1992 жылғы «Дженнифердің құлағы» дауы: британ саясатындағы жанжал

Кіріспе

1992 жылы британ саясатындағы дау

Дженифердің құлағының соғысы – 1992 жылы Ұлыбритания саясатында оппозициялық Лейбористік партия мен үкіметтегі Консервативтік партия арасында туған даудың атауы. Атау 18 ғасырдағы Дженкинс құлағының соғысы деп аталатын нақты қарулы қақтығысқа сілтеме жасайды.

Сайлау хабарларын тарату

1992 жылғы жалпы сайлау науқанының қалыбында, 24 наурызда Лейбористер партиясы құлақ ішіндегі қабынуы бар, бес жасар қыз туралы сайлау ролігін көрсетті. Ол қыз бір жыл бойы құлаққа тежегіш салып емделуге күтіп отырған. Бұл жағдай, консерваторлардың салық жеңілдіктері арқасында жеке ем алуға мүмкіндік алған және мәселесін жылдам шешкен ұқсас жағдайға тап болған басқа бір қыздың жағдайымен салыстырылды. Партия консервативтік үкімет кезінде Ұлттық денсаулық сақтау жүйесінің (NHS) тиімсіз басқарылуын және жеткіліксіз қаржыландырылуын айтты. Лейбористер партиясының басшысы Нил Киннок: «Егер сіз консерваторларға дауыс бергіңіз келсе, ауырмаңыз» деген ұранды қолданды. Британдық сайлау ережелеріне сәйкес, мұндай роликтер негізгі партиялар арасында белгілі бір формула бойынша бөлінеді, ал эфирлік телеарналар оларды белгіленген күндері, көрермендердің ең көп жиналатын уақытында көрсетуге міндетті. Сондықтан әрбір ролик саяси пікірталасқа реттелмеген жүйелерге қарағанда күштірек әсер етеді. Ролик туралы мәліметтерді Нил Кинноктың баспасөз хатшысы Джули Холл нақты оқиғаға негізделген деп сипаттады. Бірақ шындығында, шығармашылық топтың жұмысының бастапқы нүктесі болған белгілі бір жағдай болғанымен, қыздың ата-анасының денсаулық сақтау министрінің орынбасары Робин Кукқа жазған хатынан жұмыс істеген олар, бұл жағдайды оның жағдайын қайталау деп санамайтындарын мәлімдеді. Істің мән-жайы туралы қайшылықты ақпараттар тез тарады, жарнаманың шабыт көзі сол кездегі бес жасар Дженнифер Беннетт екені белгілі болды. Әңгімеге сүйенсек, қыздың әкесі консервативті депутат болған, ол партияға Лейбористердің жоспарлары туралы хабарлап, алдын ала тергеу жүргізуге мүмкіндік берген. «The Sun» таблоиді «Егер Киннок ауру қыз туралы өтірік айтса, ол ешқашан шындықты айта алмай ма?» деген мақала жариялады. Бұл 1992 жылғы жалпы сайлауға дейін Киннокқа қарсы жарияланған көптеген мақалалардың бірі болды. Көптеген адамдар «The Sun» газетінің торилерге берген сенімді қолдауы мен Лейбористерге қарсылығы торилердің сайлауда жеңіске жетуіне көмектескенін айтады. Алайда, бұл оқиға сол кездегі «Daily Express» газетінің тілшісі Питер Хитченс тарапынан жарияланды.

In the midst of the 1992 general election campaign, on 24 March, Labour ran a party election broadcast about a five year old girl with glue ear who waited a year for the simple operation to insert vents. This case was contrasted with the case of a girl a with a similar condition who was able to afford private treatment – of the kind that had been granted tax breaks by the Conservatives – and was able to resolve her problem quickly. The party highlighted the alleged mismanagement and underfunding of the National Health Service (NHS) under the Conservative government. Labour leader Neil Kinnock employed the slogan: "If you want to vote Conservative, don't fall ill". Under British election regulations, such broadcasts are rationed by formula among main parties, and terrestrial broadcasters are obliged to run them on set days, in peak time schedules. Each broadcast therefore has more impact on political debate than in unregulated systems. The story of the broadcast was described by one press officer – Julie Hall, Neil Kinnock's press secretary, as based on an actual case. In fact while a particular case had been the starting point of the creative team that had produced the broadcast – working from a letter by the girl's parent to Robin Cook, the shadow health secretary, they denied it was meant to be a recounting of her case. Conflicting accounts of the details of the case quickly surfaced, with the supposed inspiration for the ad being then five year old Jennifer Bennett. Allegedly, the grandfather of the girl in question was a Conservative MP who informed the party of Labour's plans, allowing it to prepare an investigative response ahead of time. The mass circulation tabloid, The Sun, ran the story: "If Kinnock will tell lies about a sick little girl, will he ever tell the truth about anything?". This was one of several anti Kinnock headlines that the tabloid ran in the run up to the 1992 general election, and it has often been said that The Sun's unshakeable support for the Tories and opposition to Labour helped win the election for the Tories. The story though was broken by Peter Hitchens, then of the Daily Express.

Салдары

Кейінгі баспасөз талқылауларында Лейбористердің денсаулық сақтау жөніндегі ұстанымы, жас қызды ұлттық саясатқа араластырудың этикалық жағына және оның жеке басын кім жария еткеніне қатысты пікір таластарынан көлеңкеде қалды. Бірақ Лейборист партиясының ішіндегі пікір бойынша, Ұлыбританияның жергілікті және аймақтық БАҚ-та осы оқиғаға жасалған кең жариялым партияға зор пайда әкелді. Дегенмен, Филип Гулд айтқандай, осы дау-дамай партияны ұлттық деңгейде денсаулық мәселесінен шегінуге мәжбүр етті. Консервативтік партия 1992 жылғы сайлауда 21 мандаттың аз басымдығымен жеңіске жетті. Лейборист партиясының лидері Нил Киннок үш күннен кейін отставкаға шықты. Дженифердің әкесі Джон Беннетт, Тони Блэрдің Лейборист үкіметінің денсаулық сақтау саласындағы жетістіктерін сынады.

"Денсаулық соғысы" туралы басқа да даулы мәселелер

Дженифердің құлағының соғысы қазір британдық саяси талқылауларда, жалпы статистикаға қарағанда, нақты жағдайларға сүйенетін саяси риториканың үлгісі ретінде қолданылады, әсіресе денсаулық сақтау туралы пікірталастарда. Мұндай негіздерді саясаткерлердің кез келген маңызды аргументте пайдалануы қауіпті деп есептеледі. Дегенмен, бұл тактика бірнеше рет қайталанды, және әр жолы баспасөз өкілдері «соғыс» деген сөзбен басталатын жаңа тақырыптар ойлап табуға тырысты: Mavis Skeet (2000) – Лидсте төрт рет кешіктірілген операциядан кейін қатерлі ісікпен ауыратын науқас қайтыс болды. Бұл оқиға газеттерде жарияланып, үкімет тарапынан жан-жақты тексерілуге әкелді. Rose Addis (2002) – Консервативтер партиясының жетекшісі Иэн Дункан Смит үкіметтің жұмысын сынап, 94 жастағы әйелдің ауруханада қараусыз қалғанын айтты. Аурухананың бас дәрігері доктор Малоун Ли оның қаралып, емделгенін, бірақ «кейбір медбикелерге қатысты белгілі бір наразылығы болғанын» және оларға оған көмектесуге рұқсат бермегенін мәлімдеді. Бұл Аддистің наразылығы нәсілдік себептерге байланысты деген болжамға әкелді, бірақ аурухана бұл ақпараттың дұрыс емес екенін кейіннен нақтылады. Аноним (2004) – Консервативтер партиясының жетекшісі Майкл Ховард өзінің Фолкстондағы сайлаушысының өмірлік сәулелік терапияға 20 ай күтіп отырғанын айтты. Бірақ ол кеңселік қатеге тап болғаннан кейін мәселе суытылды – күту мерзімі шындығында 20 аптаға жоспарланған. Margaret Dixon (2005) – Консервативтер партиясының жетекшісі Майкл Ховард 2005 жылғы жалпы сайлауға дейін еңбекші партияның Ұлттық денсаулық сақтау жүйесіне (NHS) тиісті деңгейде қызмет ете алмайтынын көрсетуге тырысты. Уоррингтоннан келген Диксон операциялардың тоқтатылуының өсуін көрсету үшін мысал ретінде келтірілді, бірақ бұл статистика жалпы операциялардың көбеюімен байланысты деп есептелді. "Джек" (2019) – Консервативтер партиясының премьер-министрі Борис Джонсон Лидстегі ауруханада қаралуды күтіп жатқанда еденде ұйықтаған баланың суретін көруден бас тартты. ITV жаңалықтарының тілшісі Джонсонға телефонындағы суретті көрсетуге тырысты, бірақ ол қараудан бас тартып, құрылғыны алып қалтасына салып қойды. Бала пневмонияға шалдыққан күдігімен тексеріліп жатқан еді.

The War of Jennifer's Ear now serves as the type specimen in British political discussions, for political rhetoric that leans on specific cases, as opposed to broad statistics, particularly in the context of debates over healthcare. Such foundations are acknowledged to be hazardous for politicians to employ in any decisive argument. The tactic has nonetheless been repeated on several occasions, at each of which headline writers attempt to formulate a new version of the 'war of' label:
Mavis Skeet (2000) – A cancer patient died in Leeds after four times having surgery postponed by a lack of available intensive care beds. The scandal was raised by a newspaper, and resulted in significant government reviews. Rose Addis (2002) – Conservative leader Iain Duncan Smith criticised the government's record by illustrating the case of a 94 year old woman who he claimed had been neglected in a hospital. The hospital's Medical Director, Dr Malone Lee pointed out that she had been seen, but that she had "a particular reservation about some of the nurses" and refused to let them attend to her. This was interpreted as a suggestion that Addis' objections had been racially based, which the hospital later made clear was not the case. Anonymous (2004) – Conservative leader Michael Howard complained that a Folkestone constituent of his was told to wait 20 months for vital radiotherapy. The issue cooled off after he discovered that a clerical error had occurred – the wait was in fact scheduled to be 20 weeks. Margaret Dixon (2005) – Conservative leader Michael Howard attempted to show, in the run up to the 2005 general election, that the incumbent Labour Party was failing the NHS. Dixon, from Warrington, was cited to illustrate the increase in cancelled operations, a statistic that was dismissed as the consequence of increases in overall operations performed. "Jack" (2019) Conservative Prime Minister Boris Johnson refused to look at a photograph of a boy who allegedly had to sleep on the floor whilst waiting to be seen at a Leeds hospital. An ITV news reporter attempted to show Johnson the picture on his phone, but he refused to look, before taking the device and putting it in his pocket. The boy was being assessed for suspected pneumonia.