Кіріспе
Рюкю аралдарының ішіндегі Иеджима аралы, кейін АҚШ әскерилері мен БАҚ-тары Иэ Шима деп атаған, Жапонияның капитуляциясының басты бастау нүктесі болды. Бұл 413-ші истребитель дивизиясының орналасқан жері еді, құрамында 1-ші, 21-ші және 34-ші истребитель эскадрильялары, 345-ші бомбалау дивизиясы (498-ші, 499-шы, 500-ші және 501-ші эскадрильялары), сондай-ақ 7-ші истребитель командасының 548-ші және 549-шы түнгі истребитель эскадрильялары бар. Соғыстың соңында барлық үш дивизия сол жерде дислокацияланған. Капитуляцияға дайындық 1945 жылдың 17 тамызында екі жапондық "Бетти" бомбалаушы ұшағының Иеджимаға ұшуымен басталды. Онда жапон елшілері АҚШ Әскери-әуе күштерінің C-54 ұшақтарына ауысып, генерал Дуглас Макартур штабымен кездесу үшін Коррегидорға сапарларын аяқтады. 345-ші дивизияның B-25 Митчелл ұшақтары жапондық бомбалаушыларды Жапон материгінен Иеджимаға сүйемелдеуге тағайындалды, ал P-38 ұшақтарына жоғарғы жабу міндеті жүктелді. Жапон шенеуліктері қалған Жапон әуе күштеріне өздерінің бомбалаушыларын атып түсіруді бұйырды, себебі олар Жапонияның соңғы адамға дейін күресуі керек деп сенді. Екі жапон ұшағы Иеджимаға тікелей ұшудың орнына, солтүстік-шығысқа қарай, ашық мұхитқа қарай бұрылып, өздерінің истребительлерінен аулақ болды. Ұшақта отырған жапон делегатының бірі ұшақтың қабырғасындағы оқ тесігі арқылы қарап, истребитель эскадрильясы жақындап келе жатқанын көрді және олардың капитуляция миссиясы сәтсіз аяқталды деп ойлады. Бірақ истребитель эскадрильясы – U.S. P-38 Lightning ұшақтары, жоғарғы жабуды қамтамасыз етуге тағайындалған. 345-ші дивизия екі B-25 ұшағын сүйемелдеу үшін жіберуге тиіс болды. Алайда, жапондықтармен байланыс қиындығын жақсы біліп, жоспардан ауытқу мүмкіндігін дұрыс болжап, 345-ші дивизия жаудың ұшу жолын қамтитын үш B-25 ұшағын жіберді. Бұл тамаша жоспарлау еді, себебі үш ұшақтың екіншісі ғана жапондықтарды және жоғарғы жабуды тосқауылдады, олар бағытынан шығып, Иеджимаға жеткізбейтін бағытқа бет алды. Жапон ұшақтарына 1000 футтан (305 м) жақын келмеу бұйрығымен жұмыс істеп жүрген майор Дж. С. МакКлюр жапондықтарды дұрыс бағытта ұстап тұру мүмкін емес екенін түсінді. Ол жапондықтардың алдынан шығып, олардың формациясын бастап кетті. Бірнеше секундтан кейін ол жапондықтардың қанаттарының астына тығыз жапсырғандарын көріп таң қалды. Олар үшін бұл аралға жақындаудың ең қауіпсіз жолы болды, себебі олар осы аралды күндер бұрын нысана еткен еді. Төрт ұшақ Иеджима үстінен тамаша формациямен өтті. Жапон елшілері жоспарланғандай Филиппинге жалғасты, 2 қыркүйекте Токио шығанағында өтетін ресми капитуляция келісіміне қол қойды және 18 тамызда Иеджимаға оралды. "Беттилер" Токиоға қайту үшін жолаушыларын мінгізіп алып жатқанда, біреуі ұшу-қону жолағынан шығып, қону механизмдерін бұзып, сол күні саяхатын жалғастыра алмады. Жапон делегациясы екіге бөлінді, маңызды емес делегаттар ұшақ жөнделгенше Иеджимада түндеді, ал жұмыс істейтін ұшақ кешке ұшып кетті. Себебі белгісіз, бірақ ол ұшақ 209 шақырым қашықтықта отыны таусылып, ағыс суға құлады. Елшілер жағаға шығып, келесі күні Токиоға жетті.
Iejima, then called Ie Shima by US military and media, was the major starting point for the Surrender of Japan. It was the home of the 413th Fighter Group which comprised the 1st, 21st and 34th Fighter Squadrons, the 345th Bombardment Group, consisting of the 498th, 499th, 500th and 501st Squadrons, along with the 548th and 549th Night Fighter Squadrons of the 7th Fighter Command. All three groups were stationed there toward the end of the war. The surrender preparations started on August 17, 1945, with the flight of two Japanese Betty bombers to Iejima where the Japanese emissaries transferred to U. S. Army Air Force C 54s to complete their journey to Corregidor to meet with General Douglas MacArthur's staff. B 25 Mitchells of the 345th were assigned to escort the Japanese bombers from the Japanese mainland to Iejima, and P 38s were assigned the duty of top cover. Japanese officials ordered the remaining Japanese Air Force to shoot down their own bombers, because they believed that honor required that Japan should fight to the very last person. Instead of flying directly to Iejima, the two Japanese planes flew northeast, toward the open ocean, to avoid their own fighters. One of the Japanese delegates aboard remarked, after looking through a bullet hole in the side of the plane, that a squadron of fighters was approaching and he thought that their surrender mission had failed. However, the squadron of fighters were U. S. P 38 Lightnings assigned as top cover. The 345th had been directed to send two B 25s as escorts. However, fully aware of the difficulty in communication with the Japanese and correctly anticipating the possibility of necessary deviation from plans, the 345th had dispatched three flights of B 25s so as to bracket the enemy's proposed flight path. This proved to be excellent planning, as only the second of the three flights intercepted the Japanese and the top cover, off course and headed on a route that would not have brought them to Iejima. Operating under orders to come no nearer than 1000 feet (305 m) to the Japanese planes, Major J. C. McClure found it impossible to keep the Japanese on the proper course flying abreast of them, so he pulled out well ahead of them to lead their formation. Seconds later he was surprised to find the Japanese tucked in tightly under his wings. To them it was the safest way to approach the island which had only days before been their target. The four planes arrived over Iejima in perfect show formation. The Japanese emissaries continued on to the Philippines as planned, concluded the arrangements for the formal surrender scheduled to take place on September 2 in Tokyo Bay, and returned to Iejima on August 18. As the Bettys were taxiing into place to receive their passengers for the return trip to Tokyo, one of them ran off of the runway and broke its landing gear, leaving it unable to continue the trip that day. The Japanese delegation split, with the less important delegates staying on Iejima overnight as the damaged plane was repaired, while the operable aircraft proceeded that evening. For some unexplained reason, that plane ran out of fuel some 130 mile (209 km) from their destination and was ditched in shallow water. The emissaries waded ashore and arrived in Tokyo the next day.
Шаруалар қозғалысы
1955 жылы АҚШ әскері Иеджима шаруаларынан жер тартып алу үшін кең ауқымды науқанға кірісті. Бұл науқан 1954 жылы деп аталатын сараптама жобасымен басталды. Аралдың шаруалары қағаздарға қол қойғаннан кейін, шын мәнінде өз еріктерімен көшіп кетуге келіскендерін түсінді. 1955 жылы американдық әскер Иеджиманың оңтүстік жағалауына қонды және шаруалардың жерлерін күшпен басып алды. Осыдан кейін Иеджима тұрғындары американдық әскерге қарсы бес онжылдық науқан бастады. Шоко Ахагон басшылығымен олар Окинава аралдары бойынша саяхаттап, өздерінің науқанына қолдау жинады. Бұл қаңғыбас маршы арал тұрғындарын бүкіл префектураға жеткізді, онда олар отандас окинавалықтармен жомарттықпен күшті. Бірақ олар Иеджимаға оралып, жерлерін қайта өңдеуге кіріскенде, американдық әскер егіндерін жойып, арал тұрғындарын тұтқындады.