Рекард I – вестгот король, правивший в Испании в 586-601 гг. Принятие им христианства в 587 г. стало переломным моментом в истории Вестготского королевства.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Визиготтар патшасы Рекард I (немесе Рекард; Flavius Reccaredus; 559 – желтоқсан, 601; билік еткен жылдары 586–601) – Испания және Септимания визиготтарының патшасы. Оның билеуі тарихтағы шешуші өзгеріс болды, 587 жылы патша ариандықтан бас тартып, Рим христиандығын қабылдады.
Visigothic King
Reccared I (or Recared; Flavius Reccaredus; lang es; 559 – December 601; reigned 586–601) was Visigothic King of Hispania and Septimania. His reign marked a climactic shift in history, with the king's renunciation of Arianism in favour of Roman Christianity in 587.
Билік
Рекард - Леовигильд патшасының бірінші әйелінен туған кіші ұлы болды. Әкесі сияқты Рекардтың да астанасы Толедо қаласы еді. Визигот патшалары мен ақсүйектері дәстүрлі түрде ариан дінін ұстанса, Испан-рим халқы халцедондық христиандар еді. Севильялық епископ Леандер Леовигильдтің үлкен ұлы және мұрагері Герменгильдті халцедондық христиандығына көндіруде маңызды рөл атқарды. Леандер оның көтерілісін қолдады және осы рөлі үшін жер аударылды. 586 жылдың 21 сәуірінде Леовигильд патша қайтыс болғаннан кейін бірнеше апта өткен соң, епископ Леандер тез арада Толедоға оралды. Жаңа патша әкесімен бірге елді билеуге қатысқан және вестгот ақсүйектері тарапынан қарсылықсыз патша деп жарияланды. 587 жылдың қаңтар айында Рекард ариандықтан халцедондыққа көшті, бұл оның билігінің ең маңызды оқиғасы және вестгот Испаниясы үшін шешуші кезең болды. Көптеген ариан ақсүйектері мен дін қызметкерлері оның үлгісін қабылдады, әсіресе Толедодағы жанындағылар, бірақ ариандық көтерілістер болды, әсіресе Пиреней тауынан солтүстікке қарай орналасқан Септимания провинциясында, қарсылықтың көшбасшысы ариандық епископ Афалок болды, ол римдік жауларының арасында екінші Арий ретінде танымал еді. Септимания көтерілісінің әйгілі басшылары графтар Граниста мен Вильдигерн Бургундияның Гунтрамға жүгінді, ол мүмкіндігін сезіп, өзінің дуксы Дезидерийді жіберді. Рекардтың әскері ариандық бүлікшілерді және олардың католик одақтастарын қырғынмен жеңіп, Дезидерийдің өзі қаза тапты. Келесі қастандық батыста, Лузитанияда, Мериданың ариандық епискобы Сунна мен граф Сегго бастады. Рекардтың Лузитания дуксы Клавдий көтерілісті басып, Сунна Мавританияға айдалып, Сегго Галлекияға қашып кетті. 588 жылдың соңында үшінші қастандықты ариандық епископ Ульдила мен жесір патшайым Гоисвинта бастады, бірақ олар ұсталды және епископ қуылды. 589 жылдың мамыр айында патшаның атынан өткізілген және қасиетті Леандер ұйымдастырған Толедоның үшінші кеңесі жаңа католик патшалығының бағытын белгіледі. Патшаның мойындауы, нотариус дауыстап оқыды, оның теологиялық тұжырымдары мен жазбалардан келтірілген цитаталары оның патша үшін жазылғанын көрсетеді. Епископ Леандер де жеңіспен аяқталатын уағыз айтты, оның інісі Исидор оны "Готтардың түрленуімен шіркеудің жеңісі" деп атады. Уағызының мәтіні сақталған. Леандер мен римдік епископтар яһудилерді мәжбүрлеп дінге көндіру және ариандықтардың қалдықтарын ересейлік деп жариялап, жоюды бастады. Католик тарихында бұл қуғын-сүргінді вестгот патшаларына жатқызады. Рекард патшалық құрғаннан кейін, 633 жылы Толедода өткен синодта епископтар патшалық әулетінен патшаны таңдау құқығын өздеріне алды, осымен биліктің толық ауысуы аяқталды. Осы кезде, үнемі римдік мәдениетке бойұрып жатқан вестготтар мен олардың испан-римдік халқы арасындағы этникалық айырмашылықтар жоғалып кетті (готика тілі ариандық жоюмен бірге шіркеу тілі ретіндегі соңғы және, мүмкін, бұрыннан құлдырап бара жатқан қызметін жоғалтты, ал киім мен жерлеу салты да шамамен 570/580 жылдары ерекшеленуін тоқтатты).
Reccared was the younger son of King Leovigild by his first wife. Like his father, Reccared had his capital at Toledo. The Visigothic kings and nobles were traditionally Arian Christians, while the Hispano Roman population were Chalcedonian Christians. The bishop Leander of Seville was instrumental in converting the elder son and heir of Leovigild, Hermenegild, to Chalcedonianism. Leander supported his rebellion and was exiled for his role. When King Leovigild died, within a few weeks of April 21, 586, bishop Leander was swift to return to Toledo. The new king had been associated with his father in ruling the kingdom and was acclaimed king by the Visigothic nobles without opposition. In January 587, Reccared renounced Arianism for Chalcedonianism, the single great event of his reign and the turning point for Visigothic Hispania. Most Arian nobles and ecclesiastics followed his example, certainly those around him at Toledo, but there were Arian uprisings, notably in Septimania, his northernmost province, beyond the Pyrenees, where the leader of opposition was the Arian bishop Athaloc, who had the reputation among his Roman enemies of being virtually a second Arius. Among the secular leaders of the Septimanian insurrection, the counts Granista and Wildigern appealed to Guntram of Burgundy, who saw his opportunity and sent his dux Desiderius. Reccared's army defeated the Arian insurgents and their Catholic allies with great slaughter, Desiderius himself being slain. The next conspiracy broke out in the west, Lusitania, headed by Sunna, the Arian bishop of Mérida, and count Seggo. Claudius, Reccared's dux Lusitaniae, put down the rising, Sunna being banished to Mauritania and Seggo retiring to Gallaecia. In the later part of 588 a third conspiracy was headed by the Arian bishop Uldila and the queen dowager Goiswintha, but they were detected, and the bishop was banished. The Third Council of Toledo, organized by St. Leander but convened in the king's name in May 589, set the tone for the new Catholic kingdom. The public confession of the king, read aloud by a notary, reveals by the emphatic clarity of its theological points and its quotations of scripture that it was ghost written for the king. Bishop Leander also delivered the triumphant closing sermon, which his brother Isidore entitled Homilia de triumpho ecclesiae ob conversionem Gothorum a homily upon the "triumph of the Church upon the conversion of the Goths". The text of the homily survives. Leander and the Roman bishops immediately instituted the program of forced conversion of Jews and extirpation of the remains of Arianism as heresy. Catholic history traditionally imputes these persecutions to the Visigothic kings. When, after Reccared's reign, at a synod held at Toledo in 633, the bishops took upon themselves the nobles' right to select a king from among the royal family, the transfer of power was complete. By this time the remaining ethnic distinction between the increasingly Romanized Visigoths and their Hispano Roman subjects had all but disappeared (the Gothic language lost its last and probably already declining function as a church language with the extirpation of Arianism, and dress and funerary customs also cease to be distinguishing features in ca. 570/580)
Рекард яһудилерге қарсы қатаң саясат жүргізді, синодтардың қағидаларында жарияланған яһуди бостандықтарын шектеуге бағытталған құлшынысты және фанатикалық шаралар қолданды. Қазіргі заманғы тарихшылар бұл көзқарасты қайта қарастырып, дәстүрлі вестготтардың төзімділігінің жалғасы деп санайды. Папа Григорий I Рекардтың яһуди қауымынан пара алудан бас тартқанына сенімді болды, ол Жерорта теңізі аймағында үлкен, жақсы байланыстары бар және қуатты қауым еді. Рекардтың заңдары христиан мен яһудидің баласын шомылдыруды қарастырды, бұл яһуди қауымы үшін маңызды емес, өйткені бала яһуди анасынан тумаса немесе яһуди қауымынан тыс әйелден туса, ол яһуди болып саналмайды. Рекард христиандар арасында дінге көндіруге тырысқан яһудилерге өлім жазасын алып тастады және Нарбоннадағы христиан құлдарын сатуға яһудилерге тыйым салу туралы Григорийдің өтінішіне назар аудармады. Рекардтың билігі кезінде өткен бес синодтың қағидаларында Е. А. Томпсон яһуди қауымына зиян келтіретін ештеңе таба алмады. Рекардтың билігінің қалған кезеңдері туралы мәліметтер аз. Рекардтың замандасы Иоанн Бикларо өзінің жазбасын Толедоның үшінші кеңесімен аяқтады. Епископ Леандердің ағасы Севильский Исидор оның бейбіт үкіметін, мейірімділігін және жомарттығын мақтайды: бұл стандартты мақтаулар. Ол әкесінен тартып алған түрлі мүлікті, тіпті кейбір жеке меншікті де қайтарды, көптеген шіркеулер мен монастырларды салды. Папа Григорий 599 жылдың тамызында Рекардқа жазған хатында (Epp. ix. 61, 122) оның нағыз дінді қабылдағанын және халқын да солай етуге ынталандырғанын, сондай-ақ яһудилер ұсынған параны қабылдамағанын мақтайды. Ол Рекардқа Нағыз Тұмаудың бір бөлігін, әйгілі Петрдің тізбектерінің фрагменттерін және Иоанн Баптисттің шаштарын жіберді. Рекард БАддоға және, мүмкін, Хлодосвинтаға үйленді. Ол Толедода табиғи өліммен қайтыс болды және оның жас ұлы Люва II оның орнына отырды.
Reportedly Reccared engaged in a vigorous policy against the Jews, pursuing zealous and fanatical policies limiting Jewish freedoms as promulgated in the canons of synods. Modern historians have revised this view and see a continuation of traditional Visigothic tolerance. Pope Gregory I was convinced that Reccared refused bribes from the Jewish community, which was large, well connected throughout the Mediterranean and powerful, and Reccared's laws provided that the offspring of a Christian and a Jew be baptised, which was of little moment to the Jewish community, as whether it was not born of a Jewish mother or was born of a Jewish woman outside her community, the child was not considered a Jew anyway. Reccared eliminated the death penalty for Jews convicted of proselytising among Christians and ignored Gregory's request that the trade in Christian slaves at Narbonne be forbidden to Jews. Among the canons of five synods during Reccared's reign, E. A. Thompson could find none disadvantaging the Jewish community. The information for the rest of Reccared's reign is scanty. John of Biclaro, Reccared's contemporary, ends his account with the Third Council of Toledo. Isidore of Seville, bishop Leander's brother, praises his peaceful government, clemency, and generosity: standard encomia. He returned various properties, even some private ones, that had been confiscated by his father, and founded many churches and monasteries. Pope Gregory, writing to Reccared in August 599 (Epp. ix. 61, 122), extols him for embracing the true faith and inducing his people to do so, and notably for refusing the bribes offered by Jews to procure the repeal of a law against them. He sent Reccared a piece of the True Cross, some fragments of the chains of St. Peter, and some hairs of St. John the Baptist. Reccared was married to Baddo and possibly to Chlodoswintha. He died a natural death at Toledo and was succeeded by his youthful son Liuva II.