«Down Periscope» (1996) фильмі – Келси Грэммер басты рөлдегі комедиялық әскери фильм. Карьерасын сақтап қалу үшін күрескен теңізшілер тобының әрекеттері көрсетілген.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Down Periscope – 1996 жылы түсірілген американдық әскери комедиялық су асты кемесі фильмі. Режиссері – Дэвид С. Уорд, продюсері – Роберт Лоуренс. Басты рөлдерді Келси Граммер, Лорен Холли және Роб Шнайдер сомдаған, сонымен қатар Брюс Дерн, Гарри Дин Стэнтон, Уильям Х. Мэйси және Рип Торн қосымша рөлдерде ойнаған. 20th Century Fox компаниясы 1996 жылдың 1 наурызында шығарған бұл фильмдегі оқиға лейтенант-коммандер Томас Додждың (Граммер ойнаған) мансабын сақтап қалу үшін күресін көрсетеді. Ол өзінің алғашқы командасы – USS Stingray су асты кемесінің экипажы ретінде жиналған, бірақ тәжірибесіз теңізшілер тобымен қиын жағдайға түседі. USS Stingray – ескі, қолданыстан шыққан екінші дүниежүзілік соғыс кезеңінің дизельдік су асты кемесі, ол арнайы теңіз жаттығуының орталығында болады. Бұл жаттығуды Додждың өмір бойына қарсылас болған (Дерн ойнаған) ашкөз офицер бақылайды, ол кез келген жолмен Додждың мансабын жоюға тырысады.
Down Periscope is a 1996 American military comedy submarine film directed by David S. Ward, produced by Robert Lawrence, and starring Kelsey Grammer, Lauren Holly, and Rob Schneider along with Bruce Dern, Harry Dean Stanton, William H. Macy, and Rip Torn in supporting roles. Released by 20th Century Fox on March 1, 1996, the film focuses on Lieutenant Commander Thomas Dodge (played by Grammer), a capable (if somewhat unorthodox) U. S. Navy officer who fights to save his career after being saddled with a group of misfit seamen who have been brought together as the crew of his first command, USS Stingray, a rusty, obsolete World War II era diesel submarine that is the focus of a special naval war game, supervised by a bitter rival (played by Dern) who is fighting to bury Dodge's career by any means necessary.
Сюжет
Қазіргі уақытта USS Orlando шабуылдық су асты кемесінің басқарушы офицері, командир Карл Нокс басқаруындағы Томас Додж үшінші рет су асты кемесінің капитаны болуға қарастырылуда. Бұрын ол өзінің дәстүрден тыс басқару әдістеріне байланысты үсыныстан бас тартылған. Оның ішінде Мурманск портының жанындағы ресейлік су асты кемесімен болған "жақындасу" оқиғасы және жағажайда мас күйінде алған "Қош келдіңіз" деген жазуы бар жыныстық мүшесіндегі татуировка бар. Егер тағы да бас тартса, ол теңіз күштерінің су асты кемелерін басқару бағдарламасынан шығарылады. Доджді ұнатпайтын контр-адмирал Янси Грэм оның жоғарылауына қарсы, бірақ Доджді және оның әдістерін бағалайтын Атлантикалық су асты кемелері күшінің командирі вице-адмирал Дин Уинслоу оны дизельдік су асты кемелерінен шабуылға қарсы теңіз күштерінің қорғанысын сынау үшін соғыс ойынына қатысуға таңдайды. Ресей өзінің дизельдік флотын Американың қарсыластарына сатқандықтан, Уинслоу оған Грэм тағайындаған екінші дүниежүзілік соғыстың дизельдік су асты кемесі USS Stingray-ді қайта жаңартуды және оны Чарльстон портына байқалмай "басып кіруге" және сәтті болса, Норфолк портындағы макеттік әскери кемені екі торпедамен батыруды тапсырады. Бастапқыда қатысуға қарсы болған Додж Уинслоуға келісім шарта келтіреді: егер ол екі тапсырманы да сәтті орындаса, Уинслоу оған басқаруға ядролық су асты кемесін береді. Уинслоу оны қарастыруға келіседі, Доджге дәстүрлі соғыс ойыны ережелерін сақтаудың орнына "қарақшы сияқты ойлауға" кеңес береді. Грэм ешқашан соғыс ойынында жеңілмегенін мақтан тұтып, үшінші жұлдыз алуға деген өзінің амбициясымен жеңілген, "тозақтан келген экипажды" таңдайды: қызу мінезді, қатал лейтенант Мартин Г. Паскальді басқарушы офицер ретінде; тәжірибелі азаматтық теңіз кемесінің инженері Ховардты бас инженер ретінде; бүлікші инженер Брэд Степанакты; өте сезімтал құлақты сонар операторы 2-сынып Е. Т. "Сонар" Ловацеллиді; құмар ойыншы матрос Стэнли "Спотс" Сильвестерсонды; бұрынғы жеңіліске ұшыраған колледж баскетболшысы матрос Джефферсон "Стонболл" Джексонды; шокқа бейім (және шоктан сарқылып жүрген) электрик Майкл Нитроны; және аспаздық шеберлігі нашар Бакманды Stingray-дің аспаздық шебері ретінде тағайындайды. Сонымен қатар, Грэм лейтенант Эмили Лейкті Stingray-дің суға бату офицері етіп тағайындайды, әйелдер су асты кемелерінде табысты қызмет ете алатынын тексеру үшін. Каролина жағалауындағы дауылды алаңдату ретінде Додж және оның экипажы Stingray-ді балық аулау траулері ретінде жасырады, Чарльстон портына кіріп, сигнал шашуларын іске қосады, технологиялық кемшіліктерін жоюға тырысады. Соғыс ойынының бірінші бөлігінде жеңіліске ұшыраған және Доджды жеңуге асыққан Грэм Уинслоудың рұқсатынсыз ойын аймағын екі есе қысқартады. Норфолк портына жасаған алғашқы әрекетінде қиындыққа тап болған Додж тосқауыл аймағынан шығып, теңізге шығады, теңіз күштерімен барлық байланысты үзеді. Протоколдың бұзылуына ашуланған Паскаль оны өзінің қайығын қақпалап алғанын айыптап, оны ығыстыруға тырысады. Паскальдың қатал сөгісінен шаршаған Stingray экипажы оған қарсы шығады, ал Додж оны бүлік жасауға тырысқандық үшін айыптайды. Кеме палубасында Лейк Додж мен экипаждың, жасалған қарақшылар киімімен және пираттар сияқты сөйлеп, Паскальды балық аулаушы траулының көтерілген торына секіріп, жағаға апарып жіберу арқылы масқаралық атқышу рәсімін жасағанын көреді. Stingray-дің Норфолкқа екінші шабуылы кезінде Грэм Доджды тоқтатуға бейімделген, Нокстан Orlando-ның басшылығын алады. Додж өте қауіпті маневрді қолданады: Норфолкқа жақындауды қорғайтын теңіз кемелері мен ұшақтарының сонарлық байқауынан қашу үшін Stingray-ді үлкен коммерциялық танкердің винттерінің арасынан өткізеді. Orlando ақыры Stingray-ді табады, қуып жетеді және нысаналайды, Додж Норфолк портындағы нысаналық кемеге екі торпеда атып, Грэмді ұятқа қалдырып, соғыс ойынын жеңіп алады. Додждің экипажы портқа оралғаннан кейін Уинслоу Грэмді жазалайды және Додждың табысын құлатқан әрекеті үшін оның жоғарылауын жоққа шығарады. Содан кейін ол Доджды құттықтап, оған жаңа су асты кемесі мен оны басқаруға лайықты экипаж берілетінін хабарлайды. Додж өзінің Stingray экипажының барлығын өзімен бірге ауыстыруды сұрайды, Уинслоу келіседі, сонымен қатар Степанак өзінің анасының тегін алғанына қарамастан, оның ұлы екенін ашады. Додж өз экипажына жақсы демалыс беруге рұқсат бергеннен кейін, Лейк екеуі де доктан шығып бара жатқанда бейжай түрде сұрайды: "Мен үнемі естіп отырған татуировканың мәні қандай?".
Lieutenant Commander Thomas Dodge, currently the executive officer of the attack submarine USS Orlando under its commanding officer Commander Carl Knox, is being considered for a third time to captain a submarine. He has been previously rejected because of his unorthodox command methods that include a "brushing" incident with a Russian submarine near the port of Murmansk, Russia, and a genital tattoo reading "Welcome Aboard" that he acquired afterward while drunk on shore leave. If denied again, he will be dismissed from the Navy's submarine command program. Rear Admiral Yancy Graham, who dislikes Dodge, opposes his promotion, but Vice Admiral Dean Winslow, Commander, Submarine Force Atlantic, who likes Dodge and his methods, selects him to participate in a war game to test the Navy's defenses against attack from diesel powered submarines. As Russia has been selling off their diesel fleet to America's adversaries, Winslow orders him to restore the rusty World War II era diesel powered submarine USS Stingray, assigned to him by Graham, and use it to "invade" Charleston Harbor undetected, and if successful, to sink a dummy warship in Norfolk Harbor with two live torpedoes. Though initially reluctant to participate, Dodge offers Winslow a wager: if he successfully completes both tasks, Winslow will give him a nuclear submarine to command. Winslow agrees to consider it, subtly instructing Dodge to "think like a pirate" instead of following the conventional war game rules. Graham, boasting that he has never lost a war game and motivated by his own ambition to obtain a third star, handpicks "the crew from hell" for Stingray: hot tempered, uptight Lieutenant Martin G. Pascal as the executive officer; crusty civilian naval contractor Howard as the Chief Engineer; rebellious Engineman 1st Class Brad Stepanak; ultra sharp eared Sonar Technician 2nd Class E. T. "Sonar" Lovacelli; compulsive gambler Seaman Stanley "Spots" Sylvesterson; former losing college basketball player Seaman Jefferson "Stoneball" Jackson; shock prone (and shock addled) Electrician's Mate Michael Nitro; and not so Culinary Specialist Second Class Buckman as Stingrays cook. Additionally, Graham assigns Lieutenant Emily Lake as Stingrays Diving Officer to see if women can successfully serve aboard submarines. Using a storm off the Carolina coast as a diversion, Dodge and his crew offset their technological disadvantage by disguising the Stingray as a fishing trawler to infiltrate Charleston Harbor and set off signal flares. Upset at losing the first part of the war game and desperate to defeat Dodge, Graham halves the game's containment area without Winslow's authorization. Running into trouble on their first attempt at Norfolk Harbor, Dodge leaves the containment area and heads out to sea, breaking all contact with the Navy. Irate at this lapse in protocol, Pascal openly accuses him of hijacking his own boat and attempts to usurp him. Stingrays crew, weary of Pascal's berating and harassment, turn against him, and Dodge charges him with attempted mutiny. On deck, Lake witnesses Dodge and the crew, wearing makeshift buccaneer outfits and speaking like pirates, commit a mock execution by making a blindfolded Pascal walk the plank into the raised net of a waiting fishing trawler that will take him ashore. During the Stingrays second attempt at Norfolk, Graham, hellbent on stopping Dodge, assumes command of the Orlando from Knox. Dodge employs an incredibly dangerous maneuver: passing Stingray between the huge propellers of a commercial supertanker to avoid sonar detection by the naval ships and aircraft protecting the approach to Norfolk. By the time Orlando eventually locates, pursues, and targets the Stingray, Dodge has fired two live torpedoes at into a target ship anchored in Norfolk Harbor, thereby humiliating Graham and winning the war game. After Dodge's crew returns to port, Winslow chastises Graham and denies his promotion for attempting to undermine Dodge's success. He then congratulates Dodge, informing him that he will now be given command of a new , along with a "proper crew" to man her. Dodge respectfully requests that his entire Stingray crew be transferred with him, to which Winslow agrees, also revealing that Stepanak is his son, despite having his mother's surname. After Dodge dismisses his crew to begin a well earned shore leave, Lake casually asks him as both of them leave the dock, "What exactly is this tattoo I keep hearing about? ".
Өндіріс жазбалары
Фильмнің атауы 1959 жылғы Екінші дүниежүзілік соғыс драмасы "Up Periscope" атауымен ойын жасап, суасты кемелері туралы фильмдер жанрындағы бірнеше атауларды, соның ішінде "Қызыл қазанға аңшылық" суық соғыс драмасын пародизациялайды. "Down Periscope" түсірілімі 1995 жылдың 6 мамырында басталды және 27 шілдеде аяқталды. Екінші дүниежүзілік соғыста қолданылған, қазір Сан-Францискода мұражай кемесі және ескерткіш болып табылатын "Пампанито" суасты кемесі "Стингрей" рөлін сомдады. Жақын орналасқан Суйсун шығанағындағы резервтік флот Норфолк теңіз базасының орнына түсірілді. Фильмде АҚШ Теңіз күштерінің стандартты кадрлары және фильм үшін арнайы түсірілген көріністер қолданылды. Фильмдегі соғыс ойынының соңында торпедамен атып батырылған нысана кеме – "Флетчер" кемесінің теңіз кадрлары және оқ атуға арналған макет. "Флетчер" – АҚШ Теңіз күштері тарихындағы ең көп марапатталған кемелердің бірі. Фильмнің титрлерінің соңында "Village People" тобы мен актерлық құрам "Стингрей" кемесінде "In the Navy" әнін орындайтын музыкалық бейнебаяны көрсетіледі.
The name of the film is a play on the title of the 1959 World War II drama Up Periscope and spoofs several titles in the submarine film subgenre, including the Cold War drama The Hunt for Red October. Down Periscope began shooting on May 6, 1995, and finished on July 27. Pampanito, a Balao class submarine from World War II, now a museum ship and memorial in San Francisco, played the part of USS Stingray. The nearby Suisun Bay Reserve Fleet stood in for Naval Station Norfolk. The film makes use of both standard US Navy stock footage and scenes shot specifically for the film. The target ship that is torpedoed and sunk, ending the film's war game, is both naval stock footage of the Fletcher and a prop shooting miniature. Fletcher was one of the most decorated ships in US Navy history. Over the closing credits, a music video is shown of the Village People and the film's cast performing "In the Navy" aboard Stingray.
Шығару
Down Periscope 1996 жылдың 1 наурызында АҚШ-та көрсетілімге шықты. Metacritic-те фильм 18 сынға негізделген 39 ұпай алды, бұл "көбінесе жағымсыз пікірлерді" білдіреді. Variety газеті: "Полиция академиясы мен Үлкен лига фильмдерін жасағандар су асты кемелері тақырыбын қамтыды [ ] және нәтижесінде тестостеронға толы, көңілді, бірақ қарапайым моральдық сабақтары бар комедия туды. Бұл жақсы ниетпен жасалған, зиянсыз әзіл, көңіл көтеріп, күлімдеу тудыруы мүмкін". Алайда, The New York Times газетінен Стивен Холден: "Граммердің салқын, бейтарап ойыны осы жанрға сай емес, себебі ол актерлерден шынайы эмоциялар мен күшті ойынды талап етеді" деп мәлімдеді. Холден сондай-ақ фильмде "кейбір қызықты эпизодтар" бар екенін, бірақ "Down Periscope-тың энергиясы соншалықты төмен, осы эпизодтардың әсері күлкілі болуы керек еді, бірақ олар тек сәл жарқырап қана қойды" деп жазды.
Down Periscope had its US theatrical release on March 1, 1996. On Metacritic, the film receive a score of 39 based on 18 reviews, indicating "generally unfavorable reviews". Variety wrote, "The makers of Police Academy and Major League team up to take on the submarine corps [ ] and the result is a testosterone comedy that’s crude fun, with a pinch of corn pone morality. It’s good natured, innocuous frivolity that should raise a few smiles " However, Stephen Holden of The New York Times felt, "The tone of the acting, which is set by Mr. Grammer's blandly laid back performance, is all wrong for a genre that demands over the top hamming". Holden also wrote that the film does manage to provide "a couple of amusing bits", but "The energy level of Down Periscope is so low that moments like these, which should flare hilariously, reach a wan flicker".