Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саясаткер (1885–1965)
British politician (1885–1965)
Альберт Виктор Александр, Хиллсбороның 1-ші графы Александр (1 мамыр 1885 – 11 қаңтар 1965) – британдық Лейборист және кооперативтік саясаткер. Ол үш рет Адмиралтействоның бірінші лорды болды, оның ішінде Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде, содан кейін Клемент Атли басқаруымен қорғаныс министрі болды.
Albert Victor Alexander, 1st Earl Alexander of Hillsborough, (1 May 1885 – 11 January 1965) was a British Labour and Co operative politician. He was three times First Lord of the Admiralty, including during the Second World War, and then Minister of Defence under Clement Attlee.
Ерте өмір және мансап
Вестон-супер-Мареде дүниеге келген және төрт баланың бірі болған А. В. Александр – Альберт Александрдың ұлы, ол 1860 және 1870 жылдардағы ауыл шаруашылығы дағдарысы кезінде туған Уилтширден Бристольге көшіп келген, бастапқыда темірші, кейін инженер болған, сондай-ақ полиция қызметкерінің қызы Элиза Джейн Тэтчер еді. Ол әкесінің және королева Викторияның үлкен немересі, Альберт Виктордың құрметіне аталған, бірақ жас кезінен бастап "А. В." деп танылды. Оның ата-анасы үйленген кезде Вестон қаласына қоныстанған, бірақ 1886 жылдың тамызында Альберт Александрдың қазасынан кейін отбасы Бристольге көшіп кетті. Александрдың анасы балаларын асырау үшін корсет тігумен айналысты. Александр үш жасынан бастап Бартон-Хилл мектебіне барды, аптасына 2 пенс төледі. 1898 жылы анасының қарсылығына қарамастан, ол Сент-Джордж жоғары сынып мектебінде оқуын жалғастырмауды шешті, себебі апталық төлемнің 6 пенске өсуі тым қымбат болды және мектептен ештеңе үйренбеді деп ойлады. Ол он үш жасында жұмыс істей бастады, алдымен былғары саудагерінің кеңсесінде, ал бес айдан кейін Бристоль мектеп кеңесінде кіші клерк болып жұмыс істеді. 1903 жылы ол Сомерсет округі кеңесінің жаңа құрылған жергілікті білім беру органына ауысты, онда мектеп басқару бөлімінде комитет хатшысы болып жұмыс істеді. Ол сол кезде хорға өте құштар, футболшы және өздігінен үйренген пианист еді. Кейінгі жылдары, өмірінің соңына дейін Александр «Челси» футбол клубының вице-президенті болды; оның клубтағы қызметін Ричард Аттенборо жалғастырды. Англикан дінінде тәрбиеленген Александр 1908 жылы Эстер Эллен Чапплге үйленгеннен кейін баптисттік қозғалысқа өтті, ол мектеп мұғалімі және баптист еді. Олар 1908 жылдың 6 маусымында неке қиды. Олардың қызы Беатрикс 1909 жылы дүниеге келді, ал ұлдары Рональд 1911-1912 жылдары өмір сүрді. Александр Вестон кооперативтік қоғамына қосылды және 1908 жылы жергілікті Жастар либералдық қауымдастығының қазынашысы, ал 1909 жылы жергілікті сауда және еңбек кеңесінің мүшесі болды. Ол 1910 жылы Вестон кооперативтік қоғамының басқармасына сайланды.
Born in Weston super Mare and one of four children, A. V. Alexander was the son of Albert Alexander, a blacksmith and later engineer who had moved from his native Wiltshire to Bristol during the agricultural depression of the 1860s and 1870s, and Eliza Jane Thatcher, daughter of a policeman. He was named after both his father and Prince Albert Victor, Queen Victoria's eldest grandson, but he was known as "A. V." from a young age. His parents had settled in Weston when they married, but the family moved to Bristol after Albert Alexander's death in August 1886. Alexander's mother worked as a corset maker to provide for her children. Alexander attended Barton Hill School from the age of three, at a cost of two pence per week. Against his mother's wishes, he chose not to continue to St. George's Higher Grade School in 1898, feeling the increased weekly charge of six pence was too expensive and that he would get nothing more from school. He began work aged thirteen, first for a leather merchant, and five months later as a junior clerk with the Bristol School Board. In 1903 he transferred to Somerset County Council's newly formed local education authority, where he worked in the School Management Department as a committee clerk. He was by this time a keen chorister and footballer, and a self taught pianist. In later years, and until his death, Alexander was a vice president of Chelsea F. C.; his role at the club was taken on by Richard Attenborough. Raised an Anglican, Alexander converted to the Baptist movement in 1908 after he married Esther Ellen Chapple, a school teacher and Baptist. They were married on 6 June 1908. Their daughter, Beatrix, was born in 1909, and their son Ronald lived from 1911 to 1912. Alexander joined the Weston Co operative Society and became treasurer of the local Young Liberal Association in 1908, and the local Trades and Labour Council in 1909. He was elected to the board of the Weston Co op Society in 1910.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда ол өз еркімен әскери қызметке түсті, бірақ екі жыл өткен соң ғана шақырылды. Ол негізінен басқа полктерге офицерлерді даярлау үшін құрылған Суретшілер полкіне қосылды. 1917 жылдың желтоқсанында Еңбек корпусына кіргеннен кейін ол Лондонда және Оксфордтағы Магдален колледжінде оқыды. Оқу кезінде денсаулығы нашарлап, соғысқа қатыспады, бірақ Ланкаширде пошта жөнелту офицері болып жұмыс істеді. 1918 жылдың қараша айында капитандыққа көтеріліп, Бас тізімге ауыстырылды және жараланған әскерлерді бейбіт өмірге дайындау үшін білім беру офицері болды. 1919 жылдың соңында демобилизацияланды. Отанына оралғаннан кейін бір жыл ішінде Уэстон кооперативтік қоғамының вице-президенті және NALGO Сомерсет бөлімінің хатшысы болып сайланды.
He volunteered for service when the First World War began but was not called up until two years later. He joined the Artists Rifles, which principally served to train officers for assignment to other regiments. He trained in London and at Magdalen College, Oxford after he had been commissioned in the Labour Corps in December 1917. His health suffered during training, and he never saw active service but worked as a posting officer in Lancashire. In November 1918, he was promoted to captain, transferred to the General List and became an education officer, preparing wounded soldiers for civilian life. He was demobbed in late 1919. Within a year of returning home, he became vice president of the Weston Co op Society and secretary of the Somerset branch of NALGO.
Парламенттік мансап
1920 жылдың соңында Александр Кооперативтік одақтың Парламенттік хатшысы лауазымына үміттү болды. Ол 104 үміткердің ішінде іріктелді, сол жылдың қарашасында Лондонға көшіп, 1946 жылға дейін осы қызметте тұрды. Бұл қызметте ол Кооперативтің ұстанымдарын және мүдделерін үкіметтік органдар мен Парламент мүшелеріне (депутаттарға) жеткізуді басқарды. 1921 жылдың шілдесінде ол үкіметтің Қаржы заңына енгізілген, Кооперативтерге корпоративтік салық салуды көздейтін бапқа қарсы шығу үшін депутаттарға тікелей үгіт жүргізді. Ллойд Джорджтың көп дауыспен құрылған коалициялық үкіметі екі дауыс айырмасымен жеңіліске ұшырады. Осыдан кейін Шеффилдтегі Кооперативтік партия Александрды өздерінің парламенттік кандидаттары етіп шақырды. Ол 1922 жылдың қарашасында Хиллсборо округінен сайланды, ол төрт Кооператив депутатының бірі болды. 1923, 1924 және 1929 жылдары қайта сайланды. Ол 1950 жылға дейін, бір рет үзіліс жасап, Шеффилдтің өкілі болды. Өзінің алғашқы сөзінде Александр Либералдық партияны прогрессивті принциптерін тастағаны үшін сынады және Лейбористік партияның сайлау бағдарламасына жатқан экономикалық теорияларды қолдады. Лейбористтік партия жетекшілігі оны бірқатар мәселелер бойынша өкіл ретінде қабылдады, бірақ Кооператив 1927 жылға дейін Лейбористік партияға мүше болған жоқ. 1924 жылдың қаңтарында Лейбористер алғашқы үкіметін құрғанда Рамсей Макдональд Александрды Сидни Уэбб пен Эммануэль Шинвелл басқаратын Сауда кеңесінің Парламенттік мемлекеттік хатшысы етіп тағайындады. Александрдың міндеттеріне сауда флоты және сауда мәселелері бойынша Парламенттік сауалдарға жауап беру кірді. Кооперативтің Парламенттік комитеті Александр үкіметте болған кезде атқарушы хатшы қызметін атқарды, бірақ ол министрлерге шағымдануға қатысуын жалғастырды. 1924 жылдың қазан айында үкімет құлағаннан кейін Александр Кооперативте толық уақыт жұмыс істеуге қайта оралды. Ол үкіметтік комитеттер алдындағы куәліктерімен танымал болды және 1926 жылғы жалпы ереуіл кезінде үкіметтің әрекеттеріне жауап беруді үйлестіруге Кооперативтің Парламенттік комитетіне көмектесті. Парламентте ол сауда мәселесі бойынша алдыңғы қатардағы спикерге айналды, қаржы министрі Уинстон Черчилльдің саясатын қатаң сынады. Ол сондай-ақ ауыл шаруашылығы, жергілікті басқару және әлеуметтік қамсыздандыру мәселелерінде сөз сөйледі, онда ол өзінің сайлаушыларының депрессия кезіндегі қиындықтарын еске алып, әл-ауқатты арттыруды талап етті. 1929 жылдың басында Александр Кооперативтік одақтың Бас хатшысы лауазымына үміттү болды, бірақ Роберт Палмер жеңіске жетті. Бірнеше аптадан кейін ол екінші Лейбористік үкіметтегі кабинет мүшесі болды.
In late 1920, Alexander applied for the position of Parliamentary Secretary to the Co operative Union. He was selected out of 104 candidates, moving to London that November, and would hold the job until 1946. In this role, he directed the presentation of the Co op's position and interests to government bodies and Member of Parliament (MPs). In July 1921 he campaigned directly to MPs to oppose a clause in the government's Finance Bill which would impose Corporation Tax on Co ops. Lloyd George's Coalition government, which had a large majority, was defeated by two votes. Shortly after this, the Sheffield branch of the Co operative Party invited Alexander to be their Parliamentary candidate. He was duly elected for Hillsborough in November 1922, one of only four Co op MPs. He was re elected in 1923, 1924 and 1929. He would continue to represent Sheffield, with one break, until 1950. In his maiden speech, Alexander criticised the Liberal Party for abandoning its progressive principles and championed economic theories that were central to the Labour Party's manifesto. The Labour leadership accepted him as a spokesman on a number of issues, though the Co op was not affiliated to the Labour Party until 1927. When Labour formed its first government in January 1924, Ramsay MacDonald made Alexander Parliamentary Under Secretary of State to the Board of Trade, under Sidney Webb and Emmanuel Shinwell. Alexander's responsibilities included the merchant navy, and answering Parliamentary Questions on all trade matters. The Co op's Parliamentary Committee had an acting secretary in Alexander's place whilst he was in government, but he continued to take part in appeals to ministers. After the government fell in October 1924, Alexander returned to working for the Co op full time. He became well known for his testimonies before government committees, and used the Co op's Parliamentary Committee to help co ordinate responses to government action during the 1926 general strike. In Parliament, he became a front bench spokesman on trade, staunchly criticising the policies of the Chancellor of the Exchequer, Winston Churchill. He also spoke on agriculture, local government and on social security, where he called for increased welfare, citing the suffering of his own constituents during the depression. In early 1929, Alexander applied for the position of General Secretary of the Co operative Union, but was beaten by Robert Palmer. Within weeks, he became a member of the cabinet in the second Labour government.
Адмиралтействоның бірінші лорды
Көптеген адамдар Александрды Сауда кеңесінің президенті етіп тағайындалатынын күткенмен, бұл лауазым қаржы министрі Филип Сноуденнің қолдауындағы Уильям Грэмге берілді. Оның орнына Александр Адмиралтействоның бірінші лорды болды, бұл министрлік дәрежедегі осы лауазымды атқарган жалғыз Лейборист. Адмиралтейство өз алдына саяси күшке ие болды және әдетте Қазынашылықтан және Даунинг-стриттен келетін қысымға қарсы тұра алды. Макдональдтың басты мақсаты халықаралық қарусыздану болды, және Александр Адмиралтействоны АҚШ-пен теңіздік бәсекелестікті аяқтауға бағытталған келіссөздерге дайындық ретінде жаңа крейсерлерге қойылған талаптарды азайтуға көндірді. 1930 жылғы қаңтарда Лондонда бес ірі теңіз державасының (Ұлыбритания, АҚШ, Франция, Италия және Жапония) конференциясы өтті. Бұл Ұлыбритания, Америка және Жапония арасындағы Лондондық теңіз келісіміне әкелді, ол теңіз күштерінің өсуін шектеді және олардың теңдігін сақтады. 1931 жылғы көктемде Александр және Сыртқы істер министрі Артур Хендерсон Франция мен Италияның келісімге қосылуы үшін келіссөздер жүргізді. Александр флотты кеңейту мәселесінде Адмиралтействомен келіспесе де, оның шығындары мен штаттық санын сынағандарға қарсы қорғады. Ол сондай-ақ жұмысшы сыныбынан келген жауынгерлердің офицер болуына мүмкіндік беретін жүйені енгізді. 1931 жылдың ортасындағы экономикалық дағдарыс кезінде Александр Сноуденнің Макдональд пен Хендерсонның протекционизмге қарсы еркін сауданы қорғауын қолдады, бірақ Сноуден мен Макдональдтың мемлекеттік шығындарды, әсіресе жұмыссыздық жәрдемақысын қысқарту ұсынысына қарсы Хендерсонмен бірге болды. Ол социалистік экономиканы жақтаған және қысқартуларға қарсы болған кабинет мүшелерін біріктірді. Кабинеттегі келіспеушілікке байланысты Премьер-министр Консервативтік және Либералдық партиялармен коалиция құрды. Сноуден және бірнеше Лейборист депутаттары Макдональдпен бірге қалды, бірақ партия оппозицияға өтті. Александр оппозицияның алдыңғы қатарында болды, үкімет саясатын сынады, бірақ қарулы күштердегі жалақыны төмендетуге (әсіресе Инвергордон бүлігіне) байланысты кең таралған наразылықты пайдаланудан сақтанды, өйткені әскерилер саяси мәселелерге араласпауы керек деп ойлады. Парламенттік Лейборист партиясында Хендерсоннан кейін екінші орынға ие болған ол болашақ лидер ретінде талқыланды. Александр да, Хендерсон да 1931 жылғы жалпы сайлауда мандаттарын жоғалтты. Хендерсонның орнын Джордж Лансбери басты, ал Александрдың құрдасы Клемент Атли оның орынбасары болды. Келесі төрт жыл бойы Александрдың басты рөлі қайтадан Кооперативтің Парламенттік хатшысы болып табылды. Ол кооперативтерге корпоративтік салық салуға қарсы күресті, бірақ 1933 жылғы Қаржы заңымен бұл күрес жеңіліспен аяқталды. Ол сондай-ақ жаңа ауыл шаруашылығы маркетингтік кеңестерінде тұтынушылардың мүдделерін қорғау үшін жұмыс істеді. Ол бауырластық қозғалысында (конформистер ұйымы) белсенді болды, Ұлттар Лигасының митингілерінде сөйледі, Рейнольдс Ньюс газетіне мақалалар жазды және BBC-де лекциялар оқыды. 1935 жылы Хиллсбороу округінен қайта сайланған Александр сауда және сыртқы істер жөніндегі оппозицияның өкілі болды. Атли, қазір PLP-нің басшысы, оны Шинвелл мен Джек Лоусонмен бірге Лансбери кезінде басым болған бейбітшілдік идеалдарын өзгерту үшін жаңа қорғаныс комитетіне қосылуын сұрады. Александр бірнеше жыл бойы фашизмнің қауіптілігі туралы ескертіп, үкіметтің бағыныштылық саясатын сынады. 1937 жылы Хью Далтон мен Гастингс Бертрам Лис Смитпен бірге ол PLP-ны Болдуин үкіметіне деген сенімсіздігін ұмытып, қайта қарулануды бастаған Қызметтік смета заң жобасын қолдауға көндірді. 1938 жылғы қазан айында ол Мюнхен келісімі жөніндегі дебатты аяқтады, үкіметтің Судет немiстерiн тастап кетуіне шабуыл жасады.
Although many had expected Alexander to be appointed President of the Board of Trade, this position went to William Graham, protégé of the Chancellor of the Exchequer, Philip Snowden. Instead, Alexander became First Lord of the Admiralty, the only Labour member to hold this position as a cabinet rank. The Admiralty was a political power in its own right, and usually able to resist pressure from the Treasury and from Downing Street. MacDonald's primary concern was international disarmament, and Alexander persuaded the Admiralty to reduce their demands for new cruisers as a prelude to negotiations aimed at ending naval rivalry with the U. S In January 1930, a conference between the five major naval powers (Britain, the U. S., France, Italy and Japan) was held in London. This resulted in the London Naval Treaty between Britain, America and Japan, to limit growth and maintain parity of their naval forces. In the spring of 1931, Alexander and the Foreign Secretary, Arthur Henderson, negotiated France and Italy's entry into the treaty. Though Alexander came into conflict with the admiralty over expansion of the fleet, he defended it against criticism of its spending and staffing levels. He also introduced a system to make it easier for working class recruits to become officers. During the economic crisis in mid 1931, Alexander supported Snowden's defence of free trade against MacDonald and Henderson's proposals for protectionism, but sided with Henderson against Snowden and MacDonald's proposed cuts in government spending, especially unemployment benefit. He organised the cabinet opponents to the cuts, who advocated a socialist economy. Faced with a cabinet split, the Prime Minister formed a coalition with the Conservative and Liberal parties. Snowden and a few other Labour MPs stayed with MacDonald, but the party went into Opposition. Alexander was prominent on the Opposition front bench, leading attacks on the government's policies, but was careful not to exploit the widespread dissatisfaction with pay cuts in the armed forces (especially the Invergordon Mutiny), concerned that the military should not become involved in political matters. Effectively now number two after Henderson in the Parliamentary Labour Party, he was being talked of as a future leader. Both Alexander and Henderson lost their seats in the 1931 general election. Henderson was succeeded by George Lansbury, and Alexander's contemporary, Clement Attlee, became deputy leader. For the next four years, Alexander's main role was again as the Co op's Parliamentary Secretary. He led opposition to renewed government plans to impose Corporation Tax on co op stores, a fight that was lost this time with the 1933 Finance Bill. He also worked to have consumer interests represented on the new agricultural marketing boards. He was active in the Brotherhood movement (an organisation for nonconformists), spoke at rallies for the League of Nations, wrote columns for Reynold's News and gave lectures on the BBC. Regaining his Hillsborough seat in 1935, Alexander became a front bench spokesman on trade and foreign affairs. Attlee, now leader of the PLP, asked him to join a new defence committee, working with Shinwell and Jack Lawson to reverse the pacifist ideals which had prevailed under Lansbury. Alexander had been warning of the dangers posed by fascism for several years, and criticised the government's policy of appeasement. In 1937, with Hugh Dalton and Hastings Bertram Lees Smith, he persuaded the PLP to put aside its mistrust of the Baldwin government and support the Service Estimates Bill which began rearmament. In October 1938, he closed the debate on the Munich Pact, attacking the government's abandonment of the Sudeten Germans.
Черчилль мен Атлидің қол астында
Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін Александр, барлық жетекші Лейбористтік саясаткерлер сияқты, Невилл Чемберлен басшылығымен коалициялық үкімет құруға қарсы болды. Александр Уинстон Черчилльдің Чемберленнің орнын басуы керек деп сенді. Ол Артур Гринвудпен бірге, Лорд Галифаксты қолдаған Герберт Моррисонға қарсы жұмыс істеді, соның нәтижесінде Атли мен партияның Атқару комитеті Черчилльді қолдауға көнді. 1940 жылдың сәуір айының соңында Черчилль Александр, Клемент Атли және сэр Арчибальд Синклермен коалициялық үкімет құру мүмкіндіктерін талқылау үшін кездесті. Галифакстың досы Чипс Ченнон бұл кездесуді Черчилльдің премьер-министр болу үмітімен алдын ала кабинет құруы ретінде сипаттады. Екі аптадан кейін, 10 мамырда Черчилль коалициялық үкіметтің премьер-министрі болды. Атли мен Гринвудты қамтитын Соғыс кабинетін құрғаннан кейін, ол Александр мен Синклерді (Әуе күштері), сондай-ақ Энтони Иденді (Армия, яғни Құрлық әскері) үш әскерлік министрліктерді басқаруға шақырды. Александр Адмиралтействоға Бірінші лорд ретінде қайта оралды, бірақ басқа әскерлік министрлер сияқты, Черчилльдің ықпалында болды және оның көлеңкесінде өмір сүрді. Черчилльдің оған деген сенімі оның құпия ақпаратқа қол жеткізбеуіне және Соғыс бөлмесіне кіргізілмеуіне байланысты болды. Өзін Қорғаныс министрі етіп тағайындау арқылы Черчилль үш әскер түріне тығыз бақылау жасауға мүмкіндік алды. Мысалы, Черчилльдің "Z" күшін, соның ішінде линкор мен жеңіл крейсерді Сингапурға жеткілікті әуе қолдауысыз жіберу туралы шешімі. Александр да, Бірінші теңіз лорды Дадли Паунд та бұл шешімге қарсы болды, бірақ Черчилль оларды ескермеді. Бұл шешім Пёрл-Харборға шабуылдан бұрын қабылданды. Кемелер Жапонияның агрессиясын тоқтату мақсатымен шығысқа жіберілді, Австралия үкіметі мен Таяу Шығыстағы британдық күштерінің өтініші бойынша. Бастапқыда HMS Indomitable авианосығы да кірді, бірақ ол Кариб теңізінде қалып қойды және HMS Hermes-пен ауыстырылмады, ол тым баяу деп есептелді. "Уэльс Принці" мен "Репульс" Пёрл-Харборға шабуылдан кейін Малайзия жағалауында жапондық әуе шабуылынан зардап шегіп, батып кетті, олардың жапондықтармен қақтығыс жағдайында қайта орналастыру жоспарлары әлі әзірленбеген және іске асырылмаған еді. Ричард Лэмбтің сөзіне сәйкес, Черчилль жалпы жауапкершілікті мойнына алғанмен, "осы екі линкордың тағдырына жауапты емес" еді. Александр мен Паундтың пікірінше, "Уэльс Принці" мен "Репульс" Атлантикада неміс линкорлары "Тирпиц", "Шарнхорст" және "Гнейзенау" қауіп-қатеріне қарсы тұру үшін тиімдірек болар еді. Александр өз міндеттерін ынтамен және жауапкершілікпен атқарды. Ол өзінің лауазымының әкімшілік міндеттеріне толыққанды берілді, көбінесе кеңсесінде ұйықтады, сонымен қатар теңізшілердің әл-ауқатына қызығушылық танытты. 1942 жылы ол Арктикалық конвойге қатысты және 1944 жылы D-Day-ден кейін бірнеше күн өткен соң әскерлерді аралады, ол 1940 жылы Францияда болғаннан бері алғашқы британдық министр болды. Оның радио хабарлары мен қоғамдық сөздері моральды көтеріп, оны әскери қызметте де, одан тыс жерлерде де танымал етті. Жоғары лауазымдағы жұмысшы саясаткер ретінде ол ұлттық бірлік үшін маңызды тұлға болды. Ол Лондонға келгенде Черчилльмен тұрақты түрде кездесіп, кеңесші ретінде жұмыс істеді. Олар жақсы достар болды және Черчилль Александрға Бристоль университетінің құрметті дәрежесін алуға жағдай жасады, оның канцлері Черчилль болды. Алайда Александр 1945 жылдың мамырында Еуропада жеңіске жеткеннен кейін Лейбористтік партияның коалициядан шығуына белсенді қолдау көрсетті. Шілдедегі сайлау кампаниясында ол Черчилль мен Консервативтік партия арасында айқын шекара жүргізді, торилер 1922 жылы Ллойд Джорджді шеттетуі сияқты, соғыс уақытындағы көшбасшыны да ысырап ететінін айтты. Лейбористтік партияның жеңісінен кейін Кабинет мүшесі болған Александр Сыртқы істер министрі Эрнест Бевинге күшті қолдау көрсетті, Ұлыбританияның беделін сақтап қалу және Кеңес Одағына қарсы тұру мақсаттарын бөлісті. Сол кезде одақтас болған Кеңес Одағына құрмет көрсетілді, бірақ Ресейге жасаған ашық сын Александрдың танымалдығын төмендетті. 1946 жылы ол Париж бейбітшілік конференциясында Бевиннің өкілі болды және Стаффорд Криппс басқарған Үндістанға барған министрлер кабинетінің делегациясына қатысты, тәуелсіздік мүмкіндіктерін зерттеді. 1946 жылдың соңында ол Қорғаныс министрі болды, бұл лауазымды бұрын Черчилль мен Атли ғана премьер-министрлік қызметін атқарып жүргенде иеленген. Үш әскер түріне жауапты болған ол Империялық Бас штабтың бастығы лорд Монтгомеримен жиі келіспеді. Ол міндетті әскери қызмет жүйесін жасауға жауапты болды және бейбіт уақытта әскери қызметтің жалғасуына қарсы болған Лейбористтік партияның қанатын жеңу үшін ұзақ күрес жүргізді. 1947 жылдың қаңтарында ол Ұлыбританияның ядролық бағдарламасын құпия түрде мақұлдаған Gen 75 комитетінің алты министрінің бірі болды. Наурыз айында ол Дюнкерк шарты бойынша келіссөздерге қатысты, ол НАТО құруға негіз салды. Суық соғыс басталған кезде Александрдың КСРО-ға жасаған сын-ескертпелері кеңінен қабылдауға ие болды. 1948 жылы ол Шеффилд қаласының құрметті азаматы атанды.
Following the outbreak of World War II, Alexander, like all leading Labour figures, opposed forming a coalition government under Neville Chamberlain. Alexander firmly believed that Winston Churchill should replace Chamberlain as Prime Minister. He worked with Arthur Greenwood, and against Herbert Morrison, who favoured Lord Halifax as successor, to convince Attlee and the party's Executive to support Churchill. In the closing days of April 1940, Churchill met with Alexander, Clement Attlee and Sir Archibald Sinclair to discuss the possibilities for a coalition government. Halifax's friend, Chips Channon, described this as Churchill prematurely forming his cabinet in the expectation of becoming PM. Two weeks later, on 10 May, Churchill was Prime Minister of a coalition government; after forming his War Cabinet, which included Attlee and Greenwood, he invited Alexander and Sinclair (Air), along with Anthony Eden (War, i. e. the Army), to head the three service ministries. Alexander returned to the Admiralty as First Lord, but like the other service ministers, was dominated by Churchill and existed very much in his shadow. It was a measure of Churchill's confidence in him that he was not given access to the secret information, nor was he allowed in the War Room. By appointing himself his own Minister of Defence, Churchill was well placed to exercise close supervision over the three services. An example was Churchill's decision to send Force Z including the battleship and the battlecruiser to Singapore without, as it transpired, adequate air support. Both Alexander and the First Sea Lord, Dudley Pound had vigorously opposed this deployment but were overruled by Churchill. This decision was made before Pearl Harbor – the ships were sent east as a deterrent to Japanese aggression, at the request of the Australian government and British forces in the Far East. Initially an aircraft carrier HMS Indomitable was included, but she ran aground in the Caribbean, and was not replaced by HMS Hermes which was regarded as too slow. Prince of Wales and Repulse were attacked and sunk by Japanese aircraft off the Malayan coast immediately after the Pearl Harbor attack, before plans for their re deployment in the light of actual hostilities with the Japanese could be decided upon and executed. Although Churchill had overall responsibility for the deployment, according to Richard Lamb, he 'had no responsibility for the fate of these two battleships'. The Admiralty view, argued for by Alexander and Pound, was that the Prince of Wales and the Repulse would have been better deployed in the Atlantic to counter the German threat from the German battleships Tirpitz, the Scharnhorst and the Gneisenau. Alexander performed his duties with energy and diligence. He was committed to the administrative duties of his role, often sleeping in his office, but also took a keen interest in the welfare of sailors. He joined an Arctic Convoy in 1942, and visited troops a few days after D Day in 1944, the first British minister in France since the occupation in 1940. His radio broadcasts and public appearance boosted morale and made him very popular inside and outside the service. As a working class politician in a top position, he was an important figure for national unity. He had regular meetings with Churchill when in London, acting as an advisor; they were good friends and Churchill arranged for Alexander to receive an Honorary Degree from the University of Bristol, of which Churchill was Chancellor. However, Alexander firmly supported Labour's withdrawal from the coalition in May 1945, following victory in Europe. Campaigning in the election in July, he drew a sharp distinction between Churchill and the Conservative Party, suggesting that the Tories would sideline the wartime leader as they had done Lloyd George in 1922. A member of the Cabinet following Labour's victory, Alexander strongly supported the Foreign Secretary, Ernest Bevin, sharing his goals of maintaining Britain's influence and opposing the Soviet Union. Britain's wartime ally was admired at the time, and his outspoken criticisms of Russia lessened Alexander's popularity. In 1946 he deputised for Bevin at the Paris Peace Conference, and was part of the Cabinet delegation to India, under Stafford Cripps, exploring possibilities for independence. At the end of 1946 he became Minister of Defence, a role previously held only by Churchill and Attlee when they were serving as Prime Minister. Responsible for all three armed services, he often clashed with the Chief of the Imperial General Staff, Lord Montgomery. He was responsible for formulating the system of national service and faced a protracted fight against Labour backbenchers who opposed the continuation of conscription in peacetime. In January 1947 he was one of six ministers on the Gen 75 Committee that secretly authorised Britain's nuclear programme; in March he was in the negotiations for the Treaty of Dunkirk, laying the foundations for NATO. As the Cold War began, Alexander's criticisms of the USSR gained wider acceptance. In 1948 he became a Freeman of the City of Sheffield.
Қожайындарындағы көшбасшы
А. В. Александр 1950 жылғы жалпы сайлауда қайта сайлануға түсуден бас тартты. Ол Парламенттің Төменгі палатасынан зейнеткерлікке шығып, Шеффилд қаласындағы Хиллсборо виконты Александр титулын алды – бұл оның алпыс бесінші мерейтойына үш ай қалғанда болды. Практикалық тұрғыдан алғанда, Қорғаныс министрі Төменгі палатаның мүшесі болуы қажет еді, сондықтан Эммануэль Шинвелл осы лауазымға тағайындалды. Бірақ Александр Ланкастер герцогтығының канцлері ретінде үкіметтегі орнын сақтап қалды. Ол ешқашан Лейбористік үкіметтің «алғашқы бестігіне» (Эттли, Бевин, Моррисон, Далтон және Гринвуд, кейіннен Криппстің орнына келді) кірмесе де, үкіметте ықпалды мүше болып қала берді. Лейбористер партиясының жеңілісінен кейін және денсаулығының нашарлауына байланысты Александр 1951 жылғы жалпы сайлаудан кейін алдыңғы қатардағы саясаттан қол үзді. Ол Эссексте ферма сатып алып, Лордтар палатасына қатысуын жалғастырды, бірақ келесі төрт жыл бойы ешқандай лауазымды атқармады. 1955 жылдың желтоқсан айында Лорд Джовиттің отставкасынан кейін Александр Хью Гейтскеллден Лейбористік партияның Лордтар палатасындағы шағын тобының жетекшісі болуын сұрады. Оның тағайындалуын Жоғарғы палатадағы Лейбористік фракция қатты қолдады және ол келесі тоғыз жыл бойы осы қызметте болды. Александр Лордтар палатасындағы оппозицияны басқарып, барлық мәселелер бойынша сөз сөйледі. Ол өмір бойына пээрлік беруді қолдап, оларға еңбекақы төлеуді ұсынды, осылайша мұндай тағайындамалар жұмысшы табының өкілдері үшін қолжетімді болар еді. Ол сондай-ақ Тони Бенннің пээрлік титулынан бас тарту науқанын қолдады және Ұлыбританияның Еуропалық экономикалық қауымдастыққа қосылуына қарсы болды. Кооперативтік қозғалыстың танымал өкілі болған Александр Парламентте және үкімет мүшелерімен оның мүдделерін қорғауды жалғастырды. 1956 жылы ол Ұлыбританияның протестант шіркеулері кеңесінің президенті болды. Ол Лордтар палатасында діни мәселелер туралы жиі сөйледі, Англия шіркеуі мен католик шіркеуі арасындағы жақындасуға қарсылық білдірді және Лордтар палатасының рухани мүшелеріне (Lords Spiritual) жиі нақыл сөздер келтірді. 1963 жылы ол Вестон-супер-Мэр бароны (Сомерсет графтығындағы Вестон-супер-Мэр) және Хиллсборо графы Александр титулдарын алды – Гарольд Макмиллан 1984 жылы Стоктон графы болғанға дейін граф титулын алған соңғы адам. 1964 жылы ол Гартер орденінің рыцары (Knight Companion) атанды. 1964 жылғы қазан айындағы жалпы сайлауға дейін ол Лейбористік партияның Лордтар палатасындағы жетекшісі қызметінен кетті. Ол сол жылы Рождествоға дейін Лордтар палатасында соңғы рет сөз сөйледі, онда Гарольд Уилсонның сыртқы саясатын консерваторлардың (Tories) сенімсіздік танытуынан қатты қорғады. 79 жасында Хиллсборо графы Александр жаңа жылдың басында, Уинстон Черчилльден он төрт күн бұрын қайтыс болды. Оның ұлдары болмағандықтан, оның әулеті де тоқтап қалды.
A. V. Alexander decided not to seek re election in the 1950 general election. He retired from the Commons and was raised to the peerage as Viscount Alexander of Hillsborough, of Hillsborough in the City of Sheffield, three months before his sixty fifth birthday. For practical reasons, the Minister of Defence needed to be a member of the Commons, and Emmanuel Shinwell succeeded to this role. However, Alexander retained a seat in the Cabinet as Chancellor of the Duchy of Lancaster. Although he never made it into the "top five" of the Labour government (Attlee, Bevin, Morrison, Dalton and Greenwood, later replaced by Cripps), he remained an influential member throughout. Out of office following Labour's defeat and his health starting to decline, Alexander retired from front bench politics after the 1951 general election. He bought a farm in Essex and, although he continued to attend the House of Lords, he did not hold any front bench briefs for the next four years. In December 1955, following the resignation of Lord Jowitt, Alexander was asked by Hugh Gaitskell to take over as leader of the small group of Labour peers. His appointment was strongly supported by Labour's faction in the upper House, and he served in this role for the next nine years. Alexander spoke on virtually every topic whilst leading the Opposition in the Lords. He supported the introduction of life peers, calling for them to be paid so that such appointments would be practical for working class people. He also supported Tony Benn's campaign to renounce his peerage, and opposed Britain's early attempts to join the European Economic Community. Now a celebrity within the Co op movement, Alexander continued to lobby for it in Parliament and with members of the government. In 1956 he became President of the UK Council of Protestant Churches. He often spoke on religious matters in the Lords, fiercely opposing closer relations between the Church of England and the Catholic Church and often quoting scripture at Lords Spiritual. He was created Baron Weston super Mare, of Weston super Mare in the County of Somerset, and Earl Alexander of Hillsborough in 1963 – the last man to be made an earl until Harold Macmillan became Earl of Stockton in 1984 – and was appointed a Knight Companion of the Garter in 1964. He finally stood down as leader of the Labour peers in the run up to the general election in October 1964. His last appearance in the Lords was shortly before Christmas that year, when he fiercely defended Harold Wilson's foreign policy from Tory accusations of disloyalty. Aged 79, Lord Alexander of Hillsborough died early in the new year, fourteen days before Winston Churchill. The peerages died with him as he had no sons.