Шостаковичтің "Ормандар Әні" (1949) – Сталинге арналған, соғыстан кейінгі Ресей далаларын абаттандыруды мақтайтын ән. Тәжірибелік туынды, Сталин сыйлығына ие болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1949 жылы Дмитрий Шостаковичтің "Орман жыры" (Песнь о лесах), Op. 81 ораториясы – Дмитрий Шостаковичтің 1949 жылғы жазда жазылған туындысы. Бұл оратория Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Ресей далаларын абаттандыруды (Табиғатты өзгертудің ұлы жоспары) тойлау мақсатымен жазылды. Композицияның негізгі мақсаты Иосиф Сталинге ұнауы болды және ораторияда оны "үлкен бағбан" деп мақтаған сөздер бар. Бірақ Сталиннің қайтысынан кейін осы сөздер көбінесе өнімдерден алынып тасталады. 1949 жылғы 15 қарашада Евгений Мравинский басқаратын Ленинград филармониясы ораторияны тұңғыш рет орындады. Үкімет туындыны жақсы қарсы алып, келесі жылы композиторға Сталин сыйлығын тағайындады.
1949 oratorio by Dmitri Shostakovich
The Song of the Forests (Песнь о лесах), Op. 81, is an oratorio by Dmitri Shostakovich composed in the summer of 1949. It was written to celebrate the forestation of the Russian steppes (Great Plan for the Transformation of Nature) following the end of World War II. The composition was essentially made to please Joseph Stalin and the oratorio is notorious for lines praising him as the "great gardener", although performances after Stalin's death have normally omitted them. Premiered by the Leningrad Philharmonic under Yevgeny Mravinsky on 15 November 1949, the work was well received by the government, earning the composer a Stalin Prize the following year.
Ждановтың жарлығының көлеңкесінде
Шостаковичтің көптеген басқа шығармаларымен, әсіресе бірнеше симфониясымен салыстырғанда, "Орман әнін" жазылған заманның контексін еске алмастан, оны қарапайым және түсінікті "ресми" туынды деп санау оңай. 1948 жылы Шостакович, көптеген басқа композиторлармен бірге, Жданов жарлығында формализм үшін тағы да сыналып, айыпталыпты. Партия осы секілді қарапайым және түсінікті туындыларды талап еткен. Шостаковичтің осы тұста "қауіпсіз" шығармалар жазғаны – жалғыз жағдай емес. Прокофьев "Бейбітшілік сақшысы" атты ораториясын, ал Мясковский 27-ші симфониясын жазды. Дегенмен, советтік композиторларға жасалған шабуылдардың себептері түсініксіз және болжамсыз болды, себебі музыкадағы социалистік реализм теориясы мен оны қалай қолдану керектігі жөніндегі түсінік нашар еді. Марина Фролова-Уокер осы жағдайды былай сипаттады:
Compared to most of Shostakovich's other output, especially several of his symphonies, it is all too easy to consider The Song of the Forests a simplistic and overtly accessible "official" piece without remembering the context of the time in which it was written. In 1948 Shostakovich, along with many other composers, was again denounced for formalism in the Zhdanov decree. Simplistic and overtly accessible compositions was exactly what the Party demanded. Shostakovich was not the only one writing "safe" pieces at this time. Prokofiev composed his oratorio On Guard for Peace and Myaskovsky wrote his 27th Symphony. Even so, Soviet attacks on composers were both arbitrary and unpredictable, due in no small part to vagueness surrounding the theory of socialist realism in music and how it should be applied. Marina Frolova Walker stated the situation this way:
Шостакович үшін 1936 жылғы оқиға қайталанды, бірақ бұл жолы ол жалғыз емес еді. Оның көптеген шығармаларына тыйым салынды, ол қоғам алдында өкінуге мәжбүр болды, ал оның отбасының жеңілдіктері алынып тасталды. Юрий Любимовтың айтуынша, ол сол кезде "түнде лифт алдында тұрып, тұтқындалуын күтіп отырған, сонда кемінде отбасысының мазасын алмау үшін". Келесі бірнеше жылда Шостакович шығармаларын үш түрге бөлді: жалдау ақысын төлеу үшін фильмдерге жазған музыка, ресми оңалтуға қол жеткізуге бағытталған ресми туындылар және "үстелге сақтауға" арналған маңызды туындылар. Соңғыларына 1-ші скрипкалық концерт және "Еврей халық поэзиясынан әндер" циклі кірді.
For Shostakovich the story of 1936 was repeated, only this time he was not alone. Most of his works were banned, he was forced to publicly repent, and his family had privileges withdrawn. Yuri Lyubimov says that at this time "he waited for his arrest at night out on the landing by the lift, so that at least his family wouldn't be disturbed". In the next few years Shostakovich divided his compositions into film music to pay the rent, official works aimed at securing official rehabilitation, and serious works "for the desk drawer". The latter included the Violin Concerto No. 1 and the song cycle From Jewish Folk Poetry.
Дамыған танымалдылығы
"Орман әні" Шостаковичтің ең жақсы туындыларының немесе ең танымалдарының бірі саналмаса да, ол тартымды музыкалық пастиш ретінде орындалуда және жазбаға түсірілуде. Чайковскийдің "Пик-Дам" операсынан алынған ұлдар хоры Глинкамен және тіпті Мусоргскиймен үйлеседі. Бұдан өзге, Малердің "Жер туралы ән" шығармасының тікелей ықпалы байқалады, әсіресе терең ойлы үшінші және төртінші бөлімдері. Шостакович екі шығарманың атауларындағы ұқсастық арқылы осы туралы меңзеп өтеді. "Орман әнінің" үгіт құндылығы, мүмкін, сыртқы болған, бірақ партия идеологтарын қанағаттандыру үшін осы жеткілікті болды.
While Song of the Forest has been considered neither the best nor the most popular of Shostakovich's oeuvre, it continues to be performed and recorded because it is an attractive musical pastiche. Reminiscences of the boys' chorus from Tchaikovsky's Pique Dame rub shoulders with Glinka and even Mussorgsky. There is additionally a direct influence of Mahler's Das Lied von der Erde, especially the introspective third and fourth movements. Shostakovich hints at this in the similarity of titles between the two compositions. The propaganda value of The Song of the Forests may have been purely superficial, but it was enough to satisfy Party ideologues.
Қызметкерлікке байланысты
Композитор бұл ораторийді ұятты туынды деп есептеді. Туындының премьерасына дейін Исаак Гликман Шостаковичке: "Сталиннің орнына, мысалы, Нидерланды королевасы болғанда жақсы болар еді – ол орманды қайта жаңғыртудың жақтасы. Композитор жауап берді: "Сол шынымен де керемет болар еді! Мен музыкаға жауапкермін, ал сөздерге қатысты..."
The composer considered this oratorio a shameful work. Before the work's premiere, Isaak Glikman told Shostakovich, "It would be so good if instead of Stalin you had, say, the queen of the Netherlands—she's a big fan of reforestation. The composer replied, 'That would be wonderful! I take responsibility for the music, but as for the words '"
Прокофьевке әсері
1949 жылы 26 қарашада Сергей Прокофьев және оның әйелі Мира Мәскеуде "Орман жырының" тұңғыш көрсетіліміне қатысты. Мираның сөзінше, Прокофьев "оратория шеберлікпен орындалған, аспаптамасы тамаша, бірақ мелодиялық материал жеткіліксіз" деген пікір білдірген. Оның сәттілігі Прокофьевтің "Бейбітшілік сақшысы" шығармасын жазуға деген құлшынысын қайта оятты; ол өзінің ораториясын жазу барысында "Орман жырын" үнемі қарап отырды.
On November 26, 1949, Sergei Prokofiev and his wife Mira attended the Moscow premiere of Song of the Forests. According to Mira, Prokofiev said "the oratorio was masterly, the instrumentation brilliant, but it was not rich in melodic material." Its success reignited Prokofiev's desire to compose On Guard for Peace; he regularly studied Song of the Forests during the composition of his own oratorio.