Дональд Конрой: Американдық жазушының өмірі мен шығармалары
Pat Conroy
Дональд Конрой (1945-2016) – американдық жазушы, «Су кең», «Тәждіктер тәртібі» сынды фильмге түскен атақты романдарымен танымал. Оңтүстік әдебиетінің көрнекті өкілі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық романист (1945–2016)
American novelist (1945–2016)
Дональд Патрик Конрой (26 қазан 1945 – 4 наурыз 2016) – бірнеше мақтауға толы роман мен мемуар жазған американдық жазушы. Оның "Су кең", "Тәлімгерлер", "Төңкеріс ханзадасы" және "Ұлы Сантини" кітаптары фильмдерге түсірілді, соңғы екеуі "Оскар" сыйлығына ие болды. Ол 20 ғасырдың соңындағы Оңтүстік әдебиетінің көрнекті өкілі ретінде танылады.
Donald Patrick Conroy (October 26, 1945 – March 4, 2016) was an American author who wrote several acclaimed novels and memoirs; his books The Water is Wide, The Lords of Discipline, The Prince of Tides and The Great Santini were made into films, the last two being nominated for Oscars. He is recognized as a leading figure of late 20th century Southern literature.
Ерте өмір
Атланта, Джорджия штатында дүниеге келген Патрик "Пэт" Конрой, Чикаго, Иллинойс штатынан шыққан теңіз полковнигі Дональд Конрой мен Алабама штатының бұрынғы Франсис "Пегги" Пик отбасындағы жеті баланың (бес ұл және екі қыз) үлкені болды. Оның әкесі Теңіз жауынгерлік корпусының ұшқышы болғандықтан, Конрой жастығынан жиі көшіп-қонып, 15 жасқа дейін 11 мектепке қатысты. Ол отбасы Оңтүстік Каролина штатының Бофорт қаласына қонысқанға дейін туған жері болған жоқ, сонда орта мектепті бітірді. Жоғары мектепте оқыған жылдары ол Энн Хедтің шәкірті болды, ол оның болашақ жазуына үлкен әсер етті. Оның білім алған орны – Чарльстон қаласындағы Оңтүстік Каролина Әскери колледжі, The Citadel, оны ағылшын тілі мамандығы бойынша курсанттар корпусынан бітірді. Конрой өзінің шығармаларына әскери балалық шағының зор әсер еткенін, әсіресе, АҚШ Теңіз жауынгерлік корпусының ұшқышы болған әкесімен болған қиындықтардың, оның балаларына физикалық және эмоционалдық зорлық көрсеткенін айтқан. Қатал ортада өскен жастың күйреуі Конройдың романдарынан көрінеді, олар автобиографиялық материалдарды пайдаланады, әсіресе "Ұлы Сантини" және "Толқынның ханзадасы" кітаптарында. Флорида штатының Орландо қаласында тұрғанда, Конройдың бесінші сынып баскетбол командасы алтыншы сынып оқушыларынан жеңіске жетіп, осы спортты оннан астам жыл бойы жиналған эмоцияларын шығарудың негізгі жолына айналдырды. Конрой сондай-ақ отбасының жиі әскери қызметке байланысты көшіп-қонуын және әскери мәдениетке толыққанды енуін өміріндегі маңызды факторлар (оң және теріс) ретінде атап өтеді. Ол баскетбол ойнау үшін The Citadel-ге шақырылды; 2002 жылы жарық көрген "My Losing Season" кітабында жоғары сыныпта ойнаған тәжірибесі туралы айтылады, ал "Discipline Lords" кітабы сияқты, оның курсант жылдарына арналған естелік ретінде қызмет етеді.
Born in Atlanta, Georgia, Patrick "Pat" Conroy was the eldest of seven children (five boys and two girls) born to Marine Colonel Donald Conroy, of Chicago, Illinois, and the former Frances "Peggy" Peek of Alabama. His father was a Marine Corps fighter pilot, and Conroy moved often in his youth, attending 11 schools by the time he was 15. He did not have a hometown until his family settled in Beaufort, South Carolina, where he finished high school. During his senior year in high school, he was a protégé of Ann Head who was an influence on his future writing. His alma mater is The Citadel, The Military College of South Carolina in Charleston, where he graduated from the Corps of Cadets as an English major. Conroy had said his stories were heavily influenced by his military brat upbringing, and in particular, difficulties experienced with his own father, a US Marine Corps pilot, who was physically and emotionally abusive toward his children. The pain of a youth growing up in a harsh environment is evident in Conroy's novels, which use autobiographical material, particularly The Great Santini and The Prince of Tides. While living in Orlando, Florida, Conroy's fifth grade basketball team defeated a team of sixth graders, making the sport his prime outlet for bottled up emotions for more than a dozen years. Conroy also cites his family's frequent military related moves and growing up immersed in military culture as significant influences in his life (in both positive and negative ways). A standout athlete, he was recruited to The Citadel to play basketball; his 2002 book My Losing Season focused on his experiences playing his senior year, and like The Lords of Discipline, also served as a retrospective of his cadet years.
Жазушылық мансап
Цитадель кадеттер корпусының түлегі ретінде, оның Цитадельдегі тәжірибесі ең танымал екі туындысы – «Тәлімгерлер» романы мен «Менің жеңіліс маусымым» мемуарының негізі болды. Соңғысы мектептің баскетбол командасының соңғы жылында, 1967 жылы қарсыласы Вирджиния әскери институтына қарсы Оңтүстік конференциясының баскетбол тарихындағы ең ұзақ ойынды төрт еселенген қосымша уақытта жеңіп алған оқиғаны баяндайды. Оның «Бу» атты алғашқы кітабында Лейтенант полковник Томас Нюгент Курвузидің 1961 жылдан 1968 жылға дейін Цитадельде кадеттер командирінің көмекшісі болып қызмет еткен кезіндегі курсант өміріне қатысты анекдоттар жинағы жазылған; Курвузи – «Тәлімгерлердегі» полковник Томас Беррино, ә. ә. «Аю» кейіпкерінің прототипі болды. Конрой бұл кітапты 1968 жылы полковник Курвузи лауазымынан алынып, қоймада жұмыс істеуге жіберілгенін білгеннен кейін жазды. Ол кітапты өз қаражатымен басып шығарды, ақшаны банк несиесімен алды. Цитадельді бітіргеннен кейін Конрой Оңтүстік Каролина штатының Бофорт қаласында ағылшын тілінен сабақ берді. Сол жерде ол Вьетнам соғысының жесірі, екінші баласына жүкті Барбара Джонсқа үйленді. Содан кейін ол Оңтүстік Каролина штатының Дауфуски аралындағы бір бөлмелі мектепте сабақ берді. Конрой аралдағы жұмысының бірінші жылы аяқталғаннан кейін, оқушыларға дене жазасын қолданудан бас тартқаны және мектеп әкімшілігіне құрметсіздік танытқаны үшін жұмыстан босатылды. Кейіннен ол мұғалімдік тәжірибесіне сүйене отырып, «Су кең» атты кітап жазды. Бұл кітап Конройға Ұлттық білім беру қауымдастығының гуманитарлық сыйлығын және Анисфилд-Вольф кітап сыйлығын жеңіп алды. 1974 жылы ол Джон Войттың қатысуымен түсірілген «Конрак» көркем фильміне негіз болды. Hallmark 2006 жылы кітаптың теледидарлық нұсқасын шығарды. 1976 жылы Конрой «Ұлы Сантини» романын жариялады. Романның басты кейіпкері – теңіз жауынгерлік ұшқышы полковник «Булл» Мичем, ол отбасына үстемдік етеді және қорқытады. Булл Мичем өзінің жасөспірім ұлы Бенді психологиялық тұрғыдан да зорлық-зомбылыққа ұшыратады. Кейіпкер Конройдың әкесі Дональдқа негізделген. («Менің жеңіліс маусымымда» Дональд Конрой Сантиниде бейнеленген кейіпкерден де нашар болған.) «Ұлы Сантини» Конрой отбасы ішінде шиеленіске себеп болды, олар ол әкесі туралы жазып, отбасылық құпияларды сатқан деп ойлады. Конройдың айтуынша, оның анасының туыстары кітаптарына қол қоюға қарсы пикетке шығып, романды сатып алмауды өтінген жарнамалық парақтарды таратқан. Бұл оның алғашқы некесінің бұзылуына ықпал етті. Алайда, бұл кітап Конройдың әкесімен қарым-қатынасын жақсартуға көмектесті, содан кейін екеуі жақын дос болды. Әкесі кітаптағы кейіпкерге ұқсамайтынын көрсету үшін мінез-құлқын түбегейлі өзгертті. Конройдың айтуынша, әкесі ұлының романдарына жиі қол қоятын: «Менің ұлымның соңғы туындысын ұнатып оқисыз деп үміттенемін». Ол «фантастика» сөзін бес-алты рет сызып түсетін. «Осы ұлымның қиялына шек жоқ. Ескі сүйкімді, жақсы полковник Дон Конрой, АҚШ теңіз корпусы (қызметтен шыққан), Ұлы Сантини». Роман 1979 жылы Роберт Дюваллдың қатысуымен сол атпен фильмге айналды. 1980 жылы «Тәлімгерлер» кітабының жарық көруі Цитадельдің көптеген түлектерін ренжітті, олар оның кампус өмірін бейнелеуі өте жағымсыз деп санады. Роман 1983 жылы Дэвид Кит Уилл Маклин және Роберт Проски полковник «Аю» Беррино рөлінде ойнаған сол аттас фильмнің сценарийіне бейімделді. 2000 жылы Конройға құрметті диплом табыс етілді және келесі жылы ашылу салтанатында сөз сөйлеуге шақырылды. 1986 жылы Конрой Том Винго туралы «Ауызсудың ханзадасы» романын жариялады, Оңтүстік Каролинаның жұмыссыз мұғалімі, өзіне-өзі қол жұмсауға тырысқан поэзиямен айналысатын қарындасы Саваннаға көмектесу үшін Нью-Йоркке барады. Роман 1991 жылы сол атпен фильмге айналдырылды. Барбра Стрейзанд режиссерлік еткен фильм жеті «Оскар» сыйлығына, соның ішінде үздік фильм номинациясына ие болды. 1995 жылы Конрой Римде тұратын америкалық экспатрианттың анасының өлімі туралы хабарды естіп, Оңтүстік Каролинаға оралу туралы «Жеті музыка» романын жариялады. Оқиға оның жеке ішкі күресін көрсетеді, оның ішінде әйелінің өзіне-өзі қол жұмсауы, қызын асырап алу үшін қайын жұртымен күресі және Вьетнам соғысы кезінде бұзылған ескі достық қарым-қатынасты жандандыруға тырысқан кино режиссер досының әрекеттері бар. 2002 жылы Пат Конрой «Менің жеңіліс маусымым» мемуарын жариялады, онда ол Цитадель Буллдогтарының басқарушысы және қақпашысы ретінде өткен соңғы баскетбол маусымын баяндайды. 2004 жылы жарық көрген «Пат Конройдың ас кітабы» – өмірінен алынған әңгімелермен бірге оның сүйікті рецепттерінің жинағы, соның ішінде Оңтүстік Каролинада өскен кезінен алынған көптеген әңгімелер бар. 2009 жылы Конрой «Оңтүстікке қарай» романын жариялады, ол Чарльстонның таныс аясында газетші Лео Кингтің бауырының өзіне-өзі қол жұмсауынан кейін жазылған. Оқиға 1969 және 1989 жылдары әртүрлі достар тобының баяндамаларын ұсынады. 2013 жылдың мамырында Конрой Оңтүстік Каролина университетінің баспасының жаңа құрылған көркем әдебиет бөлімі – Story River Books редакторы болып тағайындалды. 2013 жылдың қазанында, алғашқы жарияланғанынан төрт жыл өткен соң, Конрой 1998 жылы әкесінің өліміне дейін олардың қарым-қатынасын баяндайтын «Сантинидің өлімі» атты мемуарын жариялады. Конрой 2009 жылдың 18 наурызында Оңтүстік Каролина Даңқ залына енгізілді.
As a graduate of The Citadel's Corps of Cadets, his experiences at The Citadel provided the basis for two of his best known works, the novel The Lords of Discipline and the memoir My Losing Season. The latter details his senior year on the school's underdog basketball team, which won the longest game in the history of Southern Conference basketball against rival Virginia Military Institute in quadruple overtime in 1967. His first book, The Boo, is a collection of anecdotes about cadet life centering on Lt. Colonel Thomas Nugent Courvousie, who had served as Assistant Commandant of Cadets at The Citadel from 1961 to 1968; Courvoisie was the inspiration for the fictional character Colonel Thomas Berrineau, a. k. a. "The Bear", in The Lords Of Discipline. Conroy began the book in 1968, after learning that Lt. Colonel Courvoisie had been removed from his position as assistant commandant and given a job in the warehouse; he paid to self publish the book, borrowing the money from a bank. After graduating from The Citadel, Conroy taught English in Beaufort, South Carolina; while there he met and married Barbara Jones, a young widow of the Vietnam War who was pregnant with her second child. He then accepted a job teaching children in a one room schoolhouse on remote Daufuskie Island, South Carolina. Conroy was fired at the conclusion of his first year on the island for his unconventional teaching practices, including his refusal to use corporal punishment on students, and for his lack of respect for the school's administration. He later wrote The Water Is Wide based on his experiences as a teacher. The book won Conroy a humanitarian award from the National Education Association and an Anisfield Wolf Book Award. It was also made into a feature film, Conrack, starring Jon Voight in 1974. Hallmark produced a television version of the book in 2006. In 1976, Conroy published his novel, The Great Santini. The main character of the novel is Marine fighter pilot Colonel "Bull" Meecham, who dominates and terrorizes his family. Bull Meecham also psychologically abuses his teenage son Ben. The character is based on Conroy's father Donald. (According to My Losing Season, Donald Conroy was even worse than the character depicted in Santini.) The Great Santini caused friction within the Conroy family, who felt that he had betrayed family secrets by writing about his father. According to Conroy, members of his mother's family would picket his book signings, passing out pamphlets asking people not to buy the novel. The friction contributed to the failure of his first marriage. However, the book also eventually helped repair Conroy's relationship with his father, and they became very close. His father, looking to prove that he was not like the character in the book, changed his behavior drastically. According to Conroy, his father would often sign copies of his son's novels, "I hope you enjoy my son's latest work of fiction." He would underline the word "fiction" five or six times. "That boy of mine sure has a vivid imagination. Ol' lovable, likable Col. Don Conroy, USMC (Ret. ), the Great Santini." The novel was made into a film of the same name in 1979, starring Robert Duvall. Publication of The Lords of Discipline in 1980 upset many of his fellow graduates of The Citadel, who felt that his portrayal of campus life was highly unflattering. The novel was adapted for the screenplay of a 1983 film of the same name, starring David Keith as Will McLean and Robert Prosky as Colonel "Bear" Berrineau. The rift was not healed until 2000, when Conroy was awarded an honorary degree and asked to deliver the commencement address the following year. In 1986, Conroy published The Prince of Tides about Tom Wingo, an unemployed South Carolina teacher who goes to New York City to help his sister, Savannah, a poet who has attempted suicide, to come to terms with their past. The novel was made into a film of the same name in 1991. Directed by Barbra Streisand, the film was nominated for seven Academy Awards, including Best Picture. In 1995, Conroy published Beach Music, a novel about an American expatriate living in Rome who returns to South Carolina upon news of his mother's terminal illness. The story reveals his attempt to confront personal demons, including the suicide of his wife, the subsequent custody battle with his in laws over their daughter, and the attempt by a film making friend to rekindle old friendships which were compromised during the days of the Vietnam War. In 2002, Pat Conroy published My Losing Season where he takes the reader through his last year playing basketball, as point guard and captain of the Citadel Bulldogs. The Pat Conroy Cookbook, published in 2004, is a collection of favorite recipes accompanied by stories about his life, including many stories of growing up in South Carolina. In 2009, Conroy published South of Broad, which again uses the familiar backdrop of Charleston following the suicide of newspaperman Leo King's brother, and alternates narratives of a diverse group of friends between 1969 and 1989. In May 2013, Conroy was named editor at large of Story River Books, a newly created fiction division of the University of South Carolina Press. In October 2013, four years after being first publicized, Conroy published a memoir called The Death of Santini, which recounts the volatile relationship he shared with his father up until his father's death in 1998. Conroy was inducted into the South Carolina Hall of Fame on March 18, 2009.
Әскери балалардың мәдени болмысы мен саналылық қозғалысы
Конрой журналист Мэри Эдвардс Вертчтің америкалық әскерилердің балаларының – мансаптық әскери отбасыларда өсіп, үнемі көшіп-қонып, әскери өмірге толыққанды еніп, соғыстың салдарына жеке дерлік тап болатын жасырын субмәдениетін анықтауға арналған зерттеу және жазу жұмыстарын күшпен қолдады.
Conroy was a major supporter of the research and writing efforts of journalist Mary Edwards Wertsch in her identification of the hidden subculture of American Military Brats, the children of career military families, who grow up moving constantly, deeply immersed in the military, and often personally affected by war.
Конройдың әскери балалық шағы туралы очергі
1991 жылы Вертш өзінің "Әскери балалар: Бекіністің ішіндегі балалық шақтың мұрасы" атты кітабы арқылы "әскери балалардың мәдени ерекшелігі үшін күресті" бастады. Кітабын зерттеу барысында Вертш 80-нен астам әскери отбасы балаларынан сұхбат алып, олардың арасындағы ортақ тақырыптарды анықтады, соның ішінде американдық "әскери балалардың" ерекше қиындықтары, артықшылықтары және бірегей субмәдениеті. Бұл кітап ғылыми еңбек болмаса да, кейінгі зерттеулер оның көптеген нәтижелерін растады.
In 1991, Wertsch "launched the movement for military brat cultural identity" with her book Military Brats: Legacies of Childhood inside the Fortress. In researching her book, Wertsch identified common themes from interviews of over 80 offspring of military households, including the special challenges, strengths and also the unique subculture experienced by American "military brats". While this book does not purport to be a scientific study, subsequent research has validated many of her findings.
Браттар: біздің үйге саяхаттағы Конройдың рөлі
Конрой сондай-ақ өзінің жұмысының Дона Мусил режиссерлік еткен, жүлделі «Brats: Our Journey Home» деректі фильмінде пайдалануына рұқсат берді. Бұл фильм әскери балалардың жасырын мәдениетін кең жұртшылыққа таныстыруға, сондай-ақ әскери балалардың өзіне-өзі көзқарасын қалыптастыруға және қолдау көрсетуге бағытталған. Деректі фильм Конройдың әскери балалар мәдениетінің американдық қоғам үшін көрінбейтіні туралы ойымен аяқталады. Джоунз Конройдың Оңтүстік Каролина штатындағы Бофорт қаласындағы көршісі болған. Джоунстың Джессика есімді қызы бар еді, ал күйеуі қайтыс болған кезде ол екінші баласы Мелиссаға жүкті болған. Ол анасына үйленгеннен кейін екі қызды да асырап алды, содан кейін олардың Меган есімді қызы дүниеге келді. Олар 1977 жылы ажырасып кетті. Конрой 1981 жылы Ленор (құрмет аты – Гуревиц) Флейшерге үйленді, және 2010 жылғы «Менің оқу өмірім» кітабын оған арнады: «Бұл кітап жоғалған қызым Сузанна Ансли Конройға арналған. Біліңдер: мен сендерді жүрегіммен жақсы көремін және әрқашан жақсы көретін боламын. Сендердің өміріме оралуың – мен елестете алатын ең бақытты сәттердің бірі болар еді». Конрой мен Флейшер 1995 жылғы 26 қазанда, Конройдың 50 жылдығында ажырасты. 1998 жылғы мамыр айында Конрой үшінші әйелі, жазушы Кассандра Кингке үйленді. Конройдың досы, саяси карикатурашы Даг Марлетт 2007 жылғы шілдеде автокөлік апатында қаза тапты. Конрой мен Джо Клейн Марлетттің қоштасу рәсімінде сөз сөйледі. Барлығы 10 қоштасу сөз айтылды, Конрой Марлеттті өзінің ең жақын досы деп атады және былай деді: «Дагтың өлімі туралы естігенде алғашқы жылаған адам – Құдай». Конрой қайтыс болғанға дейін Бофортта әйелі Кассандрамен бірге тұрды. 2007 жылы ол оның өзінен гөрі әлдеқайда бақытты жазушы екенін айтты: «Мен оның қызықты жолдарға күліп, шақыратынын естимін. Мен ешқашан өзім жазған бірде-бір сөзімнен күлімсіремедім. Олардың ешқайсысы маған ләззат сыйлаған жоқ. Ол қуанышпен, ынтамен жазады, ал мен қараңғылықта отырамын». Ересек болғаннан кейін Конрой депрессияға ұшырады, бірнеше рет күйзеліске түсті және өзін-өзі өлтіруді ойлады. Ол 1970 жылдардың ортасында «Ұлы Сантини» романын жазып жатқанда өзін-өзі өлтіруге тырысты.
Conroy also authorized the use of his work in the award winning documentary Brats: Our Journey Home directed by Donna Musil, that endeavors to bring the hidden subculture of military brats into greater public awareness, as well as aiding military brat self awareness and support. The documentary ends with a quote of Conroy about the invisibility of the military brat subculture to the wider American society. Jones, who had been Conroy's next door neighbor in Beaufort, South Carolina, had been widowed when her first husband, Joseph Wester Jones III, a fighter pilot stationed in Vietnam, had been shot down and killed. Jones already had one daughter, Jessica, and was pregnant at the time of her husband's death with their second child, Melissa. He adopted both girls after he married their mother, and then they had a daughter of their own, Megan. They divorced in 1977. Conroy then married Lenore (née Gurewitz) Fleischer in 1981. to whom he dedicated his 2010 book My Reading Life, "This book is dedicated to my lost daughter, Susannah Ansley Conroy. Know this: I love you with my heart and always will. Your return to my life would be one of the happiest moments I could imagine." Conroy and Fleischer divorced on October 26, 1995, Conroy's 50th birthday. Conroy married his third wife, writer Cassandra King, in May 1998. A friend of Conroy, political cartoonist Doug Marlette, died in a car accident in July 2007. Conroy and Joe Klein eulogized Marlette at the funeral. There were 10 eulogists in all, and Conroy called Marlette his best friend, and said: "The first person to cry, when he heard about Doug's death, was God". Conroy lived in Beaufort with wife Cassandra until his death. In 2007, he commented that she was a much happier writer than he was: "I'll hear her cackle with laughter at some funny line she's written. I've never cackled with laughter at a single line I've ever written. None of it has given me pleasure. She writes with pleasure and joy, and I sit there in gloom and darkness." As an adult, Conroy suffered from depression, had several breakdowns and contemplated suicide. He attempted suicide in the mid 1970s while writing The Great Santini.
Өлім
2016 жылдың 15 ақпанында Конрой өзінің Facebook парақшасында өкілдіксіз бездің қатерлі ісігімен емделіп жатқанын хабарлады. Ол 2016 жылдың 4 наурызында 70 жасында қайтыс болды. Пат Конрой Сент-Хелена мемориалдық бақшасы зиратында (Эрнест драйв, Сент-Хелена аралы 29920) Пенн орталығының жанында жерленген. Пенн орталығы – Азамат соғысынан кейін босатылған гулла құлдарына білім беру мүмкіндіктерін ұсынған және афроамерикалықтардың мәдени және білім беру орталығы болып қала беретін Ұлттық тарихи ескерткіш.
On February 15, 2016, Conroy stated on his Facebook page that he was being treated for pancreatic cancer. He died on March 4, 2016, at 70 years old. Pat Conroy is buried in St. Helena Memorial Gardens cemetery (Ernest Drive, Saint Helena Island 29920) near the Penn Center. The Penn Center is a National Historic Landmark that provided educational facilities to freed Gullah slaves after the Civil War and continues to serve as an African American cultural and educational center.
Мұра
Оңтүстік Каролина штатының Бофорт қаласында орналасқан Пат Конрой әдеби орталығы 2016 жылдың 19 наурызында коммерциялық емес 501(c)(3) ұйым ретінде тіркелді. Конройға арналған естелік заттар жинағы бар орталық, оның әңгімелері басталган және одан әрі дамыған керемет жағалау ландшафтында оның мұрасын жалғастыруға және Пат Конройдың адам дауысының күшіне деген шексіз құштарлығын көрсететін жандағы әдеби қауымдастықты қолдауға ұмтылады. 2017 жылы Пат Конрой әдеби орталығы Америка кітапханалар қауымдастығы тарапынан әдебиеттік маңызды орын деп танылды. Сол жылы ол Оңтүстік Каролинадағы алғашқы нысан болып, Америка жазушылары мұражайының серіктес мекемесі ретінде таңдалды. Пат Конрой әдеби орталығы жыл сайынғы әдеби фестиваль сияқты көптеген білім беру және мәдени шараларды ұйымдастырады. 2018 жылы Цитадель әр маусымда "Булдогс" баскетбол командасының ойыншысына берілетін Пат Конройдың жазушылық резидентура бағдарламасын жариялады.
Located in Beaufort, South Carolina, the Pat Conroy Literary Center was incorporated as a non profit 501(c)(3) organization on March 19, 2016. The center, which houses a collection of Conroy memorabilia, seeks to "continue his legacy in the magnificent coastal landscape where his storytelling began and beyond, supporting a vibrant literary community that reflects Pat Conroy’s undying delight in the power of the human voice." In 2017, the Pat Conroy Literary Center was designated a Literary Landmark by the American Library Association. The same year, it became the first site in South Carolina to be selected as an affiliate of the American Writers Museum. The Pat Conroy Literary Center hosts a number of educational activities and cultural events, including an annual literary festival. The Citadel in 2018 announced the Pat Conroy Writer’s Residency Fellowship to be given to a Bulldogs basketball player each season each year.