Кіріспе
1938 жылы Сэмюэл Барбердің жазған шығармасы – «Струналарға арналған адажио», оның ең танымал туындысы, ол 1936 жылы жазылған «Струналар квартеті», Op. 11-нің екінші бөлімінен оркестрге бейімделген. Барбер квартетті жазған жылдың өзінде, 1936 жылы аранжировканы аяқтады. Алғаш рет 1938 жылдың 5 қарашасында Артуро Тосканини NBC симфониялық оркестрімен NBC Studio 8H студиясынан радиохабар арқылы орындады. Тосканини 1940 жылы NBC симфониясымен Оңтүстік Америкадағы гастрольдерінде де осы туындыны орындады. Туындының қабылдануы көбінесе жағымды болды, Александр Дж. Морин «Струналарға арналған адажио» туындысының «жайылымға толы қайғы мен тазарту құмарлығына» ие екенін және ол «көптеген жағдайда көздерді құрғақ қалдырмайтынын» жазды. Барбер Вергилийдің «Георгика» дидактикалық поэмасынан шабыттанды. Квартетте адажио, зор күшпен контрастқа түсетін бірінші бөлімнен (Molto allegro e appassionato) кейін келеді және үшінші бөлім бірінші бөлімнен музыкалық үзіндінің қысқа қайталануымен басталады (Molto allegro (come prima) – Presto белгісімен). 1938 жылдың қаңтар айында Барбер «Струналарға арналған адажионың» оркестрлік нұсқасын Артуро Тосканиниге жіберді. Дирижер еш түсіндірмей, ноталарды қайтарды, бұл Барберді ашуландырды. Тосканини Менотти арқылы осы туындыны орындауға ниеттенгенін және оны жаттап алғандықтан ғана қайтарғанын жеткізді. Тосканини премьераға бір күн қалғанда ғана музыканы қайта қараған. 1938 жылдың 5 қарашасында таңдалған тыңдаушылар Рокфеллер орталығындағы 8H студиясына Тосканинидің алғашқы орындалуын көруге шақырылды; ол радио арқылы хабарланды және жазылды. Бастапқыда сыншылар пікірлері әртүрлі болды. The New York Times басылымы туындыны жоғары бағалады, бірақ басқа сыншылар оны артық бағалағандықтан кінәлады. Тосканини Оңтүстік Америка мен Еуропада «Струналарға арналған адажио» туындысын орындады, бұл екі құрлықтағы алғашқы орындалу болды. 1942 жылдың 16-19 сәуір аралығында Филадельфия оркестрі Юджин Ормандидің жетекшілігімен Карнеги залында бұл туындыны көпшілік алдында орындады. 1938 жылғы алғашқы орындалу сияқты, бұл да радио арқылы хабарланды және жазылды.
the composition by Samuel Barber
Adagio for Strings is a work by Samuel Barber, arguably his best known, arranged for string orchestra from the second movement of his String Quartet, Op. 11. Barber finished the arrangement in 1936, the same year that he wrote the quartet. It was performed for the first time on November 5, 1938, by Arturo Toscanini conducting the NBC Symphony Orchestra in a radio broadcast from NBC Studio 8H. Toscanini also conducted the piece on his South American tour with the NBC Symphony in 1940. Its reception has generally been positive, with Alexander J. Morin writing that Adagio for Strings is "full of pathos and cathartic passion" and that it "rarely leaves a dry eye". Barber was inspired by Virgil's didactic poem Georgics. In the quartet, the Adagio follows a violently contrasting first movement (Molto allegro e appassionato) and is succeeded by a third movement that opens with a brief reprise of the music from the first movement (marked Molto allegro (come prima) – Presto). In January 1938, Barber sent an orchestrated version of the Adagio for Strings to Arturo Toscanini. The conductor returned the score without comment, which annoyed Barber. Toscanini sent word through Menotti that he was planning to perform the piece and had returned it simply because he had already memorized it. It was reported that Toscanini did not look at the music again until the day before the premiere. On November 5, 1938, a selected audience was invited to Studio 8H in Rockefeller Center to watch Toscanini conduct the first performance; it was broadcast on radio and also recorded. Initially, the critical reception was mixed. The New York Times Olin Downes praised the piece, but he was reproached by other critics who claimed that he overrated it. Toscanini conducted Adagio for Strings in South America and Europe, the first performances of the work on both continents. Over April 16–19, 1942, the piece had public performances by the Philadelphia Orchestra conducted by Eugene Ormandy at Carnegie Hall. Like the original 1938 performance, these were broadcast on radio and recorded.
Құрамы
Струналық ададжио бірінші скрипкалар ойнаған B нотасымен жұмсақ басталады. Төменгі струналар скрипкалардан кейін екі уақыттан соң қосылады, бұл, The New York Times газетінің журналисі Йоханна Келлердің айтуынша, "мелодия қадамдық қозғалыспен басталар кезде, баспалдақтарды тартыншақтап көтерілгендей, мазасыз, өзгермелі күйзеліс" тудырады. Көптеген жазбалардың ұзақтығы шамамен сегіз минутты құрайды. Музыка теоретигі Мэтью Бейли-Шианың сөзіне сәйкес, ададжио "әдейі көне дыбысқа ие, Ренессанс дәуіріне тән полифония мен қарапайым третиялық гармонияларға" негізделген, ал оның үстіне "әнге ұқсас мелодия" жатыр. Шығарма "B минор тональдығында (кейбір модальдық өзгерістермен)" жазылған. Ададжио – доға тәрізді құрылымның мысалы және алдымен жоғарылап, содан кейін қадамдық қозғалыспен төмендейтін мелодияға негізделген. Барбер шығарма бойында импульстің өзгеруі арқылы, негізгі өлшемдерді , және сияқты жекелеген такттармен өзгертіп, нәзіктеп манипуляция жасайды.
Сыни қабылдау
Александр Морен, "Классикалық музыка: тыңдаушының серігі" (2001) еңбегінің авторы, бұл туындының "жайылымға толы және тазартушы құмарлыққа ие" екенін, сондай-ақ "көптеген жағдайда көздерді құрғақ қалдырмайтынын" айтты. 1938 жылғы тұсаукесерді бағалаған Олин Даунс Барбердің бұл туындысымен "өзінің шеберлігінің мүмкіндіктеріне сай, масштаб пен егжей-тегжейлілік тұрғысынан кемелділікке жеткенін" атап өтті. Уэйн Клиффорд Вентцель, "Самуэль Барбер: зерттеу және ақпараттық нұсқаулық" (Композиторлар ресурстары нұсқаулықтары) кітабының авторы, бұл туындының көбінесе қорытынды сахна үшін таңдалатынын, себебі ол орташа дәрежеде танымал болғанын мәлімдеді. AllMusic жазбагері Рой Брюэр бұл американдық концерттік музыкасының ең танымал туындыларының бірі екенін айтты. Музыка зерттеушісі Билл Макглафлин оның американдық музыкадағы рөлін Эдвард Элгардың "Нимрод" туындысының британдықтар үшін атқаратын рөлімен салыстырды. 2000 жылы өткен музыкалық ретроспектива аясында NPR "Adagio for Strings" туындысын 20 ғасырдың 100 ең маңызды американдық музыкалық туындысының бірі деп атады, оны "қазіргі оркестрлердің стандартты репертуары және Барбердің ең танымал туындысы" деп сипаттады. 2004 жылы BBC Radio Today бағдарламасының тыңдаушылары "Adagio for Strings" туындысын "ең қайғылы классикалық" туынды деп таныды, ол Генри Перселлдің "Дидо мен Эней" операсынан "Дидоның арылы", Густав Малердің 5-симфониясынан "Адажиетто", Рихард Штраустың "Метаморфозалары" және Билли Холидей орындаған "Gloomy Sunday" әнінен озып кетті.