Першерон: Франциядан шыққан жұмыс аттары тұқымы

Кіріспе

Першерон – Францияның батысындағы Уайн өзені аңғарында, бұрынғы Перш провинциясының бөлігінде пайда болған жұмыс аттарының тұқымы. Әдетте сұр немесе қара түсті болады, Першерон аттары жақсы дамыған бұлшық еттерімен, ес білу қабілетімен және жұмысқа ынтасымен танымал. Олардың нақты тегі белгісіз болғанымен, тұқымның ата-бабалары 17 ғасырда аңғарда болғандығы мәлім. Олар соғыс аттарынан тараған деп саналады. Уақыт өте келе, олар пошта вагондарын тарту үшін, кейіннен ауыл шаруашылығында және ауыр жүктерді тасымалдау үшін қолданыла бастады. 18-19 ғасырлардың шегінде араб қаны қосылды. 19 ғасырдың соңында Франциядан Першерон экспорты күрт өсті, ал тұқымдық кітап 1893 жылы Францияда құрылды. Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін мыңдаған Першерон Франциядан АҚШ-қа жіберілді, бірақ соғыс басталғаннан кейін экспортқа тыйым салынды. Соғыс кезінде бұл тұқым Еуропада кеңінен қолданылды, тіпті кейбір аттар АҚШ-тан Францияға соғысқа көмектесу үшін қайтарылды. 1918 жылдан бастап Першерон Ұлыбританияда өсіріле бастады, сондай-ақ 1918 жылы Британдық Першерон Жылқы Қоғамы (BPHS) құрылды. Тұқымдық кітаптардың меншігі бірнеше рет ауысқаннан кейін, 1934 жылы АҚШ-тағы Першерон тіркелімі құрылды. 1930 жылдары АҚШ-тағы жұмыс аттарының 70% Першерон тұқымынан болды, бірақ Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін олардың саны күрт азайды. Дегенмен, популяциясы қайта жаңғырды және 2009 жылғы мәліметтерге сәйкес, тек АҚШ-та жылына шамамен 2500 Першерон тіркелді. Бұл тұқым әлі де жұмыс аттары ретінде кеңінен қолданылады, ал Францияда оларды ет өндіру үшін де өсіреді. Першеронды бірнеше жеңіл тұқымды аттармен будандастырып, шаруашылыққа және спортқа жарамды аттар шығарылған. Таза тұқымды Першерон аттары орман шаруашылығында, арба тартуда, сондай-ақ міну үшін, оның ішінде түрлі ағылшын ат спортында, мысалы, конкурда қолданылады.

Breed of draft horse from France

The Percheron is a breed of draft horse that originated in the Huisne river valley in western France, part of the former Perche province, from which the breed takes its name. Usually gray or black in color, Percherons are well muscled, and known for their intelligence and willingness to work. Although their exact origins are unknown, the ancestors of the breed were present in the valley by the 17th century. They are believed to descend from war horses. Over time, they began to be used for pulling stagecoaches; and later, for agriculture and hauling heavy goods. In the late 18th and early 19th centuries, Arabian blood was added to the breed. Exports of Percherons from France rose exponentially in the late 19th century, and the first purely Percheron stud book was created in France in 1893. Before World War I, thousands of Percherons were shipped from France to the United States, but after the war began, an embargo stopped shipping. The breed was used extensively in Europe during the war, with some horses being shipped from the United States back to France to help in the war effort. Beginning in 1918, Percherons began to be bred in the United Kingdom; in 1918, the British Percheron Horse Society (BPHS) was formed. After a series of name and studbook ownership changes, the current United States Percheron registry was created in 1934. In the 1930s, Percherons accounted for 70% of the draft horse population in the United States, but their numbers declined substantially after World War II. However, the population began to recover; and, as of 2009, around 2,500 Percheron horses were registered annually in the United States alone. The breed is still used extensively for draft work; in France, they are also bred for horse meat. They have been crossed with several light horse breeds to produce both stock horses and sport horses. Purebred Percherons are used for forestry work and pulling carriages, as well as work under saddle, including competition in various English riding disciplines, including show jumping.

Сипаттамалары

Першеронның идеалдық мөлшері елдерге қарай өзгереді. Францияда биіктігі – аралығында, ал салмағы – аралығында болады. Америка Құрама Штаттарында першеронның биіктігі әдетте – аралығында болады, американдық першеронның орташа салмағы шамамен , ал ең жоғары салмағы шамамен құрайды.

Олар көбінесе сұр немесе қара түсті болады, бірақ американдық тіркелімде роан, құлыншық және кездік түсті аттарды тіркеуге де рұқсат етіледі. Францияда тек сұр немесе қара түсті жылқыларды тіркеуге болады.

Француздық тіркелімдегі жылқылардың мойнына Société Hippique Percheronne қоғамының инициалдары – "SP" әріптерімен белгі қойылады.

Тарих

Першерон тұқымы Францияның Уазен өзені аңғарында пайда болды, ол Орн аймағында басталады – бұрынғы Перше провинциясының бір бөлігі, осы аймақтан тұқым өз атын алды. Тұқымның тегі туралы бірнеше теория бар, бірақ оның нақты шығу тегі белгісіз. Тұқымның негізгі ата-тегінің бірі 496 жылдан кейін Клодвиг I-нің Бретондықтардан түткіндірген биелері болуы мүмкін. Тағы бір мүмкіндік – 8 ғасырда Испаниядан морилер әкелген Барб тұқымды айғырлар. Морилер 732 жылы Пуатье шайқасында жеңілді, ал олардың бір бөлігі Першеден келген жауынгерлерге түскен болуы мүмкін. Кейбір теориялар Першерон мен Булонна тұқымдарының тығыз байланысты екенін, ал Булонна тұқымы Цезарь легиондарына күш беру үшін Бретаньға әкелінген кезде Першеронға әсер еткенін айтады. 8 ғасырда Барб айғырлары жергілікті биелермен шағылыстырылған, ал Перше графы крест жорықтарынан және Испания жеріне жасаған жорықтардан оралғаннан кейін тұқымға шығыс жылқысының қаны қосылды. Ротру III Кастилиядан жылқы әкелгенде испан тұқымдарының қаны да араласты. Тұқымның шығу тегіне қатысты теорияларға қарамастан, тұқым тарихшылары Перше аймағының жер бедері мен климаты тұқымның дамуына ең үлкен әсер еткенін мойындайды. 13 ғасырға жататын «Гийом де Доль» романында атқа сілтеме жасалған, онда басты кейіпкер «Перше графының атын» дайындауды сұрайды, бұл «қарғалы рыцарға мінуге болатын зор атты» білдіруі мүмкін, ол поэманың географиялық ортасында өсірілген. 17 ғасырда қазіргі Першерон тұқымының ата-бабалары кішкенірек, орташа бойлы және ептірек болған. Бұл аттар көбінесе сұр түсті болған, орта ғасырлардағы суреттерде француз рыцарлары осы түсті аттарда бейнеленген. Зәрлі рыцарлар дәуірінен кейін жылқы өсірудегі басты назар ауыр салмақты дилижанстарды жылдам тротамен тарта алатын аттарды өсіруге ауысты. Сұр аттар түнде жақсы көрінетіндіктен, оларға басымдық берілді. Осындай аттар «Дилижанс аттары» деп аталды, себебі олар тартқан дилижанстар осылай аталған. Дилижанстарды теміржол алмастырғаннан кейін, қазіргі Першерон тұқымы ауыл шаруашылығында және ауыр жүк тасымалдауда қолданылатын, жүктерді доктан теміржол терминалдарына тасымалдауға арналған, сәл ірілеу ат ретінде қалыптасты.

The Percheron breed originated in the Huisne river valley in France, which arises in Orne, part of the former Perche province, from which the breed gets its name. Several theories have been put forth as to the ancestry of the breed, though its exact origins are unknown. One source of foundation bloodstock may have been mares captured by Clovis I from the Bretons some time after 496 AD. Another may have been Barb horse cavalry stallions brought from Spain by Moors in the 8th century. The Moorish were defeated at the Battle of Poitiers in 732 AD, and some of their horses may have been taken by warriors from Perche. A final theory posits that the Percheron and the Boulonnais breed are closely related, and that the Boulonnais influenced the Percheron when they were brought to Brittany as reinforcements for the legions of Caesar. It is known that during the 8th century, Barb stallions were crossed with mares native to the area, and more Oriental horse blood was introduced by the Comte du Perche upon his return from the Crusades and expeditions into territory claimed by Spain. Further blood from Spanish breeds was added when Rotrou III imported horses from Castile. No matter the theory of origin, breed historians agree that the terrain and climate of the Perche area had the greatest influence on the development of the breed. A possible reference to the horse is made in the 13th century romance Guillaume de Dole, in which the title character asks for "the Count of Perche's horse" to be made ready, possibly indicating the "'great horse,' which could accommodate an armored knight" and was bred in the geographical setting of the poem. During the 17th century, horses from Perche, ancestors of the current Percheron, were smaller, standing between high, and more agile. These horses were almost uniformly gray; paintings and drawings from the Middle Ages generally show French knights on mounts of this color. After the days of the armored knight, the emphasis in horse breeding was shifted so as to develop horses better able to pull heavy stage coaches at a fast trot. Gray horses were preferred because their light coloring was more visible at night. This new type of horse was called the "Diligence Horse", because the stage coaches they pulled were named "diligences". After the stage coach was replaced by rail, the modern Percheron type arose as a slightly heavier horse for use in agriculture and heavy hauling work, moving goods from docks to railway terminals.

19 ғасыр

Араб тайыншалары 1760 жылы Ле Пиндегі патшалық тұқымдық шаруашылығында қолданыла бастағанда, першерон өсірушілеріне әскерлік аттар өсіру үшін пайдаланылды. 1789 және 1800 жылдардың басында Першеронның жоғалу қаупі туды, себебі француз революциясы кезінде және одан кейін жылқы өсіру тоқтатылды. Тұқымның алғашқы тарихында Першерон өсіруді қайта бастауға көмектескен қан ретінде Ле Пиннен шыққан екі сұр араб тайыншасы, Годольфин мен Галлиполи есімдері айтылады. Алайда кейінірек жүргізілген зерттеулер Годольфиннің қалыпты дене бітімі мен ерекше құндылығы жоқ, ал Галлиполидің тегі белгісіз, көк түсті ат екенін анықтады. Қазіргі заманғы тұқым тарихшылары 19 ғасырдың басында тұқымды қайта жаңғырту үшін жеткілікті асыл тұқымды мал қалғанын жоққа шығарып, ерекше емес тегі мен дене бітімі бар екі аттың тұқымға елеулі әсер еткеніне күмәнді екенін мәлімдейді. 1823 жылы Першерон тұқымының негізін қалаушы тайынша Жан-ле-Бланк туды. Бүгінгі күні барлық першеронның тегі осы тайыншаға жетеді. 19 ғасырдың ортасында АҚШ-та жергілікті жылқыларды жақсарту үшін першерон тайыншалары жергілікті биелермен шағылыстырылып, мыңдаған будандасқан жылқылар алынды. 1860 жылдардағы Америка Азамат соғысынан кейін жылқы саны күрт азайды, соның салдарынан үлкен жұмыс аттарына, әсіресе өсіп келе жатқан қалаларда және Батыста үлкен қажеттілік туды. 1876 жылы Чикагодағы Першерон өсірушілерінің тобы Норман Першерон қауымдастығын құрды, сонымен бірге тұқымдық кітап бастау алды. Норман Першерон қауымдастығы – АҚШ-тағы алғашқы таза тұқымды мал шаруашылығы қауымдастығы. 1877 жылы атаудан "Норман" сөзі алынып тасталды. Кейін 1893 жылғы экономикалық дағдарыс кезінде Першерон қауымдастығы банкротқа ұшырап, жұмысын тоқтатты. 19 ғасырдың соңында Першеронды АҚШ-тан Ұлыбританияға экспорттау басталды, онда олар үлкен қалалардағы автобустарды тарту үшін пайдаланылды. Ұлыбританияға алғаш рет әкелінген першеронның арасында АҚШ-тан келген мыңдаған будандасқан жылқылар да болды. Ұлыбританияда автобус тарту қызметін аяқтағаннан кейін көптеген жылқылар фермерлерге сатылды. Басқа импортталған жылқылар Британ армиясына сатылды, ал 1900 жылы 325 жылқы Бур соғысында пайдалану үшін Оңтүстік Африкаға жіберілді. 20 ғасырдың басында Першерон белгиялық, Клайдсдейл және Шир тұқымдарымен бірге төрт ірі жұмыс ат тұқымының бірі болды. Өсірушілер жылқыларын айтарлықтай ақшаға сата алатын, әсіресе АҚШ пен Канадада, онда асыл тұқымды малдың бағасы жоғары болды. Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін Ногент-ле-Ротру, Ле-Хавр және АҚШ арасында Першерон саудасы гүлденді. Алайда соғыс басталғаннан кейін француз першерондарына экспортқа тыйым салынды. 1916 жылдың сәуірінде Франциядан АҚШ-қа 59 жылқы жіберуге рұқсат берілгеннен басқа, бұл тыйым соғыс аяқталғанға дейін күшінде болды. Соғыс Першерон тұқымына зиян келтірді, себебі шайқасқа аттар, жем-шөп және ұстамалар тартылды, ал тыйым алынғаннан кейін Франция американдық өсірушілердің қажеттіліктерін қанағаттандыру үшін жеткілікті сапалы немесе саны бойынша жылқыға ие болған жоқ. Тыйым АҚШ-та тұқым шаруашылығының өркендеуіне әкелді, Франциядан Першеронның көпшілігін импорттаудың бұрынғы практикасын алмастырды, ал соғыс жылқылары соғыста қажеттілерді жеткізу үшін АҚШ-тан Еуропаға басқа бағытта жіберілді. Першеронның төменгі аяқтарында қауырсынның болмауы оны соғыста жиі жұмыс істейтін лайда күтіп-ұстауды жеңілдетті. Олардың асфальтталған жолдарда жылдам жүгіруі оларды моторы бар көліктерге қарағанда әмбебап етіп жасады, және олар тыныш мінез-құлқына байланысты қарумен және алдыңғы бөлімшелерде жұмыс істеуге пайдалы болды. 1918 жылы Британдық Першерон ат қоғамы құрылды. Британдық өсірушілер мен иелері Першеронды Франциядан, сондай-ақ кейде Канададан, егер ол тым қымбат болмаса, импорттауды жалғастырады. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін механикаландырудың артуы Першерон популяциясының азаюына әкелді. 1966 жылы француздық тұқымдық кітапқа Францияның басқа аймақтарындағы Першеронға жақын типтер енгізілді, соның ішінде Беррихон, Ниверне, Марна, Аугерон, Бурбонне, Луара және Саон-э-Луара аттары кірді. 1989 жылы өткен Першеронның дүниежүзілік конгресі кезінде француз өсірушілері туристік мақсаттарда, сондай-ақ Жапонияға экспорттауға және басқа да нарықтарға жеңіл тұқым қажет екенін түсінді. 1993 жылы Silver Shadows Sheik қара тайыншасымен бастап, американдық тайыншаларды Францияға импорттау үрдісі басталды. Бұл тайынша және басқалары француз Першеронының сәнді, кішірек және нәзік көрінісін жасау үшін пайдаланылды, сонымен бірге дәстүрлі сүйек және аяқ құрылымын сақтады. Импортталған барлық тайыншалар қара болды, Францияда қара Першеронның танымалдығын қайта жандандырды. Сондай-ақ 1993 жылы Société Hippique Percheronne туристік және экспорттық нарықтардың өсіп келе жатқанын ескере отырып, басқа жұмыс ат тұқымдары үшін 1996 жылға дейін тыйым салынбаған құйрық тілуге тыйым салды. Бұл жартылай немiс тiлiндегi сұранысқа және Cheval сияқты журналдардың ықпалына байланысты болды. 1988 жылы АҚШ-та 1088 Першерон болды, ол 1998 жылға қарай 2257-ге жетті. 2012 жылғы мәліметтер бойынша, American Livestock Breeds Conservancy Першеронды "қалпына келіп жатқан" деп санайды, яғни тұқым "қадағалау" санатында болу үшін қажетті санды асып түскен, бірақ оны қадағалау қажеттілігі сақталады.

Arabian stallions were made available to Percheron breeders for use in breeding army mounts, beginning in 1760 at the royal stud at Le Pin. Between 1789 and the early 1800s, the Percheron was in danger of becoming extinct as horse breeding was suppressed during the French Revolution and its aftermath. Early histories of the breed point to two gray Arabian stallions from Le Pin, Godolphin and Gallipoly, as the blood that helped to restart Percheron breeding. However, later research found that Godolphin was a chestnut Arabian of ordinary conformation and no special worth, while Gallipoly was a gray saddle horse of unknown breeding. Modern breed historians contest that there was enough breeding stock left after the early 19th century to restart the breed without further Arabian influence, and state that it is unlikely that two horses of unremarkable breeding and conformation had a significant influence on the breed. Jean le Blanc, a founding stallion of the Percheron breed, was foaled in 1823. Today, all Percherons trace their ancestry to this stallion. In the mid 19th century in the United States, Percheron stallions were crossed with homebred mares to improve the local stock, resulting in thousands of crossbred horses. After the American Civil War in the 1860s greatly reduced the number of horses, there was a significant need for large draft horses, especially in growing cities and in the expanding West. In 1876, the Norman Percheron Association was formed by a group of Percheron breeders in Chicago, and at the same time the stud book was begun. The Norman Percheron Association was the United States' first purebred livestock association. In 1877, the word "Norman" was dropped from the name. Later, in the panic of 1893, the Percheron Association went bankrupt and ceased to function. In the late 19th century, Percherons also began to be exported from the United States to Great Britain, where they were used to pull horse drawn buses in large cities. The first Percherons imported to Britain included some of the thousands of crossbreds from the United States. In Britain, many of the horses, once they finished their bus pulling career, were sold to farmers. Other imported horses were sold to the British Army, and in 1900, 325 horses were shipped to South Africa for use in the Boer War. In the early 20th century, the Percheron was one of the four major draft horse breeds, along with the Belgian, the Clydesdale and the Shire. Breeders could sell their horses for significant amounts of money, especially in the United States and Canada, where breeding stock brought a premium price. Prior to World War I, a flourishing trade route for Percherons existed between Nogent le Rotrou, Le Havre and the United States. However, after the war began, an embargo was placed on French Percherons, disallowing them from exportation. Other than an exception in April 1916 to allow 59 horses to be shipped from France to the US, this embargo remained in place until the end of the war. The war took its toll on the Percheron breed as horses, fodder, and handlers were requisitioned for the fighting, and even after the embargo was lifted France did not have the quality or quantity of stock to fulfill the needs of American breeders. The embargo created a breeding boom in the US, replacing the previous practice of importing the majority of Percherons from France, and late in the war horses were shipped the other way – from the US to Europe – to supply those needed in the war. The lack of feathering on the Percheron's lower legs made them easier to care for in the mud that they often worked in during wartime. Their quick trot on paved roads made them more versatile than motorized vehicles, and they were useful for work with guns and in forward units due to their calm temperaments. In 1918, the British Percheron Horse Society was formed. British breeders and owners continue to import Percherons from France, and also occasionally from Canada, when not prohibitively expensive. After World War II, increasing mechanization prompted a decline in the Percheron population. In 1966, the French stud book was changed to include draft types from other areas of France that were closely related to the Percheron – including the horses of Berrichon, Nivernais, Marne, Augeron, Bourbonnais, Loire and Saône et Loire. Beginning at the 1989 World Percheron Congress, French breeders realized that they needed a lighter breed for tourism, export to Japan for draft work, and other markets. In 1993, a trend of importing American stallions to France was started with the black stallion Silver Shadows Sheik. This stallion and others were used to create a more elegant, smaller and sleeker look in the French Percheron, while still retaining the traditional bone and foot structure. All the imported stallions were black, reviving the popularity of black Percherons in France. Also in 1993, the Société Hippique Percheronne anticipated the increasing tourist and exportation markets by prohibiting docking, which was not prohibited for other draft breeds until 1996. This was partly at the request of the Germans, and partly due to the influence of magazines such as Cheval. In 1988, there were 1,088 Percherons in the United States, rising to 2,257 by 1998. As of 2012, the American Livestock Breeds Conservancy considers the Percheron to be "recovering", meaning that the breed has exceeded the numbers required to be in one of the "watch" categories, but still needs to be monitored.

Аугерон

Аугерон, сондай-ақ Caen немесе Virois деп аталады, 19 ғасырда Першерон тұқымынан дамыған. Аугерондар ашық сұр түсті, биік, мықты, жақсы денелі және сергекті болады. Олардың бойы жоғары, бірақ Виреде өсірілген жылқылар стандарттан кішірек келеді. Дегенмен, 1904 жылғы бір мәтінде "Каен Виру" тұқымын Аугерон тұқымымен бірге атаған. 19 ғасырда бұл жылқылар Төмен Нормандиядағы Арженс және Бае жәрмеңкелерінде сатылды, және олардың бағасы жоғары болды. 1858 жылы Аугерон жылқысы 600-ден 1200 франкқа дейін сатылды. 1913 жылы Ож (Auge) аймағындағы шаруалар Аугерон жылқысын тіркеу үшін "Аугерон тұқымдық қоғамы" (Société hippique du trait augeron) құрды. Мұның бір себебі Першерон жылқысын өсіру ортасын қорғау болды: Першеге жақын жерде туған жануарлар ғана тұқымдық кітапқа тіркелуге және осылайша "Першерон" атауын пайдалануға құқылы болды. Бұл шектеу Першеден тыс жерде туған жақын маңдағы жылқылардың бірнеше популяцияларын, мысалы, Мэн және Аугеронды тіркеуден шығарды.

Қолданылуы

Першерон – бүгінгі таңда әлемдегі француздық тұқымдардың ең танымал және көп тараған тұқымы. Олар Арден және Владимир ауыр жүк көтергіш аттарды жақсартуға, сондай-ақ андалузиялық және першерон аттарының араласуынан туған испандық Норман тұқымын шығаруға пайдаланылды. 19-шы ғасырдың соңында Париждегі аттардың көп бөлігін першерондар құрады. Першерон әлі де жүк тасу жұмыстары үшін кеңінен қолданылады және басқа тұқымдар сияқты, Францияда ет өндірісі үшін де қолданылады. АҚШ-тағы ең танымал ат командаларының бірі – Heinz hitch першерондары, олар Tournament of Roses Parade-де бірнеше рет көрсетілді. Ұлыбританияда першерондар жарнамалық және таныстыру мақсатында, сондай-ақ орман шаруашылығы және ауыл шаруашылығы жұмыстарында қолданылады. Ауыр аңшы аттарды өсірушілер олардың дене бітімін үлкейту және мінез-құлқын жақсарту үшін оларды жеңіл аттармен будандастырады. Фолкленд аралдарында да, Солтүстік Австралияда да першерондар жергілікті биелермен, негізінен Фолкленд аралдарындағы криоллолармен шағылыстырылып, ірі және төзімді жылқылар шығарылды. Бұл будандасқан жылқылар Фолкленд аралдарының субполярлық климатында да, Австралияның субтропикалық климатында да мал өсіруге кеңінен қолданылады. Австралияда оларды тауарлық полиция аттары ретінде пайдалану үшін толыққанды жылқылармен будандастырады. 1978 жылы Ұлыбританияда алғашқы Дүниежүзілік Першерон Конгресі өтті және одан бері жыл сайын өткізіліп келеді. Көрмелердің көп бөлігі Солтүстік Америкада өткенімен, төрт көрме – 1980, 1989, 2001 және 2011 жылдары – Францияда өтті. Жыл сайын шілде айында Францияның ұлттық тұқымдық көрмесі Харрас-дю-Пинде өткізіледі. 2000-жылдардың басынан бері АҚШ армиясының Форт Сэм Хьюстон кассион және жерлеу салтанатты взводы әскери кассионды тасу үшін першерондарды пайдаланып келеді. 2019 жылдың мәліметі бойынша, Форт Сэм Хьюстон кассион взводында 11 жұмыс істейтін першерон және жерлеу процессиясында атсыз жылқы ретінде қолданылатын бір жеңіл ат болды. Жерлеу рәсімдерін орындаудан басқа, Caisson Percherons Сан-Антонио мал көрмесінде және Родеода, сондай-ақ Оңтүстік Техас аймағындағы АҚШ армиясының жұмылдыру шараларында да жиі көрсетіледі.

The Percheron is the most famous and populous of all French draft breeds in the world today. They were used to improve both the Ardennes and Vladimir Heavy Draft horses, and to create the Spanish Norman breed, a cross between the Andalusian and the Percheron. By the end of the 19th century, Percherons made up the majority of driving horses in Paris. The Percheron is still used extensively for draft work and, like other draft breeds, it is also used in France for meat production. One of the most famous horse teams in the United States is the Heinz hitch of Percherons, having appeared multiple times at the Tournament of Roses Parade. In Great Britain, the Percheron is used for advertising and publicity, as well as forestry and farm work. They are crossbred with lighter horses by breeders of heavy hunters in order to increase size and improve disposition. In both the Falkland Islands and northern Australia, Percherons have been crossed with local mares, primarily Criollos in the Falklands, to produce larger stock horses with greater stamina. These crossbred horses are used extensively in both the sub Antarctic climate of the Falklands and the sub tropical climate of Australia for working stock. In Australia they are also crossed with Thoroughbreds for use as mounted police horses. In 1978, the first World Percheron Congress was held in Great Britain, and has been held annually ever since. Although the majority of the shows have been held in North America, four – in 1980, 1989, 2001 and 2011 – have been held in France. Each year, in July, the French national breed show is held in Haras du Pin. Since the early 2000's the United States Army's Fort Sam Houston Caisson and Funeral Honors Platoon have used Percherons for pulling the casket bearing military caisson during funeral details. As of 2019, the Fort Sam Houston Caisson Platoon had 11 working Percherons and one lighter horse used as the riderless horse in a funeral procession. In addition to funeral details, which they perform year round, the Caisson Percherons are routinely featured at the San Antonio Stock Show & Rodeo and other United States Army recruiting events in the south Texas area.