Кіріспе
АҚШ-тағы негізгі федералды заңнама 1863 және 1864 жылдарғы Ұлттық банктік актілер – АҚШ-тың ұлттық банктер жүйесін құрған екі федералдық заң. Олар АҚШ Ұлттық банктік жүйесін жасады, банктердің АҚШ қазынашылық құнды қағаздарындағы қорларымен қамтамасыз етілген ұлттық валютаның дамуына ықпал етті, сондай-ақ АҚШ Қаржы министрлігі құрамындағы Валюта бақылаушысы кеңсесін және ұлттық бекітілген банктер жүйесін құрды. Бұл актілер қазіргі ұлттық банктік жүйені қалыптастырды және бірыңғай АҚШ банктік саясатын қолдауға негіз салды.
The National Banking Acts of 1863 and 1864 were two United States federal banking acts that established a system of national banks, and created the United States National Banking System. They encouraged development of a national currency backed by bank holdings of U. S. Treasury securities and established the Office of the Comptroller of the Currency as part of the United States Department of the Treasury and a system of nationally chartered banks. The Act shaped today's national banking system and its support of a uniform U. S. banking policy.
Соғыс алдындағы кезең
1836 жылы АҚШ-тың Екінші банкі таратылғаннан кейін, банктік жүйелерді басқару негізінен штаттарға көшті. Әртүрлі штаттар банктік қызметке толық тыйым салу (Висконсин штатындағыдай), бір мемлекеттік жарғымен банк құру (Индиана және Иллинойс штаттарындағыдай), банктерді шектеулі түрде жарғылау (Огайо штатындағыдай) және еркін кіруді (Нью-Йорк штатындағыдай) қамтитын саясатты қабылдады. Нью-Йорктің «еркін банктік» заңдарының салыстырмалы табысы бірнеше штатты еркін банктік жүйеге көшуге итермеледі, бірақ жүйе штаттар арасында толық интеграцияланбады. Барлық банкноттар біркелкі түрде доллармен белгіленгенімен, олар көбінесе шығарылған штатынан тыс жерлерде айтарлықтай арзанға сатылды. Соңында, Мичиган сияқты штаттарда, еркін кіру жүйесін қабылдаған, бірақ банкноттарды қолма-қол ақшаға айырбастау талабын қоймаған ашық алаялықтар орын алды. Қауіпті «жабайы банктік» имиджі және АҚШ банктік жүйесінің нашар интеграциясы бірыңғай ұлттық банктік жүйеге қоғамдық қолдаудың артуына әкелді. АҚШ үкіметінің салық салу қабілеті әлі де шектеулі болды, сондықтан ұлттық банкке иелік ету мүмкіндігіне қызығушылық танытты. 1846 жылы Полк әкімшілігі Мексика-Америка соғысын қаржыландыру үшін мемлекеттік қаражатты жеке банктерден Қаржы министрлігінің бөлімшелеріне ауыстырған АҚШ Қаржы министрлігі жүйесін құрды. Дегенмен, ұлттық валюта болмағандықтан осылай жиналған кіріс шектеулі болды.
Азаматтық соғыс
Бұл Азамат соғысы кезінде, Конгресс пен Линкольн соғыс күшін қаржыландыру үшін күрескен кезде, өзекті мәселеге айналды. Ұлттық валюта шығару механизмі болмағандықтан, Линкольн әкімшілігі, мысалы, Ұлыбританияның орталық банкі сияқты, билік пен мүмкіндіктерді пайдалана алмады, осы арқылы жоғары шығындарды қаржыландыру мүмкін болмады. Бұрынғыда, ұлттық бәсекелестік мемлекеттік банктерге тигізетін зиян, маңызды ұлттық банктердің жарғысын алуға жеткілікті кедергі болды. Бірақ Линкольн соғыс дағдарысын пайдаланып, бұл күш-жігерін кеңейте алды. Ұлттық валюта шығаруға жасалған алғашқы қадамдардың бірі Азамат соғысының басында жасалды, Конгресс 1862 жылғы Заңды төлем туралы заңды бекітті, ол 150 миллион доллар көлемінде ұлттық банкноттар шығаруға рұқсат берді, олар «жасыл долларлар» деп белгілі болды, және қағаз ақшаны алтын мен күміс монеталардың орнына қолдануды міндеттеді. Бұл банкноттар тек ұлттық үкіметтің оларды қайтару туралы уәдесімен қамтамасыз етілді, ал олардың құны үкіметке деген халықтың сеніміне және болашақта банкноттарға ақшалай қаражат беру үкіметтің қабілетіне байланысты болды. Көптеген адамдар бұл уәде банкноттардың бір жағына басылған жасыл сиядан артық емес деп ойлады, сондықтан олар «жасыл долларлар» деп аталды. 1862 жылдың 11 шілдесінде қабылданған Конгрестің бірлескен қаулысы және 1863 жылдың 3 наурызында қабылданған Үшінші заңды төлем туралы заң лимиттерді 450 миллион долларға дейін ұлғайтты. Кез келген уақытта айналымдағы ең көп «жасыл долларлар» сомасы 447 300 203,10 долларға есептелді. Ұлттық банк туралы заң (б. 58,; 25 ақпан 1863), бастапқыда Ұлттық валюта туралы заң ретінде танымал болды, Сенатта 23-21 дауыспен қабылданды және бір жылдан кейін 1864 жылғы Ұлттық банктік заңмен толықтырылды. Бұл заңдардың мақсаты – бірыңғай ұлттық валюта құру, ұлттық банктерді жарғылау жүйесін құру және Одақтың соғыс күштерін қаржыландыру үшін қаражат жинау болды. Заң бойынша, АҚШ Қаржы министрлігінің кепілдігімен және үкіметтің өзі басып шығарған банкноттарды шығара алатын ұлттық банктер құрылды. Банктің шығаруға рұқсат етілген банкноттар мөлшері, Қаржы министрлігінде сақталған банк капиталының деңгейіне пропорционалды болды. Айналымдағы валютаны одан әрі бақылау үшін, Заң мемлекеттік және жергілікті банктер шығарған банкноттарға салық салды, бұл федералдық емес қағаз ақшаны айналымнан шығарып тастады. Республика құрылғаннан бері, штат үкіметтері банктерді реттеу құқығына ие болды. Заңға дейін штат заң шығарушылары әдетте жағдайды ескере отырып, жеке-жеке банк жарғыларын шығарды, аймаққа жаңа банк қажет пе және өтініш берушінің моральдық беделі қандай екенін қарастырды. Бұл жүйе жемқорлыққа ұшырауы мүмкін болғандықтан, штаттар 1837 жылы «еркін банк» заңдарын қабылдай бастады, яғни дұрыс құжаттарды толтырып, штатқа тиісті төлем жасаған кез келген өтініш берушіге жарғы берілді. 1860 жылдары штаттардың жартысынан астамы мұндай заңға ие болды. Алайда, 1864 жылғы Ұлттық банктік заң (б. 106,; 3 маусым 1864) федералдық банк жарғыларын құру арқылы мәселені шешті, бұл банктік іс жүргізуді штат үкіметтерінің қолынан алып тастады. Ашылған алғашқы ұлттық банк – Айова штатының Давенпорт қаласындағы Бірінші ұлттық банк (№15 жарғы). Сонымен қатар, жаңа заң бойынша 1500-ден астам мемлекеттік банк ұлттық банктерге айналдырылды.
1863 жылғы Ұлттық банк туралы заң
1863 жылғы Ұлттық банк туралы заң 1863 жылғы 25 ақпанда қабылданды және ол АҚШ-тың Бірінші және Екінші банктерінің банкроттығынан кейін федералдық банк жүйесін құруға жасалған алғашқы әрекет болды, сондай-ақ 1913 жылғы Федералдық резерв туралы заңға негіз болды. Заң ұлттық банктер құруға мүмкіндік берді, басқа банктерде сақталған мемлекеттік бағалы қағаздармен қамтамасыз етілген ұлттық валюта құру жоспарын белгіледі және федералдық үкіметке соғыс облигацияларын және бағалы қағаздарды сату құқығын берді (соғысқа көмектесу мақсатында). Ұлттық банктер федералдық үкіметтен лицензия алды және қатаң реттеуге бағынды; олардың капитал талаптары жоғары болды және олардың активтерінің 10% аспайтын бөлігін ғана несиеге беруге рұқсат етілді. Мемлекеттік банктермен бәсекелестікті шектеу үшін оларға жоғары салық салынды, және 1865 жылға қарай көптеген мемлекеттік банктер ұлттық лицензия алды немесе жабылды. 1866 жылдың 1 шілдесінен бастап мемлекеттік банктердің банкноттарына 10 пайыздық салық салынды. Бұрынғы салықтар сияқты, бұл федералдық емес барлық валютаны айналымнан шығаруға итермеледі. Сонымен қатар, бұл талап бойынша депозиттік шоттардың құрылуына әкелді және банктерді ұлттық жүйеге қосылуға ынталандырды, нәтижесінде ұлттық банктердің саны айтарлықтай өсті.