Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1978 жылғы АҚШ заңы, Федералды резервтік жүйенің белгілі бір функцияларды орындауын талап етеді.
1978 United States law requiring the Federal Reserve to perform certain functions
Толық жұмыспен қамту және теңгерімді өсу туралы заң (бейресми түрде Хамфри-Хокинс толық жұмыспен қамту заңы деп аталады) – АҚШ үкіметінің қабылдаған заң актісі.
The Full Employment and Balanced Growth Act (known informally as the Humphrey–Hawkins Full Employment Act) is an act of legislation by the United States government.
Импульс және стратегия
Жұмыссыздық пен инфляция деңгейі 1970-ші жылдардың басында өсе бастады, бұл экономикалық төмендеуден қорқуды қайта жақтандырды. Бұрын елдің экономикалық саясаты 1946 жылғы Жұмыспен қамту туралы заңмен белгіленген болатын, ол федералды үкіметті жеке кәсіпкерлікпен ынтымақтастық арқылы «максималды жұмыспен қамту, өндіріс және сатып алу мүмкіндігін» іске асыруға шақырған. Кейбір өкілдер бұл заңның бұлыңғыр тұжырымдамасына наразы болып, елдің экономикалық саясатын күшейтіп, нақтылайтын түзетулер енгізуді ұсынды. Заңның жақтастары кейнсиандық экономиканың бір түрін қабылдады, экономикалық сұранысты арттыру және толық жұмыспен қамтуды қамтамасыз ету үшін мемлекеттік араласуды қолдады. Картер әкімшілігінің экономистері, әсіресе Экономикалық кеңесшілер кеңесі, заң жобасында инфляция мақсатын қоюға ұсыныс жасады. Экономистер жұмыссыздық пен инфляция арасындағы өзара байланысқа сілтеме жасап, Филипс қисығын келтірді. Кейнс теориясына сәйкес, Заң Ұлы депрессия кезінде қолданылған тәрізді, жұмыссыздықты азайту үшін мемлекеттік жұмыс орындарын құру шараларын қарастырады. Заң сондай-ақ үкіметті дұрыс ақша-кредит саясатын дамытуға, инфляцияны төмендетуге және айналымдағы валютаның көлемін және айналымға түсіру жылдамдығын басқару арқылы толық жұмыспен қамтуға ұмтылуға шақырады. Жалпы алғанда, Заң Федералды резерв және Президент басқаратын экономикалық саясат процесінде Конгрестің рөлін ресмилеу және кеңейтуді көздеді.
Unemployment and inflation levels began to rise in the early 1970s, reviving fears of an economic recession. In the past, the country's economic policy had been defined by the Employment Act of 1946, which encouraged the federal government to pursue "maximum employment, production, and purchasing power" by cooperation with private enterprise. Some Representatives, dissatisfied with the vague wording of this act, sought to create an amendment that would strengthen and clarify the country's economic policy. The Act's sponsors embraced a form of Keynesian economics, advocating public intervention to increase economic demand and to secure full employment. Economists in the Carter administration, in particular the Council of Economic Advisers, pushed for an inflation target in the bill. The economists made references to the Phillips curve, arguing that there was a trade off between unemployment and inflation. Consistent with Keynesian theory, the Act provides for measures to create public jobs to reduce unemployment, as applied during the Great Depression. The Act also encouraged the government to develop a sound monetary policy, to minimize inflation, and to push toward full employment by managing the amount and liquidity of currency in circulation. Overall, the Act sought to formalize and expand Congress's role in the economic policy process, as governed by the Federal Reserve and the President.
Шолу
1970 жылдары жұмыссыздық деңгейінің өсуіне жауап ретінде, өкіл Август Хокинс және сенатор Хьюберт Хамфри толық жұмыспен қамту және теңгерімді өсу туралы заң жобасын жасады. Ол президент Джимми Картер қол қойып, 1978 жылдың 27 қазанында заң күшіне енді және 15 USC § 3101 ретінде тіркелді. Заң елге төрт маңызды мақсатқа жетуге ұмтылу керектігін нақты көрсетеді: толық жұмыспен қамту, өндірістің өсуі, бағалардың тұрақтылығы, сондай-ақ сауда және бюджет теңгерімі. Федералды үкімет үшін талаптар мен мақсаттарды нақты белгілеп, бұл заң алдыңғы заңнан айтарлықтай күшті (бірақ кейбір пікірлер бойынша, 1946 жылғы заң жұмыспен қамтуға бағытталған, ал Хокинс-Хамфри заңы төрт өзара бәсекелесетін және ықтимал сәйкес келмейтін мақсатты атап көрсету арқылы толық жұмыспен қамтуды басты ұлттық экономикалық мақсат ретінде баса назар аударды). Заң қысқаша мыналарды қамтиды:
In response to rising unemployment levels in the 1970s, Representative Augustus Hawkins and Senator Hubert Humphrey created the Full Employment and Balanced Growth Act. It was signed into law by President Jimmy Carter on October 27, 1978, and codified as 15 USC § 3101. The Act explicitly instructs the nation to strive toward four ultimate goals: full employment, growth in production, price stability, and balance of trade and budget. By explicitly setting requirements and goals for the federal government to attain, the Act is markedly stronger than its predecessor (an alternate view is that the 1946 Act concentrated on employment, and Humphrey–Hawkins, by specifying four competing and possibly inconsistent goals, de emphasized full employment as the sole primary national economic goal). In brief, the Act:
Федералды үкімет төрт мақсатқа жету үшін негізінен жеке кәсіпкерлікке сүйенеді. Үкіметке бюджетті теңгерілеу үшін қажетті шараларды қабылдау тапсырылады. Үкіметке сауда теңгерімін орнату, яғни сауда артықшылығы мен тапшылығын болдырмау тапсырылады. Федералды резервтің басқарушы кеңесіне ұзақ мерзімді өсімді қамтамасыз ететін, инфляцияны азайтатын және баға тұрақтылығын қолдайтын ақша-кредит саясатын белгілеу міндеті жүктеледі. Федералды резервтің басқарушы кеңесі жылына екі рет Конгреске ақша-кредит саясаты туралы есеп беруге міндетті. Президентке Президенттің экономикалық есебінде келесі қаржы жылына экономика үшін сандық мақсаттарды қою және осы мақсаттарға жету үшін қажетті шараларды ұсыну талап етіледі. Федералды резерв төрағасы ақша-кредит саясатын Президенттің экономикалық саясатымен байланыстыруға міндетті. Заң президентке жетуге тиіс нақты сандық мақсаттарды белгілейді. 1983 жылға қарай 20 және одан жоғары жастағы адамдар арасындағы жұмыссыздық деңгейі 3%-дан аспауы керек, ал 16 және одан жоғары жастағы адамдар арасындағы жұмыссыздық деңгейі 4%-дан аспауы керек, инфляция деңгейі 4%-дан аспауы керек. 1988 жылға қарай инфляция деңгейі 0%-ға дейін төмендеуі керек. Заң Конгреске осы мақсаттарды уақыт өте келе қайта қарауға мүмкіндік береді. (2017 жылғы мәліметтерге сәйкес, Федералды резервтің инфляция мақсаты 0% емес, 2% болғанын атап өткен жөн. 0% инфляция идеалды емес және экономикаға зиян келтіруі мүмкін дефляцияға әкелуі мүмкін.) Егер жеке кәсіпкерлік осы мақсаттарға жетпейтін болса, заңның бастапқы нұсқасы (бірақ соңғы редакциясында емес) федералды үкіметке «мемлекеттік жұмыс орындары қоры» құруға рұқсат берді, бірақ бұл үшін «қорды» құру туралы заң ратификациялануы керек болды. Бұл жұмыс орындары жеке сектормен бәсекелестікті азайту үшін біліктілік және жалақы жағынан төменгі деңгейде болуы керек еді. Заңда осы Заң бойынша құрылған кез келген бағдарламада жыныс, дін, нәсіл, жас және ұлттық тегіне қарамастан кемсітушілікке тыйым салынады.
Explicitly states that the federal government will rely primarily on private enterprise to achieve the four goals. Instructs the government to take reasonable means to balance the budget. Instructs the government to establish a balance of trade, i. e., to avoid trade surpluses or deficits. Mandates the Board of Governors of the Federal Reserve to establish a monetary policy that maintains long run growth, minimizes inflation, and promotes price stability. Instructs the Board of Governors of the Federal Reserve to transmit a Monetary Policy Report to the Congress twice a year outlining its monetary policy. Requires the President to set numerical goals for the economy of the next fiscal year in the Economic Report of the President and to suggest policies that will achieve these goals. Requires the Chairman of the Federal Reserve to connect the monetary policy with the Presidential economic policy. The Act set specific numerical goals for the President to attain. By 1983, unemployment rates should be not more than 3% for persons aged 20 or over and not more than 4% for persons aged 16 or over, and inflation rates should not be over 4%. By 1988, inflation rates should be 0%. The Act allows Congress to revise these goals over time. (It is worth noting that as of 2017 the Federal Reserve has had a target inflation rate of 2%, not 0%. 0% inflation is not considered ideal and can lead to deflation which can hurt the economy.) If private enterprise appeared not to be meeting these goals, the Act in its original form, though not in its ultimate iteration, expressly allowed the federal government to create a "reservoir of public employment," provided of course that the legislation to establish the "reservoir" managed to become ratified. These jobs would have been required to be in the lower ranges of skill and pay to minimize competition with the private sector. The Act directly prohibits discrimination on account of sex, religion, race, age, and national origin in any program created under the Act.
Түзетулер
Заңның мәтіні екі рет түзетулермен толықтырылды, олар тікелей немесе аралық байланысы жоқ заңнамаларға қоса тіркелді. 1979 жылғы 10 мамыр: H. R. 2283 қосымшасына қосылған 96-10 мемлекеттік заңы, сандық мақсаттар есептелген кезде федералдық шығындарды жалпы ұлттық өнімнің үлесі ретінде ескеру үшін Заңға өзгерістер енгізді. 1990 жылғы 5 қараша: Ластануды алдын алу туралы заңға қоса берілген 101-508 мемлекеттік заңы, Президентке экономикалық есепті жылдық бюджет ұсынылғаннан кейін 10 күннің орнына, Конгресс сессиясы басталғаннан кейін 20 күн ішінде тапсыруды талап етті.
The language of the Act was amended twice by riders, attached to unrelated or distantly related legislation. May 10, 1979: Public Law 96 10, attached to H. R. 2283, amended the Act to include federal outlays as a proportion of the gross national product when numerical goals are calculated. November 5, 1990: Public Law 101 508, attached to the Pollution Prevention Act, required the Economic Report to the President to be submitted within 20 days after the start of the session of Congress instead of 10 days after the submission of the annual budget.