Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Тауарлар мен қызметтерді импорттау/экспорттау салығы
Goods and services import/export tax
Тариф – мемлекеттің немесе ұлтаралық одақтың тауарлардың импорты мен экспортына қарай салатын салығы. Импорттық баждар үкіметке кіріс көзі болумен қатар, сыртқы сауданы реттеудің бір түрі және отандық өнеркәсіпті ынталандыру немесе қорғау үшін шетелдік өнімдерге салық салу саясаты болып табылады. Қорғау тарифтері – импорттық квоталар, экспорттық квоталар және саудадағы басқа тарифтік емес кедергілермен бірге протекционизмнің ең көп қолданылатын құралдарының бірі. Тарифтер белгілі (импортталған тауар бірлігі үшін тұрақты сома немесе бағаның проценттік үлесі) немесе өзгермелі (мөлшері бағаға байланысты өзгеруі мүмкін) болуы мүмкін. Импортқа салық салу адамдардың оларды сатып алуға деген ынтасын төмендетіп, бағасын қымбаттатуға себеп болады. Оның орнына, олар жергілікті өнімдерді сатып алып, ел экономикасын дамытуы тиіс. Сондықтан тарифтер өндірісті дамытуға және импортты отандық өнімдермен алмастыруға ынталандырады. Тарифтер шетелдік бәсекелестіктің қысымын азайтуға және сауда тапшылығын төмендетуге бағытталған. Тарихи тұрғыдан, олар жаңадан құрылған өнеркәсіптерді қорғау және импортты алмастыру индустрияландыруға мүмкіндік беру құралы ретінде негізделген. Тарифтер сондай-ақ «демпинг», экспорттық субсидиялар немесе валюталық манипуляциялар салдарынан кейбір импортталған тауарлардың жасанды түрде төмен бағасын түзету үшін қолданылуы мүмкін. Экономистер арасында тарифтер экономикалық өсуге және экономикалық әл-ауқатқа теріс әсер етеді деген консенсус бар, ал еркін сауда және сауда кедергілерін азайту экономикалық өсуге оң әсер етеді. Сауданы либерализациялау кейде үлкен және теңсіз үлестірілген залал мен пайдаға әкелуі мүмкін, сондай-ақ, қысқа мерзімде импортпен бәсекелесетін салалардағы жұмысшылардың экономикалық жағдайына елеулі өзгерістер енгізуі мүмкін. Алайда, еркін сауда өндірушілер мен тұтынушылар үшін тауарлар мен қызметтердің құнын төмендетудің артықшылықтарын ұсынады.
A tariff is a tax imposed by the government of a country or by a supranational union on imports or exports of goods. Besides being a source of revenue for the government, import duties can also be a form of regulation of foreign trade and policy that taxes foreign products to encourage or safeguard domestic industry. Protective tariffs are among the most widely used instruments of protectionism, along with import quotas and export quotas and other non tariff barriers to trade. Tariffs can be fixed (a constant sum per unit of imported goods or a percentage of the price) or variable (the amount varies according to the price). Taxing imports means people are less likely to buy them as they become more expensive. The intention is that they buy local products instead, boosting their country's economy. Tariffs therefore provide an incentive to develop production and replace imports with domestic products. Tariffs are meant to reduce pressure from foreign competition and reduce the trade deficit. They have historically been justified as a means to protect infant industries and to allow import substitution industrialisation. Tariffs may also be used to rectify artificially low prices for certain imported goods, due to 'dumping', export subsidies or currency manipulation. There is near unanimous consensus among economists that tariffs have a negative effect on economic growth and economic welfare, while free trade and the reduction of trade barriers has a positive effect on economic growth. Although trade liberalisation can sometimes result in large and unequally distributed losses and gains, and can, in the short run, cause significant economic dislocation of workers in import competing sectors, free trade has advantages of lowering costs of goods and services for both producers and consumers.
Этимология
Ағылшын тіліндегі "tariff" терминінен шығады, ол өзінен шыққан. Бұл термин латын тілінде сөйлейтін әлемге түріктермен байланыс арқылы енгізілген және шығады. Бұл түрік термині تعرفه сөзінен алынған қарыз сөз. Парсы тіліндегі термин تعريفден шыққан, ол عرف сөзінің етістік атауы.
The English term tariff derives from the which is itself a descendant of the which derives from This term was introduced to the Latin speaking world through contact with the Turks and derives from the This Turkish term is a loanword of the تعرفه. The Persian term derives from تعريف which is the verbal noun of عرف.
Ежелгі Грекия
Афина қала-мемлекетінде Пирей порты афиналық үкімет үшін салық жинау үшін алымдар жүйесін енгізді. Астық – порт арқылы импортталатын маңызды тауар еді, ал Пирей Шығыс Жерорта теңізіндегі маңызды порттардың бірі болды. Пирей доктері арқылы нарыққа келетін тауарларға екі проценттік алым салынды. Б.з.д. 399 жылға дейінгі Пелопоннес соғысына қарамастан, Пирей порттық алымдардан 1800 салықтық түсімді тіркеді. Афина үкіметі сондай-ақ ақша беруге және астық тасымалына шектеулер қойды, олар тек Пирей порты арқылы ғана рұқсат етілді.
In the city state of Athens, the port of Piraeus enforced a system of levies to raise taxes for the Athenian government. Grain was a key commodity that was imported through the port, and Piraeus was one of the main ports in the east Mediterranean. A levy of two percent was placed on goods arriving in the market through the docks of Piraeus. Despite the Peloponnesian War preceding year 399 BC, Piraeus had documented a tax income of 1,800 in harbor dues. The Athenian government also placed restrictions on the lending of money and transport of grain to only be allowed through the port of Piraeus.
Ұлыбритания
XIV ғасырда Эдуард III (1312–1377) жергілікті жүн мата өндірісін дамыту үшін жүн матаның импортын тыйым салу сияқты араласу шараларын қабылдады. 1489 жылдан бастап Генрих VII шикі жүннің экспорттық бажысын арттыру сияқты қадамдар жасады. Тюдор монархтары, әсіресе Генрих VIII және Елизавета I, қорғанысшылық саясатты, субсидияларды, монополиялық құқықтарды беруді, үкіметтік индустриялық тыңшылықты және жүн өнеркәсібін дамыту үшін үкіметтік араласудың басқа да түрлерін пайдаланды, нәтижесінде Англия әлемдегі ең ірі жүн өндіруші елге айналды. Ұлы депрессияға жауап ретінде Ұлыбритания 1932 жылы еркін саудадан бас тартып, кең ауқымда тарифтерді қайта енгізді, АҚШ және Веймар Германиясы сияқты протекционистік елдерге өндірістік қуатын жоғалтқанын байқады. 1860 жылға дейінгі АҚШ саясаты «тек кіріс үшін» төмен тарифтерді қамтыды (егер баждар ұлттық үкіметті қаржыландыруды жалғастырған болса). 1807 жылғы эмбарго туралы заң сол жылы АҚШ Конгресінде британдық агрессияға жауап ретінде қабылданды. Бұл заң өзі тарифтік болмаса да, барлық өндіріс импортын тыйым салды, нәтижесінде АҚШ саудасы күрт төмендеді және елдің барлық аймақтары наразылық білдірді. Алайда, эмбарго жаңа, дамып келе жатқан АҚШ-тың ішкі салаларын, әсіресе тоқыма өнеркәсібін іске қосты және АҚШ-та өндірістік жүйенің басталуын белгіледі. 1828 жылы жоғары тарифті енгізуге тырысылды, бірақ Оңтүстік оны «Жағымсыз тариф» деп айыптады және Оңтүстік Каролинада көтеріліске себеп болды, одан кейін тариф төмендетілді. 1816 жылдан Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғанға дейін АҚШ өндірілетін тауарлардың импортына қатысты әлемдегі ең жоғары орташа тарифтік ставкаларының біріне ие болды. Поль Байрохтың айтуынша, осы кезеңде АҚШ «заманауи протекционизмнің отаны және бекінісі» болды.
In the 14th century, Edward III (1312–1377) took interventionist measures, such as banning the import of woollen cloth in an attempt to develop local woollen cloth manufacturing. Beginning in 1489, Henry VII took actions such as increasing export duties on raw wool. The Tudor monarchs, especially Henry VIII and Elizabeth I, used protectionism, subsidies, distribution of monopoly rights, government sponsored industrial espionage and other means of government intervention to develop the wool industry, leading to England became the largest wool producing nation in the world. In response to the Great Depression, Britain finally abandoned free trade in 1932 and reintroduced tariffs on a large scale, noticing that it had lost its production capacity to protectionist countries like the United States and Weimar Germany. The policy of the U. S. before 1860 was low tariffs "for revenue only" (since duties continued to fund the national government). The Embargo Act of 1807 was passed by the U. S. Congress in that year in response to British aggression. While not a tariff per se, the Act prohibited the import of all kinds of manufactured imports, resulting in a huge drop in US trade and protests from all regions of the country. However, the embargo also had the effect of launching new, emerging US domestic industries across the board, particularly the textile industry, and marked the beginning of the manufacturing system in the United States. An attempt at imposing a high tariff was attempted in 1828, but the South denounced it as a "Tariff of Abominations" and it almost caused a rebellion in South Carolina until it was lowered. Between 1816 and the end of the Second World War, the United States had one of the highest average tariff rates on manufactured imports in the world. According to Paul Bairoch, the United States was "the homeland and bastion of modern protectionism"during this period
Елдің даму кезеңіндегі көптеген американдық зиялылар мен саясаткерлер британдық классикалық экономистердің еркін сауда теориясы өз елдеріне сәйкес келмейтінін сезінді. Олар ел өндірістік өнеркәсіптерді дамытуы және осы мақсатта үкіметтік қорғау мен субсидияларды пайдалануы керек екенін, бұл бұрын Ұлыбритания жасағандай болды. XIX ғасырдың соңғы ширегіне дейін сол кездегі көптеген көрнекті американдық экономистер өнеркәсіптік қорғауды жақтады: Фридрих Листке әсер еткен Дэниел Реймонд, Мэтью Кэри және оның ұлы Генри, Линкольннің экономикалық кеңесшілерінің бірі. Бұл қозғалыстың зияткерлік жетекшісі – АҚШ-тың бірінші қазынашылық хатшысы Александр Гамильтон (1789–1795) болды. Осылайша, АҚШ өзінің өнеркәсібін қорғады, бұл Дэвид Рикардоның салыстырмалы артықшылықтар теориясына қарсы болды. Олар XIX ғасырдың басынан бастап XX ғасырдың ортасына дейін, яғни Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін протекционистік саясатты жүргізді. Қазіргі заманғы протекционистік теорияны білдіретін алғашқы мәтін саналатын «Өндіріс туралы есеп» еңбегінде Александр Гамильтон егер бір ел өз аумағында жаңа қызметті дамытуға ниеттенсе, оны уақытша қорғауға тура келетінін айтқан. Оның пікірінше, шетелдік өндірушілерге қарсы бұл қорғау импорттық баж салығы немесе сирек жағдайда импортты тыйым салу түрінде болуы мүмкін. Ол американдық өнеркәсіптік дамуға мүмкіндік беру және жаңадан пайда болған өндірістерді қорғауға көмектесу үшін кедендік кедергілерді, соның ішінде сол тарифтерден алынған сыйлықтарды (субсидияларды) қажет етті. Ол сондай-ақ шикізатқа салынатын салықтар жалпы алғанда төмен болуы керек деп есептеді. Гамильтон шетелдік бәсекелестікті бақылайтын ережелерден туындаған бастапқы «бағаның өсуіне» қарамастан, «отандық өндіріс кемелдікке жеткеннен кейін ол әрдайым арзанданады» деді. Конгресс барлық импортқа 5%-дық бірыңғай тарифті енгізген тарифтік актіні (1789 ж.) қабылдады. 1792 жылдан бастап 1812 жылғы Ұлыбританиямен соғыс аралығында тарифтердің орташа деңгейі 12,5% шамасында болды. 1812 жылы соғыс салдарынан мемлекеттік шығындардың өсуіне төтеп беру үшін барлық тарифтер екі есеге, орташа есеппен 25% -ға дейін көтерілді. Саясатта маңызды өзгеріс 1816 жылы болды, онда жаңа заң тарифтік деңгейді соғыс уақытындағы деңгейге жақын ұстауға енгізілді – әсіресе қорғалған мақта, жүн және темір тауарлары. Американың өнеркәсіптік мүдделері тарифті сақтап қалу үшін лобби жасады және оны 1816 жылы 35 пайызға дейін көтерді. Халық бұған келісті, 1820 жылы Американың орташа тарифтері 40 пайызға дейін өсті. XIX ғасырда сенатор Генри Клей сияқты мемлекеттік қайраткерлер Гамильтонның идеяларын «Американдық жүйе» деген атпен Виг партиясы аясында жалғастырды, ол өнеркәсіптерді қорғаудан және инфрақұрылымды дамытудан тұрды, бұл «еркін сауданың британдық жүйесіне» тікелей қарсы болды. 1860 жылға дейін олар төмен тарифтерді жақтаған демократтардан әрдайым жеңіліп отырды. 1846 жылдан 1861 жылға дейін американдық тарифтер төмендетілді, бірақ одан кейін бірқатар рецессиялар және 1857 жылғы паника болды, бұл президент Джеймс Бьюкененнің 1861 жылы қол қойған тарифтерге (Моррилл тарифтері) одан да жоғары талаптарға әкелді. Американдық Азамат соғысы (1861–1865) кезінде Оңтүстіктегі аграрлық мүдделер кез келген қорғауға қарсы болды, ал Солтүстіктегі өндіріс мүдделері оны сақтап қалуды қалады. Соғыс Солтүстіктің өнеркәсіптік штаттарының протекционистерінің Оңтүстіктің еркін саудагерлері үстінен жеңіске жеткенін белгіледі. Авраам Линкольн Виг партиясының Генри Клейі сияқты протекционист болды, ол инфрақұрылымды дамыту және қорғауға негізделген «Американдық жүйе» жақтады. 1847 жылы ол: «Бізге қорғаушы тариф беріңіз, сонда біз жер бетіндегі ең ұлы ұлтқа айналамыз» деді. Сайланғаннан кейін Линкольн өнеркәсіптік тарифтерді көтерді және соғыстан кейін тарифтер соғыс уақытындағы деңгейде немесе одан жоғары деңгейде қалды. Жоғары тарифтер – өндірістік өнеркәсіпті дамытуға және жоғары американдық жалақы ставкаларына қолдау көрсетуге бағытталған саясат болды. 1860 жылдардың басында Еуропа мен АҚШ мүлдем әртүрлі сауда саясатын ұстанды. 1860 жылдар АҚШ-та протекционизмнің өсу кезеңі болды, ал еуропалық еркін сауда кезеңі 1860 жылдан 1892 жылға дейін жалғасты. 1875 жылы өндірілетін тауарлардың импортына қатысты орташа тарифтік ставка АҚШ-та 40%-тан 50%-ға дейін, ал континенттік Еуропада еркін сауданың қақпа тасында 9%-тан 12%-ға дейін болды. 1896 жылы Республикалық партияның платформасы «американдық өнеркәсіптік тәуелсіздіктің қорғанышы және даму мен өркендеудің негізі ретінде қорғау саясатына адалдығымызды жаңартқандығымызды және оны күшейткендігімізді жариялады. Бұл нағыз американдық саясат шетелдік өнімдерге салық салады және отандық өнеркәсіпті ынталандырады. Ол кіріс жүгін шетелдік тауарларға жүктейді; ол американдық өндіруші үшін американдық нарықты қамтамасыз етеді. Ол американдық жұмысшы үшін американдық жалақы стандартын сақтайды». 1912 жылы демократтардың сайлауда жеңіске жеткеннен кейін 1913 жылы өндірілетін тауарларға қатысты орташа тариф 44%-дан 25%-ға дейін төмендетілді. Алайда, Бірінші дүниежүзілік соғыс бұл заңды тиімсіз етті және республикашылар 1921 жылы билікке оралғаннан кейін 1922 жылы жаңа «төтенше» тарифтік заңнама енгізілді. The Economist журналының Ирвиннің 2017 жылғы «Commerce үшін қақтығыс: АҚШ сауда саясатының тарихы» кітабына жасаған шолуында:
Many American intellectuals and politicians during the country's catching up period felt that the free trade theory advocated by British classical economists was not suited to their country. They argued that the country should develop manufacturing industries and use government protection and subsidies for this purpose, as Britain had done before them. Many of the great American economists of the time, until the last quarter of the 19th century, were strong advocates of industrial protection: Daniel Raymond who influenced Friedrich List, Mathew Carey and his son Henry, who was one of Lincoln's economic advisers. The intellectual leader of this movement was Alexander Hamilton, the first Secretary of the Treasury of the United States (1789 1795). Thus, it was against David Ricardo's theory of comparative advantage that the United States protected its industry. They pursued a protectionist policy from the beginning of the 19th century until the middle of the 20th century, after the Second World War. In Report on Manufactures, considered the first text to express modern protectionist theory, Alexander Hamilton argued that if a country wished to develop a new activity on its soil, it would have to temporarily protect it. According to him, this protection against foreign producers could take the form of import duties or, in rare cases, prohibition of imports. He called for customs barriers to allow American industrial development and to help protect infant industries, including bounties (subsidies) derived in part from those tariffs. He also believed that duties on raw materials should be generally low. Hamilton argued that despite an initial "increase of price" caused by regulations that control foreign competition, once a "domestic manufacture has attained to perfection it invariably becomes cheaper. The Congress passed a tariff act (1789), imposing a 5% flat rate tariff on all imports. Between 1792 and the war with Britain in 1812, the average tariff level remained around 12.5%. In 1812 all tariffs were doubled to an average of 25% in order to cope with the increase in public expenditure due to the war. A significant shift in policy occurred in 1816, when a new law was introduced to keep the tariff level close to the wartime level—especially protected were cotton, woolen, and iron goods. The American industrial interests that had blossomed because of the tariff lobbied to keep it, and had it raised to 35 percent in 1816. The public approved, and by 1820, America's average tariff was up to 40 percent. In the 19th century, statesmen such as Senator Henry Clay continued Hamilton's themes within the Whig Party under the name "American System which consisted of protecting industries and developing infrastructure in explicit opposition to the "British system" of free trade. Before 1860 they were always defeated by the low tariff Democrats. From 1846 to 1861, during which American tariffs were lowered but this was followed by a series of recessions and the 1857 panic, which eventually led to higher demands for tariffs than President James Buchanan, signed in 1861 (Morrill Tariff). During the American Civil War (1861 1865), agrarian interests in the South were opposed to any protection, while manufacturing interests in the North wanted to maintain it. The war marked the triumph of the protectionists of the industrial states of the North over the free traders of the South. Abraham Lincoln was a protectionist like Henry Clay of the Whig Party, who advocated the "American system" based on infrastructure development and protectionism. In 1847, he declared: "Give us a protective tariff, and we will have the greatest nation on earth". Once elected, Lincoln raised industrial tariffs and after the war, tariffs remained at or above wartime levels. High tariffs were a policy designed to encourage rapid industrialisation and protect the high American wage rates. In the early 1860s, Europe and the United States pursued completely different trade policies. The 1860s were a period of growing protectionism in the United States, while the European free trade phase lasted from 1860 to 1892. The tariff average rate on imports of manufactured goods was in 1875 from 40% to 50% in the United States against 9% to 12% in continental Europe at the height of free trade. In 1896, the Republican Party platform pledged to "renew and emphasize our allegiance to the policy of protection, as the bulwark of American industrial independence, and the foundation of development and prosperity. This true American policy taxes foreign products and encourages home industry. It puts the burden of revenue on foreign goods; it secures the American market for the American producer. It upholds the American standard of wages for the American workingman". In 1913, following the electoral victory of the Democrats in 1912, there was a significant reduction in the average tariff on manufactured goods from 44% to 25%. However, the First World War rendered this bill ineffective, and new "emergency" tariff legislation was introduced in 1922, after the Republicans returned to power in 1921. A review by the Economist of Irwin's 2017 book Clashing over Commerce: A History of US Trade Policy notes:
Милтон Фридман 1930 жылғы тарифтер Ұлы депрессияны тудырмады деген пікірде болды, керісінше ол Федералдық резервтің жеткілікті шаралар қабылдамағанын айыптады. Дуглас А. Ирвин: «Либералды және консервативті экономистердің көпшілігі Смут-Хоули келесі құлдырауға көп әсер етпеді деп санайды» деп жазды. Массачусетс технология институтының экономисі Питер Темин тариф – бұл девальвация сияқты кеңейтілген саясат, өйткені ол сұранысты шетелдік өндірушілерден отандық өндірушілерге ауыстырады. Ол экспорт 1929 жылы ЖҰӨ-нің 7 пайызын құрады, ал келесі екі жылда 1929 жылғы ЖҰӨ-нің 1,5 пайызына төмендеді және бұл төмендеу тарифтен туындаған отандық сұраныстың өсуімен өтелді деп атап өтті. Ол тарифтің жиынтық әсері шағын болды деген қорытындыға келді. Жак Сапир дағдарыстың...
Milton Friedman held the opinion that the tariffs of 1930 did not cause the Great Depression, instead he blamed the lack of sufficient action on the part of the Federal Reserve. Douglas A. Irwin wrote: "most economists, both liberal and conservative, doubt that Smoot–Hawley played much of a role in the subsequent contraction". Peter Temin, an economist at the Massachusetts Institute of Technology, explained that a tariff is an expansionary policy, like a devaluation as it diverts demand from foreign to home producers. He noted that exports were 7 percent of GNP in 1929, they fell by 1.5 percent of 1929 GNP in the next two years and the fall was offset by the increase in domestic demand from tariff. He concluded that contrary the popular argument, contractionary effect of the tariff was small. Jacques Sapir explains that the crisis has other causes than protectionism. He points out that "domestic production in major industrialized countries is declining faster than international trade is declining." If this decrease (in international trade) had been the cause of the depression that the countries have experienced, we would have seen the opposite". "Finally, the chronology of events does not correspond to the thesis of the free traders The bulk of the contraction of trade occurred between January 1930 and July 1932, that is, before the introduction of protectionist measures, even self sufficient, in some countries, with the exception of those applied in the United States in the summer of 1930, but with negative effects. very limited. He noted that "the credit crunch is one of the main causes of the trade crunch." "In fact, international liquidity is the cause of the trade contraction. This liquidity collapsed in 1930 ( 35.7%) and 1931 ( 26.7%). A study by the National Bureau of Economic Research highlights the predominant influence of currency instability (which led to the international liquidity crisis
Кедендік баж салығын есептеу
Кедендік баж құндылық бойынша салынатын тауарлар үшін "салық салынатын құны" анықталғанда есептеледі. Бұл көбінесе мәміле құны болып табылады, егер кеден қызметкері Гармонизацияланған жүйеге сәйкес салық салынатын құнды анықтамаса.
Customs duty is calculated on the determination of the 'assess able value' in case of those items for which the duty is levied ad valorem. This is often the transaction value unless a customs officer determines assess able value in accordance with the Harmonized System.
Гармонизацияланған номенклатура жүйесі
Кедендік баж салығын есептеу мақсатында тауарларға сәйкестендіру коды беріледі, ол "үйлесімді жүйе" коды деп аталады. Бұл кодты Брюссельде орналасқан Әлемдік кеден ұйымы әзірлеген. "Үйлесімді жүйе" коды төрттен он цифрға дейін болуы мүмкін. Мысалы, 17.03 – қантты алу немесе тазарту нәтижесінде алынған мелассаның HS коды. Дегенмен, 17.03 ішінде 17.03.90 саны "Меласса (қамыстан алынған мелассаны қоспағанда)" дегенді білдіреді.
For the purpose of assessment of customs duty, products are given an identification code that has come to be known as the Harmonized System code. This code was developed by the World Customs Organization based in Brussels. A 'Harmonized System' code may be from four to ten digits. For example, 17.03 is the HS code for molasses from the extraction or refining of sugar. However, within 17.03, the number 17.03.90 stands for "Molasses (Excluding Cane Molasses)".
Кедендік орган
Әр елдің ұлттық кеден органы елге тауар импорттау немесе елден экспорттау кезінде салықтарды жинауға жауапты.
The national customs authority in each country is responsible for collecting taxes on the import into or export of goods out of the country.
Құтылу
Кедендік баж салығын төлеуден жалтарту көбінесе екі жолмен орын алады. Бір жағдайда, саудагер тауардың құнын нақты құнынан кем көрсетіп, салынатын құны төмендеуіне себеп болады. Сол сияқты, саудагер тауардың санын немесе көлемін кем көрсету арқылы кедендік баж салығын төлеуден жалтартуы мүмкін. Сондай-ақ, саудагер тауарды дұрыс емес сипаттап, оны төмен кедендік баж салығына жататын тауарларға жатқызып, баж салығын төлеуден жалтартуы да мүмкін. Кедендік баж салығын төлеуден жалтарту кеден қызметкерлерінің қатысуымен немесе қатысусыз жүзеге асырылуы мүмкін.
Evasion of customs duties takes place mainly in two ways. In one, the trader under declares the value so that the assessable value is lower than actual. In a similar vein, a trader can evade customs duty by understatement of quantity or volume of the product of trade. A trader may also evade duty by misrepresenting traded goods, categorizing goods as items which attract lower customs duties. The evasion of customs duty may take place with or without the collaboration of customs officials.
Бажсыз тауарлар
Көптеген елдер саяхатшыларға елге тауарларды кедендік төлемсіз әкелуге рұқсат береді. Бұл тауарлар порттар мен әуежайларда немесе кейде бір ел ішінде әдеттегі үкіметтік салықтар төленбей сатып алынып, содан кейін басқа елге кедендік төлемсіз әкелінуі мүмкін. Кейбір елдер бір адамның елге әкеле алатын кедендік төлемсіз тауарлардың мөлшерін немесе құнын шектейтін "кедендік төлемсіз алу нормаларын" белгілейді. Бұл шектеулер көбінесе темекі, шарап, спирттік ішімдіктер, косметика, сыйлықтар мен естеліктерге қатысты.
Many countries allow a traveller to bring goods into the country duty free. These goods may be bought at ports and airports or sometimes within one country without attracting the usual government taxes and then brought into another country duty free. Some countries specify 'duty free allowances' which limit the number or value of duty free items that one person can bring into the country. These restrictions often apply to tobacco, wine, spirits, cosmetics, gifts and souvenirs.
Тарифтер мен баждарды кейінге қалдыру
Кейде өнімдер еркін экономикалық аймаққа (немесе "еркін порқа") импортталып, онда өңделеді, содан кейін тарифтер мен баж салығынан босатылып қайта экспортталады. 1999 жылғы қайта қарастырылған Киото конвенциясына сәйкес, "еркін аймақ" – келісім жасасқан тараптың аумағының бір бөлігі, онда әкелінген тауарлар, импорттық баждар мен салықтарға қатысты, көбінесе кедендік аумақтан тыс деп есептеледі.
Products may sometimes be imported into a free economic zone (or 'free port'), processed there, then re exported without being subject to tariffs or duties. According to the 1999 Revised Kyoto Convention, a "'free zone' means a part of the territory of a contracting party where any goods introduced are generally regarded, insofar as import duties and taxes are concerned, as being outside the customs territory".
Экономикалық талдау
Неоклассикалық экономикалық теоретиктер тарифтерді еркін нарықтың бұрмалаушылығы ретінде қарастырады. Типик талдаулар көрсеткендей, тарифтер тұтынушылардың есебінен отандық өндірушілерге және мемлекетке пайда әкеледі, ал импорттаушы елдегі тарифтің жалпы әлеуметтік салдары теріс болады, себебі ішкі кәсіпорындар сыртқы бәсекенің болмауынан тиімді өндіріс жүргізбейді. Осылайша, отандық тұтынушылардың бағасы тиімсіз өндірістен туындаған жоғары себептілі құнға байланысты өседі. Бұл жоғарыда айтылған түсіндірмемен сәйкес келеді, яғни отандық тұтынушыларға тиген залал отандық өндірушілер мен мемлекетке тиген пайдадан артық, өлі салмақ шығындарының мөлшеріне тең. Тарифтер тұтыну салығынан гөрі тиімсіз. 2021 жылғы зерттеуде 151 елде 1963-2014 жылдар аралығында "тарифтердің өсуі отандық өнім мен өнімділіктің тұрақты, экономикалық және статистикалық тұрғыдан маңызды төмендеуімен, сондай-ақ жұмыссыздық пен теңсіздіктің өсуімен, нақты айырбас бағамының жоғарылауымен және сауда балансындағы маңызсыз өзгерістермен байланысты" екені анықталды.
Neoclassical economic theorists tend to view tariffs as distortions to the free market. Typical analyses find that tariffs tend to benefit domestic producers and government at the expense of consumers, and that the net welfare effects of a tariff on the importing country are negative due to domestic firms not producing more efficiently since there is a lack of external competition. Therefore, domestic consumers are affected since the price is higher due to high costs caused due to inefficient production This is consistent with the explanation provided above, which is that losses to domestic consumers outweigh gains to domestic producers and government, by the amount of deadweight losses. Tariffs are more inefficient than consumption taxes. A 2021 study found that across 151 countries over the period 1963–2014, "tariff increases are associated with persistent, economically and statistically significant declines in domestic output and productivity, as well as higher unemployment and inequality, real exchange rate appreciation, and insignificant changes to the trade balance."
Оңтайлы тариф
Экономикалық тиімділік үшін еркін сауда көбінесе ең жақсы саясат болып табылады, алайда тариф салу кейде екінші жақсы нұсқа болуы мүмкін. Егер тарифті салу елдің әл-ауқатын барынша арттыру мақсатымен жасалса, онда ол оптималды тариф деп аталады. Бұл тариф сол елдің саудаға қанағаттандыру қисығы мен басқа елдің ұсыныс қисығының қиылысуы арқылы есептеледі. Мұндай жағдайда, екінші елдің әл-ауқаты да нашарлайды, сондықтан бұл саясат «көршіңді қиын жағдайға түсіру» саясатының бір түрі болып табылады. Егер екінші елдің ұсыныс қисығы бастапқы нүктеден өтетін түзу болса, онда бастапқы ел кішкентай ел ретінде қарастырылады, сондықтан кез келген тариф бастапқы елдің әл-ауқатын нашарлатады. Саяси шешім ретінде тариф салуға және теориялық оптималды тариф мөлшерлемесін қарастыруға болады. Дегенмен, оптималды тариф енгізу жиі шет елдердің де тарифтерін арттыруға алып келеді, бұл екі елдің де әл-ауқатын төмендетеді. Егер елдер бір-біріне тарифтер салса, олар келісім қисығынан тысқары нүктеге жетеді, яғни тарифтерді төмендету арқылы екі елдің де әл-ауқатын арттыруға болады.
For economic efficiency, free trade is often the best policy, however levying a tariff is sometimes second best. A tariff is called an optimal tariff if it is set to maximise the welfare of the country imposing the tariff. It is a tariff derived by the intersection between the trade indifference curve of that country and the offer curve of another country. In this case, the welfare of the other country grows worse simultaneously, thus the policy is a kind of beggar thy neighbor policy. If the offer curve of the other country is a line through the origin point, the original country is in the condition of a small country, so any tariff worsens the welfare of the original country. It is possible to levy a tariff as a political policy choice, and to consider a theoretical optimum tariff rate. However, imposing an optimal tariff will often lead to the foreign country increasing their tariffs as well, leading to a loss of welfare in both countries. When countries impose tariffs on each other, they will reach a position off the contract curve, meaning that both countries' welfare could be increased by reducing tariffs.
Саяси талдау
Тариф тәуелсіз мемлекет құру үшін саяси құрал ретінде пайдаланылды; мысалы, 1789 жылғы АҚШ Тариф Заңы, 4 шілдеде қол қойылған, газеттер оны "Екінші тәуелсіздік жарияланымы" деп атады, себебі ол егеменді және тәуелсіз АҚШ-тың саяси мақсатына жетудің экономикалық жолы ретінде қарастырылды. Тарифтердің саяси әсері саяси көзқарасқа байланысты бағаланады; мысалы, 2002 жылғы АҚШ-тың болатқа қойған тарифі үш жылға созылған түрлі импорттық болат өнімдеріне 30% тариф белгіледі және американдық болат өндірушілер бұл тарифті қолдады. Тарифтер сайлау алдындағы кезеңде саяси мәселе ретінде көтерілуі мүмкін. 1832 жылғы Нуллификация дағдарысы АҚШ Конгресінің жаңа тариф қабылдауынан туындады, сол жылғы федералды сайлауға бірнеше ай қалғанда; Оңтүстік Каролина штаты жаңа тарифке наразылық білдірді, нәтижесінде азаматтық соғысқа ұқсас жағдай туды. 2007 жылғы Австралия Федералды сайлауы алдында Австралияның Еңбек партиясы сайланған жағдайда Австралияның автомобиль тарифтерін қарап шығатынын мәлімдеді. Либералдық партия да осындай уәде берді, ал тәуелсіз кандидат Ник Ксенофон тариф негізіндегі заңнаманы "жедел түрде" енгізу ниетін жариялады. Халыққа ұнамайтын тарифтер әлеуметтік толқуларға себеп болғаны белгілі, мысалы, Аргентинадан ірі қара мал импортына салынған тарифтерге қарсы наразылықтарға байланысты Чилиде 1905 жылғы ет бүлігі болды.
The tariff has been used as a political tool to establish an independent nation; for example, the United States Tariff Act of 1789, signed specifically on July 4, was called the "Second Declaration of Independence" by newspapers because it was intended to be the economic means to achieve the political goal of a sovereign and independent United States. The political impact of tariffs is judged depending on the political perspective; for example, the 2002 United States steel tariff imposed a 30% tariff on a variety of imported steel products for a period of three years and American steel producers supported the tariff. Tariffs can emerge as a political issue prior to an election. The Nullification Crisis of 1832 arose from the passage of a new tariff by the United States Congress, a few months before that year's federal elections; the state of South Carolina was outraged by the new tariff, and civil war nearly resulted. In the leadup to the 2007 Australian Federal election, the Australian Labor Party announced it would undertake a review of Australian car tariffs if elected. The Liberal Party made a similar commitment, while independent candidate Nick Xenophon announced his intention to introduce tariff based legislation as "a matter of urgency". Unpopular tariffs are known to have ignited social unrest, for example the 1905 meat riots in Chile that developed in protest against tariffs applied to the cattle imports from Argentina.
Жас өнеркәсіпті қорғау
Америка Құрама Штаттарында 18-ғасырдың соңында Александр Гамильтон, Фридрих Лист өзінің 1841 жылғы «Das nationale System der politischen Oekonomie» кітабында және Джон Стюарт Милл осы тарифтер санатының пайдасына мынадай аргумент келтірді: егер бір ел өз аумағында жаңа экономикалық қызметті дамытуға ниеттенсе, оны уақытша қорғауы қажет. Олардың пікірінше, кейбір қызмет түрлерін кедендік кедергілермен қорғау заңды, оларға өсіп, жеткілікті көлемге жетуіне және өндіріс пен өнімділікті арттыру арқылы масштаб эффектісінен пайда алуына уақыт беру керек. Бұл оларға халықаралық бәсекеге төтеп беру үшін бәсекеге қабілетті болуға мүмкіндік береді. Шын мәнінде, компанияның өзінің тұрақты шығындарын өтеуі үшін белгілі бір өндіріс көлемін табысты болу үшін жеткізуі керек. Протекционизм болмаса, шетелдік өнімдер, өздерінің жеріндегі өндіріс көлеміне байланысты табысты болып, елімізге жергілікті өнімнен төмен бағамен, үлкен көлемде келеді. Осылайша, жаңадан құрылған елдің өнеркәсібі тез жойылады. Өнеркәсіп саласында қалыптасқан кәсіпорын тиімдірек, себебі ол жақсы бейімделген және өндірістік қуаты жоғары. Жаңа кәсіпорындар «оқу» немесе «жетілу» кезеңінің салдарынан бәсекеге қабілетсіздікке байланысты шығынға ұшырайды. Сондықтан, сыртқы бәсекеден қорғалған компаниялар өздерінің ішкі нарығында нығая алады. Нәтижесінде, олар еркіндікке ие болады және табыстылығы мен болашақ дамуына қатысты сенімділікке жетеді. Протекционизм кезеңі – ең аз дамыған елдерге халықаралық нарықта бәсекеге қабілетті болу үшін өнеркәсіптік өндіріс саласындағы жалпы және техникалық білімді игеруге мүмкіндік беретін оқу кезеңі болып табылады. Өнеркәсіпті қорғауды жақтаған экономистердің пікірінше, еркін сауда дамушы елдерді тек шикізат экспорттаушы және өндіріс тауарларын импорттаушы ғана етуі мүмкін. Салыстырмалы артықшылықтар теориясын қолдану оларды шикізат пен кен байлықтарын өндіруге мамандандыруға және өнеркәсіптік базаны құрудан алға тартады. Сондықтан, дамушы елдердің өнеркәсіптік дамуы үшін және шикізат өндірісіне тәуелділіктен құтылу үшін жаңадан құрылған өнеркәсіптерді қорғау (мысалы, импортталған өнімдерге тарифтер арқылы) маңызды. Экономист Ха Чжун Чанг қазіргі дамыған елдердің көпшілігі еркін сауда мен «laissez-faire» саясатына қарама-қайшы саясат арқылы дамыды деп санайды. Оның айтуынша, дамушы елдердің барлығы дерлік жаңадан құрылған өнеркәсіптерді қолдау және қорғау үшін араласушы сауда және өнеркәсіптік саясатты қолданды. Олар өздерінің отандық өнеркәсіптерін тарифтер, субсидиялар және басқа да шаралар арқылы ынталандырды. Оның пікірінше, Ұлыбритания мен АҚШ еркін сауданы қабылдап әлемдік экономикалық иерархияның жоғарғы сатысына көтерілген жоқ. Шын мәнінде, бұл екі ел протекционизм шараларын, соның ішінде тарифтерді ең көп пайдаланған елдердің қатарында болды. Шығыс Азия елдеріне келетін болсақ, ол бұл елдердегі жылдам өсудің ең ұзақ кезеңдері еркін сауданың ұзақ кезеңдерімен емес, керісінше, өнеркәсіпті қорғау және дамыту кезеңдерімен сәйкес келетінін атап өтті. Олардың экономикалық табысына араласушы сауда және өнеркәсіптік саясат маңызды рөл атқарды. Бұл саясат 18-ғасырда Ұлыбритания мен 19-ғасырда АҚШ қолданған саясатқа ұқсас болды. Оның пікірінше, дамушы елдерде жаңадан құрылған өнеркәсіптерді қорғау саясаты 1980-жылдардан бері еркін сауда саясатына қарағанда жақсы өсу көрсеткіштеріне әкелді. Бұл жағдайда мақсат – сыртқы бәсекелестікпен жойылу қаупі төнген қызметті сақтап қалу және жұмыс орындарын қорғау болды. Протекционизм ескірген компанияларға орта мерзімде бәсекеге қабілеттілігін қайта қалпына келтіруге мүмкіндік беруі керек, ал жойылуға жатқан қызметтерді қайта құруға және жұмыс орындарын сақтауға мүмкіндік береді.
Postulated in the United States by Alexander Hamilton at the end of the 18th century, by Friedrich List in his 1841 book Das nationale System der politischen Oekonomie and by John Stuart Mill, the argument made in favour of this category of tariffs was this: should a country wish to develop a new economic activity on its soil, it would have to temporarily protect it. In their view, it is legitimate to protect certain activities by customs barriers in order to give them time to grow, to reach a sufficient size and to benefit from economies of scale through increased production and productivity gains. This would allow them to become competitive in order to face international competition. Indeed, a company needs to reach a certain production volume to be profitable in order to compensate for its fixed costs. Without protectionism, foreign products which are already profitable because of the volume of production already carried out on their soil would arrive in the country in large quantities at a lower price than local production. The recipient country's nascent industry would quickly disappear. A firm already established in an industry is more efficient because it is more adapted and has greater production capacity. New firms therefore suffer losses due to a lack of competitiveness linked to their 'apprenticeship' or catch up period. By being protected from this external competition, firms can therefore establish themselves on their domestic market. As a result, they benefit from greater freedom of manoeuvre and greater certainty regarding their profitability and future development. The protectionist phase is therefore a learning period that would allow the least developed countries to acquire general and technical know how in the fields of industrial production in order to become competitive on international market. According to the economists in favour of protecting industries, free trade would condemn developing countries to being nothing more than exporters of raw materials and importers of manufactured goods. The application of the theory of comparative advantage would lead them to specialise in the production of raw materials and extractive products and prevent them from acquiring an industrial base. Protection of infant industries (e. g., through tariffs on imported products) would therefore be essential for developing countries to industrialise and escape their dependence on the production of raw materials. Economist Ha Joon Chang argues that most of today's developed countries have developed through policies that are the opposite of free trade and laissez faire. According to him, when they were developing countries themselves, almost all of them actively used interventionist trade and industrial policies to promote and protect infant industries. Instead, they would have encouraged their domestic industries through tariffs, subsidies and other measures. In his view, Britain and the United States have not reached the top of the global economic hierarchy by adopting free trade. In fact, these two countries would have been among the greatest users of protectionist measures, including tariffs. As for the East Asian countries, he points out that the longest periods of rapid growth in these countries do not coincide with extended phases of free trade, but rather with phases of industrial protection and promotion. Interventionist trade and industrial policies would have played a crucial role in their economic success. These policies would have been similar to those used by Britain in the 18th century and the United States in the 19th century. He considers that infant industry protection policy has generated much better growth performance in the developing world than free trade policies since the 1980s. In this case, the aim was to save an activity threatened with extinction by external competition and to safeguard jobs. Protectionism must enable ageing companies to regain their competitiveness in the medium term and, for activities that are due to disappear, it allows the conversion of these activities and jobs.
Еркін сауда және кедейлік
Сахарадан оңтүстікке қарай орналасқан Африка елдерінің жан басына шаққандағы табысы 2003 жылы 40 жыл бұрынғыға қарағанда төмен болды. 1960 жылдан 1980 жылға дейін жан басына шаққандағы табыс 37%-ға өсіп, 1980 жылдан 2000 жылға дейін 9%-ға төмендеді. Африканың өндірістік секторының ЖІӨ-дегі үлесі 1980 жылғы 12%-дан 2013 жылы 11%-ға дейін азайды. 1970 жылдары Африка әлемдік өндірістік өнімнің 3%-дан астамын құрады, ал қазір ол 1,5% құрайды. The Guardian (Ұлыбритания) басылымындағы мақаласында Ха Чжун Чанг бұл төмендеулердің еркін сауда саясатының салдары екенін айтады, ал кейбір африкалық елдердің, мысалы Эфиопия мен Руанданың табысқа жетуіне еркін саудадан бас тартып, "дамушы мемлекет үлгісін" қабылдауы себеп болғанын мәлімдейді. Осылайша, 1990 жылдары Қытай мен Үндістанның жан басына шаққандағы ЖІӨ бірдей болғанмен, Қытай әлдеқайда меркантилистік саясатты ұстанды және қазіргі таңда Үндістаннан үш есе жоғары ЖІӨ-ге ие. Шындығында, Қытайдың халықаралық сауда аренасындағы өркендеуінің маңызды бөлігі халықаралық бәсекелестіктің күшті болуынан емес, дамыған елдердің компанияларының өндірісін көшіруінен туындады. Дани Родрик атап көрсеткендей, жаһандану ережелерін жүйелі түрде бұзған елдер ең жоғары өсімді көрсетті. Кейбір елдердің "демпинг" саясаты дамушы елдерге де елеулі әсер етті. Еркін сауданың салдарына қатысты жүргізілген зерттеулер ДСҰ ережелерінің дамушы елдерге әкелген пайданың өте шала екенін көрсетті. Бұл осы елдердің пайдасын 2003 жылғы LINKAGE үлгісіндегі болжамнан 2005 жылғы GTAP үлгісіне дейін төмендетті. 2005 жылғы LINKAGE нұсқасы да пайданы 90 миллиард долларға дейін азайтты.
Sub Saharan African countries have a lower income per capita in 2003 than 40 years earlier. Per capita income increased by 37% between 1960 and 1980 and fell by 9% between 1980 and 2000. Africa's manufacturing sector's share of GDP decreased from 12% in 1980 to 11% in 2013. In the 1970s, Africa accounted for more than 3% of world manufacturing output, and now accounts for 1.5%. In an Op ed article for The Guardian (UK), Ha Joon Chang argues that these downturns are the result of free trade policies, and elsewhere attributes successes in some African countries such as Ethiopia and Rwanda to their abandonment of free trade and adoption of a "developmental state model". Thus, whereas in the 1990s, China and India had the same GDP per capita, China followed a much more mercantilist policy and now has a GDP per capita three times higher than India's. Indeed, a significant part of China's rise on the international trade scene does not come from the supposed benefits of international competition but from the relocations practiced by companies from developed countries. Dani Rodrik points out that it is the countries that have systematically violated the rules of globalisation that have experienced the strongest growth. The 'dumping' policies of some countries have also largely affected developing countries. Studies on the effects of free trade show that the gains induced by WTO rules for developing countries are very small. This has reduced the gain for these countries from an estimated in the 2003 LINKAGE model to in the 2005 GTAP model. The 2005 LINKAGE version also reduced gains to 90 billion.
Ұлы депрессияның бұрылыс нүктесі
Кейнс мансабының басында Альфред Маршаллға жақын, еркін сауданың артықшылықтарына берік сенген экономист болды. 1929 жылғы дағдарыстан бастап, британдық биліктің фунт стерлингтің алтын паритетін сақтауға және номиналды жалақылардың қатаңдығына берілгендігін байқап, ол біртіндеп протекционистік шараларды қолдауға көшті. 1929 жылдың 5 қарашасында Макмиллан комитетінде британ экономикасын дағдарыстан шығару жолдары талқыланғанда, Кейнс импортқа тарифтер енгізудің сауда балансын жақсартуға көмектесетінін айтты. Комитет баяндамасының «импортты бақылау және экспортты қолдау» деген бөлімінде толық жұмыспен қамтылмаған экономикада тарифтерді енгізу өндіріс пен жұмыспен қамтуды жақсартуға мүмкіндік беретіні атап көрсетілген. Осылайша, сауда дефицитінің азаюы елдің өсуіне оң әсер етеді. 1930 жылы Экономикалық кеңесшілер кеңесіне жолдаған хатында ол өндіріс тауарларының жағдайындағы маманданудан күтілетін пайданың шамасына күмән келтірді. Макмиллан комитетінің жұмысына қатысқанда, ол енді «ұлттық маманданудың жоғары деңгейіне сенбейтінін» және «қазіргі уақытта өмір сүре алмайтын кез келген саладан бас тартпайтынын» мойындады. Сонымен қатар, ол салыстырмалы артықшылықтар теориясының тұрақтылығын сынады, оның пікірінше, бұл теория салыстырмалы артықшылықтарды толығымен бекітіп, ұлттық ресурстардың ысырап болуына әкеледі. «Ұлттық дербестік» еңбегінде ол былай деді: Осылайша, ол енді салыстырмалы артықшылықтар теориясына (еркін сауданың негізі) сенбейді, бұл теория сауда дефицитінің маңызды еместігін, өйткені сауда барлық тараптарға пайдалы екенін айтады. Бұл оның халықаралық сауданы либерализациялауды (еркін сауданы) Бреттон-Вудс келісіміндегі ұсыныстарында сауда теңгерімсіздіктерін жоюға бағытталған реттеу жүйесімен алмастыру ниетін түсіндіреді. Сауданы либерализациялау кейде үлкен және тең емес үлестірілген зиян мен пайдаға әкелуі мүмкін, ал қысқа мерзімде импортпен бәсекелесетін салалардағы жұмысшылардың экономикалық жағдайына елеулі өзгерістер енгізуі мүмкін. Блокада |Дегенмен, еркін сауданың көптеген артықшылықтарын түсінген жалпы жұртшылық мұндай саясатты қабылдауға күдікпен қарайды. Күдіктің бір бөлігі сауданың тарату әсеріне байланысты. Жұмысшылар саудадан пайда көретіні сезілмейді. Сауданың пайдасы жұмысшыларға емес, бизнеске және байларға, АҚШ-тағыларға емес, шетелдегілерге тиесілі дегенге қатысты мызғыма дәлелдер бар. Тарифтермен қорғалған салалар ішкі нарықтағы үлесін кеңейтеді, бірақ бұл олардың тиімділік пен үнемділікке ұмтылуын азайтады. Бұл шығын осы салалардың өнімдерін сатып алатын (отандық) тұтынушылардың жүгіне түседі.
At the beginning of his career, Keynes was an economist close to Alfred Marshall, deeply convinced of the benefits of free trade. From the crisis of 1929 onwards, noting the commitment of the British authorities to defend the gold parity of the pound sterling and the rigidity of nominal wages, he gradually adhered to protectionist measures. On 5 November 1929, when heard by the Macmillan Committee to bring the British economy out of the crisis, Keynes indicated that the introduction of tariffs on imports would help to rebalance the trade balance. The committee's report states in a section entitled "import control and export aid", that in an economy where there is not full employment, the introduction of tariffs can improve production and employment. Thus, the reduction of the trade deficit favours the country's growth. As early as 1930, in a note to the Economic Advisory Council, he doubted the intensity of the gain from specialisation in the case of manufactured goods. While participating in the MacMillan Committee, he admitted that he no longer "believed in a very high degree of national specialisation" and refused to "abandon any industry which is unable, for the moment, to survive". He also criticised the static dimension of the theory of comparative advantage, which, in his view, by fixing comparative advantages definitively, led in practice to a waste of national resources. He notes in National Self Sufficiency: Thus he no longer believes in the theory of comparative advantage (on which free trade is based) which states that the trade deficit does not matter, since trade is mutually beneficial. This also explains his desire to replace the liberalisation of international trade (Free Trade) with a regulatory system aimed at eliminating trade imbalances in his proposals for the Bretton Woods Agreement. Trade liberalisation can sometimes result in large and unequally distributed losses and gains, and can, in the short run, cause significant economic dislocation of workers in import competing sectors. blockquote |Despite an intuitive understanding of many of the benefits of free trade, the general public has strong reservations about embracing such a policy. One set of reservations concerns distributional effects of trade. Workers are not seen as benefiting from trade. Strong evidence exists indicating a perception that the benefits of trade flow to businesses and the wealthy, rather than to workers, and to those abroad rather than to those in the United States. Industries protected by tariffs expand their domestic market share but an additional effect is that their need to be efficient and cost effective is reduced. This cost is imposed on (domestic) purchasers of the products of those industries,
Үндістан
2017 жылдан бастап, «Үндістанда жасалған» бағдарламасын ілгерілету мақсатында, отандық өндіріс индустриясын дамыту және қорғау, сондай-ақ ағымдағы шоттың дефицитімен күресу үшін Үндістан бірнеше электрондық өнімдерге және «керексіз тауарларға» тарифтер енгізді. Бұл Қытай және Оңтүстік Корея сияқты елдерден импортталатын тауарларға қатысты. Мысалы, Үндістанның ұлттық күн энергетикасы бағдарламасы отандық өндірушілерді қолдайды, Үндістанда жасалған күн жасушаларын пайдалануды міндеттейді.
From 2017, as part of the promotion of its "Make in India" programme to stimulate and protect domestic manufacturing industry and to combat current account deficits, India has introduced tariffs on several electronic products and "non essential items". This concerns items imported from countries such as China and South Korea. For example, India's national solar energy programme favours domestic producers by requiring the use of Indian made solar cells.
Армения
Батыс Азияда орналасқан Армения 1992 жылы Кеңес Одағының тарауынан кейін кеден қызметін құрды. Армения 2015 жылы ЕАЭО-ға мүше болғаннан кейін, Еуразиялық кеден одағына қол жеткізіп, мүше елдермен бағасыз сауда жасауға және кеден одағынан тыс елдерден импортталатын тауарларға тарифтердің артуына мүмкіндік алды. Арменияда қазіргі уақытта экспорттық салықтар жоқ. Сонымен қатар, мемлекеттік импортқа немесе басқа халықаралық көмек ретінде импортталатын тауарларға уақытша импорттық баж салығы мен несиелер есептелмейді. 2015 жылы Ресейдің бастамасымен Еуразиялық экономикалық одаққа қосылған Армения импортталатын тауарларға 0-10 пайыздық тарифтерді қолданды. Бұл көрсеткіш жылдар өте келе өсті, 2009 жылы ол шамамен үш пайызды құрады. Одан ары, тарифтер ауыл шаруашылығы емес, ауыл шаруашылығы өнімдеріне қарағанда айтарлықтай жоғары болды. Армения ЕАЭО-ға қосылу шарты ретінде ЕАЭО-ның бірыңғай тарифтік тізімін қабылдауға міндеттелді. 2022 жылға дейін Арменияға ЕАЭО-ға жатпайтын тариф ставкаларына рұқсат берілді, №113 шешімге сәйкес. Тізімге ірі қара, шошқа, құс еті және сүт өнімдері, тұқымдық картоп пен бұршақ, зәйтүн, жаңа және кептірілген жемістер, кейбір шай түрлері, дәнді дақылдар, әсіресе бидай мен күріш, крахмал, өсімдік майы, маргарин, кейбір дайын тағамдар, мысалы, балалар тағамы, үй жануарларына арналған тағамдар, темекі, глицерин және желатин кіреді. ЕАЭО-ға мүшелік Арменияны ЕАЭО стандарттарына, ережелеріне және тәжірибесіне, сондай-ақ Ресей стандарттарына сәйкес стандарттау, санитарлық және фитосанитарлық талаптарды қатаң сақтауға мәжбүр етеді. ЕАЭО-ға мүше болу аясында Армения сыртқы сауда режимінің көптеген аспектілеріне бақылауды жойтуға мәжбүр болды. Тарифтер де өсті, бұл бірнеше отандық өнеркәсіптерге қорғауды қамтамасыз етті. Армения ЕАЭО стандарттары мен ережелерін сақтау міндеттемесін күшейтуде, өйткені қосылудан кейінгі кезеңдер аяқталуға жақын. ЕАЭО аумағында айналысқа түсетін барлық армян тауарлары тиісті кезеңдер аяқталғаннан кейін ЕАЭО талаптарына сәйкес болуы керек. Армения Республикасы 2003 жылы Дүниежүзілік сауда ұйымына (ДСҰ) қосылды, бұл ұйымнан ең жақсы ұлттық режим (МЖҰ) артықшылықтарын алуға мүмкіндік берді. Қазіргі уақытта Арменияда қолданылатын 2,7% тариф ставкалары барлық жүйеде ең төменгі көрсеткіш болып табылады. Ел сонымен қатар Дүниежүзілік кеден ұйымының (ДКҰ) мүшесі болып табылады, бұл тарифтік жіктемелердің үйлесімді жүйесін қамтамасыз етеді.
Armenia, a country located in Western Asia, established its custom service in 1992 after the dissolution of the Soviet Union. When Armenia became a member of the EAEU, it was given access to the Eurasian Customs Union in 2015; this resulted in mostly tariff free trade with other members and an increased number of import tariffs from outside of the customs union. Armenia does not currently have export taxes. In addition, it does not declare temporary imports duties and credit on government imports or pursuant to other international assistance imports. Upon joining Eurasian Economic Union in 2015, led by Russians, Armenia applied tariffs on its imports at a rate 0 10 percent. This rate has increased over the years, since in 2009 it was around three percent. Moreover, the tariffs increased significantly on agricultural products rather than on non agricultural products. Armenia has committed to ultimately adopting the EAEU's uniform tariff schedule as part of its EAEU admission. Until 2022, Armenia was authorised to apply non EAEU tariff rates, according to Decision No. 113. Some beef, pork, poultry, and dairy products; seed potatoes and peas; olives; fresh and dried fruits; some tea items; cereals, especially wheat and rice; starches, vegetable oils, margarine; some prepared food items, such as infant food; pet food; tobacco; glycerol; and gelatin are included in the list. Membership in the EAEU is forcing Armenia to apply stricter standardisation, sanitary, and phytosanitary requirements in line with EAEU—and, by extension, Russian—standards, regulations, and practices. Armenia has had to surrender control over many aspects of its foreign trade regime in the context of EAEU membership. Tariffs have also increased, granting protection to several domestic industries. Armenia is increasingly beholden to comply with EAEU standards and regulations as post accession transition periods have, or will soon, end. All Armenian goods circulating in the territory of the EAEU must meet EAEU requirements following the end of relevant transition periods. The Republic of Armenia became a WTO member in 2003, which resulted in the Most Favored Country (MFC) benefits from the organisation. Currently, the tariffs of 2.7% implemented in Armenia are the lowest in the entire framework. The country is also a member of the World Customs Organization (WCO), resulting in a harmonised system for tariff classification.