын қойды. 1951 жылы Пьер Булез, Иветта Гримо, Клод Хельфер және Ина Марика Парижде 24-опустың "Екінші симфониялық фрагментін" орындады. "Revue Musicale" журналы Иван Вишнеградский мен Николас Обуховқа арналған арнайы нөмірді жариялады. 1977 жылы Мартин Жосте Франция радиосында концерт ұйымдастырды. Канадада Брюс Мэзер де солай істеді. 1978 жылы Александр Мират Франция радиосының филармониялық оркестрін басқарып, "Тұру күнін" орындады. Иван Вишнеградский Берлиндегі DAAD-ға композитор резидентурасына шақырылды. Денсаулығының нашарлауына байланысты ол бара алмады. Франция радиосы одан струнный трио тапсырды. Вишнеградский 1979 жылдың 29 қыркүйегінде Парижде 86 жасында қайтыс болды. Оның ұлы Димитри, кәсіби аты Жаку Деметре, блюз музыкасының ықпалды жақтасы және тарихшысы болды. Вишнеградский Пол Остердің "Нью-Йорк трилогиясының" бір бөлігі - "Құлыпталған бөлме" (1986) романында, Остердің жас кезінде Парижде композитормен кездесуі туралы ойдан шығарылған оқиғада кездеседі.

The first public performance of Wyschnegradsky's Andante religioso and funebre was performed at the theatre Pavlovsk under the direction of Aslanov, in the presence of César Cui. At the end of the concert, Cui congratulated him "for his moderation". In 1916, Wyschnegradsky composed The Day of the Brahma (which would later become The Day of Existence) for narrator, full orchestra and mixed chorus ad libitum. In 1917, the day before the revolution, Wyschnegradsky completed his law studies. In November, his father died. Ivan adhered to the ideals of the Russian Revolution and composed The Red Gospel, opus 8. In 1919, he elaborated on his first project on the notation of twelfth tones. The following year, Wyschnegradsky and his family moved to Paris. The Pleyel house manufactured a pneumatic transmission piano for him, but he was not entirely satisfied (1921). Wyschnegrasky wished to build a true quarter tone piano and thought that he would only be able to in Germany. He ordered a Möllendorf type quarter tone harmonium from Straube. In 1922 and 1923, he went to several revivals in Germany where he met R. Stein, Alois Hába, J. Mager and W. Möllendorf. The following year, he married Hélène Benois and fathered a son, Dimitri (1924, later Dimitri Vicheney, who used the pen name Jacques Demêtre). Wyschnegradsky and Benois divorced in 1926. He ordered a quarter tone piano from Foerster (1927). The Vandelle quartet performed the Prelude and Fugue, opus 15. In 1929, the piano made by Foerster arrived in Paris. He met Lucille Markov (Gayden), his future wife. He also published the Manual of Quarter tone Harmony (1932). In 1934, he composed Twenty four Preludes in All the Tones of the Chromatic Scale Diatonicized with Thirteen Sounds, for two pianos in quarter tones (1934). On January 25, 1937, he attended the first concert devoted entirely to his music. He met Olivier Messiaen, and later Henri Dutilleux and Claude Ballif. He recorded the slow movement of the Symphony Thus Spoke Zarathustra for four pianos in quarter tones. In 1942, Wyschnegradsky was arrested by the Germans and transferred to Compiègne, where he remained for two months. His wife (of American nationality) was also arrested and transferred to Vittel. On November 11, 1945, Gisèle Peyron and Mady Sauvageot, sopranos, Lili Fabrègue, viola, Yvette Grimaud, Yvonne Loriod, Pierre Boulez and Serge Nigg, pianos gave a concert of works of Wyschnegradsky. Contracting tuberculosis, he rested at the sanatorium of St. Martin du Tertre. In 1947, André Souris gave the première in Belgium of the Symphony Thus Spoke Zarathustra for four pianos in Brussels. In 1951, Pierre Boulez, Yvette Grimaud, Claude Helffer and Ina Marika gave a performance of the Second Symphonic Fragment, opus 24 in Paris. The Revue Musicale published a special issue on Ivan Wyschnegradsky and Nicolas Obouhow. In 1977, Martine Joste organized a concert at Radio France. In Canada, Bruce Mather did the same. In 1978, Alexandre Myrat, at the head of the Philharmonic Orchestra of Radio France, performed the Day of Existence. Ivan Wyschnegradsky was invited by the DAAD as composer in residence at Berlin. He could not go, due to ill health. Radio France commissioned a string trio by him. Wyschnegradsky died at the age of 86 in Paris on September 29, 1979. His son Dimitri, known professionally as Jacques Demêtre, was an influential supporter and historian of blues music. Wyschnegradsky appears in Paul Auster's novel The Locked Room (1986), part of the New York Trilogy, in a fictionalized account of Auster´s meeting with the composer as a young man in Paris.

Шығармалары

Хроматикалық (жарты тондық) шығармалар "Тұрақтылық күні" (La Journée de l'existence) - речитатив, оркестр және хор үшін, Op.сыз (1916–1917, 1927 және 1939 жылдары қайта қарастырылды). Л'Отомн (Ф. Ницше сөздері, орыс тіліне аударылды), бас-баритон мен фортепиано үшін, Op. 1 (1917) баспа. Беляев. Прелюдиялар (2), фортепиано үшін, Op. 2 (1916) баспа. Беляев. Le soleil décline (Ф. Ницше сөздері), бас-баритон мен фортепиано үшін, Op. 3 (1917–1918) баспа. Беляев. Le scintillement des étoiles (оның анасы Софи Вишнеградскийдің сөзі), сопрано мен фортепиано үшін, Op. 4 (1918). Фортепиано үшін төрт фрагмент (бірінші нұсқа), Op. 5 (1918). L'Évangile Rouge (Вассили Князев сөздері), дауыс және фортепиано үшін цикл (бірінші нұсқа), Op. 8 (1918–1920). Сопрано мен фортепиано үшін Le mot, Op. 36 (1953). Фортепиано үшін прелюдия, Op. 38a (1956). Струнный квартет №3, Op. 38b (1945–1958). Étude sur le carré magique sonore, фортепиано үшін, Op. 40 (1956) баспа. Беляев. Үшінші тондық шығармалар. Прелюдия және би, Каррильо үшін үшінші тондық фортепиано, Op. 48 (1966). 31 тондық шығарма. Étude ultrachromatique, Фоккердің 31 тондық органы үшін, Op. 42 (1959). Алтыншы тондық шығармалар. Прелюдия және фуга, 3 фортепиано үшін алтыншы тонмен, Op. 30 (1945). Poème, Каррильо үшін алтыншы тондық фортепиано, Op. 44a (1958). Études sur les mouvements rotatoires, 3 фортепиано үшін алтыншы тонмен және оркестр үшін, Op. 45b (1961). I композиция, 3 фортепиано үшін алтыншы тон, Op. 46a (1961). Диалог трио, 3 фортепиано үшін алтыншы тон, Op. 51 (1973–1974). Медитациялар (2), 3 фортепиано үшін алтыншы тонмен, Op.сыз (көрсетілмеген). Он екінші тондық шығармалар. Arc en ciel, он екі тондық 6 фортепиано үшін, Op. 37 (1956). Étude, Каррильо үшін он екінші тондық фортепиано, Op. 44b (1958). Аралас микроинтервалдар. Chant douloureux et étude, скрипка мен фортепиано үшін, Op. 6 (1918) (скрипкалық бөлімде үшінші, төртінші, алтыншы және сегізінші тон). "Тұрақтылық күнінен" медитация, виолончель мен фортепиано үшін, Op. 7 (1918–1919) (виолончель бөлімінде үшінші, төртінші және алтыншы тон). Chant nocturne, скрипка және 2 фортепиано үшін төртінші тонмен, Op. 11 (1927, 1971 ж. қайта қарастырылды) (скрипкалық бөлімде төртінші, алтыншы және сегізінші тон). Op.сыз. Төртінші тондық шығармалар. Төрт фрагмент, 2 фортепиано үшін төртінші тонмен (екінші нұсқа), Op. 5 (1918). L'Évangile Rouge, дауыс және 2 фортепиано үшін цикл (екінші нұсқа), Op. 8 (1918–1920). Ницше туралы әндер (2), баритон және 2 фортепиано үшін төртінші тонмен, Op. 9 (1923). "До нотасы бойынша вариациялар", 2 фортепиано үшін төртінші тонмен, Op. 10 (1918–1920). Дитирамбе, 2 фортепиано үшін төртінші тонмен, Op. 12 (1923–1924, 1991 ж. Брюс Матердің қайта қарауы). Струнный квартет №1, Op. 13 (1923–1924). Chœurs (2, А. Поморскийдің сөздері), аралас хор үшін, 4 фортепиано төртінші тонмен және соққы аспаптары, Op. 14 (1926). Prélude et fugue sur un chant de l'Évangile rouge, төртінші тондық фортепиано үшін, струнный квартет үшін нұсқа (жоғалды), Op. 15 (1927). Прелюдия және би, 2 фортепиано үшін төртінші тонмен, Op. 16 (1926). "Анси парляйт Заратустра", симфония, 4 фортепиано үшін төртінші тонмен (Париж, Bibliothèque Nationale-дегі оркестрлеу эскиздері), Op. 17 (1929–1930, 1936 ж. қайта қарастырылды, "L'Oiseau Lyre" баспасы). Струнный квартет №2, Op. 18 (1930–1931). Концерттік этюдтер (2), 2 фортепиано үшін төртінші тонмен, Op. 19 (1931). Этюд en forme de scherzo, 2 фортепиано үшін төртінші тонмен, Op. 20 (1931). Прелюдия және фуга, 2 фортепиано үшін төртінші тонмен, Op. 21 (1932). 2 фортепианоға арналған пьесалар (2), Op.сыз (1934). Préludes dans tous les tons de l'échelle chromatique diatonisée à 13 sons (24), 2 фортепиано үшін төртінші тонмен, Op. 22 (1934, 1960 ж. қайта қарастырылды) баспа. Беляев. Бірінші симфониялық фрагмент, 4 фортепиано үшін төртінші тонмен, Op. 23a; оркестр үшін, Op. 23c (1934, оркестрлеу нұсқасы 1967). Екінші симфониялық фрагмент, 4 фортепиано үшін төртінші тонмен, тимпандар мен соққы аспаптары, Op. 24 (1937). Поэма, 2 фортепиано үшін төртінші тонмен, Op.сыз (1937). Линнит, пантомима 1 актіде және 5 сахнада, 3 дауыс және 4 фортепиано үшін төртінші тонмен, Op. 25 (1937). Рихард Вагнерге, баритон және 2 фортепиано үшін төртінші тонмен, Op. 26 (1934). Хореографиялық акт, бас-баритон, аралас хор, 4 фортепиано төртінші тонмен, соққы аспаптары және қосымша аспаптар (виола, До мажордағы кларнет және балалайка), Op. 27 (1937–1940). Космос, 4 фортепиано үшін төртінші тонмен, Op. 28 (1939–1940) баспа. Беляев. Орыс әндері (2), бас-баритон және 2 фортепиано үшін төртінші тонмен, Op. 29 (1940–1941). Үшінші симфониялық фрагмент, 4 фортепиано үшін төртінші тонмен және қосымша соққы аспаптары, Op. 31 (1946). Фугалар (2), 2 фортепиано үшін төртінші тонмен, Op. 32 (1951). Оркестр үшін Variations sans thème et conclusion (5), Op. 33 (1951–1952). Виола және 2 фортепиано үшін соната, төртінші тонмен, Op. 34 (1945–1959). "Тәуелсіздік I", "Onde Martenot" және 2 фортепиано үшін төртінші тонмен, Op. 35 (1953). Quatrième fragment symphonique, 4 "Ondes Martenot" және 4 фортепиано үшін төртінші тонмен, Op. 38c (1956). Ғарыштық полифониялар, фортепиано, гармония, "Onde Martenot", соққы аспаптары және струнный оркестр үшін, Op. 39 (1956). Études sur les densités et les volumes, 2 фортепиано үшін төртінші тонмен, Op. 39b (1956). Диалог дуэті, 2 фортепиано үшін төртінші тонмен, Op. 41 (1958–1973). Диалог, 2 фортепиано үшін төртінші тонмен, 8 қолмен, Op.сыз (1959). Струнный квартет үшін композиция, төртінші тонмен, Op. 43 (1960) баспа. Беляев. Études sur les mouvements rotatoires, 2 фортепиано үшін төртінші тонмен, 8 қолмен, Op. 45a; камералық оркестр үшін, Op. 45c (1961) баспа. Беляев. II композиция, 2 фортепиано үшін төртінші тонмен, Op. 46b (1960). "Тәуелсіздік II", "Onde Martenot" және 2 фортепиано үшін төртінші тонмен, Op. 47 (1962–1963). Интеграциялар, 2 фортепиано үшін төртінші тонмен, Op. 49 (1962). "Мәңгілік жатгер", дауыстар, аралас хор, 4 фортепиано төртінші тонмен, соққы аспаптары және оркестр (аяқталмаған оркестрлеу), Op. 50 (1940–1960). Симфония бір бөлімде, оркестр үшін, Op. 51b (1969). Композиция, "Ondes Martenot" квартеті үшін, Op. 52 (1963). Струнный трио, Op. 53 (1979, аяқталмаған, Клод Баллиф аяқтады). Trauergesang, Epigrammen, Ein Stück, төртінші тондық фортепиано үшін, Op.сыз (көрсетілмеген, 1992 ж. М. Смолка Алоис Хабаның мұрағатында тапқан).

Chromatic (semitone) worksLa Journée de l'existence, for recitation, orchestra & choir ad. lib., without Op. (1916–1917, revised 1927 & 1939)L'automne (words by F. Nietzsche, translated to Russian), for bass baritone & piano, Op. 1 (1917) Ed. Belaieff. Préludes (2), for piano, Op. 2 (1916) Ed. Belaieff. Le soleil décline (words by F. Nietzsche), for bass baritone & piano, Op. 3 (1917–1918) Ed. Belaieff. Le scintillement des étoiles (words by Sophie Wyschnegradsky, his mother), for soprano & piano, Op. 4 (1918)Quatre fragments, for piano (1st version), Op. 5 (1918)L'Évangile Rouge (words by Vassili Kniaseff), cycle for voice & piano (1st version), Op. 8 (1918–1920)Le mot, for soprano & piano, Op. 36 (1953)Prélude, for piano, Op. 38a (1956)String Quartet #3, Op. 38b (1945–1958)Étude sur le carré magique sonore, for piano, Op. 40 (1956) Ed. Belaieff. Third tone WorksPrélude et danse, for Carrillo third tones piano, Op. 48 (1966)

31st tone WorkÉtude ultrachromatique, for Fokker 31 tone organ, Op. 42 (1959)

Sixth tone WorksPrélude et fugue, for 3 pianos in sixth tones, Op. 30 (1945)Poème, for Carrillo sixth tones piano, Op. 44a (1958)Études sur les mouvements rotatoires, for 3 pianos in sixth tones & orchestra, Op. 45b (1961)Composition I, for 3 pianos in sixth tones, Op. 46a (1961)Dialogue à trois, for 3 pianos in sixth tones, Op. 51 (1973–1974)Méditations (2), for 3 pianos in sixth tones, without Op. (undated)

Twelfth tone WorksArc en ciel, for 6 pianos in twelfth tones, Op. 37 (1956)Étude, for Carrillo twelfth tones piano, Op. 44b (1958)

Mixed Micro intervalsChant douloureux et étude, for violin & piano, Op. 6 (1918) (third, quarter, sixth & eighth tones in the violin part)Méditation sur deux thèmes de la Journée de l'existence, for cello & piano, Op. 7 (1918–1919) (third, quarter & sixth tones in the cello part)Chant nocturne, for violin & 2 pianos in quarter tones, Op. 11 (1927, revised 1971) (quarter, sixth & eighth tones in the violin part)Œuvre sans titre, for 3 pianos in sixth tones & piano in quarter tones, without Op. (undated)

Quarter tone WorksQuatre fragments, for 2 pianos in quarter tones (2nd version), Op. 5 (1918)L'Évangile Rouge, cycle for voice & 2 pianos in quarter tones (2nd version), Op. 8 (1918–1920)Chants sur Nietzsche (2), for baritone & 2 pianos in quarter tones, Op. 9 (1923)Variations sur la note Do, for 2 pianos in quarter tones, Op. 10 (1918–1920)Dithyrambe, for 2 pianos in quarter tones, Op. 12 (1923–1924, revised vers. by Bruce Mather, 1991)String Quartet #1, Op. 13 (1923–1924)Chœurs (2, words by A. Pomorsky), for mixed choir, 4 pianos in quarter tones & percussions, Op. 14 (1926)Prélude et fugue sur un chant de l'Évangile rouge, for quartertone piano, version for string quartet (lost), Op. 15 (1927)Prélude et danse, for 2 pianos in quarter tones, Op. 16 (1926)Ainsi parlait Zarathoustra, symphonie, for 4 pianos in quarter tones (sketches for orchestration in Bibliothèque Nationale, Paris), Op. 17 (1929–1930, revised 1936, Ed. L'Oiseau Lyre)String Quartet #2, Op. 18 (1930–1931)Études de concert(2), for 2 pianos in quarter tones, Op. 19 (1931)Étude en forme de scherzo, for 2 pianos in quarter tones, Op. 20 (1931)Prélude et fugue, for 2 pianos in quarter tones, Op. 21 (1932)Pièces (2), for 2 pianos in quarter tones, without Op. (1934)Préludes dans tous les tons de l'échelle chromatique diatonisée à 13 sons (24), for 2 pianos in quarter tones, Op. 22 (1934, rev. 1960) Ed. Belaieff. Premier fragment symphonique, for 4 pianos in quarter tones, Op. 23a; for orchestra, Op. 23c (1934, orch. vers. 1967)Deuxième fragment symphonique, for 4 pianos in quarter tones, timpani & percussions, Op. 24 (1937)Poème, for 2 pianos in quarter tones, without Op. (1937)Linnite, pantomime in 1 act & 5 scenes, for 3 voices & 4 pianos in quarter tones, Op. 25 (1937)À Richard Wagner, for baritone & 2 pianos in quarter tones, Op. 26 (1934)Acte chorégraphique, for bass baritone, mixed choir, 4 pianos in quarter tones, percussions & ad. lib. instruments (viola, clarinet in C & balalaika), Op. 27 (1937–1940)Cosmos, for 4 pianos in quarter tones, Op. 28 (1939–1940) Ed. Belaieff. Chants russes (2), for bass baritone & 2 pianos in quarter tones, Op. 29 (1940–1941)Troisième fragment symphonique, for 4 pianos in quarter tones & ad. lib. percussions, Op. 31 (1946)Fugues (2), for 2 pianos in quarter tones, Op. 32 (1951)Variations sans thème et conclusion (5), for orchestra, Op. 33 (1951–1952)Sonate en un mouvement, for viola & 2 pianos in quarter tones, Op. 34 (1945–1959)Transparence I, for Onde Martenot & 2 pianos in quarter tones, Op. 35 (1953)Quatrième fragment symphonique, for 4 Ondes Martenot & 4 pianos in quarter tones, Op. 38c (1956)Polyphonies spatiales, for piano, harmonium, Onde Martenot, percussions & string orchestra, Op. 39 (1956)Études sur les densités et les volumes, for 2 pianos in quarter tones, Op. 39b (1956)Dialogue à deux, for 2 pianos in quarter tones, Op. 41 (1958–1973)Dialogue, for 2 pianos in quarter tones, 8 hands, without Op. (1959)Composition en quarts de ton for string quartet Op. 43 (1960) Ed. Belaieff.Études sur les mouvements rotatoires, for 2 pianos in quarter tones, 8 hands, Op. 45a. ; for chamber orchestra, Op. 45c (1961) Ed. Belaieff. Composition II, for 2 pianos in quarter tones, Op. 46b (1960)Transparence II, for Onde Martenot & 2 pianos in quarter tones, Op. 47 (1962–1963)Intégrations, for 2 pianos in quarter tones, Op. 49 (1962)L'Éternel Étranger, for voices, mixed choir, 4 pianos in quarter tones, percussions and orchestra (unfinished orchestration), Op. 50 (1940–1960)Symphonie en un mouvement, for orchestra, Op. 51b (1969)Composition, for Ondes Martenot quartet, Op. 52 (1963)String Trio, Op. 53 (1979, unfinished, completed by Claude Ballif)Trauergesang, Epigrammen, Ein Stück, for quartertone piano, without Op. (undated, found by M. Smolka in Alois Hába's archives in 1992)

Жазбалар

Иван Вишнеградский: "Заратустра сөйледі", 17-опус. Моник Хаас, Ина Марика, Эдуард Стемпфли, Макс Вреденбург, композитор жетекшілігімен фортепиано. LP 78 айналымы 1938, L'Oiseau Lyre басылымдары. Иван Вишнеградский: "Méditation sur 2 thèmes de la Journée de l'Existence" opus 7, "Prélude et fugue" opus 21, "Vingt quatre préludes" opus 22 (фрагменттер), "Troisième Fragment symphonique" opus 32, "Etude sur le carré sonore magique" opus 40, "Etude sur les mouvements rotatoires" opus 45, "Prélude et Etude" opus 48, "Композитордың Роберт Пфайффермен әңгімесі". С. Бильер, М. Жост, Жан Франсуа Хейссер, Ж. Кёрнер, фортепианолар, Ж. Вейдеркер, виолончель, М. Декост жетекшілігімен. Editions Block, Берлин, 2 LP, EB 107/108. Фортепианолық дуэт. Иван Вишнеградский: Концерттік этюд, 19-опус, Фуга, 33-опус, Интеграция, 49-опус. Брюс Мэтер: Екі фортепианоға арналған соната. Бенгт Хамбрейус: Каррильон. Брюс Матер және Пьеррет Ле Паж, фортепиано. МакГилл университетінің жазбалары 77002. Алты тондардағы үш фортепианоға арналған музыка. Иван Вишнеградский: "Үштік диалог" opus 51, "Композиция" opus 46, "Прелюдия және фуга" opus 30. Брюс Мэтер: "Шығанақ поэмасы". Джек Беренс: Аспектілер. Луи Филипп Пельтье, Пол Хельмер, Франсуа Кутур, фортепиано, Брюс Матер жетекшілігімен. МакГилл университетінің жазбалары 83017. Иван Вишнеградский: Жиырма төрт прелюдия opus 22, Интеграция opus 49. Генриетт Пюи Роже және Казуоки Фудзи, фортепиано. Fontec records, Токио, FOCD 3216. "Кейлер арасында", 20 ғасырдың микротондық шедеврлері. Чарльз Айвс: Екі фортепианоға арналған үш тоқсан тондық пьеса, Иван Вишнеградский: "Күннің ізденуінен екі тақырыпқа медитация" opus 7, Джонни Рейнхардтың фагот пен фортепианоға арналған транскрипциясы, Гарри Парч: "Янки Дудл Фантазиясы", Джон Кейдж: Дайын фортепианоға арналған сонаталар мен интерлюдиялар, Американың микротондық музыка фестивалінің ансамблі, дирижер Джонни Рейнхард, Newport Classic, NPD 85526. Иван Вишнеградский: Квартет # 1, opus 13, Квартет # 2, opus 18, Квартет # 3, opus 38bis, Квартет үшін композиция opus 43, Струнный трио opus 53. Ардитти квартеті. Edition Block, Берлин, CD EB 201. Иван Вишнеградскийге арналған эссе: "Transparences I" opus 36, "Transparences II" opus 47, Martenot төрттікке арналған төрт тондық композиция, "Cosmos" opus 29. Серж Провост Ein Horn. Брюс Матер Yquem. Жан Лаурендо, ондес, Пьеррет Лепаж, Брюс Матер, Марк Куру, Франсуа Кутур, Пол Хельмер, фортепиано, Монреальдің Martenot ансамблі. Société Nouvelle d'Enregistrement, SNE 589 CD. Иван Вишнеградский: "Айналмалы қозғалыстар туралы этюдтер" opus 45c, Альт пен фортепианоға арналған соната opus 34, Постхумалық диалог, "Тығыздықтар мен көлемдер туралы этюдтер" opus 39bis, Ницше туралы екі ән opus 9, "Дитирамба" opus 12. Жак Бона, баритон, Теодор Коман, альт, Сильвен Бильер, Мартин Жост, Жерар Фреми, Ив Рауль, фортепиано және Пауль Мефано жетекшілігімен 2e2m ансамблі. 2e2m жинағы. "Біздің ғасырдың лирикалық аспектілері". Мартин Гелланд, скрипка және Леннарт Валлин, фортепиано. Отмар Шоек: Скрипка мен фортепианоға арналған соната, opus 22. Иван Вишнеградский: "Азапты ән" opus 6, скрипка мен фортепианоға арналған. "Түннің әні" opus 11 (Klaus Georg Pohl және Ute Gareis, төрт тондық фортепианолар). Аллан Сапп: "Бомбашылар үйге оралды" фортепиано мен скрипкаға арналған. Вилли Буркхард: Скрипка мен фортепианоға арналған соната opus 78. Рихард Штраус: Скрипка мен фортепианоға арналған аллегретто. Ханс Джелинек: Zehn Zahme Xenien opus 32 фортепиано мен скрипкаға арналған. Дитер Акер: Скрипкаға арналған сололық соната. Vienna Modern Masters, VMM 2017. 50 жыл Stichting Huygens Fokker. Питер Шат: 31 тоннаға арналған коллаждар. Хенк Бадингс: Екі скрипкаға арналған 3-соната, Reeks van kleine klankstukken. Иван Вишнеградский: "Ультрахроматикалық этюд". Жос Звааненбург: Керубтердің хиррпасы. Рафаэль Рейна: Клаустрофобияға қарсы күресу. "Штифтинг Хюйгенс Фокер" қоры, 1999 жыл. "Қызыл Ізгі хабар". Иван Вишнеградский: "Қызыл Евангелие" opus 8, "Ницше туралы екі ән" opus 9, "Ресей әндері" opus 29, "Рихард Вагнер" opus 26. Брюс Матер: "Теңізде жалғасатын айғай, жарықсыз". Мишель Дюшарм, баритон, Пьеррет Лепаж және Брюс Матер, кварц-тондық фортепианолар. Société Nouvelle d'Enregistrement, SNE 647 CD. "Өмір күні, өмір алдындағы өмірдің мойындауы" оркестр, хор ad libitum және речитатив үшін, shiiin 4 CD 2009.

Ivan Wyschnegradsky : Ainsi Parlait Zarathoustra, opus 17. Monique Haas, Ina Marika, Edouard Staempfli, Max Vredenburg, pianos sous la direction du compositeur. LP 78 tours 1938, L'Oiseau Lyre Editions. Ivan Wyschnegradsky : Méditation sur 2 thèmes de la Journée de l'Existence opus 7, Prélude et fugue opus 21, Vingt quatre préludes opus 22 (extraits), Troisième Fragment symphonique opus 32, Etude sur le carré sonore magique opus 40, Etude sur les mouvements rotatoires opus 45, Prélude et Etude opus 48, Entretien du compositeur avec Robert Pfeiffer. S. Billier, M. Joste, Jean François Heisser, J. Koerner, pianos, J. Wiederker, violoncelle sous la direction de M. Decoust. Editions Block, Berlin, 2 LP, EB 107/108. Piano Duo. Ivan Wyschnegradsky : Concert Etude opus 19, Fugue opus 33, Integration opus 49. Bruce Mather : Sonata for two pianos. Bengt Hambraeus : Carillon. Bruce Mather and Pierrette Le Page, pianos. Mc Gill University Records 77002. Music for three pianos in sixths of tones. Ivan Wyschnegradsky : Dialogue à trois opus 51, Composition opus 46, Prélude et Fugue opus 30. Bruce Mather : Poème du Délire. Jack Behrens : Aspects. Louis Philippe Pelletier, Paul Helmer, François Couture, pianos sous la direction de Bruce Mather. Mc Gill University Records 83017. Ivan Wyschnegradsky : Vingt quatre Préludes opus 22, Intégrations opus 49. Henriette Puig Roget and Kazuoki Fujii, pianos. Fontec records, Tokyo, FOCD 3216. Between the Keys, Microtonal Masterpieces of the 20th century. Charles Ives : Three Quarter tone Pieces for Two Pieces, Ivan Wyschnegradsky : Meditation on Two Themes from the Day of Existence opus 7, transcription for bassoon and piano by Johnny Reinhard, Harry Partch : Yankee Doodle Fantasy, John Cage : Sonatas and Interludes for Prepared Piano, The American Festival of Microtonal Music Ensemble, dir. Johnny Reinhard, Newport Classic, NPD 85526. Ivan Wyschnegradsky : String Quartet # 1, opus 13, String Quartet # 2, opus 18, String Quartet #3, opus 38bis, Composition for String Quartet opus 43, Trio for strings opus 53. Arditti Quartet. Edition Block, Berlin, CD EB 201
Hommage à Ivan Wyschnegradsky : Transparences I opus 36, Transparences II opus 47, Composition en quarts de ton pour quatuor d'ondes Martenot, Cosmos opus 29. Serge Provost Ein Horn. Bruce Mather Yquem. Jean Laurendeau, ondes, Pierrette Lepage, Bruce Mather, Marc Couroux, François Couture, Paul Helmer, pianos, Ensemble d'Ondes Martenot de Montréal. Société Nouvelle d'Enregistrement, SNE 589 CD
Ivan Wyschnegradsky : Etudes sur les mouvements rotatoires opus 45c, Sonate pour alto et piano opus 34, Dialogue opus posthume, Etudes sur les densités et les volumes opus 39bis, Deux chants sur Nietzsche opus 9, Dithyrambe opus 12. Jacques Bona, baryton basse, Teodor Coman, alto, Sylvaine Billier, Martine Joste, Gérard Frémy, Yves Rault, pianos et l'Ensemble 2e2m sous la direction de Paul Méfano. 2e2m Collection. Lyrische Aspekte unseres Jahrhundert. Martin Gelland, violon et Lennart Wallin, piano. Othmar Schoeck : Sonate pour violon et piano, opus 22. Ivan Wyschnegradsky : Chant douloureux opus 6, pour violon et piano. Chant nocturne opus 11 (Klaus Georg Pohl et Ute Gareis, pianos à quarts de ton). Allen Sapp : And the Bombers Went Home pour violon et piano. Willy Burkhard : Sonate pour violon et piano opus 78. Richard Strauss : Allegretto pour violon et piano. Hanns Jelinek : Zehn Zahme Xenien opus 32 pour violon et piano. Dieter Acker : Sonate pour violon solo. Vienna Modern Masters, VMM 2017
50 Jaar Stichting Huygens Fokker. Peter Schat : Collages voor 31 toonsorgel. Henk Badings : Sonate 3 voor twee violen, Reeks van kleine klankstukken. Ivan Wyschnegradsky : Etude Ultrachromatique. Jos Zwaanenburg : Cherubs' Chirrup. Rafael Reina : Drag on Claustrophobia. Stichting Huygens Fokker, 1999. L'Evangile rouge (The Red Gospel). Ivan Wyschnegradsky : L'Evangile Rouge opus 8, Deux chants sur Nietzsche opus 9, Deux chants russes opus 29, A Richard Wagner opus 26 Bruce Mather : Un cri qui durerait la mer, Des laines de lumière. Michel Ducharme, baryton basse, Pierrette Lepage et Bruce Mather, pianos accordés en quarts de ton. Société Nouvelle d'Enregistrement, SNE 647 CD. La Journée de l'existence, confession de la vie devant la vie pour orchestre, chœur ad libitum et récitant, shiiin 4 CD 2009.

Жазбалар

Дыбысты босату (орыс тілінде). Наканоуни. Берлин, 7 қаңтар 1923. Ритмді босату (орысша). Накануни, Берлин, 18-25 наурыз 1923. Музыкада төртіншілік интервалдардың қолданылуы туралы кейбір ойлар. Музыкалық әлем, Париж, 30 маусым 1927. Төртіншілік музыка, оның мүмкіндіктері және органикалық көздері, Pro Musica Quarterly, Нью-Йорк, 19 қазан 1927, 19–31 беттер. Музыка және пансоноритет. La revue Musicale IX, Париж, желтоқсан 1927, 143-бет. Төртіншілік гармония туралы нұсқаулық, La Sirène Musical, Париж, 1932, Ed. Max Eschig қайта басылымы, Париж, 1980. Ағылшын тіліндегі аудио түсіндірмесі Underwolf Editions, Нью-Йорк, 2017 ж. шығарылымымен жарық көрді. "Үстіне орналасқан төртіншіліктер арқылы гармонияны зерттеу". Le Ménestrel, 12 маусым 1935, 125-бет және 19 маусым 1935, 133-бет. Төртіншілік музыка және оның практикалық іске асырылуы. La Revue Musicale 171, 1937. Қазіргі музыканың сыры. La Revue d'esthétique, қаңтар-наурыз 1949, 67–85 беттер және сәуір-маусым 1949, 181–205 беттер. "Үстіне орналасқан төртіншіліктер арқылы келісім туралы трактатқа кіріспе". Polyphonie 3, 1949, 56-бет. Ультрахроматизм мәселелері. Polyphonie 9–10, 1954, 129–142 беттер. "Ж. Каррильоның фортепианолары". Концерттер мен жазбалар туралы нұсқаулық, Париж, 19 қаңтар 1959. Электрондық континуум және орындаушының жойылуы. Cahiers d'études de Radio Télévision, Париж, сәуір 1958, 43–53 беттер. L'ultrachromatisme et les espaces non octaviants, La Revue Musicale # 290–291, 71–141 беттер, Ed. Richard Masse, Париж, 1972. "Пансоноритет заңы" (қолжазба, 1953), Ed. Contrechamps, Женева, 1996. Паскаль Критонның алғы сөзі, fr. редакторы. Музыкалық өнердің диалектикалық философиясы (қолжазба, 1936), Ed. L'Harmattan, Париж, 2005, Франк Джеджеевский редакторы.