Екінші жыныс

Кіріспе

1949 жылы Симон де Бовуардың кітабы

"Екінші жыныс" – француз экзистенциалистік философы Симон де Бовуардың 1949 жылы жазған кітабы. Кітапта автор қазіргі қоғамдағы әйелдерге қатысты қарым-қатынасты, сондай-ақ бүкіл тарих бойындағы олардың жағдайын талқылайды. Бовуар осы кітапты 1946-1949 жылдар аралығында шамамен 14 ай бойы зерттеп, жазған. Ол оны екі томдық құралымда жариялады: "Фактілер мен мифтер" және "Тіршілік тәжірибесі". Кітаптың кейбір тараулары алғаш рет "Les Temps modernes" журналында жарық көрді. Бовуардың ең белгілі және даулы кітаптарының бірі ("Екінші жыныс" Ватиканмен тыйым салынған), феминистік философияның негізгі еңбегі және екінші толқын феминизмінің бастапқы шабыт көзі саналады.

Бірінші том

Бовуар: "Әйел деген не?" деп сұрайды. Ол еркек әдепкі дерек ретінде қарастырылатынын, ал әйелді "Басқа" деп саналатынын айтады: "Осылайша, адамзат еркек, ал ер адам әйелді өзінің ішінде емес, өзіне қатысты анықтайды". Бовуар түрлі тіршілік иелерінің (балықтар, жәндіктер, сүтқоректілер) жұмыртқа мен сперматозоидтарының арасындағы қарым-қатынасты сипаттайды, содан кейін адам баласына дейін жетеді. Ол әйелдердің түрлерге репродукция тұрғысынан бағынуын сипаттайды, ерлер мен әйелдердің физиологиясын салыстырады, құндылықтар физиологияға негізделмейді және биология фактілері онтологиялық, экономикалық, әлеуметтік және физиологиялық контекст аясында қарастырылуға тиіс деген қорытындыға келеді. Бовуардың пікірлерін қабылдамайтын авторлардың қатарында Зигмунд Фрейд, Альфред Адлер және Фридрих Энгельс бар. Бовуар Энгельс өзінің "Отбасының, жеке меншіктің және мемлекеттің шығу тегі" (1884) еңбегінде "әйел жынысының үлкен тарихи жеңілісі" қоланың табылуы мен жеке меншіктің пайда болуының нәтижесі деп мәлімдегенін, бірақ оның бұл талабын дәлелдемейді деп санайды. Бовуардың пікірінше, әйелдердің жағдайының эволюциясын екі фактор түсіндіреді: өндіріске қатысу және репродуктивті құлдықтан босату. Бовуар аналықты әйелді "денесіне тікелей байланыстырып", жануар сияқты қалдыратынын, соның арқасында еркектерге оған және Табиғатқа үстемдік етуге мүмкіндік бергенін жазады. Ол еркектердің әйелдерге біртіндеп үстемдік етуін, Сусада табылған әйел Ұлы Құдайдың мүсінімен бастап, Пифагор сияқты ежелгі гректердің пікірлеріне дейін жеткізеді: "Жақсы принцип тәртіпті, жарықты және адамды жаратты, ал жаман принцип хаосты, қараңғылықты және әйелді жаратты". Ерлер әлемде трансценденттілік арқылы табысқа жетеді, бірақ әйелдердің тағдыры имманенттілік. Бовуар ерлер әйелдерді отбасын жалғастыруға және мұраны сақтап қалуға тырысқанда ғана қанағаттанатынын жазады. Ол ежелгі Грециядағы және Римдегі әйелдердің жағдайын салыстырады. Грецияда, Спарта сияқты, әйелдердің бостандығына шектеулер болмаған жағдайларды қоспағанда, әйелдер құл сияқты қарастырылды. Римде, ерлер әлі де билікте болғандықтан, әйелдер көбірек құқықтарға ие болды, бірақ жынысына байланысты кемсітіліп, тек формалды бостандыққа ие болды. Христиандықты талқылауда Бовуар неміс дәстүрін қоспағанда, оның және оның дін қызметкерлерінің әйелдерді бағынышты етуге қызмет еткенін айтады. Ол сондай-ақ, он екінші ғасырда пайда болған жезөкшелік пен әмірлік махаббаттың динамикадағы өзгерістерін сипаттайды. Бовуар XV ғасырдың басында "үлкен итальяндық әйелдер мен куртизандарды" сипаттап, испандық Тереза Авиланың "өзін еркектей биікке" көтеруін ерекше атап өтеді. Он тоғызыншы ғасырда әйелдердің құқықтық мәртебесі өзгермеді, бірақ жеке тұлғалар (Маргарита де Наварра сияқты) жазу және актерлік өнерде өзгелерден оқтап кетті. Кейбір ерлер өздерінің шығармалары арқылы әйелдердің мәртебесін арттырды. Бовуар Наполеон кодексін сынап, Огюст Конт пен Оноре де Бальзакты сынға алды және Пьер Жозеф Прудонды феминизмге қарсы деп сипаттады. Он тоғызыншы ғасырдағы өнеркәсіптік революция әйелдерге үйден шығуға мүмкіндік берді, бірақ олардың еңбегіне аз төленді. Бовуар кәсіподақтардың өсуін және әйелдердің қатысуын қадағалайды. Ол контрацепция әдістерінің таралуын және аборт тарихын зерттейді. Бовуар әйелдердің сайлау құқығының тарихын баяндайды және Роза Люксембург пен Мари Кюри сияқты әйелдердің "әйелдердің төмендігі олардың тарихи маңызсыздығын анықтамағанын керемет түрде көрсеткенін: олардың тарихи маңызсыздығы оларды төмендеуге ұшыратты" дейді. Бовуар әйелдердің "мәңгілік көңіл көшіруі" туралы баяндама жасайды, көбінесе гетеросексуалдық ер адамның көзқарасы бойынша. Ол әйелдердің менструациясы, пәктігі, жыныстық қатынасы, оның ішінде жыныстық қатынас, неке, аналық және жезөкшелік туралы айтады. Ол Андре Бретонның, Леопольд Седар Сенгордың, Мишель Лейристің, Пол Верленнің, Эдгар Аллан Поның, Пол Валеридің, Иоганн Вольфганг фон Гёте мен Уильям Шекспирдің поэзиясын, сондай-ақ басқа романдарды, философтарды және фильмдерді келтіреді. Бовуар жыныстық бөлінудің гомосексуализмде де сақталатынын жазады. Генри де Монтерлант, Д.Х. Лоуренс, Пол Клодель, Андре Бретон және Стендаль еңбектерін зерттей отырып, Бовуар "бұл мысалдар ұлы ұжымдық аңыздар әр жазушының жеке шығармаларында көрініс тапқандығын көрсетеді" деп жазады. "Әйелдік адалдықты Монтерлант пен Лоуренс міндет ретінде талап етеді; аз асқақ Клодель, Бретон және Стендал оны жомарт таңдау ретінде бағалайды". Монтерлант әйелдерде таза жануарлықты іздейді; Лоуренс олардан әйелдік жыныстың барлық белгілерін білдіруді талап етеді; Клодель оларды жан әпкесі деп атайды; Бретон әйел-балаға сенім артады; Стендал теңдес іздейді. Ол әйелдің "ерекше Басқа" екенін, ал Басқа "Бірдің өзін анықтау жолымен" анықталатынын анықтайды және "бірақ әйелге, бала әйелге, жан әпкесіне, жыныстық әйелге және жануарға ғана арналған жалғыз жерлік тағдар әрқашан еркек болады" деп жазады. Бовуар "еңбектегі әйел элементінің болмауы немесе маңызсыздығы симптоматикалық екенін" жазады. Ол бұл мәселені біздің заманымызда, әрбір жеке адамның жекелеген мәселелері екінші орында тұратын кезеңде маңыздылығын жоғалтады дейді. Бовуар ерлердің әйелдер туралы мифтерінде "құпияның" басты орын алатынын жазады. Ол сондай-ақ, құпия тек әйелдерге ғана емес, жағдайға байланысты, кез келген құлға тән екенін айтады. Ол оның сегізінші ғасырда жойылғанын ойлайды, осы кезде ерлер әйелдерді теңдес деп санады. Ол Артур Рембодан цитата келтіреді, ол әйелдердің еркектер оларға бостандық бергенде толыққанды адамдарға айналуы мүмкін екенін үміттенеді.

Beauvoir asks, "What is woman?" She argues that man is considered the default, while woman is considered the "Other": "Thus, humanity is male, and man defines woman not herself, but as relative to him." Beauvoir describes the relationship of ovum to sperm in various creatures (fish, insects, mammals), leading up to the human being. She describes women's subordination to the species in terms of reproduction, compares the physiology of men and women, concluding that values cannot be based on physiology and that the facts of biology must be viewed in light of the ontological, economic, social, and physiological context. Authors whose views Beauvoir rejects include Sigmund Freud and Alfred Adler, and Friedrich Engels. Beauvoir argues that while Engels, in his The Origin of the Family, Private Property and the State (1884), maintained that "the great historical defeat of the female sex" is the result of the invention of bronze and the emergence of private property, his claims are unsupported. According to Beauvoir, two factors explain the evolution of women's condition: participation in production, and freedom from reproductive slavery. Beauvoir writes that motherhood left woman "riveted to her body", like an animal, and made it possible for men to dominate her and Nature. She describes man's gradual domination of women, starting with the statue of a female Great Goddess found in Susa, and eventually the opinion of ancient Greeks like Pythagoras, who wrote, "There is a good principle that created order, light, and man and a bad principle that created chaos, darkness, and woman." Men succeed in the world by transcendence, but immanence is the lot of women. Beauvoir writes that men oppress women when they seek to perpetuate the family and keep patrimony intact. She compares women's situation in ancient Greece with Rome. In Greece, with exceptions like Sparta, where there were no restraints on women's freedom, women were treated almost like slaves. In Rome, because men were still the masters, women enjoyed more rights, but, still discriminated against on the basis of their sex, had only empty freedom. Discussing Christianity, Beauvoir argues that, with the exception of the German tradition, it and its clergy have served to subordinate women. She also describes prostitution and the changes in dynamics brought about by courtly love that occurred about the twelfth century. Beauvoir describes, from the early fifteenth century, "great Italian ladies and courtesans", and singles out the Spaniard Teresa of Ávila as successfully raising "herself as high as a man". Through the nineteenth century, women's legal status remained unchanged, but individuals (like Marguerite de Navarre) excelled by writing and acting. Some men helped women's status through their works. Beauvoir finds fault with the Napoleonic Code, criticizes Auguste Comte and Honoré de Balzac, and describes Pierre Joseph Proudhon as an anti feminist. The Industrial Revolution of the nineteenth century gave women an escape from their homes, but they were paid little for their work. Beauvoir traces the growth of trade unions and participation by women. She examines the spread of birth control methods and the history of abortion. Beauvoir relates the history of women's suffrage, and writes that women like Rosa Luxemburg and Marie Curie "brilliantly demonstrate that it is not women's inferiority that has determined their historical insignificance: It is their historical insignificance that has doomed them to inferiority". Beauvoir provides a presentation about the "everlasting disappointment" of women, for the most part from a male heterosexual's point of view. She covers female menstruation, virginity, and female sexuality, including copulation, marriage, motherhood, and prostitution. To illustrate man's experience of the "horror of feminine fertility", Beauvoir quotes the British Medical Journal of 1878 in which a member of the British Medical Association writes, "It is an indisputable fact that meat goes bad when touched by menstruating women." She quotes poetry by André Breton, Léopold Sédar Senghor, Michel Leiris, Paul Verlaine, Edgar Allan Poe, Paul Valéry, Johann Wolfgang von Goethe, and William Shakespeare, along with other novels, philosophers, and films. Beauvoir writes that sexual division is maintained in homosexuality. Examining the work of Henry de Montherlant, D. H. Lawrence, Paul Claudel, André Breton,
and Stendhal, Beauvoir writes that these "examples show that the great collective myths are reflected in each singular writer". "Feminine devotion is demanded as a duty by Montherlant and Lawrence; less arrogant, Claudel, Breton, and Stendhal admire it as a generous choice " For each of them, the ideal woman is the one who more exactly embodies the Other capable of revealing it to himself. Montherlant seeks pure animality in women; Lawrence demands that she summarizes the female gender in her femininity; Claudel calls her soul sister; Breton trusts the woman child; Stendhal is looking for an equal. She finds that woman is "the privileged Other", that Other is defined in the "way the One chooses to posit himself", and writes that, "But the only earthly destiny reserved to the woman equal, child woman, soul sister, woman sex, and female animal is always man." Beauvoir writes that, "The absence or insignificance of the female element in a body of work is symptomatic It loses importance in a period like ours in which each individual's particular problems are of secondary import." Beauvoir writes that "mystery" is prominent among men's myths about women. She also writes that mystery is not confined by sex to women, but, instead, by situation, and that it pertains to any slave. She thinks it disappeared during the eighteenth century when men, however briefly, considered women to be peers. She quotes Arthur Rimbaud, who writes that, hopefully, one day, women can become fully human beings when man gives her her freedom.

Екінші том

Бовуар баланың өмірін туылғаннан бастап таныстырып, қыз бала мен 3 немесе 4 жасында "кішкентай адам" деп айтылатын ұл баланың тәрбиесін салыстырады. Қыз балаға әйел болуды үйретеді, ал оның "әйелдік" тағдыры оған қоғаммен таңбаланады. Оның "аналық инстинкті" жоқ. Қыз еркек құдайға сенеді, оған құлшылық етеді және ойдан шыққан ересектермен ғашық болады. Жыныстық қатынасты табу "ауысу сияқты ауыр құбылыс" және ол оны жек көреді. Әйелдер емес, еркектер әлемнің қожайындары екенін білгенде, бұл оның "өзін-өзі тануын өзгертеді". Ол жасөспірімдіктің аяғында қыздардың "әйелдік қасиеттерін" қабылдауының бірнеше жолдарын айтады, оларға үйден қашу, жиренішті нәрселерге қызығушылық, табиғатқа еліктеу немесе ұрлық кіруі мүмкін. Бовуар ер адамдармен жыныстық қатынасты сипаттап, алғашқы тәжірибелердің салдары әйелдің бүкіл өмірін қалыптастырады деп мәлімдейді. Бовуар әйелдердің әйелдермен жыныстық қатынастарын сипаттайды. Ол "гомосексуализм - қасақана бұзылу ғана емес, өлімге әкелетін қарғыс" деп жазады. Бовуар "екеуінің бір-біріне өмір бойы жыныстық қатынас жасауларын талап ету - ақылға сыймайтын нәрсе" деп жазды. Ол үй тазалаумен қоса, үйленген әйелдердің жұмысын сипаттап, "өлімді ұстап қалу, бірақ өмірден бас тарту" деп жазды. Ол "қызметші әйелдің тағдырын қанағаттандырарлық емес нәрсе - оны жалпы және маңызды емес нәрселерге үкімдейтін еңбектің бөлінуі" деп ойлайды. Бовуар әйелдің қадірін тек қана оның "әулет" дегенін қабылдауда табатынын жазды. Бір әйел үйінен алыстатылып, үйлену тойынан кейінгі күні "өңілін қалдырады". Бовуар үштікке түскен әйел мен күйеу арасындағы әртүрлі теңсіздіктерге назар аударады және олардың уақытын махаббатпен емес, "ерлі-зайыптылық махаббатпен" өткізетінін біледі. Ол неке "әдетте әйелді жояды" деп ойлайды. Ол София Толстойдың күнделiгiне жазған сөзiн келтiредi: "Сен сол жерде мәңгі қаладың және сол жерде отыруың керек". Бовуар неке - еркек пен әйелді де бас бостандығынан айыратын бұзық институт деп санайды. Бовуардың пікірінше, заңға сай дәрігерлер аборт жасаса, ана үшін қауіп жоқ. Оның айтуынша, католик шіркеуі дүниеге келмеген нәрестелердің жандары шомылдыру рәсімінен өтпегендіктен көкке бара алмайды деп айта алмайды, өйткені бұл шіркеудің басқа ілімдеріне қайшы келеді. Ол аборт мәселесі адамгершілік мәселесі емес, әйелге деген "еркек садизм" мәселесі екенін жазды. Бовуар жүктілікті әйелге берілген сый әрі қарғыс ретінде қарастырады. Жаңа өмірдің жаңа жаратылысында әйел өзін "ештеңе емес, тек қана белсенді құрал" деп санайды. Бовуар "ананың садомазохизмі қызына кінәлі сезімдерді туғызады, ол өз балаларына садомазохистік мінез-құлықпен, ақыры жоқ" деп жазады және балаларды тәрбиелеудің социалистік әдістерін шақырады. Бовуар әйелдің киімін, оның қыз достарын және ер адамдармен қарым-қатынасын сипаттайды. Ол "ерлі-зайыптылардың жыныстық қанағаттануын тежеу арқылы әйелдердің еркіндігі мен жеке сезімдерін шектейді, оларды неке адалдығын бұзуға итермелейді" деп жазды. Бовуар жезөкшелерді және олардың суицидтермен және басқа әйелдермен, сондай-ақ гетералармен қарым-қатынастарын сипаттайды. Жемқор әйелдерден айырмашылығы, гетералар жеке тұлға ретінде танылуға ие болады және егер олар сәтті болса, жоғары мақсат қойып, көпшілік арасында ерекшеленуі мүмкін. Бовуар әйелдердің климакска дейінгі жолы әйелдердің гомосексуалды сезімдерін оятатынын жазады (Бовуар әйелдердің көпшілігінде жасырын деп санайды). Ол қартаюға келіскенде, оның өмір сүру мерзімі жартысына дейін қалады. Әйел баласымен (көбінесе ұлымен) немесе немерелерімен өмір сүруді таңдауы мүмкін, бірақ ол "жекелік, өкініш және қажыту" секілді жағдайларға тап болады. Уақытын өткізу үшін ол пайдасыз "әйелдер қолөнерін" сурет салумен, музыкамен немесе кітап оқумен айналысады немесе қайырымдылық ұйымдарына қосылады. Кейбір әйелдер белгілі бір мақсатқа ұмтылып, мақсат қояды, бірақ Бовуар "паразит әйелдің еркіндігінің ең жоғары түрі - бұл еріксіз қарсылық немесе күмәнді ирония" деген қорытындыға келеді. Бовуардың айтуынша, әйел еркек сияқты белсенді, тиімді және үндемейтін бола біледі, бірақ оның жағдайы оны пайдалы етіп, тамақ, киім және баспана дайындауға мүмкіндік береді. Ол ештеңе істемегендіктен уайымдайды, шағымдайды, жылайды және өзін-өзі өлтірумен қорқытады. Ол наразылық білдіреді, бірақ өз үлесінен құтылмайды. Әйелдер тірі Гармонияны талап етеді, ол өмір сүреді, өйткені олар өмір сүреді. Гармония тұжырымдамас...

Presenting a child's life beginning with birth, Beauvoir contrasts a girl's upbringing with a boy's, who at age 3 or 4 is told he is a "little man". A girl is taught to be a woman and her "feminine" destiny is imposed on her by society. She has no innate "maternal instinct". A girl comes to believe in and to worship a male god and to create imaginary adult lovers. The discovery of sex is a "phenomenon as painful as weaning" and she views it with disgust. When she discovers that men, not women, are the masters of the world this "imperiously modifies her consciousness of herself". Beauvoir describes puberty, the beginning of menstruation, and the way girls imagine sex with a man. She relates several ways that girls in their late teens accept their "femininity", which may include running away from home, fascination with the disgusting, following nature, or stealing. Beauvoir describes sexual relations with men, maintaining that the repercussions of the first of these experiences informs a woman's whole life. Beauvoir describes women's sexual relations with women. She writes that "homosexuality is no more a deliberate perversion than a fatal curse". Beauvoir writes that "to ask two spouses bound by practical, social and moral ties to satisfy each other sexually for their whole lives is pure absurdity". She describes the work of married women, including housecleaning, writing that it is "holding away death but also refusing life". She thinks, "what makes the lot of the wife servant ungratifying is the division of labor that dooms her wholly to the general and inessential". Beauvoir writes that a woman finds her dignity only in accepting her vassalage which is bed "service" and housework "service". A woman is weaned away from her family and finds only "disappointment" on the day after her wedding. Beauvoir points out various inequalities between a wife and husband whom find themselves in a threesome and finds they pass the time not in love but in "conjugal love". She thinks that marriage "almost always destroys woman". She quotes Sophia Tolstoy who wrote in her diary: "you are stuck there forever and there you must sit". Beauvoir thinks marriage is a perverted institution oppressing both men and women. In Beauvoir's view, abortions performed legally by doctors would have little risk to the mother. She argues that the Catholic Church cannot make the claim that the souls of the unborn would not end up in heaven because of their lack of baptism because that would be contradictory to other Church teachings. She writes that the issue of abortion is not an issue of morality but of "masculine sadism" toward woman. Beauvoir describes pregnancy, which is viewed as both a gift and a curse to woman. In this new creation of a new life the woman loses her self, seeing herself as "no longer anything [but] a passive instrument". Beauvoir writes that, "maternal sadomasochism creates guilt feelings for the daughter that will express themselves in sadomasochistic behavior toward her own children, without end", and makes an appeal for socialist child rearing practices. Beauvoir describes a woman's clothes, her girl friends and her relationships with men. She writes that "marriage, by frustrating women's erotic satisfaction, denies them the freedom and individuality of their feelings, drives them to adultery". Beauvoir describes prostitutes and their relationships with pimps and with other women, as well as hetaeras. In contrast to prostitutes, hetaeras can gain recognition as an individual and if successful can aim higher and be publicly distinguished. Beauvoir writes that women's path to menopause might arouse woman's homosexual feelings (which Beauvoir thinks are latent in most women). When she agrees to grow old she becomes elderly with half of her adult life left to live. A woman might choose to live through her children (often her son) or her grandchildren but she faces "solitude, regret, and ennui". To pass her time she might engage in useless "women's handiwork", watercolors, music or reading, or she might join charitable organizations. While a few rare women are committed to a cause and have an end in mind, Beauvoir concludes that "the highest form of freedom a woman parasite can have is stoic defiance or skeptical irony". According to Beauvoir, while a woman knows how to be as active, effective and silent as a man, her situation keeps her being useful, preparing food, clothes, and lodging. She worries because she does not do anything, she complains, she cries, and she may threaten suicide. She protests but doesn't escape her lot. Women demand a Good that is a living Harmony and in which she rests, just because they live. The concept of harmony is one of the keys to the female universe, it implies the perfection of immobility, the immediate justification of each element in the light of the whole, and her passive participation in the totality. In a harmonious way, women thus achieve what men seek in action, as illustrated by Virginia Woolf's Mrs Dalloway and To the Lighthouse, and Katherine Mansfield's magnum opus. Beauvoir thinks it is pointless to try to decide whether a woman is superior or inferior, and that it is obvious that the man's situation is "infinitely preferable". She writes, "for woman there is no other way out than to work for her liberation". Beauvoir describes narcissistic women, who might find themselves in a mirror and in the theater, and women in and outside marriage: "The day when it will be possible for the woman to love in her strength and not in her weakness, not to escape from herself but to find herself, not out of resignation but to affirm herself, love will become for her as for man the source of life and not a mortal danger." Beauvoir discusses the lives of several women, some of whom developed stigmata. Beauvoir writes that these women may develop a relation "with an unreal: her double or god; or she creates an unreal relation with a real being ". She also mentions women with careers who are able to escape sadism and masochism. A few women have successfully reached a state of equality, and Beauvoir, in a footnote, singles out the example of Clara and Robert Schumann. Beauvoir says that the goals of wives can be overwhelming: as a wife tries to be elegant, a good housekeeper and a good mother. Singled out are "actresses, dancers and singers" who may achieve independence. Among writers, Beauvoir chooses only Emily Brontë, Woolf and ("sometimes") Mary Webb (and she mentions Colette and Mansfield) as among those who have tried to approach nature "in its inhuman freedom". Beauvoir then says that women don't "challenge the human condition" and that in comparison to the few "greats", a woman comes out as "mediocre" and will continue at that level for quite some time. A woman could not have been Vincent van Gogh or Franz Kafka. Beauvoir thinks that perhaps, of all women, only Saint Teresa lived her life for herself. She says it is "high time" a woman "be left to take her own chances". In her conclusion, Beauvoir looks forward to a future when women and men are equals, something the "Soviet revolution promised" but did not ever deliver. She concludes that, "to carry off this supreme victory, men and women must, among other things and beyond their natural differentiations, unequivocally affirm their brotherhood."

Қабылдау және ықпал

"Екінші жыныстық қатынас" атты алғашқы француз басылымы бір аптада 22000 данаға сатылды. Содан бері ол 40 тілге аударылған. Ватикан бұл кітапты тыйым салынған кітаптар тізіміне енгізді. 1960 жылы Бовуар Екінші жынысты "неліктен әйелдің жағдайы, тіпті бүгінгі күні де, әлемнің негізгі проблемаларын зерттеуге кедергі келтіретінін" түсіндіруге тырысу болды деп жазды. 1974 жылғы сұхбатта ол "Камустың ашуы шықты; ол орта теңіздегі типикалық мачизммен жауап берді, мен француз еркегін мазақ еттім деп айтты. Профессорлар кітапты бөлмеден шауып тастады. Рестораннан кішкентай балаға қарап, күліп жүретін. Әйелдердің жыныстық қатынасы туралы сөз қозғағаным сол кезде өте қорқынышты болды. Ерлер кітаптың еріншек екеніне назар аударған, себебі олар кітаптың "ерлер мен әйелдердің теңдігі" деген тұжырымдарына ашуланған. Екінші жыныста психоанализге шабуыл жасау психоанализге қарсы феминисттік аргументтерді, соның ішінде Бетти Фриданның "Әйелдік мистика" (1963), Кейт Миллетттің "Сексуалдық саясат" (1969) және Гермен Гриннің "Әйелдік евнух" (1970) сияқты психоанализге қарсы аргументтерді шыңдауға көмектесті. Милетт 1989 жылы "Сексуалды саясат" атты еңбегін жазғанда Бовуардың қаншалықты әсер еткенін түсінбейтінін айтты. Философ Джудит Батлер Бовуардың "Біреу әйел болып тумайды, керісінше әйел болады" деген тұжырымдамасы "жыныстық қатынас" және "жыныс" терминдерін ажыратады деп айтады. Борд және Маловани Шевалье өздерінің толық ағылшын нұсқасында бұл тұжырымдаманы "Біреу туылмайды, керісінше әйел болады" деп аударды, өйткені осы контекстте ("әйел" сөзінің кітаптағы көптеген түрлі қолданыстарының бірі) бұл сөзді Бовуар әйелді жеке адам немесе топтың бірі ретінде емес, конструкция немесе идея ретінде білдіреді. Батлер кітапта "жыныстық" деген сөз "кеңсе-кеңсе қалыптасатын" жеке басының бір қыры деп айтылған. Батлер "Екінші жынысты" жыныстық қатынас туралы түбегейлі түсінік беру мүмкіндігі ретінде қарастырады. Өмірбаяншы Дирдре Бейр 1989 жылы "Винтаж басылымының кіріспесі" деген еңбегінде "ең көп сынға ұшырағандардың бірі" Бовуарды "білмей әйелдерді жек көруші" деп айыптайды, ол әйелдер туралы жазғанда өзін әйелдерден бөлек ұстайды. Баир француз жазушысы Фрэнсис Джинсон мен британдық ақын Стиви Смиттің осыған ұқсас сын айтқандығын жазады: Смиттің сөздері бойынша, "Ол әйелдер туралы орасан зор кітап жазды және көп ұзамай ол оларды ұнатпайтыны, сондай-ақ әйел болуды ұнатпайтыны анық болады". Бейр британдық ғалым К. Б. Радфордтың "Бювоар әйелдерді өз түстерінде суретке түсіруде кінәлі" деген пікірін келтіреді, өйткені Екінші жыныстық қатынас "алғашқы кезекте орта таптық құжат, автобиографиялық әсерлер арқылы бұрмаланған, сондықтан жазушының жеке проблемалары әйелдік туралы талқылауда тым үлкен мәнге ие болуы мүмкін. Американдық теоретик Дэвид М. Халперин "Екінші жыныстық қатынас" романында Бовуардың әйелдер арасындағы жыныстық қатынасты идеалдастыруын сынға алады. Сыншы Камиль Палья "Екінші жынысты" мақтап, оны "жақсы" және "заманауи феминизмнің ең жоғары жұмысы" деп атады. Паглиа қазіргі феминисттердің көпшілігі Екінші жынысты тек "қайталау, күшейту немесе біліктілік беру" екенін, бірақ өздерінің қарызын түсінбейді деп жазады. "Азатты әйелдер, ер адамдар" (2017) атты еңбегінде Паглиа он алты жасында "де Бовуардың кеңістікті және уақытты билеуші, беделді реңкі мен амбициялық кеңістігіне таңғалған" деп жазады. Бұл оған әдеби сынның "Сексуалдық тұлға" (1990) шығармасын жазуға ықпал етті.

The first French publication of The Second Sex sold around 22,000 copies in a week. It has since been translated into 40 languages. The Vatican placed the book on its List of Prohibited Books. In 1960, Beauvoir wrote that The Second Sex was an attempt to explain "why a woman's situation, still, even today, prevents her from exploring the world's basic problems." In a 1974 interview, she remembered that "Camus was furious; he reacted with typical Mediterranean machismo, saying I had ridiculed the French male. Professors hurled the book across the room. People sniggered at me in restaurants. The fact [that] I had spoken about female sexuality was absolutely scandalous at the time. Men kept drawing attention to the vulgarity of the book, essentially because they were furious at what the book was suggesting—equality between the sexes". The attack on psychoanalysis in The Second Sex helped to inspire subsequent feminist arguments against psychoanalysis, including those of Betty Friedan's The Feminine Mystique (1963), Kate Millett's Sexual Politics (1969), and Germaine Greer's The Female Eunuch (1970). Millett commented in 1989 that she did not realize the extent to which she was influenced by Beauvoir when she wrote Sexual Politics. Philosopher Judith Butler argues that Beauvoir's formulation that "One is not born, but rather becomes, a woman" distinguishes the terms "sex" and "gender". Borde and Malovany Chevallier, in their complete English version, translated this formulation as "One is not born, but rather becomes, woman" because in this context (one of many different usages of "woman" in the book), the word is used by Beauvoir to mean woman as a construct or an idea, rather than woman as an individual or one of a group. Butler writes that the book suggests that "gender" is an aspect of identity which is "gradually acquired". Butler sees The Second Sex as potentially providing a radical understanding of gender. Biographer Deirdre Bair, writing in her "Introduction to the Vintage Edition" in 1989, relates that "one of the most sustained criticisms" has been that Beauvoir is "guilty of unconscious misogyny", that she separated herself from women while writing about them. Bair writes that French writer Francis Jeanson and British poet Stevie Smith made similar criticisms: in Smith's words, "She has written an enormous book about women and it is soon clear that she does not like them, nor does she like being a woman." Bair also quotes British scholar C. B. Radford's view that Beauvoir was "guilty of painting women in her own colors" because The Second Sex is "primarily a middle class document, so distorted by autobiographical influences that the individual problems of the writer herself may assume an exaggerated importance in her discussion of femininity. American theorist David M. Halperin criticizes Beauvoir's idealizing portrayal of sexual relations between women in The Second Sex. Critic Camille Paglia praised The Second Sex, calling it "brilliant" and "the supreme work of modern feminism." Paglia writes that most modern feminists are merely "repeating, amplifying or qualifying" The Second Sex without realising their debt to it. In Free Women, Free Men (2017) Paglia writes that as a sixteen year old, she was "stunned by de Beauvoir's imperious, authoritative tone and ambitious sweep through space and time", which helped inspire her to write her work of literary criticism Sexual Personae (1990).

Цензура

1955 жылы Франконың Испаниясында "Екінші жыныс" (Аргентинада басылған) испан тіліндегі аудармасына тыйым салынды. Испаниялық феминистер кітаптың көшірмелерін жасырын түрде әкеліп, таратыды. "Екінші жыныс" кітабының толық кастиль тіліне аударылған нұсқасы 1998 жылы жарық көрді. Католик шіркеуінің Ватикан орталық басшылығы "Екінші жынысты" айыптады және кітапты тыйым салынған кітаптар тізіміне, Index Librorum Prohibitorum деп белгілі тізімге қосты. Кітап 1966 жылы тыйым салу саясаты күштен шығарылғанға дейін тыйымда болды.

Мәдениеттік әсерлері

Америка Құрама Штаттарында екінші толқын феминизмінің қалыптасуы Бетти Фриданның "Әйелдік мистика" кітабынан бастау алды, ол Симон де Бовуардың "Екінші жыныс" кітабынан шабыттанды. Бірақ еуропалық әйелдердің өміріне бұл идеялардың жететіні және оларға әсер ететініне көбірек уақыт кетті. "Екінші жыныс" 1949 жылы, ал "Әйелдік мистика" 1963 жылы жарық көргенімен, француздықтар теңдік тұжырымдамасын отбасылық мәселелерге де қатысты етудің француздық моральға зиян келтіретінінен қынжылды. 1966 жылы Еуропада аборт заңсыз болды және контрацепцияға қол жеткізу өте қиын еді. Көптеген адамдар заңдастыру "еркектерден 'өз ерліктеріне деген мақтаныш сезімін алып тастайды' және әйелдерді 'тек сезімталдыққа берілген нысаналарға' айналдырады' деп қорқып жүрді". 1967 жылы Франция Парламенті контрацепцияны заңдастыруға келісті, бірақ бұл тек қатаң талаптармен ғана мүмкін болды. Социал-феминистер одан әрі барып, әйелдердің психологиялық және физиологиялық тұрғыдан еркектерден түбегейлі ерекше екенін мәлімдеді. "Нью-Йорк Таймс" газетінің бір рецензенты аударма жасау үшін шақырылған зоологтың "француз тіліндегі колледж студентінің білімі деңгейінде" екенін айтты. Кітаптың ағылшын тіліндегі басылым құқығы Alfred A. Knopf, Inc. компаниясына тиесілі. Баспагерлер ағылшын тіліндегі мәтіндегі мәселелер туралы хабардар болғанмен, жаңа аударманың қажеті жоқ екенін ұзақ уақыт бойы айта берді.

Соңында баспагерлер бұл өтінішке келісіп, Констанс Борде мен Шила Маловны Шевальеге жаңа аударма тапсырды. 2009 жылдың қараша айында жарық көрген нәтиже әдеби сыншылар тарапынан жағымды бағаланды. Сыншылар Борде мен Маловани Шевальеге Паршли басылымында жоқ мәтін бөлімдерін мұқият қалпына келтіргені үшін және көптеген қателерді түзегені үшін алғыс айтты. Алайда, басқа рецензенттер, соның ішінде 1953 жылғы түпнұсқа аударманың ең белсенді сыншыларының бірі Торил Мои, жаңа басылымның стиліне, синтаксисіне және философиялық-синтаксистік тұтастығына қатысты алаңдаушылық білдірді. "Нью-Йорк Таймс" газетінің рецензенты жаңа басылымдағы кейбір шатасқан ағылшын тілін мысалға келтірді, Паршли нұсқасы одан тегіс болғанын айтып: "Біз 'Екінші жыныстың' бұл алғашқы толыққанды басылымының жаңа аудармада жарық көргеніне қуанған жөн бе? Мен жеке өз басым, қуанбаймын".