Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
1485–1551 жылдар аралығындағы ерте Нидерланд суретшісі
Early Netherlandish painter (c. 1485–1551)
Адриаен Исенбрандт немесе Адриаен Исенбрандт (1480 мен 1490 жылдар арасында – 1551 жылдың шілдесі) – Брюггедегі суретші, ерте Нидерланд суретінің соңғы жылдарында және Солтүстік Ренессанстың голланд және фламанд суреттерінің алғашқы өкілі. Құжатты деректер оның өзінің кезеңінде маңызды және табысты суретші болғанын көрсетеді, бірақ оның қолынан шыққан нақты туындылар толық құжатталмаған. Өнер тарихшылары оның діни тақырыптар мен құлшыныс суреттеріне маманданған үлкен шеберханасын басқарғанын болжайды, олардың суреттері алдыңғы ғасырдың ерте Нидерланд суреттерінің дәстүрінде консервативті стильде орындалған. Оның заманында Антверпеннің жаңадан гүлденген экономикасы осы қаланы Төмен елдердегі сурет салу орталығына айналдырды, бірақ Брюгге қаласының бұрынғы орталығы да әлі де зор беделге ие болды. Жорж Хулин де Ло оны "Құдай ананың жеті қайғысы" немесе "Псевдо Мостер" атымен белгілі шебермен бір адам деп санайды. Басқа өнер тарихшылары оған сенімді түрде жатқызылатын ең бір туындының бар-жоғына күмән келтіреді, ал ірі музейлерде оған жатқызылатын суреттердің саны ондаған жылдар бойы азайып келеді.
Adriaen Isenbrandt or Adriaen Ysenbrandt (between 1480 and 1490 – July 1551) was a painter in Bruges, in the final years of Early Netherlandish painting, and the first of the Dutch and Flemish Renaissance painting of the Northern Renaissance. Documentary evidence suggests he was a significant and successful artist of his period, even though no specific works by his hand are clearly documented. Art historians have conjectured that he operated a large workshop specializing in religious subjects and devotional paintings, which were executed in a conservative style in the tradition of the Early Netherlandish painting of the previous century. By his time, the new booming economy of Antwerp had made this the centre of painting in the Low Countries, but the previous centre of Bruges retained considerable prestige. He was believed by Georges Hulin de Loo to be the same person as the anonymous Master of the Seven Sorrows of the Virgin or Pseudo Mostaert. Other art historians doubt that any works can be reliably attributed to him, and the number of paintings attributed to him by major museums has been in decline for many decades.
Жеке өмір
Оның өмірі туралы аз ғана деректі жазбалар бар, сондай-ақ суретшінің өмірінде немесе одан кейін әдебиетте кездесетін бірнеше сілтемелер де бар. Дегенмен, оны сақталған еңбектердің авторы ретінде көрсететін ешқандай құжат жоқ. Ол шамамен 1490 жылы Гарлемде немесе Антверпенде дүниеге келген болуы мүмкін. Оның қайда және қандай суретшінің шәкірті болғаны белгісіз. Ол 1510 жылы Брюггеге келгенде алғаш рет есімдерін табамыз, ол сол кезде бурждық мәртебесін сатып алады. Сол жылдың қараша айында ол жергілікті Санкт-Лука суретшілер гильдиясының және Санкт-Элои алтын шеберлер гильдиясының шебері болады. Кейін ол тоғыз рет «диакон» (ескі голланд тілінде: vinder) және екі рет гильдияның губернаторы (ескі голланд тілінде: gouverneur = қазынашы) болып сайланды. Ол Брюггедегі Корте Вламинкстраатта, мүмкін, үлкен шеберхана ашты. Бұл орын Жерар Дэвидтің шеберханасына, Вламийнцбруггеге және Ханс Мемлингтің бұрынғы шеберханасына жақын болды. Брюгге сол кезде Еуропаның ең бай қалаларының бірі еді. Бай саудагерлер мен керуендер жеке пайдалану үшін диптихтер мен портреттерге тапсырыс берді. Исенбрандт көбінесе жеке клиенттер үшін сурет салды. Бірақ кейбір картиналар арнайы тапсырыссыз да жасалды. Оның жұмысы Брюггедегі басқа суретшілерге де жұмыс беруге мүмкіндік берді, мысалы, 1534 жылы Исенбрандт Ян ван Эйкке (сол атақты емес) тапсырыс берген суреттерін жеткізбегені үшін сотқа шағымдануы осыны көрсетеді. Сонымен қатар, ол 1530 жылы Антверпенге көшіп кеткен суретші Адриаан Провоосттың (Ян Провоосттың ұлы) Брюггедегі өкілі болып тағайындалды. Сол кездегі дереккөздер Исенбрандтты белгілі және жақсы жағдайдағы суретші деп сипаттайды. Ол екі рет үйленді, алғаш рет суретші Питер Гранделдің қызы Мария Гранделмен. Олардан бір бала дүниеге келді. 1537 жылы ол қайтыс болғаннан кейін, Исенбрандт 1543 жылға дейін Клементина де Хеернеге үйленді. Екінші некеден екі қыз және бір ұл туды. Оның қонақүй иесі Кателинь ван Бранденбурхтан (сонымен қатар суретші Амброзиус Бенсонның сүйіктісі) заңды емес қызы болды. Ол 1551 жылы Брюггеде қайтыс болды және сол жердегі Санкт-Джекоб шіркеуінің зиратына бірінші әйелімен бірге жерленді; оның балалары төрт үйден және оған тиісті жерлерден мұрагерлік құқығына ие болды.
There are only a few documentary records of his life, and some mentions in literature from the artist's lifetime or soon after. Even so, there are no documents which link him as the creator of any surviving works. It is possible that he was born in Haarlem or Antwerp around 1490. It is not known where or with which painter he served his apprenticeship. He is named for the first time in 1510, when he came to Bruges and bought his burghership. In November of the same year he became master in the local painters' Guild of St. Luke and the goldsmiths' guild of St. Elooi. He was later elected nine times as a "deacon" (in Old Dutch : vinder) and twice as the governor (in Old Dutch : gouverneur = treasurer) of the guild. He quickly established an important workshop, probably in the Korte Vlaminckstraat in Bruges. This was close to the workshop of Gerard David, at the Vlamijncbrugghe and the former workshop of Hans Memling. Bruges, at that time, was one of the richest towns in Europe. Rich traders and merchants ordered diptychs and portraits for personal use. Isenbrandt painted mainly for private clients. However, there were some paintings that were created without any particular commission. He had enough work to even put out work to other painters in Bruges, as a legal suit from 1534 by Isenbrandt against Jan van Eyck (not the famous one) for non delivery of paintings he had ordered, demonstrates. He was also appointed the agent in Bruges of the painter Adriaan Provoost (son of Jan Provoost), who had moved to Antwerp in 1530. Contemporary sources therefore mention Isenbrandt as a famous and well to do painter. He married twice, the first time with Maria Grandeel, daughter of the painter Peter Grandeel. They had one child. After her death in 1537, he married again with Clementine de Haerne with whom he was married by 1543. This second marriage resulted in two daughters and a son. He also had an extramarital daughter with the innkeeper Katelijne van Brandenburch (who was at the same the mistress of the painter Ambrosius Benson). When he died, at Bruges, in 1551, he was buried alongside his first wife at the cemetery of the St. Jacob church there; his children inherited no less than four houses with surrounding property.