Жапон сурмері Ункэй (1150-1223) – Камакура дәуірінде өркендеген Кей мектебінің өкілі. Будда мүсіндерімен танымал, реализм шебері. Тарихшылардың пікірінше, ең көрнекті мүсінші.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ункей (運慶; шамамен 1150 – 1223) – Камакура дәуірінде гүлденген Кей мектебінің жапон мүсіншісі. Ол Будда мен басқа да маңызды буддистік тұлғалардың мүсіндерін жасауға маманданған. Ункейдің ерте туындылары әкесі Кокейдің туындыларына ұқсас, дәстүрлі стильде жасалған. Дегенмен, ол Нарадағы Тодай-дзи үшін жасаған мүсіндері бұрын Жапонияда көрілмеген реализмді көрсетеді. Бүгінде Ункей – Кей мектебінің ең белгілі өкілі, көптеген өнер тарихшылары оны осы мектебінің "ең көрнекті мүшесі" деп есептейді.
Unkei (運慶; c. 1150 – 1223) was a Japanese sculptor of the Kei school, which flourished in the Kamakura period. He specialized in statues of the Buddha and other important Buddhist figures. Unkei's early works are fairly traditional, similar in style to pieces by his father, Kōkei. However, the sculptures he produced for the Tōdai ji in Nara show a flair for realism different from anything Japan had seen before. Today, Unkei is the best known of the Kei artists, and many art historians consider him its "most distinguished member".
Мансап
Көптеген сақталған туындылары оған жатқызылады, бірақ оның еңбектерінің сенімді түрде анықталған алғашқысы – Нарадағы Эндзё джидегі Дайничи Ньорай (1176 жыл). Ункей шын ниетті буддист болған, ал 1183 жылғы (Хейан кезеңінің соңы) жазбалардан оның екі каллиграф монахтың және Акомаро есімді әйел демеушінің көмегімен «Лотос сутрасының» екі данасын көшіргені белгілі. Туындының колофонында Ункей жобаның барысында ритуалдық құрбан шалу рәсіміне (райхай) қатысқандардың барлық есімдерін тізімдейді; тізімге өзі Ункей және оның мектебінің бірнеше өкілдері кіреді. Ункей күн соңында көшірілген жолдарды санап, содан кейін әрқайсысы үшін үш рет иіліп, «ұлы атауды» (вероятно, даймоку) және нембуцуды оқыған жандарды шақыратын. Барлығы, Ункей «Көшіру кезінде жоғарыда аталған тұлғалар елу мың рет иілді, жүз мың рет ненбуцуды және жүз мың рет «Лотос сутрасының» ұлы атауын айтты» деп жазады. 1203 жылы Ункей Кайкэймен, тағы екі шебер мүсіншімен және 16 көмекшімен бірге Нарадағы Тодай джидің Нандаимон (Ұлы Оңтүстік қақпасы) қақпалары үшін екі сақшы мүсінін жасады. Конго Рикиши немесе Нио деп аталатын мүсіндердің биіктігі 26 футқа жетеді. Команда түрлі ағаш бөліктерін жеке-жеке ойып, содан кейін оларды біріктіріп, 72 күнде мүсіндерді аяқтады. 1208 және 1212 жылдар аралығында Ункей Тодай джиде Мироку Бутсу (санскрит: Майтрея Будда) мүсінін және бірнеше қосымша мүсіндер жасады. Олардың ішінде екі бодхисаттва, Шитенно (Төрт Көк Патшасы) және Мучаку мен Сешин есімді екі үнді раканы (санскрит: архаттар) бар. Бүгінде тек Мироку Бутсу мен ракан мүсіндері сақталған. Осы және басқа да жұмыстар аяқталғаннан кейін Ункей Кеи мектебінің бас кеңсесін Киотоға көшірді. Ункей негізінен Киото мен Нарада жұмыс істеді, бірақ кейде Камакураға да барып, жоғары дәрежелі самурайлар мен сёгунат әкімшілігіне тапсырыс алатын.
Many extant works are said to be his, but the first that can be attributed to him with any certainty is a Dainichi Nyorai at Enjō ji in Nara (1176). Unkei was a devout Buddhist, and records from 1183 (Heian period end) show that he transcribed two copies of the Lotus Sutra with the aid of two calligrapher monks and a woman sponsor named Akomaro. In the works' colophon, Unkei gives the names of all involved in performing the ritual obeisance (raihai) during the project's duration; the list includes Unkei himself and several members of his school. Unkei further records that he tallied the lines copied at the end of each day and then had devotees bow three times and chant the "august title" (likely daimoku) and the nembutsu for each one. In all, Unkei records that "During the copying, the above persons bowed fifty thousand times and [chanted] the nenbutsu one hundred thousand times, and the august title of the Lotus Sutra, one hundred thousand times." In 1203, Unkei worked with Kaikei, two other master sculptors, and 16 assistants to create two guardian figures for the gates of the Nandaimon (Great South Gate) of Tōdai ji in Nara. The statues, known as the Kongō Rikishi or Niō, are 26 feet tall. The team finished the figures in 72 days using the yosegi technique of sculpting various pieces of wood separately and then combining them for the finished product. Sometime between 1208 and 1212, Unkei sculpted a figure of a Miroku Butsu (Sanskrit: Maitreya Buddha) at Tōdai ji, along with several accompanied figures. These included two bodhisattva, the Shitennō (Four Heavenly Kings), and a pair of Indian rakan (Sanskrit: arhats) named Muchaku and Seshin. Only the Miroku Butsu and rakan still stand today. After the completion of these works and others at the Kōfuku ji, Unkei moved the Kei school's headquarters to Kyoto. Unkei was chiefly acting in Kyoto and Nara. However, he traveled to Kamakura sometimes to do commissions for high ranking samurai and administrators of the shogunate.
Стиль
Ункэйдің алғашқы туындылары әкесі Кокейдің және замандасы Кайкейдің стильдеріне ұқсас. Олар көбінесе дәстүрлі болып келеді және белгілі бір нәзіктікті көрсетеді. Сонымен қатар, Ункэйдің жұмысы Хэйан кезеңінде Жочо қалыптастырған пропорциялардың канонына бағынбайды. Оның мүсінінде денесі тізелері арасындағы қашықтыққа сәйкес келмейтін, ұзын торсы бар (мүсіншілер бұл стильді алдыңғы 150 жыл бойы қолданған). Дегенмен, Ункэйдің Буддасы теңгерімсіз немесе қиын көрінбейді. Керісінше, ол мейірімді және көңіл жағдасын сезінетіндей Будда. Қысқасы, Ункэй мүсінделу өнерінде жаңа стиль құрды. Екі мүсін де денелерін шынайы бейнелейтін діни киім киген. Олар толық мөлшерде және жеке тұр, әр бұрыштан қарауға ыңғайлы, толыққанды үш өлшемді мүсіндер. Муджаку қасиетті, матаға оралған нәрсені ұстаған жұқа адам ретінде бейнеленген. Ол тартымсыз және ойлы көрінеді. Сешинге келер болсақ, ол сөйлесіп тұрғанда, қолдарымен әрекет етеді, сөйлейді, салтанатты Муджакуға қарама-қарсы, көңілді мінезді көрсетеді. Бұл кезеңдегі мүсіннің ұжымдық сипатынан, осы жаңалықтың қаншалықты Ункэйдің жеке еңбегі екенін анықтау қиын. Кім жауапты болса да, бұл жаңа стиль Ункэйдің ізбасарлары мен ұрпақтары, соның ішінде оның ұлдары Танкэй, Коун, Кобен және Кошо қабылдап, Камакура кезеңінің ортасына дейін дамыды. Көбен мен Көшо осы стильді жаңа биіктерге көтерді.
Unkei's early works are similar in style to those of his father, Kōkei, and contemporary, Kaikei. They are fairly traditional and show a certain delicateness. Furthermore, Unkei's work does not follow the canon of proportions established by Jōchō in the Heian period. Unkei's figure instead has a long torso that does not match the distance between the figures knees (a style used by sculptors for the preceding 150 years). Despite this, Unkei's Buddha does not look unbalanced or unwieldy. Rather, it is a lifelike Buddha who seems kind and empathic. In essence, Unkei created a new style of sculpture. Both statues sport priestly vestments that frame their bodies realistically. They stand life size and alone and are fully sculpted in the round as if intended to be viewed from any angle. Mujaku is depicted as a thin man manipulating some sort of holy, cloth wrapped object. He appears reserved and reflective. Seshin, in contrast, is depicted in mid conversation, gesturing and speaking, an extroverted counterweight to the solemn Mujaku. Due to the collaborative nature of sculpture in this period, it is difficult to determine exactly how much of this innovation can be credited to Unkei personally. Regardless of who was responsible, this new style was adopted by Unkei's followers and descendants, including his sons Tankei, Kōun, Kōben, and Kōshō, and carried on until the mid Kamakura period. Kōben and Kōshō especially would take Unkei's style to new extremes.