Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1864 жылғы Американдық Азамат соғысының шайқасы
1864 battle of the American Civil War
Өмірбаян
Шерман мамыр айының басында Теннесси армиясына қарсы кең көлемді шабуылды бастады. Екі айдан астам уақыт бойы Шерманның әскері, Камберленд армиясы, Теннесси армиясы және Огайо армиясынан құралған, генерал Джозеф Джонстон басқаратын Конфедерацияның Теннесси армиясымен шайқасты. Оңтүстіктер Жаңа Үміт шіркеуінің шайқасында, Пикетт Милл шайқасында және Кеннесо тауының шайқасында тактикалық жетістіктерге қол жеткізгенімен, Шерманның басым күштеріне тойтарыс бере алмады. Одақтың әскерлері біртіндеп конфедераттарды олар ұстауға тырысқан әрбір қорғаныс позициясынан ығыстырып шығарды. 8 шілдеде Одақтың әскерлері Шерман мен Атланта арасындағы соңғы табиғи кедергі – Чаттахучи өзенін кесіп өтті. Шерманның алға жылжуынан шегініп жатқан генерал Джонстон Атлантаның солтүстігіндегі Пичтри-Крикке шегініп, Пичтри-Крикке өтіп бара жатқан Камберленд армиясының бір бөлігіне шабуыл жасауды жоспарлады. 17 шілдеде ол Конфедерация президенті Джефферсон Дэвистен жеделхат алды, ол оны қолбасшылық лауазымынан босатты. Конфедерацияның саяси басшылығы Джонстонның агрессивтілігінің жетіспеуіне наразы болды және оны Худпен ауыстырды. Джонстонның консервативті тактикасымен және жауынгерлік күшін сақтауымен салыстырғанда, Худ ұрыс алаңындағы агрессивті тактикасымен және жеке батылдығымен көзге түсті. Шындығында, ол өткен жылы шайқаста екі рет жарақаттанды және бірнеше шабуылға жетекшілік етті. 18 шілдеде Худ ресми түрде қолбасшылыққа өтіп, қарсы шабуылды бастады. 19 шілдеде ғана Худ Шерманның әскерлерінің екіге бөлініп, бірнеше бағыттан жылдам шабуылға дайындалып жатқанын білді. Томас басқаратын Камберленд армиясы тікелей Атлантаға қарай жылжуға тиіс болды, ал генерал-майор Джон М. Скофилд басқаратын Огайо армиясы және генерал-майор Джеймс Б. Макферсон басқаратын Теннесси армиясы солтүстік-шығыстан шабуыл үшін Декатурға қарай бірнеше шақырым жылдам қозғалды. Одақтың өзеннен өтуі мен қорғаныс бекіністерін аяқтауы арасындағы бірнеше сағат конфедераттар үшін мүмкіндік болды. Худ өзінің үш корпусының екеуін шабуылға жіберді: Харди корпусы оң жақтан, ал генерал Стюарт корпусы сол жақтан шабуылдайтын болды, ал генерал Бенджамин Читам корпусы Атлантаның шығысындағы одақтың әскерлерін бақылайтын еді. Худ шабуылды сағат бірде бастауды жоспарлады, бірақ Харди мен Худ арасындағы шатасу мен байланыс үзілуі бұған кедергі келтірді. Худ Хардиге оң жақ қанаты Читам корпусымен байланыста болуын бұйырды, бірақ Читам өз күштерін сәл шығысқа қарай жылжыта бастады. Харди де Читаммен байланыс орнату үшін шығысқа қарай жылжи бастады, ал Стюарт Хардимен байланыс орнату үшін шығысқа қарай жылжи бастады. Бұл қозғалыс сағат үште ғана тоқтады. Конфедераттардың шабуылы кешкі сағат төрт шамасында басталды. Конфедераттардың оң жағында Хардидің әскері қатты қарсылыққа тап болды және оңтүстіктер көп шығынға ұшырағандықтан көп ілгерілемеді. Шабуылдың сәтсіздігіне негізінен дұрыс емес орындалу және шайқасқа дейінгі барлаудың жетіспеуі себеп болды. Конфедераттардың сол жағында Стюарттың шабуылы сәтті болды. Екі одақтың бригадасы кері шегінуге мәжбүр болды, ал 33-ші Нью-Джерси жаяу әскер полкінің көп бөлігі (жауынгерлік туымен бірге) көтерілісшілерге түсті, сондай-ақ 4 зеңбірекпен одақтың артиллериялық батареясы да түсті. Одақтың әскерлері қарсы шабуыл жасап, қанды күрес жүргізгеннен кейін конфедераттардың шабуылын сәтті тойтарды. Артиллерия Томас сол жақ қанатына конфедераттардың шабуылын тоқтатуға көмектесті. Шабуыл басталғалы бірнеше сағат өткен соң Харди генерал Патрик Клебурнның дивизиясын резервке жіберуге дайындалды, ол шабуылды қайтадан қозғап, одақтың қатарларын бұзуға көмектеседі деп үміттенеді. Алайда, Худтан келген шұғыл хабарлама оны шабуылды тоқтатуға және Клебурнды Читамды күшейтуге жіберуге мәжбүр етті, өйткені одақтың шабуылы қауіп төндіріп, күшейту қажет болды. Одақтың қатарлары конфедераттардың шабуылының салмағы астында бүлінген, бірақ сынған жоқ, ал күннің соңында көтерілісшілер қатардың еш жерін бұза алмады. Худ келесі күні, 21 шілдеде Атлантаның қорғанысына кірісті. Джонстон қорғаныспен күрескенмен, Пичтри-Крикке қарсы шабуыл жасауға ниеттенген еді; шындығында, Пичтри-Крикке өтіп бара жатқан Камберленд армиясына соққы беру жоспары оған тиесілі. Кеннесо тауының шайқасынан артқы күзетшілердің ұзақ шегінуі түсінікті, өйткені Шерман өзінің сандық басымдығын тұрақты, кең флангтік маневрлер үшін пайдаланды. Ол көп аумақты жоғалтқанмен, Джонстон Шерманның сандық басымдығын 2:1-ден 8:5-ке дейін азайтты. Оны шайқас алдында Худпен ауыстыру, әдетте қателік деп есептеледі. Худ, сондай-ақ бірнеше басқа генералдар Дэвиске бұл бұйрықты қайта қарауды сұрап жеделхат жіберді, Дэвиске бұл "осы уақытта армия қолбасшысын ауыстыру қауіпті болады" деп кеңес берді. Худтың жалпы жоспары мүмкін болғанымен, одақтың күштерінің бөлінуі, одақтың өзеннен өтуіне дейін бөлімдердің құрылып, орналастырылмауы, Хардидің әскерін толық қолдануға батыл болмауы және Худтың өзінің артықшылығын жоғалтқанын білгеннен кейін шабуылды жалғастыру туралы шешімі ауыр және болжамды жеңіліске әкелді.
Sherman had launched his grand offensive against the Army of Tennessee in early May. For more than two months, Sherman's forces, consisting of the Army of the Cumberland, the Army of the Tennessee and the Army of the Ohio, sparred with the Confederate Army of Tennessee, then under the command of General Joseph E. Johnston. Although the Southerners gained tactical successes at the Battle of New Hope Church, the Battle of Pickett's Mill, and the Battle of Kennesaw Mountain, they were unable to counter Sherman's superior numbers. Gradually, the Union forces flanked the Confederates out of every defensive position they attempted to hold. On July 8, Union forces crossed the Chattahoochee River, the last major natural barrier between Sherman and Atlanta. Retreating from Sherman's advancing armies, General Johnston withdrew across Peachtree Creek, just north of Atlanta, and laid plans for an attack on part of the Army of the Cumberland as it crossed Peachtree Creek. On July 17, he received a telegram from Confederate President Jefferson Davis relieving him from command. The political leadership of the Confederacy was unhappy with Johnston's lack of aggressiveness and replaced him with Hood. In contrast to Johnston's conservative tactics and conservation of manpower, Hood had a reputation for aggressive tactics and personal bravery on the battlefield. In fact he had already been maimed in battle twice within the past year, having personally led several assaults. Hood formally took command on July 18 and launched the attempted counter offensive. It was not until July 19 that Hood learned of Sherman's split armies advancing for a swift attack from multiple directions. Thomas's Army of the Cumberland was to advance directly towards Atlanta, while the Army of the Ohio under the command of Major General John M. Schofield, and the Army of the Tennessee under the command of Major General James B. McPherson quickly moved several miles towards Decatur so as to advance from the northeast. The few hours between the Union crossing and their completion of defensive earthworks were a moment of opportunity for the Confederates. Hood committed two of his three corps to the attack: Hardee's corps would attack on the right, while the corps of General Stewart would attack on the left as the corps of General Benjamin Cheatham would keep an eye on the Union forces to the east of Atlanta. Hood had wanted the attack launched at one o'clock, but confusion and miscommunication between Hardee and Hood prevented this from happening. Hood instructed Hardee to ensure that his right flank maintained contact with Cheatham's corps, but Cheatham began moving his forces slightly eastward. Hardee too began side stepping to the east to maintain contact with Cheatham, while Stewart began sliding eastward as well in order to maintain contact with Hardee. It was not until three o'clock that this movement ceased. The Confederate attack was finally mounted at around four o’clock in the afternoon. On the Confederate right, Hardee's men ran into fierce opposition and were unable to make much headway, with the Southerners suffering heavy losses. The failure of the attack was largely due to faulty execution and a lack of pre battle reconnaissance. On the Confederate left, Stewart's attack was more successful. Two Union brigades were forced to retreat, and most of the 33rd New Jersey Infantry Regiment (along with its battle flag) were captured by the Rebels, as was a 4 gun Union artillery battery. Union forces counterattacked and after a bloody struggle, successfully blunted the Confederate offensive. Artillery helped stop the Confederate attack on Thomas' left flank. A few hours into the battle, Hardee was preparing to send in his reserve, the division of General Patrick Cleburne, which he hoped would get the attack moving again and allow him to break through the Union lines. An urgent message from Hood, however, forced him to cancel the attack and dispatch Cleburne to reinforce Cheatham, who was being threatened by a Union attack and in need of reinforcements. The Union lines had bent but not broken under the weight of the Confederate attack, and by the end of the day the Rebels had failed to break through anywhere along the line. Hood withdrew into defenses of Atlanta the following day, 21 July. Johnston, although fighting defensively, had already determined to counterattack at Peachtree Creek; in fact, the plan for striking the Army of the Cumberland as it began to cross Peachtree Creek has been attributed to him. His long rear guard retreat from the Battle of Kennesaw Mountain is understandable, as Sherman used his numerical superiority for constant large flanking movements. Although he had lost an enormous amount of ground, Johnston had whittled Sherman's numerical superiority from 2:1 to 8:5. Replacing him with the brash Hood, practically on the eve of battle, has generally been regarded as a mistake. Hood, as well as several other generals, sent a telegram to Davis seeking a remand of the order, advising Davis that it would be "dangerous to change the commander of this army at this particular time". Although Hood's general plan was plausible, the federal forces being divided, the failure of the units to be formed and positioned prior to the Union river crossing, Hardee's failure to commit his troops fully and Hood's decision to continue the attack, when he had discovered he had lost his advantage, resulted in a severe and predictable defeat.
Құрмет медальдары
Подполковник Дуглас Хапманға "1864 жылдың 20 шілдесінде Джорджия штатындағы Пич-Три-Крик шайқасында 104-ші Иллинойс пехотасында қызмет еткен кезінде көрсеткен ерекше ерлігі үшін" Құрмет медалі табысталды. Полковник Хапман суыққандықпен және батылдықпен өзінің әскерін қатты шабуылға қарсы біріктіріп, бұзылған қатарларын жаңартты және шабуылды тойтарды. Бірінші лейтенант Фрэнк Д. Болдуин, 19-шы Мичиган жаяу әскерінің D ротасы, 1864 жылдың 20 шілдесінде Джорджия штатындағы Пичтри-Крик шайқасындағы батылдығы үшін Құрмет медалімен марапатталды. Қатты атыс астында өзінің әскерінен озып, жаудың қатарына жеке кіріп, екі офицерді, толық қаруланған күйінде, және Грузия полкінің гидонын тұтқынға алып келді. Қатардағы Денис Бакли "1864 жылдың 20 шілдесінде, Джорджия штатындағы Пич-Три-Крик шайқасында 136-шы Нью-Йорк жаяу әскерінің G ротасында қызмет еткен кезінде, 31-ші Миссисипи (Америка Конфедерациялық Штаттары) туын тұтқынға алғаны үшін көрсеткен ерекше ерлігі үшін" Құрмет медалімен марапатталды.
Lieutenant Colonel Douglas Hapeman was awarded the Medal of Honor for "extraordinary heroism on 20 July 1864, while serving with 104th Illinois Infantry, in action at Peach Tree Creek, Georgia. With conspicuous coolness and bravery Lieutenant Colonel Hapeman rallied his men under a severe attack, re formed the broken ranks, and repulsed the attack." First Lieutenant Frank D. Baldwin, Company D, 19th Michigan Infantry, was awarded the Medal of Honor for gallantry at the Battle of Peachtree Creek, Georgia, July 20, 1864. Under a galling fire moved ahead of his own men, and singly entered the enemy's line, capturing and bringing back two commissioned officers, fully armed, besides a guidon of a Georgia regiment. Private Denis Buckley was awarded the Medal of Honor for "extraordinary heroism on 20 July 1864, while serving with Company G, 136th New York Infantry, in action at Peach Tree Creek, Georgia, for capture of flag of 31st Mississippi (Confederate States of America)."
Мұра
Қазіргі кезде шайқас алаңының көп бөлігі қала құрылысына кетіп қалған. Таниард Крик паркі шайқастың шамамен ортасында орналасқан және бірнеше ескерткіш тақталарды қамтиды. Пичтри Битл даңғылы осы шайқасты еске салады. Бәрі де 1952 жылы қалаға қосылған Бакхедтің солтүстік бөлігінің батыс жағында орналасқан. "Пичтри Битл" атты пьеса – осы сәнді аудандағы өмір туралы комедия.
The battlefield is now largely lost to urban development. Tanyard Creek Park occupies what was near the center of the battle and contains several memorial markers. Peachtree Battle Avenue commemorates the battle. All are located in the western part of Buckhead, the northern section of the city which was annexed in 1952. The play Peachtree Battle is a comedy about life in the upscale area.
Танымал мәдениетте
Джеффри Эван Брукстың "Шырқылған ұлт: Америка Азамат соғысының баламалы тарихы" романының сюжеті Пичтри-Крик шайқасына ортақтасқан. Романда Теннесси армиясы Джонстон басшылығымен, Худ емес, шайқасады. "Сіз өзіңізді кім деп ойлайсыз?" телешоуында Мэтью Бродериктің бес атасы Роберт Мартиндейл осы шайқаста қаза тапқаны белгілі болды.
The plot of the alternate history novel Shattered Nation: An Alternate History Novel of the American Civil War, by Jeffrey Evan Brooks, centers around the Battle of Peachtree Creek. In the novel, the Army of Tennessee fights the battle with Johnston, rather than Hood, in command. It was discovered, on Who Do You Think You Are?, that Matthew Broderick's great, great grandfather, Robert Martindale was killed in this battle.
Мемуарлар және негізгі көздер
Шерман, Уильям Т., Генерал В. Т. Шерманның естеліктері, 2-ші басылым, Д. Апплтон және компаниясы, 1913 (1889). Америка кітапханасы, 1990 ж. қайта басылған, АҚШ Соғыс министрлігі, Азамат соғысы: Одақ және Конфедерация армияларының ресми құжаттарының жинағы. Вашингтон, округ Колумбия: АҚШ Үкіметтік баспаханасы, 1880–1901.
Sherman, William T., Memoirs of General W. T. Sherman, 2nd ed., D. Appleton & Co., 1913 (1889). Reprinted by the Library of America, 1990, U. S. War Department, The War of the Rebellion: a Compilation of the Official Records of the Union and Confederate Armies. Washington, DC: U. S. Government Printing Office, 1880–1901.