Елизавета II патшалық саны жөніндегі шотланд сот ісі
MacCormick v Lord Advocate
Елизавета II патшайымының Шотландиядағы тақ нөміріне қатысты 1953 жылғы сот ісі. Актілер бірігуі бұзылған деген талаптар қарастырылды. Шотландия құқығы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шотландияда Елизавета II-нің таққа отыру нөміріне қатысты сот ісі
Scottish law case over regnal number of Elizabeth II
«МакКормик против Лорд-адвокат» 1953 SC 396 – Шотландияның конституциялық құқық саласындағы сот ісі және Шотландиядағы заңдық шара. Бұл іс Шотландияда бұрын Елизавета таққа отырмағандықтан, королева Елизавета II-нің өзінің таққа отыру нөмірі ретінде "II" санын пайдалануға құқылылығын қарастырды.
MacCormick v Lord Advocate 1953 SC 396 was a Scottish constitutional law case and Scottish legal action on whether Queen Elizabeth II was entitled to use the numeral "II" as her regnal number in Scotland, as there had never been an earlier Elizabeth reigning in Scotland.
Фактілер
Джон МакКормик (Глазго университетінің ректоры) және Иан Гамильтон (кейін Глазго университетінің шотланд ұлтшылдар қауымдастығының мүшесі) Елизавета II-нің Шотландияда өзін "Елизавета II" деп атау құқығына қарсы шықты. Олар мұның 1707 жылғы Англия мен Шотландия арасындағы Біріктіру актісін бұзу екенін мәлімдеді, себебі Елизавета I Англияның, бірақ Шотландияның патшайымы болған емес. Сот процесі Корольге қарсы қозғалды, оны Шотландиядағы ең жоғары дәрежелі заң қызметкері – Лорд-адвокат қорғады.
John MacCormick (the Rector of the University of Glasgow) and Ian Hamilton (then part of the Glasgow University Scottish Nationalist Association) contested the right of Queen Elizabeth II to style herself 'Elizabeth II' within Scotland. They claimed it was a breach of the Act of Union 1707 between England and Scotland, since Elizabeth I had been Queen of England but not of Scotland. The action was brought against the Crown, which was represented by the Lord Advocate, who is the most senior law officer in Scotland.
Үкім
Бұл өтініш алғаш рет Лорд Гатриге, Сыртқы палатаның Лорд-ординары ретінде (Сессия сотының бірінші инстанциясы) келіп түсті. Ол оны қабылдамады, және бұл ішкі палатаға шағым ретінде жолданды. Апелляцияны Лорд Президент (Кулросс Лорды Купер), Лорд Кармонт және Лорд Рассел қарады. Онда МакКормик пен Гамильтон өздерінің ісін ұтысты: келісімде монархтардың нөмірленуі туралы ереже қарастырылмағаны анықталды – бұл патшалық құқықтың бір бөлігі болып табылады, және олардың Таққа шағымдануға құқығы жоқ еді. Лорд Президент «Парламенттің шексіз билігінің принципі ерекше ағылшын принципі және Шотландияның конституциялық құқығында оған баламасы жоқ» деген пікірін білдірді. Осылайша, іс конституциялық тұрғыдан қызығушылық тудырды, себебі Лорд Адвокат «Біріккен Корольдік Парламенті Одақ актерінің [кейбір] «негізгі және маңызды» шарттарын «жоюға немесе өзгертуге» болмайды деп мойындап, осы мәселенің дұрыстығын қабылдады». Алайда, Лорд Президент сондай-ақ «Шотландияның немесе Англияның ішкі соттарының даулы үкіметтік актінің келісімшарт ережелеріне сәйкес келіп-келмейтінін анықтауға құқығы бар екенін көрсететін ешқандай прецедент немесе заңдық негіз жоқ» және «Сессия сотының көтерілген мәселені қарауға өкілеттігі жоқ екені дәлелденбеді» деді.
The petition first came before Lord Guthrie, sitting as Lord Ordinary in the Outer House (the court of first instance in the Court of Session). He dismissed it; this was appealed to the Inner House. The appeal was heard by the Lord President (Lord Cooper of Culross), Lord Carmont, and Lord Russell. There, MacCormick and Hamilton lost their case: it was held that the treaty had no provision concerning the numbering of monarchs—it was part of the royal prerogative, and that they had no title to sue the Crown. The Lord President did give his opinion that "the principle of unlimited sovereignty of Parliament is a distinctively English principle and has no counterpart in Scottish constitutional law". The case was thus constitutionally interesting as the Lord Advocate "conceded this point by admitting that the Parliament of the United Kingdom 'could not' repeal or alter [certain] 'fundamental and essential' conditions" of the Act of Union. However, the Lord President also held that "there is neither precedent nor authority of any kind for the view that the domestic Courts of either Scotland or England have jurisdiction to determine whether a governmental act of the type here in controversy is or is not conform to the provisions of a Treaty" and "it has not been shown that the Court of Session has authority to entertain the issue sought to be raised".
Маңыздылығы
Бұл істің нәтижесі әлі де маңыздылығын сақтап келеді, ең әйгілісі 1999 жылы Ұлыбритания Парламенті Шотландия Парламентін құруды талқылаған кезде болды. Бұл мәселе соттың кейінгі бірнеше шешімдерінде қарастырылды, атап айтқанда, Гибсон против Лорд Адвокат (1975) SC 136 және Джексон против Генерального прокурора ([2005] 3 WLR 733) істерінде. Уинстон Черчилль британдық монархтардың ағылшын немесе шотланд нөмірін, қайсысы үлкен болса, соны пайдалануын ұсынған.
The outcome of this case has had continuing relevance, most notably in 1999, when the British Parliament discussed the creation of the Scottish Parliament. It has been discussed in a number of later decisions of the courts, notably Gibson v Lord Advocate 1975 SC 136, and the English case of Jackson v Attorney General, [2005] 3 WLR 733. Winston Churchill suggested that British sovereigns would use either the English or the Scottish number, whichever was higher.