Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
А минордағы виолончельдік концерт, Op. 129, Роберт Шуманның туындысы екі апта ішінде, 1850 жылдың 10 қазаны мен 24 қазаны аралығында аяқталды, Шуман Дюссельдорф қаласының музыка директоры болып тағайындалғаннан кейін. Концерт Шуманның өмірлік кезеңінде ешқашан орындалмаған. Оның тұңғыш орындалуы 1860 жылдың 23 сәуірінде, оның қайтысынан кейін төрт жыл өткен соң, Олденбург қаласында, Людвиг Эберт жеке орындаушы ретінде таныстырды. Типикалық қойылымның ұзақтығы шамамен 25 минутты құрайды.
The Cello Concerto in A minor, Op. 129, by Robert Schumann was completed in a period of only two weeks, between 10 October and 24 October 1850, shortly after Schumann became the music director at Düsseldorf. The concerto was never played in Schumann's lifetime. It was premiered on 23 April 1860, four years after his death, in Oldenburg, with Ludwig Ebert as soloist. The length of a typical performance is about 25 minutes.
Аспаптар
Бұл туындыда жеке виолончель, екі флейта, екі гобой, екі кларнет, екі фагот, екі валторна, екі труба, тимпани және скрипкалар тобы қолданылған.
The work is scored for solo cello, two flutes, two oboes, two clarinets, two bassoons, two horns, two trumpets, timpani, and strings.
Қабылдау
Қазіргі кезде виолончель концерті белгілі бір жиілікпен орындалса да, бұл туынды көптеген ондаған жылдар бойы қараңғыда жатып, дерлік белгілі болмады. Шуман шығарманың тұңғыш рет орындалуын ұйымдастыра алмады, ал ноталарға алғашқы реакциялар көбінесе өте теріс болды. Мүмкін, бұл туындының ерекше құрылымымен қатар, музыканың жеке, ішкі сипаты және виолончель солисінің техникалық шеберлігін көрсетуге арналған бөлімдердің болмауы себеп болды; алайда, осы қасиеттер мен Шуманның концертті қабылдауы осы туындыны ерекше және құнды етеді деуге болады. Шуманның музыкасында жиі болатындай, концертте техникалық қиындықтар жеткілікті болғанымен, сонымен қатар жоғары деңгейдегі орындаушы да қажет. Туындыға сын әлі де айтылып жатқандықтан, кейбір виолончельшілер Шуманның концертін Дворжак пен Эльгардың виолончель концерттерімен бірге аспаптары үшін үш ұлы Романтикалық туындының қатарына қояды.
Although the cello concerto is now performed with some regularity, the work spent many decades in obscurity, virtually unknown. Schumann was unable to secure a premiere of the work and initial reactions to his score were mostly very negative. This may have been in part due to the work's unusual structure as well as the personal, inward nature of the music and the lack of passages written to display the technical skill of the cello soloist; however, it may also be argued that it is these very qualities as well as Schumann's conception of the concerto that make the work so singular and admirable. As is often the case with the music of Schumann, the concerto, while offering more than ample technical demands, also requires an interpreter of the highest order and while criticism of the work persists, some cellists place the Schumann concerto alongside the cello concertos of Dvořák and Elgar in a group of three great Romantic works for their instrument.
Қаулылар
Шуман Иосиф Иоахим ойнауы үшін скрипка және оркестрге арналған нұсқасын жасады. Дмитрий Шостакович 1963 жылы виолончель концертін өзінің Op. 125 шығармасы ретінде қайта оркестрледі.
Schumann created a version for violin and orchestra for Joseph Joachim to play. Dmitri Shostakovich re orchestrated the cello concerto in 1963 as his Op. 125.