Кенттегі (Англия) неолиттік ұзын қоршаулы қабір. Coldrum Stones – Британиядағы ең жақсы сақталған Медуэй мегалиттерінің бірі, б.з.д. 4 мыңжылдықта салынған. 🏛️🗿
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неолиттік камералы ұзын қоршау, Англияның Кент графтығында.
Neolithic chambered long barrow in Kent, England
Колдрум Ұзын қоршауы, сондай-ақ Колдрум тастары және Адскомб тастары деп белгілі, Оңтүстік-Шығыс Англиядағы Кент графтығындағы Тротисклиф ауылының жанында орналасқан камералы ұзын қоршау. Б.з.д. төртінші мыңжылдықта, Ұлыбританияның ерте неолит кезеңінде салынған, қазір тек қираған күйінде сақталған. Археологтар ескерткіштің Еуропадан Ұлыбританияға егіншілік енгізілгеннен кейін көп ұзамай мал өсірушілер қоғамы салғанын анықтады. Неолит дәуіріндегі Еуропа бойынша кеңінен таралған ұзын қоршау салудың сәулеттік дәстүрінің бөлігі ретінде, Колдрум тастары Медуэй өзенінің жанында салынған қоршаулардың жергілікті аймақтық түріне жатады, қазір олар Медуэй мегалиттері деп белгілі. Олардың арасында ең жақсы сақталған нұсқасы осы. Ол өзеннің батыс жағында Аддингтон Ұзын қоршауы мен Честнатс Ұзын қоршауының жанында орналасқан. Тағы екі сақталған ұзын қоршау, Киттің Коти үйі және Кішкентай Киттің Коти үйі, сондай-ақ Кофин тасы және Ақ жылқы тасы сияқты болуы мүмкін қалдықтар Медуэйдің шығыс жағында орналасқан. Жерден және шамамен елу жергілікті сарсен тас мегалиттерінен салынған ұзын қоршау, жер бетіндегі төртбұрышты дөңгелек және оны қоршаған жиек тастардан тұрады. Дөңгелектің шығыс жағында тастан жасалған камера орналасқан, онда ерте неолит кезеңінде кем дегенде екі рет адам қаңқалары қойылған. Бұл қаңқалардың остеоархеологиялық талдауы кем дегенде он жеті адамның, ерлер, әйелдер және балалардың аралас сүйектерін көрсетті. Кем дегенде бір дене жерлену алдында бөлік-бөлік етіп кесілген, бұл мәйіттің денесін алып тастау және екінші рет жерлеу салтының болуын көрсетеді. Басқа қоршаулар сияқты, Колдрум да өлгендердің сүйектерін сақтауға арналған қабір ретінде қарастырылады, мүмкін ата-бабаларға табынумен байланысты сенім жүйесінің бөлігі ретінде, бірақ археологтар оның одан әрі діни, салт-дәстүрлік және мәдени мағыналары мен қолданыстары болуы мүмкін деп санайды. Ерте неолиттен кейін ұзын қоршау қирап, уақыт өте келе зақымданды, мүмкін орта ғасырдың соңында христиан иконоборшылары немесе қазына іздеушілердің салдарынан қасақана қиратылған. Жергілікті халықтың әңгімелерінде бұл жерде билеушінің жерленгені және көптеген тастар мотиві туралы айтылады. 19 ғасырда бұл қираған орынға тарих зерттеушілердің қызығушылығы артып, 20 ғасырдың басында археологиялық қазба жұмыстары жүргізілді. 1926 жылы меншік құқығы мұраны қорғаумен айналысатын National Trust қайырымдылық қорына берілді. Жыл бойы келушілерге тегін ашық, тастарда жыртылған ағаштар, 1 мамыр күні Моррис биі және түрлі заманауи жазықшылдық ритуалдары өткізіледі.
The Coldrum Long Barrow, also known as the Coldrum Stones and the Adscombe Stones, is a chambered long barrow located near the village of Trottiscliffe in the south eastern English county of Kent. Probably constructed in the fourth millennium BCE, during Britain's Early Neolithic period, today it survives only in a state of ruin. Archaeologists have established that the monument was built by pastoralist communities shortly after the introduction of agriculture to Britain from continental Europe. Part of an architectural tradition of long barrow building that was widespread across Neolithic Europe, the Coldrum Stones belong to a localised regional variant of barrows produced in the vicinity of the River Medway, now known as the Medway Megaliths. Of these, it is in the best surviving condition. It lies near to both Addington Long Barrow and Chestnuts Long Barrow on the western side of the river. Two further surviving long barrows, Kit's Coty House and Little Kit's Coty House, as well as possible survivals such as the Coffin Stone and White Horse Stone, are located on the Medway's eastern side. Built out of earth and around fifty local sarsen stone megaliths, the long barrow consisted of a sub rectangular earthen tumulus enclosed by kerb stones. Within the eastern end of the tumulus was a stone chamber, into which human remains were deposited on at least two separate occasions during the Early Neolithic. Osteoarchaeological analysis of these remains has shown them to be those of at least seventeen individuals, a mixture of men, women, and children. At least one of the bodies had been dismembered before burial, potentially reflecting a funerary tradition of excarnation and secondary burial. As with other barrows, Coldrum has been interpreted as a tomb to house the remains of the dead, perhaps as part of a belief system involving ancestor veneration, although archaeologists have suggested that it may also have had further religious, ritual, and cultural connotations and uses. After the Early Neolithic, the long barrow fell into a state of ruined dilapidation, perhaps experiencing deliberate destruction in the Late Medieval period, either by Christian iconoclasts or treasure hunters. In local folklore, the site became associated with the burial of a prince and the countless stones motif. The ruin attracted the interest of antiquarians in the 19th century, while archaeological excavation took place in the early 20th. In 1926, ownership was transferred to heritage charity the National Trust. Open without charge to visitors all year around, the stones are the site of a rag tree, a May Day morris dance, and various modern Pagan rituals.
Атауы және орналасқан жері
Колдрум тастары жақын маңдағы Колдрум Лодж фермасының атымен аталады, ол кейіннен бұзылып кеткен. Ескерткіш Англияның оңтүстік-шығысындағы Кент графтығындағы Тротисклифф ауылының солтүстік-шығысында, "біршама оқшау жерде" орналасқан. Бұл орын сонымен қатар тарихи Паломниктер жолынан да жақын жерде орналасқан. Қабірге тек жаяу өтуге болатын Колдрум-лейн жолы арқылы жетуге болады. Колдрум-лейнге ең жақын автотұрақ Тротисклифтегі Пайнсфилд-лейннен таба аласыз. Адингтон ауылы шалқары орналасқан.
The Coldrum Stones are named after a nearby farm, Coldrum Lodge, which has since been demolished. The monument lies in a "rather isolated site" north east of the nearby village of Trottiscliffe, in the south eastern English county of Kent. The site is also positioned about from a prehistoric track known as the Pilgrims' Way. The tomb can be reached along a pathway known as Coldrum Lane, which is accessible only on foot. The nearest car park to Coldrum Lane can be found off Pinesfield Lane in Trottiscliffe. The village of Addington is located
away.
Контекст
Ерте неолит дәуірі – Ұлыбритания тарихындағы революциялық кезең. Б.з.д. 4500 және 3800 жылдар аралығында өмір салтында кең ауқымды өзгерістер болды, себебі Британ аралдарындағы қауымдар ауыл шаруашылығын негізгі күнкөріс түрі ретінде қабылдады, бұл бұрынғы мезолиттік кезеңді сипаттаған аңшы-жинақшы өмір салтын тоқтатты. Бұл континенттік Еуропалық қоғамдармен байланыс нәтижесінде болды; бұл өзгеріске мигранттардың көптеп келуі әсер еткені ме, әлде континенттен ауыл шаруашылығы технологияларын қабылдаған жергілікті мезолиттік британдардың ықпалы болғаны белгісіз. Қазіргі Кент аймағы, Теміз өзенінің сағасында орналасқандығы және Еуропа құрлығына жақындығы себепті, континенттік еуропалық қоныс жайлаушылар мен келушілердің келуі үшін маңызды болды. Британияның көп бөлігі орманды болды; Кентте кең ауқымды орманды тазарту тек Кейінгі қола дәуірінде (б.з.д. 1000-700 жылдар шамасында) жүргізілді. Медуэй өзені маңындағы, шамамен тарихи монолит – Ақ жылқы тасының жанындағы экологиялық деректер, бұл аймақтың ерте неолитте де көбінесе орманды болғанын, емен, шаған, қаратал/жылғатал және бадам жаңғақтарынан тұратын ормандармен жабылғанын көрсетеді. Британияның көп бөлігінде осы кезеңнен дәнді дақылдарға немесе тұрақты тұрғын үйлерге қатысты айғақтар аз, археологтарды аралдың ерте неолиттік экономикасы негізінен мал шаруашылығына, мал өсіруге және көшпелі немесе жартылай көшпелі өмір салтына негізделген деген қорытуға жетеледі.
The Early Neolithic was a revolutionary period of British history. Between 4500 and 3800 BCE, it saw a widespread change in lifestyle as the communities living in the British Isles adopted agriculture as their primary form of subsistence, abandoning the hunter gatherer lifestyle that had characterised the preceding Mesolithic period. This came about through contact with continental European societies; it is unclear to what extent this can be attributed to an influx of migrants or to indigenous Mesolithic Britons adopting agricultural technologies from the continent. The region of modern Kent would have been key for the arrival of continental European settlers and visitors, because of its position on the estuary of the River Thames and its proximity to the continent. Britain was then largely forested; widespread forest clearance did not occur in Kent until the Late Bronze Age (c.1000 to 700 BCE). Environmental data from the vicinity of the White Horse Stone, a putatively prehistoric monolith near the River Medway, supports the idea that the area was still largely forested in the Early Neolithic, covered by a woodland of oak, ash, hazel/alder and amygdaloideae. Throughout most of Britain, there is little evidence of cereal or permanent dwellings from this period, leading archaeologists to believe that the island's Early Neolithic economy was largely pastoral, relying on herding cattle, with people living a nomadic or semi nomadic life.
Медуэй мегалиттері
Батыс Еуропа бойынша ерте неолитте адамдар алғаш рет монументалды құрылымдарды салған. Бұл құрылымдардың ішінде камералы ұзын дөңгелектер, төртбұрышты немесе сопақ пішінді топырақ үйінділері болды, олардың бірінде камера салынған. Кейбір камералар ағаштан, ал басқалары ірі тастардан тұрғызылған, қазір «мегалиттер» деп белгілі. Бұл ұзын дөңгелектер көбінесе қабірлер ретінде қолданылып, ішінде қайтыс болғандардың дене қалдықтары сақталған. Ерте неолитте адамдар көбінесе жалғыз жерленбеген, керісінше, өздерінің қауымдастарымен бірге ұжымдық жерлеу рәсіміне қатысқан. Бұл камералы қабірлер ерте неолит кезеңінде Батыс Еуропаның теңіз жағалауында, оңтүстік-шығыс Испаниядан Швецияның оңтүстігіне дейін, соның ішінде Британ аралдарының көп бөлігінде салынған. Бұл сәулеттік дәстүр біздің заманымыздан бұрынғы төртінші мыңжылдықтың бірінші жартысында континенттік Еуропадан Ұлыбританияға әкелінді. Гөбекли Тепе сияқты, олардан бұрын салынған тас ғимараттар болғанымен, камералы ұзын дөңгелектер адамзаттың тас қолданып салудың алғашқы және кең тараған дәстүрін құрайды. Қазір бәрі де қираған күйде және бастапқы көрінісін сақтамаса да, құрылыс кезінде Медуэй мегалиттері Ұлыбританиядағы ең ірі және көзге түсетін ерте неолиттік жерлеу ескерткіштерінің бірі болған. Медуэй өзенінің бойында, Солтүстік Даунс арқылы өтетін жерде орналасқан, олар Британ аралдарындағы мегалиттік ескерткіштердің ең оңтүстік-шығыс тобын және Шығыс Англиядағы жалғыз мегалиттік топты құрайды. Археологтар Брайан Филп пен Майк Датто Медуэй мегалиттерін Кенттегі «ең қызықты және танымал» археологиялық орындар деп атады, ал археолог Пол Эшби оларды «Оңтүстік Англиядағы ең әсерлі және монументалды құрылыстар» деп сипаттады. Медуэй мегалиттерін екі бөлек топқа бөлуге болады: біреуі Медуэй өзенінің батысында, екіншісі – Блю Белл төбесінде, екі топтың арақашықтығы шамамен алғанда ... және ... құрайды. Батыс топқа Колдрум Ұзын дөңгелегі, Аддингтон Ұзын дөңгелегі және Каштандар Ұзын дөңгелегі кіреді. Шығыс топ Смит мегалиті, Кит Коти үйі және Кіші Кит Коти үйінен тұрады, ал өзеннің шығыс жағындағы әртүрлі тастар, ең әйгілісі Табут тасы мен Ақ жылқы тасы, сондай-ақ осындай құрылымдардың бөлігі болуы мүмкін. Олардың барлығы бір уақытта салынған-ды, әлде бірінен кейін бірі салынған-ды, сондай-ақ олардың әрқайсысы бірдей мақсатта қолданылған-ды, әлде қолданылуында иерархия болған-ды, бәрі де белгісіз. Медуэйдің ұзын дөңгелектерінің бәрі бірдей жалпы жоспарға сәйкес келеді және барлығы шығыстан батысқа қарай бағытталған. Олардың әрқайсысының үйіндісінің шығыс жағында тас камерасы орналасқан, ал кіреберісінің екі жағында тас қасбеттері болған болуы мүмкін. Олардың ішкі биіктігі 3 метрге дейін жетеді, бұл оларды Ұлыбританиядағы көптеген басқа ұзын дөңгелектерден биік етеді. Камералар сарсеннен салынған, ол Кент аймағында кең таралған, тығыз, қатты және берік тас, эоцен дәуіріндегі құмнан пайда болған. Ерте неолиттік құрылысшылар жергілікті жерден тас блоктарын таңдап, содан кейін оларды ескерткіш салынатын жерге тасымалдаған. Медуэй мегалиттері арасындағы ортақ сәулеттік ерекшеліктер Британ аралдарындағы басқа жерде тікелей аналогтары жоқ, күшті аймақтық байланысты көрсетеді. Дегенмен, басқа аймақтық топтамалар сияқты, мысалы, Оңтүстік-Батыс Ұлыбританиядағы Котсуолд-Северн тобы, әртүрлі ескерткіштерде әртүрлі ерекшеліктер бар, мысалы, Колдрумнің тікбұрышты пішіні, Каштандар Ұзын дөңгелегінің қасбеті және Аддингтон мен Кит Котидегі ұзын, тар үйінділер. Бұл айырмашылықтар қабірлердің пайдалану барысында өзгертілуіне және бейімделуіне байланысты болуы мүмкін, бұл жағдайда ескерткіштер жиынтық құрылымдар болар еді. Бұл ескерткіштерді салған адамдарға бұрыннан бар, олар білетін қабірлер әсер еткен болуы мүмкін. Бұл адамдар жергілікті жерде өскен-ді, әлде Медуэй аймағына басқа жерден көшіп келген-ді белгісіз. Олардың сәулеттік жобаларының стильдік талдауына сүйене отырып, археолог Стюарт Пиггот Медуэй мегалиттерінің жоспары Төмен елдер аймағында пайда болды деп ойлады, ал оның әріптесі археолог Глин Дэниел сол дәлелдер Скандинавияның ықпалын көрсетті деп сенді. Джон Х. Эванс олардың Германиядан шыққандығын, ал Рональд Ф. Джессап олардың Котсуолд-Северн мегалиттік тобынан пайда болғандығын айтты. Эшби олардың бір аймақта тығыз орналасуы континенттік Солтүстік Еуропаның мегалиттік қабір-ғибадатхана дәстүріне ұқсас екенін атап өтті және Медуэй мегалиттерінің ерте неолиттік Еуропа бойынша кең таралған дәстүрдің аймақтық көрінісі екенін баса айтты. Дегенмен, қолда бар дәлелдермен нақты шығу тегін анықтау «мүмкін емес» екенін атап өтті.
Across Western Europe, the Early Neolithic marked the first period in which humans built monumental structures in the landscape. These structures included chambered long barrows, rectangular or oval earthen tumuli which had a chamber built into one end. Some of these chambers were constructed out of timber, while others were built using large stones, now known as "megaliths". These long barrows often served as tombs, housing the physical remains of the dead within their chamber. Individuals were rarely buried alone in the Early Neolithic, instead being interred in collective burials with other members of their community. These chambered tombs were built all along the Western European seaboard during the Early Neolithic, from southeastern Spain up to southern Sweden, taking in most of the British Isles; the architectural tradition was introduced to Britain from continental Europe in the first half of the fourth millennium BCE. Although there are stone buildings—like Göbekli Tepe in modern Turkey—which predate them, the chambered long barrows constitute humanity's first widespread tradition of construction using stone. Although now all in a ruinous state and not retaining their original appearance, at the time of construction the Medway Megaliths would have been some of the largest and most visually imposing Early Neolithic funerary monuments in Britain. Grouped along the River Medway as it cuts through the North Downs, they constitute the most southeasterly group of megalithic monuments in the British Isles, and the only megalithic group in eastern England. The archaeologists Brian Philp and Mike Dutto deemed the Medway Megaliths to be "some of the most interesting and well known" archaeological sites in Kent, while the archaeologist Paul Ashbee described them as "the most grandiose and impressive structures of their kind in southern England". The Medway Megaliths can be divided into two separate clusters: one to the west of the River Medway and the other on Blue Bell Hill to the east, with the distance between the two clusters measuring at between and The western group includes Coldrum Long Barrow, Addington Long Barrow, and the Chestnuts Long Barrow. The eastern group consists of Smythe's Megalith, Kit's Coty House, and Little Kit's Coty House, while various stones on the eastern side of the river, most notably the Coffin Stone and White Horse Stone, may also have been parts of such structures. It is not known if they were all built at the same time, or whether they were constructed in succession, while similarly it is not known if they each served the same function or whether there was a hierarchy in their usage. The Medway long barrows all conformed to the same general design plan, and are all aligned on an east to west axis. Each had a stone chamber at the eastern end of the mound, and they each probably had a stone facade flanking the entrance. They had internal heights of up to 10 feet (3 m), making them taller than most other chambered long barrows in Britain. The chambers were constructed from sarsen, a dense, hard, and durable stone that occurs naturally throughout Kent, having formed out of sand from the Eocene epoch. Early Neolithic builders would have selected blocks from the local area, and then transported them to the site of the monument to be erected. These common architectural features among the Medway Megaliths indicate a strong regional cohesion with no direct parallels elsewhere in the British Isles. Nevertheless, as with other regional groupings of Early Neolithic long barrows—such as the Cotswold Severn group in south western Britain—there are also various idiosyncrasies in the different monuments, such as Coldrum's rectilinear shape, the Chestnut Long Barrow's facade, and the long, thin mounds at Addington and Kit's Coty. These variations might have been caused by the tombs being altered and adapted over the course of their use; in this scenario, the monuments would be composite structures. The people who built these monuments were probably influenced by pre existing tomb shrines that they were already aware of. Whether those people had grown up locally, or moved into the Medway area from elsewhere is not known. Based on a stylistic analysis of their architectural designs, the archaeologist Stuart Piggott thought that the plan behind the Medway Megaliths had originated in the area around the Low Countries, while fellow archaeologist Glyn Daniel instead believed that the same evidence showed an influence from Scandinavia. John H. Evans instead suggested an origin in Germany, and Ronald F. Jessup thought that their origins could be seen in the Cotswold Severn megalithic group. Ashbee noted that their close clustering in the same area was reminiscent of the megalithic tomb shrine traditions of continental Northern Europe, and emphasised that the Medway Megaliths were a regional manifestation of a tradition widespread across Early Neolithic Europe. He nevertheless stressed that a precise place of origin was "impossible to indicate" with the available evidence.
Дизайн және құрылыс
Колдрумның ұзын құйыны бастапқыда төменгі топырақ үйіндісімен жабылған сарсен тас камерасынан тұратын, төменгі қабатты тақталармен шектелген еді. Ашби ескерткішті үш ерекшелікке бөлуге болады: камера, құйын және сарсен тас қоршауы. Ол шамамен 50 таспен салынған. Құйын жоспарында төртбұрышты пішінге жақын, ал ұзындығы шамамен ... метрді құрайды. Оның кең, шығыс жағында, камера орналасқан жерде, ескерткіштің өлшемдері ..., ал тар, батыс жағында ені 12 метрді (40 фут) құрайды. Осылайша, құйын "қиық конус пішіндес" болып табылады. Колдрум тастарының құрылысына жауапты мегалиттік құрылысшылар оны Солтүстік Даунсқа іргелес шағын қыраттың үстіне орналастырып, шығысқа қарай, Медуэй өзеніне қарап тұрғызған. Ол үлкен линчеттік тік жардың жиегінде орналасқан, бірақ құрылыс кезінде ескерткіштен қандай көріністер ашылғанын анықтау қиын, себебі айналасының қаншалықты тығыз орманды болғаны туралы мәліметтер жеткіліксіз. Егер аймақ тығыз орманды болмаса, айналаға 360 градусқа қарау мүмкін болған. Ескерткіштің осі Солтүстік Даунс пен Медуэй аңғарына қарай бағытталған, бұл басқа Медуэй мегалиттеріне тән. Археолог Сиан Киллик Колдрумның ұзын құйыны жақын жердегі елді мекеннің көз алдында салынған болуы мүмкін екенін ұсынды, және бұл "құрымдар мен рәсімдердің қабірлерде өту тәжірибесінде маңызды рөл атқарған, сондай-ақ қабір салушылар мен ландшафт арасындағы байланысты анықтаған болуы мүмкін". Колдрумның ұзын құйыны басқа Медуэй мегалиттерінен салыстырмалы түрде оқшауланған; осы тұрғыдан ол бірегей, себебі қалған мысалдар екі топқа шоғырланған. Жақын маңда тағы бір камералы құйын болған болуы мүмкін; Колдрум тастарынан солтүстікке қарай шамамен жарты шақырым жерде, шығыстан батысқа бағытталған, жермен тегістелген ұзын топырақ үйіндісі бар. Бұл басқа ескерткіштің қалдықтары болуы мүмкін, оның тастары алынып тасталған немесе көмілген. Колдрумның оңтүстігіндегі бірнеше үлкен сарсендер бұрынғыда жойылған осындай құйынның қалдықтарын көрсете алады.
The Coldrum Long Barrow originally consisted of a sarsen stone chamber, covered by a low earthen mound, which was bounded by prostrate slabs. As such, Ashbee asserted that the monument could be divided into three particular features: the chamber, the barrow, and the sarsen stone surround. It had been built using about 50 stones. The barrow is sub rectangular in plan, and about in length. At its broader, eastern end, where the chamber is located, the monument measures , while at the narrower, western end, it is 40 feet (12 m) in breadth. As such, the barrow is a "truncated wedge shape". The megalithic builders responsible for the Coldrum Stones positioned it on the top of a small ridge adjacent to the North Downs, and constructed it facing eastward, towards the River Medway. It is located on the edge of a large lynchet scarp, although it is difficult to ascertain what views would have been possible from the monument at the time of construction, due to a lack of information on how densely forested the vicinity was. If the area was not highly wooded, then 360° views of the surrounding landscape would have been possible. The monument's axis points toward both the North Downs and the Medway Valley, which is similar to the other Medway Megaliths. The archaeologist Sian Killick suggested that the Coldrum Long Barrow might have been built within view of a nearby settlement, and that this "may have been a key factor in the experience of ceremonies and rituals taking place at the tombs and may also have defined a link between the tomb builders and the landscape." Coldrum Long Barrow is comparatively isolated from the other Medway Megaliths; in this it is unique, given that the other surviving examples are clustered into two groups. It is possible that another chambered tomb was located nearby; a razed, elongated earthen mound with an east–west orientation is located in a hollow at the foot of the downs just under a quarter of a mile north of the Coldrum Stones. It may be that this represents the remnants of another such monument which has had its stones removed or buried. Several large sarsens south of the Coldrums might represent the remnants of a further such tomb, since destroyed.
Камера
Ішкі камераның ұзындығы 13 фут (4 метр), ені 5 фут (2 метр), бірақ бастапқы құрылысында ол әлдеқайда үлкен болған болуы мүмкін. Камераның ішкі биіктігі кем дегенде 6 фут (2 метр) болған. Қазіргі күйінде камераның солтүстік жағы екі тақтадан тұрады. Біреуі 8 фут (2 метр) ұзындықта, 7 фут (2 метр) тереңдікте және 1 фут (0 метр) қалыңдықта; екіншісі 5 фут (2 метр) ұзындықта, шамамен 6 фут (2 метр) тереңдікте және 2 фут (1 метр) қалыңдықта. Керісінше, камераның оңтүстік жағы бір тақтадан тұрады, оның ұзындығы 11 фут (3 метр), тереңдігі 7 фут (2 метр), ал шығыс жағындағы қалыңдығы 1 фут (0 метр). Камераның батыс жағы шамамен 4 фут (1 метр) ені бар, 1 фут (0 метр) қалыңдығы және 8 фут (2 метр) тереңдігі бар тақтамен жабылады. Камераның ашылуында, шығыс жағында құлаған, сынған тақта жатыр. Сонымен қатар, еңістің төменгі жағындағы көбінесе төртбұрышты тақта бұрын камераның шығыс жағының бөлігі болған болуы мүмкін. Қазба жұмыстары көрсеткендей, камераны қоршап, сарсендерін қолдау үшін кремний тас қолданылған; 20-ғасырғы жөндеу жұмыстары кезінде бұл көбінесе цементпен ауыстырылды, бұл тастардың тік тұруына мүмкіндік берді. Камераның алдында фасад болған болуы мүмкін, бұл Ұлыбританиядағы басқа камералы қабірлерде, мысалы Вест Кеннет Лонг Барроу және Уэйленд Смитиде байқалады. Сондай-ақ, камераның үстінде портал тас болған болуы мүмкін, өйткені Киттің Коти үйі мен Төменгі Киттің Коти үйінде көрінген. Ескерткіштің шығыс жағындағы еңістен құлаған көптеген үлкен тас тақталар осы қасбеттің немесе порталдың бөлігі болған болуы мүмкін.
The inner chamber measures 13 feet (4 m) in length, and 5 feet (2 m) in width, although it was potentially much larger when originally constructed. The chamber's internal height would have been at least 6 feet (2 m). In its current state, the
northern side of the chamber is made up of two slabs. One is 8 feet (2 m) long, 7 feet (2 m) deep, and 1 feet (0 m) thick;
the other is 5 feet (2 m) long, nearly 6 feet (2 m) deep, and 2 feet (1 m) thick. Conversely, the chamber's southern side consists of a single slab, measuring 11 feet (3 m) in length, 7 feet (2 m) in depth, and 1 feet (0 m) in thickness at its eastern end. The western end of the chamber is closed off with a slab measuring about 4 feet (1 m) wide, with a thickness of 1 feet (0 m) and a depth of around 8 feet (2 m). A collapsed, broken slab lies at the chamber's opening, eastern end. It is also possible that a largely rectangular slab at the bottom of the slope had once been part of the chamber's eastern end. Excavation has revealed that flint masonry was used to pack around the chamber and support its sarsens; 20th century renovation has seen this largely replaced with cement, allowing the stones to continue standing upright. It is possible that there was a facade in front of the chamber, as is evident at other chambered tombs in Britain, such as West Kennet Long Barrow and Wayland's Smithy. It is also possible that there was a portal stone atop the chamber, as was apparent at Kit's Coty House and Lower Kit's Coty House. Many of the larger slabs of stone that have fallen down the slope on the eastern end of the monument may have been parts of this facade or portal.
Үстірт пен қабырға тастары
Бір кезде қабірді жапқан топырақ үйіндісі қазір шамамен 30 сантиметр (0 метр) биіктіктегі толқын ретінде ғана көрінеді. 19 ғасырда үйінді қабірдің батыс жағында биік болған, бірақ 1920 жылдары астындағы сарсендерді ашу үшін қазба жұмыстары арқылы алынып тасталды. Ерте неолит кезеңінде үйіндінің айналасында карьерлік шұңқыр болған болуы мүмкін, және қазір осы шұңқырдың ішінде борыш тастары орналасқан. Қабірдің айналасындағы борыш тастарда белгілі бір үлгілер байқалады: солтүстік жағындағылары көбінесе түзу сызықты, ал оңтүстік жағындағылары кішкентай және көбінесе дұрыс емес пішіндес. Геологиялық Фолькстоун төсектерінен алынған темір тас блоктарын пайдаланып салынған қосымша құрғақ тас қабырға болған болуы мүмкін, бұл Chestnuts Long Barrow-да анық көрінеді. Мұндай тас блоктары табиғатта сирек кездесетіндіктен, олар қазылып алынған болуы мүмкін. Ескерткіштің батыс жағындағы орталық борыш тасының бірінде де, сондай-ақ ескерткіштің оңтүстік-шығысындағы борыш тасында да сығу және жылтыратудың иісті сызығын табуға болады. Бұл сарсендердегі қыш және басқа да тас балталардың қайралуымен байланысты. Бұл құралдар қабірді тұрғызу үшін қолданылатын ағаштан жасалған рычагтар мен тіректерді кесу және ою үшін қайратылған болуы мүмкін. Құралдарды қайраудың ұқсас дәлелдері Батыс Кеннет Лонг Барроудан, сондай-ақ кейінірек Стоунхендж сияқты тарихқа дейінгі ескерткіштерден де табылды.
The earthen mound that once covered the tomb is now visible only as an undulation approximately 1 feet (0 m) in height. In the 19th century, the mound was higher on the western end of the tomb, although during the 1920s this was removed by excavation to reveal the sarsens beneath. It is probable that in the Early Neolithic, the mound had a quarry ditch surrounding it, and it is inside this ditch that the kerb stones now sit. The kerb stones around the tomb display some patterning; those on the northern side are mostly rectilinear, while those on the southern side are smaller and largely irregular in shape. It is probable that there was an ancillary dry stone wall constructed using blocks of ironstone from the geological Folkestone beds, as is evident at Chestnuts Long Barrow. Given that such blocks of stone rarely occur naturally, it may have been quarried. A concave line of abrasion and polishing can be found both on one of the central kerb stones on the western end of the monument and on a kerb stone on the south east of the monument. These have been attributed to the sharpening of flint and other stone axe blades on these sarsens. It is possible that these tools were sharpened for use in cutting and carving the timber levers and struts which would have been used in erecting the stones and constructing the tomb. Similar evidence for the sharpening of tools has been found at West Kennet Long Barrow, as well as later prehistoric monuments such as Stonehenge.
Мағынасы мен мақсаты
Британияның ерте неолит дәуіріндегі қауымдастықтар өлгендерді ритуалды түрде жерлеуге, мезолит дәуіріндегі ата-бабаларына қарағанда көбірек мән берген. Археологтар бұл құбылысты ерте неолиттік британдықтардың ата-бабаларға табынушылыққа берілуімен, өлгендердің рухтарына сенуімен және олардың тірі ұрпақтарының игілігі үшін табиғат күштерімен араласа алатынына нануымен байланыстырады. Археолог Робин Холгейт Медуэй мегалиттерінің жай ғана қабірлер емес, "оларды салған және пайдаланған қауымдар үшін әлеуметтік функцияны атқаратын қоғамдық ескерткіштер" екенін атап көрсетті. Сондықтан, ерте неолиттік адамдар қабірлерге – олардың ғибадатхана немесе киелі орын ретінде қызмет атқаруы мүмкін – өлгендерді құрметтеу және олардан көмек сұрау үшін ритуалдар өткізуге кіргені айтылады. Осы себепті тарихшы Рональд Хаттон осы ескерткіштерді "мазарлық киелі орындар" деп атады, олардың екі мақсатын көрсетеді. Британияда бұл қабірлер көбінесе көрнекті төбелер мен беткейлерде, мүмкін, әртүрлі аумақтардың шектесетін жерлерінде орналасқан. Археолог Каролина Малоун қабірлердің "аумақ, саяси адалдық, меншік және ата-бабалар" туралы ақпарат беретін әртүрлі жер белгілерінің бірі болғанын атап өтті. Көптеген археологтар осы мазарлық киелі орындардың әртүрлі тайпалар арасындағы аумақтық белгілер болғаны туралы пікірді қолдайды, ал басқалары мұндай белгілердің көшпелі малшылар қоғамына көп пайдасы болмайтынын айтады. Оның орнына, олар мал өткелдерін көрсететін белгілер болуы мүмкін деген болжам бар. Археолог Ричард Брэдли осы ескерткіштердің құрылысы жерді бақылау және меншікке алу әрекетін көрсетеді, бұл аңшы-жинаушы мезолиттен ерте неолиттік малшылыққа өту нәтижесінде пайда болған ойлау жолының өзгеруін көрсетеді. Басқалар осы ескерткіштердің мезолиттік аңшылар мен жинаушылардың қасиетті деп есептеген жерлерде салынғанын ұсынады.
Britain's Early Neolithic communities placed greater emphasis on the ritual burial of the dead than their Mesolithic forebears. Archaeologists have suggested that this is because Early Neolithic Britons adhered to an ancestor cult that venerated the spirits of the dead, believing that they could intercede with the forces of nature for the benefit of their living descendants. The archaeologist Robin Holgate stressed that rather than simply being tombs, the Medway Megaliths were "communal monuments fulfilling a social function for the communities who built and used them". Thus, it has been suggested that Early Neolithic people entered into the tombs—which doubled as temples or shrines—to perform rituals honouring the dead and requesting their assistance. For this reason, the historian Ronald Hutton termed these monuments "tomb shrines" to reflect their dual purpose. In Britain, these tombs were typically located on prominent hills and slopes overlooking the landscape, perhaps at the junction between different territories. The archaeologist Caroline Malone noted that the tombs would have served as one of various landscape markers that conveyed information on "territory, political allegiance, ownership, and ancestors". Many archaeologists have subscribed to the idea that these tomb shrines were territorial markers between different tribes; others have argued that such markers would be of little use to a nomadic herding society. Instead it has been suggested that they represent markers along herding pathways. The archaeologist Richard Bradley suggested that the construction of these monuments reflects an attempt to mark control and ownership over the land, thus reflecting a change in mindset brought about by the transition from the hunter gatherer Mesolithic to the pastoralist Early Neolithic. Others have suggested that these monuments were built on sites already deemed sacred by Mesolithic hunter gatherers.
Адам қалдықтары
Камераның ішінде адам қалдықтары орналастырылған, олар XIX ғасыр мен XX ғасырдың басында белгілі уақыттарда табылған және алынып тасталған. XX ғасырдың басындағы қазба жұмыстары кезінде екі бөлек сүйек жиынтығы табылды, олардың әрқайсысы бірінің үстіне бірі орналасқан тас тақтаға жерленген. Камераның ішінде сонымен қатар шақ тастар мен аз мөлшерде керамика да кездесті.
Within the chamber were placed human remains, which have been discovered and removed at intervals during the nineteenth and early twentieth centuries. Early twentieth century excavation found two separate deposits of bone, each buried atop a stone slab, one higher than the other. Also buried within the chamber were flint tools and small quantities of pottery.
Демография
Эшби оның мөлшері мен Фасселлдің үйі сияқты басқа ұзын обалармен салыстырғанда, Колдрум қабірінде жүзден астам адамның қабірі болуы мүмкін деп болжады. 20-шы ғасырдың басында жүргізілген қазба жұмыстары нәтижесінде жиырма екі адамның сүйегі деп саналған қалдықтар мұқият табылып, алынып шығарылды. Бұл қалдықтарды Корольдік хирургтар колледжінің мұражайының консерваторы сэр Артур Кит зерттеді. Ол 1913 жылы өз нәтижелерін жариялады, бұл еңбек денелердің нәсілдік ерекшеліктерін анықтауға бағытталған. Ол еңбегін «Христиандық дәуірінен бұрынғы Кент халқының дене бітімі христиандық дәуірдегі Кент адамынан көп ерекшеленбеген» деген қорытындымен аяқтады. 21-шы ғасырдың басында бұл сүйектерді сот тафономисі Майкл Вайсоцки басқарған команда қайта талдады, ал нәтижелері 2013 жылы жарияланды. Вайсоцкидің командасы «Колдрум халқының демографиясы, жерлеу салты, тамақтануы және күнкөрісі, сондай-ақ хронологиясы» туралы көбірек білу үшін «остеологиялық талдау, радиокөміртектік даталардың Байес модельдеуі және көміртек пен азоттың тұрақты изотоптық талдауы» жүргізді. Бұрынғы қорытындыларға қарсылық білдіріп, олардың баяндамасында ең кемінде он жеті адам болғаны көрсетілді. Бұл қалдықтар тоғыз ересек адамға (мүмкін бес еркек және төрт әйел), екі жасөспірімге (мүмкін 16-20 жас), төрт үлкен балаға және екі кішкентай балаға (біреуі шамамен бес жаста, екіншісі 24 мен 30 ай аралығында) тиесілі екені анықталды. Кит зерттеген бас сүйектерінің бір-біріне ұқсас белгілері бар екеніне сеніп, олардың барлығы «бір отбасыдан немесе ортақ тектің байланысты болған бірнеше отбасыдан» шыққан деген тұжырым жасады. Ұлыбританиядағы басқа ұзын обалардан алынған бас сүйектерінде де ұқсас байқаулар жасалды. Остеоархеологтар Мартин Смит пен Меган Брикли бұл кез келген обадағы барлық адамдардың бір отбасылық топқа жататынын міндетті түрде білдірмейтінін ескертті, себебі мұндай ортақ бас сүйегі белгілері «әлі салыстырмалы түрде аз және шашыраңқы» болған халыққа да сәйкес келеді, онда көптеген адамдар бір-бірімен туысқандық байланыста болар еді. Вайсоцкидің командасы бір жағдайдан басқа барлық жағдайларда сүйектердің сыну морфологиясының құрғақ сүйектердің сынуымен сәйкес келетінін атап өтті. Үш бас сүйекте зорлық-зомбылықтың іздері анықталды; бір ересек әйелдің сол жақ маңдай сүйегінде жазылмаған жарақат, бір ересек адамның (жынысы анықталмаған) сол жақ маңдай сүйегінде жазылмаған сынық, ал екінші ересек әйелдің оң жақ маңдай сүйегінде жазылған терең сынық болды. Қалдықтардың изотоптық талдауы сүйектердегі δ13C мәндерінің басқа да оңтүстік британдық неолиттік ескерткіштерінде кездесетіндей екенін көрсетті, бірақ δ15N мәндері айтарлықтай жоғары болды, ол уақыт өте келе өсті. Бұл деректерді түсіндіру қиын болса да, зерттеу тобы бұл адамдардың жануарлар ақуызына бай құрлықтық тамақтанып, уақыт өте келе тұщы су өзендерінен немесе сағалық аймақтардан алынған тағамдармен толықтырғанын көрсеткеніне сенді. Мәйітке көмілген ересек адамдардың тіс эмалі тозығы жеткен, ал тіс тістерінің жағылған бөлігінде дентин ашық көрінеді. Адам қалдықтарының радиокөміртектік санау нәтижесінде кейбіреулері б.з.д. 3980–3800 жылдары (95% ықтималдық) немесе б.з.д. 3960–3880 жылдары (68% ықтималдық) осы жерге әкелінгенін көрсетті. Содан кейін, 60–350 жыл (95% ықтималдық) немесе 140–290 жыл (68% ықтималдық) өткен соң, қабірге адам сүйектері қосымша жиналған. Бұл екінші кезең б.з.д. 3730–3540 жылдары (95% ықтималдық) немесе б.з.д. 3670–3560 жылдары (68% ықтималдық) басталған болуы мүмкін. Адам қалдықтарының радиокөміртектік санау нәтижесі Колдрум Ұзын Обасының құрылыс мерзімін міндетті түрде анықтамайды, өйткені адамдар ескерткіш салынғанға дейін немесе кейін қайтыс болған болуы мүмкін.
Ashbee suggested that—taking into account both its size and comparisons with other long barrows, such as Fussell's Lodge—the Coldrum tomb could have housed the remains of over a hundred individuals. Excavations conducted in the early 20th century have led to the methodical discovery and removal of what was believed to be the remains of twenty two humans. These remains were examined by Sir Arthur Keith, the conservator of the museum at the Royal College of Surgeons. He published his results in 1913, in a paper largely concerned with discerning racial characteristics of the bodies. He ended his paper with the conclusion that "the people of pre Christian Kent were physically not very different from the Kentish man of the Christian period". In the early 21st century, these bones were re analysed by a team led by the forensic taphonomist Michael Wysocki, the results of which were published in 2013. Wysocki's team conducted "osteological analysis, Bayesian modelling of radiocarbon dates, and carbon and nitrogen stable isotope analysis" in order to discover more about the "demography, burial practices, diet and subsistence, and chronology of the Coldrum population". Disputing earlier conclusions, their report stated that the minimum number of individuals was seventeen. These were identified as probably belonging to nine adults (probably five males and four females), two sub adults (probably 16 to 20 years old), four older children, and two younger children (one around five years old, the other between 24 and 30 months old). Keith believed that the crania he examined displayed similar features to one another, suggesting that this meant that they all belonged to "one family—or several families united by common descent." Similar observations have been made regarding the crania from other long barrows in Britain. The osteoarchaeologists Martin Smith and Megan Brickley cautioned that this did not necessarily mean that all of the individuals in any given barrow were members of a single family group, for such shared cranial traits would also be consistent with "a population that was still relatively small and scattered", in which most people were interrelated. Wysocki's team noted that in all but one case, the fracture morphologies of the bones are consistent with dry bone breakage. Three of the skulls displayed evidence that they had experienced violence; a probable adult female had an unhealed injury on the left frontal bone, an adult of indeterminate sex had an unhealed fracture on the left frontal, and a second adult female had a healed depressed fracture on the right frontal. Isotope analysis of the remains revealed that while the bones had δ13C values that were typical of those found at many other southern British Neolithic sites, they had significantly higher values of δ15N, which grew over time. Although this data is difficult to interpret, the investigative team believed that it probably reflected that these individuals had had a terrestrial diet high in animal protein that over time was increasingly supplemented with freshwater river or estuarine foods. In the case of the older individuals whose remains were interred in the tomb, the tooth enamel was worn away and the dentine had become exposed on the chewing area of the crowns. Radiocarbon dating of the human remains suggested that some were brought to the site between either 3980–3800 calibrated BCE (95% probability) or 3960–3880 cal BCE (68% probability). It further suggested that after an interval of either 60–350 years (95% probability) or 140–290 years (68% probability), additional depositions of human remains were made inside the tomb. This second phase probably began in 3730–3540 cal BCE (95% probability) or 3670–3560 cal BCE (68% probability). The radiocarbon dating of the human remains does not necessarily provide a date for the construction of Coldrum Long Barrow itself, because it is possible that the individuals died some time either before or after the monument's construction.
Өлімнен кейінгі куәлік
Кейбір сүйектерде (екі сан сүйегі, екі иық сүйегі және бір бас сүйегі) кесу іздері анықталды, остеоархеологиялық мамандар бұл іздер денелер тіршіліктерінен кейін, денелер бөліктерге бөлініп, сүйектер байланысқан тіндерден алынған кезде пайда болғанын болжайды. Олар сондай-ақ, кейбір сүйектерде кесу іздерінің болмауы, денелер бөліктерге бөлінуге дейін ішінара шіріген немесе жұмсақ тіндері алынған болуын көрсетеді. Кесу іздерінің дәлдігі осы бөліктерге бөлудің сақтықпен жасалғанын көрсетеді; "бұл шатақтап кесуді немесе мүсілімдік жасауды білдірмейді". Остеоархеологтардың адам жеуді анықтау үшін пайдаланатын критерийлердің ешқайсысы сүйектерде табылған жоқ. Бұл кесілген адам сүйектерінің жиынтығы Ұлыбританияның оңтүстігіндегі неолиттік сопақ қабірден табылған ең ірі жиынтық болып табылады, алайда бөліктерге бөлудің ұқсас дәлелдері Батыс Трамп, Эйфорд, Альдестроп және Хадденхем сияқты басқа неолиттік британдық орындардан да табылды. Бұл материалдың қалай пайда болғанына қатысты екі мүмкіндік бар. Біріншісі, өлгендердің денелері ашыққа шығарылып немесе табиғаттың ықпалына қалдырылып, содан кейін қабірге қайта жерленген. Екіншісі, олар қабірге қойылып, денесі шірігеннен кейін, қабірдің ішінде қайта орналастырылған. Бұл амалдар басқа да діни немесе рәсімдік амалдармен бірге жүрген болуы мүмкін, бірақ олардың тікелей дәлелі сақталған жоқ. Сүйектердің үстіне керамика сынықтары сияқты тұрмыстық қалдықтарды қосу осы орынға ғана тән емес, Оңтүстік Англиядағы камералы қабірлерде кең таралған. Киттің Коти үйінде табылған мысалға сүйене отырып, Эшби Колдрамның камерасының ішкі кеңістігі Вест-Кеннет және Уэйленд Смиттидің бүйірлік камералары сияқты бірдей мақсатта қолданылған медиалдық тақталармен бөлінген болуы мүмкін деп ойлады.
Cut marks were identified on some of the bones (two femora, two innominates, and one cranium), with osteoarchaeological specialists suggesting that these had been created post mortem as the bodies were dismembered and the bones removed from their attached ligaments. They further suggested that the absence of cut marks on certain bones suggested that the body had already undergone partial decomposition or the removal of soft tissues prior to dismemberment. The precision of the cut marks suggests that this dismemberment was done carefully; "they do not suggest frenzied hacking or mutilation." None of the criteria that osteoarchaeologists deem diagnostic of cannibalism were found on the bones. This cut marked human bone assemblage represented the largest yet identified from within a Neolithic long barrow in southern Britain, although similar evidence for dismemberment has been found from other Neolithic British sites, such as West Trump, Eyford, Aldestrop, and Haddenham. There are two possibilities for how this material developed. The first is that the bodies of the dead were excarnated or exposed to the elements, followed by a secondary burial within the tomb. The second is that they were placed in the tomb, where the flesh decomposed, before the bodies were then rearranged within the tomb itself. These practices may have been accompanied by other ritualistic or ceremonial practices, direct evidence for which does not survive. The inclusion of occupational debris like ceramic sherds over the bones was not unique to the site but common in chambered tombs from southern England. On the basis of an example discovered at Kit's Coty House, Ashbee thought it apparent that the contents of the Coldrum's chamber would have been compartmentalised by medial slabs, which served the same purpose as the side chambers of West Kennet and Wayland's Smithy.
Зақымдану және бұзылу
Ерте неолит кезеңінен сақталған мегалитикалық қабірлердің бәрі есінен шығып, егіс шаруашылығының салдарынан қирады. Эшби Колдрум тастарын «Кенттегі ең аз зақымдалған мегалитикалық ұзын дөңгелек қабір» деп атап көрсеткен, алайда ол да алғашқы құрылысынан бері өткен алты мың жыл ішінде едәуір зақымданып, құлап кеткен. Ең айқын зақым – қабірдің шығыс жағының көбі құлап, бір кезде қабірдің қабырғасын тік тұрғызған тастар беткейдің төменгі бөлігіне құлап түскен. Керісінше, беткейдің төменгі бөлігіндегі сарсендер бастапқы ескерткіштің бөлігі болмауы мүмкін, олар жақын маңдағы егістіктерден фермерлер тапқан және сонда жинаған тастар болуы ықтимал. Каштандар ұзын дөңгелек қабірін қазу барысында, оның бір оқиғада жүйелі түрде жойылғаны анықталды, ал Эшби Колдрум тастарына да осыған ұқсас жағдай болған болуы мүмкін деп болжады. Оның пікірінше, 13-шы ғасырдың соңында немесе 14-шы ғасырдың басында христиандар христиан емес ескерткіштерді жоюға тырысқан кезде, қабірдің шетіне орнатылған тастар құлатылып, айналасындағы орға төселген, сосын көмілген. Ал 1957 жылы қазба жұмыстарын жүргізген археолог Джон Александр Медуэй қабірлерін қазына іздеген қарақшылар жойған деген болжам айтқан. Ол дәлел ретінде 1237 жылғы Close Roll құжатын көрсетті, онда қазына табу үшін Уайт аралындағы дөңгелек қабірлерді ашуға бұйрық берілген, және осы тәжірибе шамамен сол уақытта Кентке де тараған болуы мүмкін. Александр Кенттегі қираудың себебін арнайы комиссардың әрекеттерімен байланыстырды, сонымен қатар «Каштандардағы тонаудың шеберлігі мен мұқияттығы» жергілікті қоғамның күшіне жетпейтін ресурстарды қажет еткенін атап өтті. Эшби болса, кейінгі ғасырларда жергілікті тұрғындар зақымдалған Колдрум қабірінен сазды топырақ пен тас алып, оларды құрылыс материалы ретінде пайдаланған деген пікір білдірді.
All the surviving megalithic tombs from the Early Neolithic period have suffered from neglect and the ravages of agriculture. Ashbee noted that the Coldrum Stones represent "Kent's least damaged megalithic long barrow", however it too has suffered considerable damage, having become dilapidated and fallen apart over the six millennia since its original construction. Most prominently, the eastern side has largely collapsed, with the stones that once helped to hold up the side of the barrow having fallen to the bottom of the slope. Conversely, it is possible that the sarsens at the bottom of the slope were not part of the original monument, but were stones found in nearby fields which were deposited there by farmers. Excavation of Chestnuts Long Barrow revealed that it had been systematically destroyed in one event, and Ashbee suggested that the same may have happened to the Coldrum Stones. He believed that the kerb stones around the barrow were toppled, laid prostrate in the surrounding ditch, and then buried during the late 13th or early 14th century, by Christians seeking to obliterate non Christian monuments. Conversely, the archaeologist John Alexander—who excavated Chestnuts in 1957—suggested that the Medway tombs were destroyed by robbers looking for treasure within them. As evidence, he pointed to the Close Roll of 1237, which ordered the opening of tumuli on the Isle of Wight in search for treasure, a practice which may have spread to Kent around the same time. Alexander believed that the destruction in Kent may have been brought about by a special commissioner, highlighting that the "expertness and thoroughness of the robbery" at Chestnuts would have necessitated resources beyond that which a local community could probably muster. Ashbee further suggested that in subsequent centuries, locals raided the damaged Coldrum tomb for loamy chalk and stone, which was then re used as building material.
Фольклор, халықтық дәстүр және қазіргі заманғы пагандық
1946 жылы фольклоршы Джон Х. Эванс Колдрум тастары орнында шайқас болғаны және оның ішінде "Қара ханзаданың" жерленгені туралы жергілікті халық сенімін жазбаға алған. Ол осы орында және басқа Медуэй мегалиттерінде болған шайқастар туралы әңгімелердің жергілікті халық арасында өздігінен пайда болмағанын, ал бесінші ғасырдағы Айлсфорд шайқасы осы аймақта болды деп есептеген антикварлардың теорияларынан тарағанын айтқан. Бұл шайқас туралы мәліметтер тоғызыншы ғасырғы аңглосаксон жылнамасында қамтылған. Эванс сондай-ақ Медуэй мегалиттеріне қатысты барлық жергілікті халық сенімдерін жазды, ол "соңғы буынға дейін" кеңінен таралған еді; оған сәйкес, ескерткіштегі тастардың санын дұрыс санау мүмкін емес. Бұл "саны санауға келмейтін тастар" мотиві тек Медуэй аймағына ғана тән емес, Ұлыбританиядағы басқа мегалиттік ескерткіштерде де кездеседі. Осыған қатысты ең ерте жазбалық дәлел 16 ғасырдың басындағы құжатта кездеседі, онда ол Уилтширдегі Стоунхендж тас шеңберіне қатысты, бірақ 17 ғасырдың басындағы құжатта ол Корнуоллдағы үш тас шеңберінен тұратын Hurlers-ге қатысты. Кейінгі жазбалардан оның Англияда кеңінен тарағаны, ал Уэльс пен Ирландияда бір-бір рет кездескені белгілі болды. Фольклоршы С. П. Менефи бұл мотивті мегалиттердің өздеріне жаны бар деген анимистік түсінікпен байланыстыруға болатынын болжады. Медуэй мегалиттерінде бірнеше заманауи жаңа діндердің өкілдері табылады, ал олардың ішіндегілер 1980 жылдардың соңынан бері Колдрум тастарында діни амалдар жасап келеді. Бұл діндердің өкілдері әдетте осы орындарды өз ата-бабаларымен және "жер энергиясының" көзімен байланыстырады. Дінтанушы Итан Дойл Уайт бұл орындардың, әсіресе, ата-бабалармен байланысы бар деп түсіндірілгенін айтты, себебі оларды қазіргі пагандықтар өздерінің "рухани ата-бабалары" деп санайтын неолиттік халықтар салған, сондай-ақ бұл орындар бұрын жерлеу орны болғандықтан, өлгендердің қалдықтарын сақтаған, олардың өзі де ата-бабалар ретінде қарастырылуы мүмкін. Осы мәселе бойынша пагандық көзқарастар ескі археологиялық түсіндірмелерге негізделген. Пагандықтар сонымен қатар мегалиттерді "жер энергиясының" көздерін көрсететін орындар ретінде қарастырады, олар көбінесе лей сызықтарында орналасқан, бұл идея, мүмкін, Джон Мишель сияқты "Жер құпияларының" жақтаушыларының жарияланымдарынан алынған. Пагандықтар кейде бұл орынға жеке немесе жұп болып барып, медитация жасап, дұға оқып немесе рәсімдер өткізеді, ал кейбіреулері онда көрінестер көргендерін айтады. Roharn's Grove деп аталатын заманауи друидтық тобы бұл орында тұрақты рәсімдер өткізеді, әсіресе Жылдың шеңберінен тұратын сегіз фестиваль кезінде. Колдрум тастары пагандық өмірлік кезеңдердің куәсі болды; шамамен 2000 жылы онда қол ұстасу рәсімі – немесе виккандық неке рәсімі – өткізілді. Odinic Rite ұйымының бір мүшесі, пұтқа табынушылар ұйымы, Колдрум тастарында топқа "кәсіби ант" берді, себебі ол онда ерекше оң энергия бар деп сезінді. Бұл орында саяси мақсаттағы рәсімдер де өткізілді. 1990 жылдардың соңында Paganlink ұйымының Оңтүстік Лондон филиалы Колдрум тастарында Медуэй аңғары арқылы Channel Tunnel Rail Link құрылысын тоқтатуға сәтсіз әрекет жасады. Саяси мақсаттағы тағы бір пагандық рәсімді 2010 жылдардың басында The Warrior's Call тобы жүзеге асырды, ол Ұлыбританияда фрекингтің алдын алу мақсатымен "Альбионның дәстүрлі рухтарын" шақырып, оған қарсы тұруға тырысты. 21 ғасырдың басында Хартли Моррис еркектері, моррис билеушілер тобы, әр мамыр күні таңертең "күнді ояту" үшін бұл орында кездесу салты қалыптасты. Бұл билер монументтің үстіндегі тастарда орындалады, содан кейін монументтің түбінде ән орындалады. Колдрум тастарындағы солтүстік жағынан асып тұрған ағаштар әр түрлі түсті жүздеген ленталар байланған жапсарлы ағаштарға айналды. Бұл кейбір пагандықтардың салты, бірақ оны көптеген басқа адамдар да орындайды; бір пагандық өзінің кішкентай ұлымен бірге ағашқа лента байлап, болашақта жақсы өмір сүруді тілегенін және "жер рухына" құрбандық ретінде бергенін айтқан. 2014 жылдың басында осы ағаштардың сабақтарында Ежелгі Футарк әліпбиінде жазылған рундық оюлар табылды, онда Норд құдайлары Тор мен Одиннің аттары жазылған; олар, мүмкін, осы құдайларға табынатын діни қозғалыстың мүшелері, Heathens-тер жасаған.
In a 1946 paper, the folklorist John H. Evans recorded the existence of a local folk belief that a battle was fought at the site of the Coldrum Stones, and that a "Black Prince" was buried within its chamber. He suggested that the tales of battles taking place at this site and at other Medway Megaliths had not developed independently among the local population but had "percolated down from the theories of antiquaries" who believed that the fifth century Battle of Aylesford, which was recorded in the ninth century Anglo Saxon Chronicle, took place in the area. Evans also recorded a local folk belief applied to all the Medway Megaliths and which had been widespread "up to the last generation"; this was that it was impossible for anyone to successfully count the number of stones in the monuments. This "countless stones" motif is not unique to the Medway region, and can be found at various other megalithic monuments in Britain. The earliest textual evidence for it is found in an early 16th century document, where it applies to the stone circle of Stonehenge in Wiltshire, although in an early 17th century document it was applied to The Hurlers, a set of three stone circles in Cornwall. Later records reveal that it had gained widespread distribution in England, as well as a single occurrence each in Wales and Ireland. The folklorist S. P. Menefee suggested that it could be attributed to an animistic understanding that these megaliths had lives of their own. Several modern Pagan religions are practiced at the Medway Megaliths, with Pagan activity having taken place at the Coldrum Stones from at least the late 1980s. These Pagans commonly associated the sites both with a concept of ancestry and of their being a source of "earth energy". The scholar of religion Ethan Doyle White argued that these sites in particular were interpreted as having connections to the ancestors both because they were created by Neolithic peoples whom modern Pagans view as their "own spiritual ancestors" and because the sites were once chambered tombs, and thus held the remains of the dead, who themselves may have been perceived as ancestors. On this latter point, Pagan perspectives on these sites are shaped by older archaeological interpretations. The Pagans also cited the Megaliths as spots marking sources of "earth energy", often aligned on ley lines, an idea probably derived ultimately from the publications of Earth Mysteries proponents like John Michell. Pagans sometimes visit the site alone or in pairs, there to meditate, pray, or perform rituals, and some have reported experiencing visions there. A modern Druidic group known as Roharn's Grove hold regular rites at the site, particularly during the eight festivals that make up the Pagan Wheel of the Year. The Coldrums have also witnessed Pagan rites of passage; circa 2000, a handfasting—or Wiccan marriage ceremony—was held there. One member of the Odinic Rite, a Heathen organisation, gave their "oath of profession" to the group at the Coldrum Stones because they felt a particularly positive energy exists there. Politically motivated rituals have also been held at the site. In the late 1990s, the South London branch of the Paganlink organisation held a ritual at the Coldrum Stones in an unsuccessful attempt to prevent the construction of the Channel Tunnel Rail Link through the Medway Valley landscape. Another politically motivated Pagan rite was carried out there in the early 2010s by The Warrior's Call, a group seeking to prevent fracking in the United Kingdom by invoking "the traditional spirits of Albion" against it. In the early 21st century, a tradition developed in which the Hartley Morris Men, a morris dancing side, meet at the site at dawn every May Day in order to "sing up the sun". This consists of dances performed within the stones on top of the barrow, followed by a song performed at the base of the monument. The trees overhanging the Coldrum Stones on its northern side have become rag trees, with hundreds of ribbons in various colours having been tied to their branches. This is a folk custom that some Pagans engage in, although it is also carried out by many other individuals; one Pagan has been recorded as saying that she tied a ribbon to the tree with her young son, both to make a wish for an improved future and as an offering to the "spirit of place". As of early 2014, runic carvings written in the Elder Futhark alphabet were also evident on the trunks of these trees, spelling the names of the Norse gods Thor and Odin; these had probably been carved by Heathens, members of a religious movement that worships these deities.
Ертедегі антиквариаттық сипаттамалар
Колдрум Лонг Барроудың ең алғашқы зерттеушілердің жазбалары жарияланбаған. 19-шы ғасырдың басында Барминг шлютері Марк Нобл, «Джентльменнің журналы» үшін осы орынның жоспарын жасады деген мәлімдеме бар, бірақ оны растайтын көшірмелер табылмаған. 1842 және 1844 жылдар аралығында преподобный Бил Посте «Колдрумдағы Друидтар қалдықтары» атты еңбегін жазды, онда ол осы ескерткішті сипаттады. Бұл сол кезде жарияланбады. Посте осы орынды Британияның темір дәуіріндегі друидтармен байланыстырып, «Колдрум» атауы тілдік жағынан кельт «Гейл Дун» сөзінен шыққан және бельгиялық басшылар осы жерде жерленген деген болжам жасады. Ол 1804 және 1825 жылдары осы жерден бас сүйектер табылғанын айтты. 1844 жылы Томас Райт есімді зерттеуші «Археологиялық журналда» «Колдрум тастары» және Медуэйдегі басқа мегалиттер туралы жазба жариялады. Райт олардың бар екендігі туралы жергілікті викарий, преподобный Ламберт Б. Ларкингтен хабардар болды және олармен бірге осы жерге сапар жасады. «Колдрумды» сипаттаған Райт, аймақтағы басқаларына «ортасында жер астындағы кромлек бар» «кішкентай тас шеңберін» айтты. Ол «Колдрумнан Кит Котти үйі деп аталатын белгілі ескерткішке дейін тас қатары үздіксіз созылғандығы» туралы халық арасындағы әңгімелерді айтты. 1857 жылы зерттеуші Дж. М. Кембл діни қызметкер Ларкингтің көмегімен осы жерде қазба жұмыстарын жүргізіп, Британдық археологиялық қауымдастықтың орталық комитетіне өздерінің табылғандары туралы есеп берді. Ескерткішті тас шеңбер ретінде сипаттап, олар осы жерде англосаксон керамикасын тапқанын мәлімдеді және «Колдрум тастары» деп аталумен қатар, ескерткіштің «Адскомб тастары» деген аты да бар екенін атап өтті. Кемблдің пікірінше, бұл ескі ағылшын сөзінен туындаған. 1863 жылдың тамызында Рочестерде апталық жиналысын өткізген Археологиялық институт мүшелері зерттеуші Чарльз Роуч Смит басшылығымен осы жерге барды. Сол жылы Йоркшир зерттеушісі Чарльз Мур Джессоп «Джентльменнің журналында» осы ескерткішті «кельт» тас шеңбер деп сипаттады. 1869 жылы зерттеуші А. Л. Льюис алғаш рет осы жерге барып, жергілікті тұрғындардан бірнеше жыл бұрын камераның ішінде немесе жақын жерде бас сүйек табылғанын, бірақ олар оны цығанның деп санайтынын білді. Кейінгі деректерде бұл туралы былай делінген: рұқсатсыз камераның ортасында қазба жасаған екі адам адам сүйегін тапты, оның бас сүйегі Меопамдағы шіркеудің бақшасына қайтадан жерленді. 1878 жылы «The Journal of the Anthropological Institute of Great Britain and Ireland» журналында жарияланған жазбада Льюис көптеген туристер Киттің Коти Хаусына барса да, «Колдерхам немесе Колдрум лоджіндегі тастардың одан да қызықты жинағы туралы естігендер немесе көргендер өте аз» екенін атап өтті. Ол ескерткіштің «бөлме» мен «овал» тастан тұрады деп есептеді, бұл олардың «екі түрлі» екендігін көрсетеді. 1880 жылы археолог Флиндерс Петри «Колдрехам» тастарының бар екендігін Кент жер жұмыстары тізіміне енгізді; бұрынғы зерттеуші тастарды овал пішіндес деп сипаттағанын ескергенмен, ол оларды камераның айналасында «тұрақты қоршау» құрайтынын сипаттады. Содан кейін ескерткіштің кішкентай, негізгі жоспарын қосты. 1889 жылдың тамызында екі археолог-әуесқой Джордж Пэйн мен А. А. Арнольд осы ескерткішке тап болды, ол жергілікті тұрғындар арасында «Колдрум тастары» және «Друид ғибадатханасы» деп аталатын; Пэйннің айтуынша, «өте үлкен тастар бұталар мен бұталармен өсіп кеткендіктен, оларды ажырату мүмкін болмады». Келесі жылы ол қайтып келіп, бұталардың бұтақтары мегалиттерді ашу үшін кесілгенін байқады. Пайн өзінің 1893 жылғы Collectanea Cantiana кітабында бұл 1844 жылы баспа түрінде алғаш рет сипатталғанымен, «сол уақыттан бері ешкім оларды дұрыс жазуға немесе жоспар жасауға тырысқан жоқ» деп атап өтті. Осы себепті ол жер иесінің рұқсатын алып, майор А.О. Грин, Бромптондағы суреттеу жөніндегі нұсқаушы, 1892 жылдың тамызында ескерткіштің суреттеуін жүргізу үшін келісім шарт жасады. Ол археолог Огастус Питт Риверске хат жазып, Колдрум тастарын 1882 жылғы Ежелгі ескерткіштерді қорғау туралы заңға сәйкес заңды қорғалатын орын ретінде жоспарлауға шақырды. Пайн Колдрум тастарын «округтегі өз түріндегі ең керемет ескерткіш, әрі барлық қамқорлық пен назар аударуға лайық» деп сипаттады. Ол оны Британиядағы басқа ескерткіштермен салыстырып, оның «қамбараға арналған екені, әрі Британияны Рим билегенге дейінгі дәуірге жататын» екені сөзсіз екенін айтты. Пэйн сонымен қатар Колдрумды Аддингтон Лонг Барроумен байланыстыратын тас жолдары туралы халық арасындағы әңгімелерді атап өтті, бірақ осы ерекшеліктердің қандай да бір физикалық дәлелдерін таба алмады. 1904 жылы Джордж Клинч «Man» журналындағы Корольдік антропологиялық институтында Медуэй мегалиттері туралы жазба жариялады, онда ол Колдрум тастарын «бірден ең керемет және ең аз белгілі» деп атады. Оның дизайны «неолиттік дәуірдің соңында» салынғанын көрсетеді деп ұсынды, ол мегалиттерді жасаудағы жұмысты Стоунхенждегідей жұмыспен салыстырды, бірақ Колдрум тастары «қамбаралық қазаншұңқырды» көрсететініне назар салды. Соңында ол осы орынды 1900 жылғы Ежелгі ескерткіштерді қорғау туралы заңға сәйкес қорғау қажеттігін айтты. Сол мәселеде Льюис осы ескерткіш бұрын жер бетіне үйілген екенін жоққа шығарды, себебі ол «мұндай нәрсе болған ешқандай дәлелді көре алмады» және оның орнына оны Avebury, Arbor Low және Stanton Drew сияқты тас шеңбер деп түсіндірді, орталық бөлме қасиетті орын болғанын ұсынды.
The earliest antiquarian accounts of Coldrum Long Barrow were never published. There are claims that at the start of the 19th century, the Reverend Mark Noble, Rector of Barming, prepared a plan of the site for Gentleman's Magazine, although no copies have been produced to verify this. Between 1842 and 1844, the Reverend Beale Poste authored Druidical Remains at Coldrum, in which he described the monument. This remained unpublished at the time. Associating the site with the druids of Britain's Iron Age, Poste's suggestion was that the name "Coldrum" derived from the linguistically Celtic "Gael Dun", and that Belgic chiefs were interred there. He further reported that in both 1804 and 1825, skulls had been found at the site. In 1844, an antiquarian named Thomas Wright published a note on the Coldrum Stones and other Medway Megaliths in The Archaeological Journal. Wright had been alerted to their existence by a local vicar, the Reverend Lambert B. Larking, and proceeded to visit them with him. Describing the Coldrums, Wright mentioned "a smaller circle of stones" to the others in the area, with "a subterranean cromlech in the middle". He further added that "it is a tradition of the peasantry that a continuous line of stones ran from Coldrum direct to the well known monument called Kit's Cotty [sic] House", attributing this belief to various megaliths scattered throughout the landscape. In 1857, the antiquarian J. M. Kemble excavated at the site with the help of the Reverend Larking, providing a report of their findings to the Central Committee of the British Archaeological Association. Describing the monument as a stone circle, they asserted that they discovered Anglo Saxon pottery at the site, and noted that as well as being called the Coldrum Stones, the monument also had the name of the Adscombe Stones, which Kemble believed originated with the Old English word for funeral pile, ad. In August 1863, members of the Archaeological Institute—which was holding its week long meeting in Rochester—visited the site, guided by the antiquary Charles Roach Smith. That year, the monument was described in a copy of Gentleman's Magazine by Yorkshire antiquary Charles Moore Jessop, who believed it to be a "Celtic" stone circle. In 1869, the antiquarian A. L. Lewis first visited the site, and was informed by locals that several years previously a skull had been uncovered from inside or near to the chamber, but that they believed it to be that of a gypsy. A later account elaborated on this, stating that two individuals who excavated in the centre of the chamber without permission discovered a human skeleton, the skull of which was re buried in the churchyard at Meopham. In an 1878 note published in The Journal of the Anthropological Institute of Great Britain and Ireland, Lewis noted that while many tourists visited Kit's Coty House, "very few goes to or ever hears of a yet more curious collection of stones at Colderham or Coldrum Lodge". He believed that the monument consisted of both a "chamber" and an "oval" of stones, suggesting that they were "two distinct erections". In 1880, the archaeologist Flinders Petrie included the existence of the stones at "Coldreham" in his list of Kentish earthworks; although noting that a previous commentator had described the stones as being in the shape of an oval, he instead described them as forming "a rectilinear enclosure" around the chamber. He then included a small, basic plan of the monument. In August 1889, two amateur archaeologists, George Payne and A. A. Arnold, came across the monument, which they noted was known among locals as the "Coldrum Stones" and "Druid Temple"; according to Payne, "the huge stones were so overgrown with brambles and brushwood that they could not be discerned". He returned the next year, noting that the brushwood had since been cut away to reveal the megaliths. In his 1893 book Collectanea Cantiana, Payne noted that although it had first been described in print in 1844, "since that time no one seems to have taken the trouble to properly record them or make a plan", an unusual claim given that a copy of Petrie's published plan existed in his library. For this reason, after gaining permission from the landowner, he convinced Major A. O. Green, Instructor in Survey at Brompton, to conduct a survey of the monument in August 1892. He also wrote to the archaeologist Augustus Pitt Rivers, encouraging him to schedule the Coldrum Stones as a legally protected site under the Ancient Monuments Protection Act 1882. Payne described the Coldrum Stones as "the finest monument of its class in the county, and one worthy of every care and attention." Comparing it to other monuments of its type in Britain, he stated that it was undoubtedly "of sepulchral origin, belonging to a period anterior to the Roman domination of Britain." Payne also noted a folk tradition that there were stone avenues connecting Coldrum to the Addington Long Barrow, but added that he was unable to discover any physical evidence of this feature. In 1904, George Clinch published a note on the Medway Megaliths in the Royal Anthropological Institute's journal, Man, in which he referred to the Coldrum Stones as "at once the most remarkable and the least known of the whole series." Suggesting that its design indicates that it was built during "a late date in the neolithic age", he compared the workmanship in producing the megaliths to that at Stonehenge, although noted that they differed in that the Coldrum Stones clearly represented "a sepulchral pile". Ultimately, he ended his note by urging for the site to be protected under the Ancient Monuments Protection Act 1900. In that same issue, Lewis included an added note in which he rejected the idea that the monument had once been covered by an earthen tumulus because he could see "no evidence that anything of that kind ever existed", and instead he interpreted the site as a stone circle, comparing it to the examples at Avebury, Arbor Low, and Stanton Drew, suggesting that the central chamber was a shrine.
Археологиялық қазба
Колдрум тастары бірнеше рет қазылған. 1910 жылғы 16 сәуірде әуесқой археолог Ф. Дж. Беннетт осы жерде қазба жұмыстарын бастады, ол бұрын Аддингтон Лонг Барроудан неолиттік тас құралдарын тауып алған еді. Көп ұзамай ол «Колдрумдағы небары бірнеше дюйм тереңдіктегі бор топырағының астында» адам сүйектерін тапты. 1910 жылғы тамызда ол қазба жұмыстарын жалғастыру үшін қайта оралды, бұл жолы оның немере қызы мен күйеуі, екеуі де краниологияға қызығушылық танытқан стоматологтар болды; сол күні олар адам бас сүйегінің бөліктерін тапты, оны толыққанды қалпына келтіре алды. Бірнеше күннен кейін ол сәулетші Э. В. Филкинспен бірге камераның солтүстік-батыс бұрышында қазба жұмыстарын жүргізді; сол күні олар екінші бас сүйегін, тағы да сүйектерді, кремний құрал мен қыш ыдыстың сынықтарын тапты. Кейіннен бұл қыш ыдыстың англосаксондық екені анықталды. Сол айдың соңында Джордж Пэйн мен Ф. В. Ридер Беннеттпен оның табылғандарын талқылау үшін кездесті. Екі қызығушылық танытқан әуесқой археолог, Бойд және Харкер мырзалардың көмегімен қазба жұмыстары қыркүйек айының басында қайта басталды. 2009 жылы археологтар Мартин Смит пен Меган Брикли Беннетт қазбаларын жүргізу кезінде Питт Риверстің қазбалардың толық тіркелуі керек деген кеңесін ескергенін атап өтті. Олар Беннетт «нақты жоспарлар мен кескіндер, ескерткіштің фотосуреттері және жердің қалыптасу процестерін мұқият қарастыруға жасаған тырысқандарын» байқады. Монументтің ауыл шаруашылығы жерінде салынғанын айта отырып, Беннетт жариялаған есебінде антрополог Джеймс Фрейзердің «Алтын тармақ» еңбегіндегі ойларын келтіріп, Колдрум тастары «бір кезде, бастапқыда міндетті түрде болмаса да, астық құдайы мен егіншілікке арналған болуы мүмкін» деген пікір білдірді. Ол осы жерде табылған адам сүйектері құнарлылық ритуалдарында құрбан болған адамдарға тиесілі деп сенді; керісінше, Эванс кейіннен «біз адам құрбандығы болған-болмағанын білуге мүмкіндігіміз жоқ» деді. 1922 жылғы қыркүйекте Филкинс Колдрумда тағы да қазба жұмыстарын жүргізді, бұл жолы Грейвсенд тұрғыны Чарльз Гилберттің көмегімен. Олардың жобасы Британ қауымдастығы мен Антикварлар қоғамы берген гранттар есебінен қаржыландырылды, Филкинс жоба басталғанда, учаске төңірегінде «шағын джунгли» өскенін атап өтті, оны тазалау қажет болды. Қазба жұмыстары кем дегенде 1926 жылға дейін үздіксіз жүргізілді. Адам қалдықтары табылып, Корольдік хирургтар колледжінің сэр Артур Кит иелігіне берілді. Сондай-ақ, 1939-1945 жылдар аралығында осы жерден табылған адам сүйектері Тротисклифтегі шіркеудің ауласына қайта жерленгені туралы мәліметтер бар. Бұл қазба ескерткішті қоршаған барлық сарсендерді, оның ішінде бұрын көмілгендерін де ашты. Камераның тастары Филкинс қажет деп тапқан жерлерде бетон негіздермен нығайтылды. Филкинс қазбаларын жан-жақты жүргізгенімен, тас ойықтары, қаптама тастары және олардың үйіндімен байланысы ескерілмеді. 1998 жылы Эшби «қазіргі заманғы көзқараспен қарағанда, [Филкинстің қазбаларында] осы ғасырдың басындағы жалпы стандарттармен салыстырғанда кемшіліктерді байқауға болады, бірақ оған мақтау айтуға болады» деп атап өтті.
The Coldrum Stones have been excavated on multiple occasions. On 16 April 1910, the amateur archaeologist F. J. Bennett began excavation at the site, having previously uncovered Neolithic stone tools from Addington Long Barrow. He soon discovered human bones "under only a few inches of chalky soil" at Coldrum. He returned to the site for further excavation in August 1910, this time with his niece and her husband, both of whom were dentists with an interest in craniology; on that day they discovered pieces of a human skull, which they were able to largely reconstruct. A few days later he returned to excavate on the north west corner of the chamber with the architect E. W. Filkins; that day, they found a second skull, further bones, a flint tool, and pieces of pottery. This pottery was later identified as being Anglo Saxon in date. Later that month, George Payne and F. W. Reader met with Bennett to discuss his finds. With the aid of two other interested amateur archaeologists, Mr Boyd and Miss Harker, both from Malling, excavation resumed in early September. In 2009, the archaeologists Martin Smith and Megan Brickley noted that Bennett's excavations had taken heed of Pitt Rivers's advice that excavations should be recorded in full. They noted that Bennett had provided "clear plan and section drawings, photographs of the monument and careful attempts to consider site formation processes." Suggesting that the monument was constructed on agricultural land, in his published report Bennett cited the ideas of anthropologist James Frazer in The Golden Bough in proposing that the Coldrum Stones "may at one time have been dedicated, though not necessarily initially so, to the worship of the corn god and of agriculture." He believed that the human remains found at the site were the victims of human sacrifice killed in fertility rites; conversely, Evans later stated that "we have no means of knowing" whether human sacrifice had taken place at the site. In September 1922, Filkins again excavated at Coldrum, this time with the aid of Gravesend resident Charles Gilbert. Their project was financed through grants provided by the British Association and the Society of Antiquaries, with Filkins noting that at the time of its commencement, "a miniature jungle" had grown up around the site which had to be cleared. Excavation continued sporadically until at least 1926. Human remains were discovered, and placed into the possession of Sir Arthur Keith of the Royal College of Surgeons. It is also recorded that at some point between 1939 and 1945 human remains that had been found at the site were reburied in the churchyard at Trottiscliffe. This excavation revealed all the existing sarsens surrounding the monument, several which had previously been buried. The stones of the chamber were shored up with concrete foundations where Filkins deemed it necessary. Although Filkins' excavation was comprehensive, it ignored stone holes, packing stones, and their relationship to the mound. In 1998, Ashbee noted that while from "a present day perspective, it is possible to see shortcomings [in Filkins' excavation ] in terms of the general standards of the early part of this century, there is much to commend."
Ұлттық қордың басқаруы
1924 жылы Кент туралы жарияланғанда, археолог О. Г. С. Кроуфорд, сол кезде Орданс Survey-дің археологиялық қызметкері болып жұмыс істеді, Колдрум тастарын басқа Медвей мегалиттерімен бірге тізімдеді. 1926 жылы Колдрум тастары Ұлттық Трастқа берілді, ол оны Кенттің тарихшысы Бенджамин Харрисонға арналған ескерткіш ретінде белгіледі. Бұл оқиғаны тақтаға жазып орнатты, алайда ескерткішті қате түрде тас шеңбер деп атады; 1953 жылы археолог Лесли Гринселл «осы қате жақын арада түзетілуіне үміттенемін» деген пікір білдірді. Қазірге дейін Трастқа тиесілі болып табылатын бұл орын жыл бойы тегін келушілерге ашық. Трасттың сайтында келушілерге «барудың ең жоғарғы нүктесінен тамаша көріністерді табуға» кеңес беріледі. Джон Х. Эванс бұл орынды Медвей мегалиттерінің ішіндегі «ең әсерлісі» деп сипаттаса, Гринселл оны «ең жақсы және ең толық» деп атады. Колдрум тастарын діни рәсімдері үшін пайдаланатын жандар Трасттың орынды басқаруына риза, бірақ мүгедектер үшін кірудің қиындығына байланысты кейбір наразылықтары бар. Ескерткіштің ортасындағы шөпте күйген жер бар, оны діншіл де, дінсіз де пайдаланған болуы мүмкін, ал орынға жауапты Траст күзетшісі оны қайтадан себудің орнына сол күйінде қалдыруға шешім қабылдады, осылай от жағатындарды тастарға жақын емес, сол жерде жағуға шақыру үшін. Сонымен қатар, келушілер тастап кеткен қоқыстар да мәселе тудырып отыр, оны діншіл жандар, осы орынға жиі келетіндер тазалап тұрады.
In his 1924 publication dealing with Kent, the archaeologist O. G. S. Crawford, then working as the archaeological officer for the Ordnance Survey, listed the Coldrum Stones alongside the other Medway Megaliths. In 1926, the Coldrum Stones were given to the National Trust, a charity which dedicated it as a memorial to the Kentish prehistorian Benjamin Harrison. A plaque was erected to mark this, which erroneously termed the monument a stone circle; in 1953, the archaeologist Leslie Grinsell expressed the view that "it is hoped that this error may be rectified in the near future". Still owned by the Trust, the site is open to visitors all year round, free of charge. On their website, the Trust advises visitors to look for "stunning views from the top of the barrow". John H. Evans characterised the site as "the most impressive" of the Medway Megaliths, while Grinsell described it as "the finest and most complete" of the group. Among the Pagans who use the Coldrum Stones for their ritual activities, there is general satisfaction with the Trust's management of the site, although some frustration at the poor access for disabled visitors. A patch of scorched earth exists on the grass in the centre of the monument, perhaps used by Pagans as well as non Pagans, and the Trust warden responsible for the site has decided to leave it there rather than seeding it over, in order to encourage any who do light fires to do so in the same spot rather than nearer to the stones themselves. The site also faces a problem from litter left by visitors, with Pagans who regularly visit the site cleaning this up.