Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық католик, христиан миссионерлерін қолдаушы (1906–1993)
British Catholic proponent of Christian Missionary (1906–1993)
Беде Гриффитс OSB Cam (17 желтоқсан 1906 – 13 мамыр 1993), туған аты Алан Ричард Гриффитс, ал өмірінің соңында Свами Даянанда ("қамқоршылықтың қуанышы") деп те белгілі болған, британдық католик дін қызметкері және Бенедикттік монах, Оңтүстік Үндістандағы ашрамдарда тұрып, танымал миссионер атанды. Гриффитс христиандық Ашрам қозғалысының қатысушысы болды.
Bede Griffiths OSB Cam (17 December 1906 – 13 May 1993), born Alan Richard Griffiths and also known by the end of his life as Swami Dayananda ("bliss of compassion"), was a British born Catholic priest and Benedictine monk who lived in ashrams in South India and became a noted missionary. Griffiths was a part of the Christian Ashram Movement.
Алғашқы жылдар
Гриффитс 1906 жылдың соңында Англияның Суррей графтығындағы Уолтон-на-Темзе қаласында орта тапқа жататын отбасының үш баласының ең кішісі болып дүниеге келді. Гриффитс туғаннан кейін көп ұзамай оның әкесі әріптесінің сатқындығына ұшырап, мүлдесіз қалды. Оның анасы балаларын алып, кішкентай үйге көшіп, оны күтіп бақты, бірақ өзін және балаларын асырау үшін жұмыс іздеуге мәжбүр болды. 12 жасында Гриффитс қарапайым отбасылардан шыққан балаларға арналған жеке қайырымдылық мектебі – Христос госпиталіне жіберілді. Ол оқуда өте жақсы нәтижелер көрсетіп, Оксфорд университетіне стипендия ұтып алды, онда 1925 жылы Магдалена колледжінде ағылшын әдебиеті мен философиясын оқыды. Университеттегі үшінші курсында ол өмір бойына дос болып қалған К.С. Льюистің жетекшілігінде білім алды. Гриффитс 1929 жылы Оксфордты журналистика мамандығы бойынша бітірді. Бітіргеннен кейін көп ұзамай Гриффитс, Оксфордтық түлектер Мартин Скиннер мен Хью Уотерменмен бірге Котсуолдс аймалындағы шағын үйге қоныстанды және олар "ортақ тұрмысқа қатысты тәжірибе" деп атаған жаңа жобаны бастады. Олар табиғатқа үйлесімді өмір салтын ұстанды, сиыр сауып, сүтін сату арқылы күнкөріс жасады. Олар Киелі кітапты әдеби шығарма ретінде бірге оқитын. Гриффитс кітаптағы нақылымдар мен оларды қоршаған табиғаттың ырғағы арасындағы тығыз байланысты байқады. Тәжірибе бір жылға жетпеді, себебі достарының бірі осы өмірді тым қиын деп тапты. Дегенмен, бұл тәжірибе Гриффитске үлкен әсер етті. Осы тәжірибеден кейін Гриффитс Англия шіркеуінде діни қызметкер болуға ниеттенді. Бірақ оған Лондондағы кедей аудандарда жұмыс тәжірибесін алуға кеңес берілді. Бұл кеңес Гриффитстің өзінің шақыруына қайшы болғандықтан, оны сенім дағдарысына ұшыратты, тіпті эмоционалдық құлдырауға жеткізді. Кардинал Ньюменнің еңбектеріне сүйене отырып, ол осы күресте рухани жаңаруға қол жеткізді. Өзінің "Алтын жіп" атты автобиографиясында осы өзгерісі туралы айтып берді. 1931 жылдың қараша айында Гриффитс Бенедикт монастырының Принкнаш аббаттығына барып, ондағы өмір салтына қатты әсерленді. Анасының Рим-католик дініне қарсы көзқарасына қарамастан, ол Рим-католик шіркеуіне қабылданды және Рождество кешіндегі аббаттағы қасиетті миссада алғашқы қасиреттілікке ие болды.
Griffiths was born in Walton on Thames, Surrey, England, at the end of 1906, the youngest of three children of a middle class family. Shortly after Griffiths' birth, his father was betrayed by a business partner and was left penniless. His mother took the children and established residence in a smaller home which she maintained, though she had to find work to support herself and the children. At age 12, Griffiths was sent to Christ's Hospital, a private charity school for children from families of modest means. He excelled in his studies and earned a scholarship to the University of Oxford where, in 1925, he began his studies in English literature and philosophy at Magdalen College. In his third year at university he came under the tutelage of C. S. Lewis, who became a lifelong friend. Griffiths graduated from Oxford in 1929 with a degree in journalism. Shortly after graduation Griffiths, with fellow Oxford alumni Martyn Skinner and Hugh Waterman, settled in a cottage in the Cotswolds and began what they called an "experiment in common living". They followed a lifestyle attuned to nature, milking cows and selling the milk to support themselves. They would read the Bible together as a form of literature. Griffiths noted a strong connection between the teachings of scripture and the rhythm of the nature around them. The experiment lasted less than a year, as one of the friends found the life too demanding. Nevertheless, the experience had a strong effect on Griffiths. As a result of this experience, Griffiths decided to seek ordination in the Church of England. He was advised, however, to gain some experience in the slums of London. This advice was so contrary to what Griffiths felt to be his vocation that it drove him to a crisis of faith, which nearly drove him to an emotional breakdown. Guided by the writings of Cardinal Newman, he reached a point in this struggle where he had a spiritual breakthrough. He recounts the story of his conversion in his autobiography The Golden String. In November 1931, Griffiths went to stay at the Benedictine monastery of Prinknash Abbey where he was impressed by the life. Despite the strong anti Roman Catholic sentiments of his mother, he was received into the Roman Catholic Church and made his First Communion at Christmas Eve Mass at the abbey.
Бенедиктиндік монастырь өмірі
Гриффитс католик шіркеуіне қабылданғаннан кейін бір ай өткен соң аббатханада жаңадан келген (постулант) ретінде қабылданды. 1932 жылғы 29 желтоқсанда ол жаңа монахтарға арналған үйге (новициат) кірді және "Беде" деген монахтық есім берілді. 1937 жылы (анасы көлік апатында қайтыс болғанға дейін бір жыл бұрын) ол солемді уәде берді және 1940 жылы католик дін қызметкері болып тағайындалды. 1947 жылы аббатхана Франциядан келген монахтар құрған Ұлыбританиядағы екі монастырьға көмек көрсету үшін 25 монахтан тұратын топты жіберді. Гриффитс Гэмпширдегі Фарнборо монастырының бағынышты преоры болып тағайындалды. Ол сол монастырды төрт жыл басқарды, бірақ қауымды күйінде ұстау үшін жеткілікті қаржылық қолдау таба алмады. Сондықтан аббат оны Шотландиядағы Плюскардн аббатханасына жіберді. Ол өзінің өмірбаянын сол жерде жазды. Фарнборода болған кезде Гриффитс өзінің отанында монастырь құруға қызығушылық танытқан, еуропалық туған, бірақ үнді тегіндес монах Бенедикт Алапатты танысты. Гриффитс бұрыннан-ақ шығыс философиясымен, йогамен және Ведамен таныс болғандықтан, бұл жобаға қызығушылық танытты. Аббат бастапқыда рұқсат бермеді, бірақ кейіннен шешімін өзгертті және Гриффитске қауымның үнді мүшесімен бірге Үндістанға баруға рұқсат берді. Бірақ бір шарт қойылды: Гриффитс аббатхананың мүшесі ретінде емес, жергілікті епископқа бағынышты дін қызметкері ретінде баруы керек еді, яғни ол өзінің уәделерінен бас тартуға тиіс болды.
Griffiths was received by the abbey as a postulant a month after his reception into the Catholic Church. On 29 December 1932, he entered the novitiate and was given the monastic name of "Bede". He made his solemn profession in 1937 (a year before the death of his mother in a car accident) and was ordained to the Catholic priesthood in 1940. In 1947 the abbey sent a group of 25 monks to give support to two monasteries in the United Kingdom which had been founded by monks from France. Griffiths was chosen to be the obedientiary prior for the monastery at Farnborough in Hampshire. He led that house for four years, but was unable to generate sufficient financial support to keep the community going. The abbot then sent him to the other monastery, Pluscarden Abbey in Scotland. It was there that he wrote his autobiography. During Griffiths' time at Farnborough, he had come to know Father Benedict Alapatt, a European born monk of Indian descent who was greatly interested in establishing a monastery in his homeland. Griffiths had already been introduced to Eastern thought, yoga and the Vedas and took interest in this proposed project. The abbot at first refused permission, but later changed his mind and authorised Griffiths to go to India with the Indian member of the community. There was one condition, though: Griffiths was not to be there as a member of the abbey, but as a priest subject to a local bishop, which meant that he would be giving up his vows.
Христиандық миссионер
Кейбір ауыр ішкі пікірталастардан кейін Гриффитс бұған келісті және 1955 жылы Алапатпен бірге Үндістанға аттанды. Сол кезде ол досына: "Мен жан дүниемнің екінші жартысын табамын" деп жазды. Олар елдегі кейбір рухани орталықтарды аралап, Бангалордың Кенгери қаласында монастырь құру мақсатымен қоныстанды. Алайда, бұл жоба сәтсіз аяқталды, себебі Гриффитс 1958 жылы бұл жерді "тынышсыз, батыстық" деп тауып, тастап кетті. Содан кейін Гриффитс белгиялық монах, отец Фрэнсис Ачарья, OCSO-мен бірігіп, Кристая Саньяса Самадж, Курисумала Ашрам ("Кесілген тау") құрды, ол Кераладағы Сиро-Маланкара католик шіркеуінің сириялық дәстүріндегі монастырь болды. Олар үнді дәстүріне негізделген монахтық өмір салтын дамытуға тырысты, үнді санньясиінің (асцет немесе монах) шафран түсті киімдерін қабылдады. Осы кезде Гриффитс санскрит тілінен "Даянанда" ("шығармашылық мейірімділік") деген есім алды. Ол сол уақытта Үндістанның діндері мен мәдениеттерін зерттеуді жалғастырды және сол жерде "Христос Үндістанда" атты еңбегін жазды. Ол сонымен қатар осы кезеңде АҚШ-қа сапар шегіп, Шығыс-Батыс диалогы туралы бірнеше дәрістер оқыды және CBS телеарнасымен сұхбаттасты. Кейін, 1968 жылы Гриффитс Тамил Надудағы Саччидананда Ашрамға (Шантиванам деп те аталады; тамил тілінде "бейбітшілік орманы") көшіп барды. Бұл ашрамды 1950 жылы француз бенедиктин монахы Абишиктананда (Дом Анри Ле Со, OSB) және тағы бір француз, аббат Жюль Мончанин Кергонан аббаттығынан бірге құрған болатын. Олар діни өмір салтын толығымен үнді дәстүрінде, ағылшын, санскрит және тамил тілдерін қолдана отырып қалыптастырды. Ашрам ғимараттарын елдің кедей халқының үлгісімен қолмен салды. Мончанин 1957 жылы қайтыс болды, ал Ле Со уақытын шөлгеушілікке арнағысы келді. Гриффитс басқа екі монахпен бірге сол жерде өмір сүру үшін келді, сондай-ақ Ле Соға тілегін орындауға көмектесті. Гриффитс үнді философиясын зерттеуді жаңадан бастады, оны христиан теологиясымен байланыстыруға тырысты. Осы кезде ол "Свами Даянанда" ("шығармашылық мейірімділік") ретінде танылды. Ол индус-христиан диалогы туралы 12 кітап жазды. Осы кезеңде Гриффитс бенедиктин орденімен қайта байланысуға ниеттенді және ондаған жылдар бойы қалыптасқан өмір салтын қабылдайтын монастырь қауымын іздеді. Ол қамалдолалық монахтар тарапынан қабылданып, ашраммен бірге олардың қауымының бір бөлігіне айналды. Гриффитс қатаң вегетариандық өмір салтын ұстанды, жеміс-жидек, көкөніс және сүт тағамдарынан тұратын саттвикалық диетамен қоректенді.
After some painful inner debate, Griffiths agreed to this and, in 1955, he embarked for India with Alapatt. At the time, he wrote to a friend: "I am going to discover the other half of my soul." After arriving and visiting some spiritual centres in the country, they settled in Kengeri in Bangalore with the goal of building a monastery there. That project was eventually unsuccessful as Griffiths left the location in 1958, saying that he found it "too Western". Griffiths then joined with a Belgian monk, Father Francis Acharya, OCSO, to establish Kristiya Sanyasa Samaj, Kurisumala Ashram ("Mountain of the Cross"), a Syriac Rite monastery of the Syro Malankara Catholic Church in Kerala. They sought to develop a form of monastic life based in the Indian tradition, adopting the saffron garments of an Indian sannyasi (an ascetic or monk). At that point, Griffiths took the Sanskrit name "Dayananda" ("bliss of compassion"). During that time he continued his studies in the religions and cultures of India, writing Christ in India while there. He also visited the United States during the period, giving a number of talks about East–West dialogue and being interviewed by CBS television. Later, in 1968, Griffiths moved to the Saccidananda Ashram (also known as Shantivanam; Tamil for "forest of peace") in Tamil Nadu, South India, which had been founded in 1950 by the French Benedictine monk Abhishiktananda (Dom Henri Le Saux, OSB), from the Abbey of Kergonan, along with another Frenchman, the Abbé Jules Monchanin. The two had developed a religious lifestyle which was completely expressed in authentic Indian fashion, using English, Sanskrit and Tamil in their religious services. They had built the ashram buildings by hand in the style of the poor of the country. Monchanin had died in 1957 and Le Saux wanted to devote himself to a hermit's life. Griffiths came with two other monks to assume life there and to allow Le Saux his wish. Griffiths resumed his studies of Indian thought, trying to relate it to Christian theology. At this point, he became known as "Swami Dayananda" ("bliss of compassion"). He wrote 12 books on Hindu–Christian dialogue. During this period, Griffiths desired to reconnect himself with the Benedictine order and sought a monastic congregation which would accept him in the way of life he had developed over the decades. He was welcomed by the Camaldolese monks, and he and the ashram became a part of their congregation. Griffiths was a strict vegetarian who followed a sattvic diet of fruit, vegetables and dairy products.
Соңғы жылдар
1990 жылдың қаңтар айында Гриффитс ашрамдағы бөлмесінде инсульт алды. Бір айдан кейін, дәл сол күні, оның жазылғаны жарияланды. Келесі жылы ол кең ауқымды саяхаттар жасауға кірісті, жыл сайын Америка Құрама Штаттарына, содан кейін Еуропаға барып, Далай-ламамен кездесті. Ол достарына: "Мен оның маған риза болғанын сезінемін" деп айтты. Бірақ Далай-лама оны ешқашан мақтаған емес. Ол Германия мен Англияда лекциялар оқып, саяхатын жалғастырды. 1992 жылдың қазан айында ол ашрамға оралды, онда австралиялық кинотоп оның өмірі туралы деректі фильм түсіруге дайын тұрды, ол "Адамдық ізденіс" деген атпен шықты. Фильм түсірілімі аяқталғаннан үш күн өткен соң, 86 жасқа толып тұрған күні Гриффитс қайтадан ауыр инсульт алды. Келесі айда ол бірнеше инсультты бастан өткерді. 1993 жылдың 13 мамырында 86 жасында Шантиванамда дүние салды.
In January 1990, Griffiths suffered a stroke in his room at the ashram. A month later, to the day, he was declared healed. The following year, he began a period of extensive travel, making annual visits to the United States, then later to Europe, where he met the Dalai Lama. He noted to a friend, "I do believe that he liked me." But Dalai Lama never said anything in his praise ever. He continued his journey, giving lectures in Germany and England. He arrived back at the ashram in October 1992, where an Australian film crew were awaiting him to make a documentary about his life, which was released as A Human Search. Three days after the completion of filming, on his 86th birthday, Griffiths had a major stroke. The following month, he had a further series of strokes. He died at Shantivanam on 13 May 1993, aged 86.
Мұра
Беде Гриффитс қорының мұрағаттары Калифорния штатының Беркли қаласындағы Бітіруші теологиялық одақта орналасқан. Оның еңбегі Беде Гриффитс қоры және Калифорнияның Биг Сур қаласында орналасқан Нью-Камадолли американдық Камадолла шегелігіндегі Шығыс-Батыс диалогы институтымен ілгерілетуде және дамытылуда.
The archives of the Bede Griffiths Trust are located at the Graduate Theological Union in Berkeley, California. His contributions are promoted and developed by the Bede Griffiths Trust and by the Camaldolese Institute for East–West Dialogue based at the American Camaldolese hermitage of New Camaldoli, located in Big Sur, California.
Екіншілік
Кэтрин Спинк, "Киелілік сезімі: Беде Гриффитс өмірбаяны", "Орбис кітаптары", 1989 жыл. Беатрис Бруто (ред.), "Жүрегімнің екінші жартысы: Беде Гриффитс және индус-христиандық диалог", Quest Books, 1996. (Мэтью Фокс, Томас Китинг, Руперт Шелдрейк, Томас Берри, Джадсон Трапнелл, Уэйн Тисдейл және т.б. Гриффитс құрметіне арналған мақалалар). Джесу Раджан, "Беденің әлемнен өзгеге саяхаты", Бангалор, Үндістан: Азия сауда корпорациясы, 1997. Джадсон Б. Трапнелл, "Беде Гриффитс. Диалог өмірі", Олбани: Нью-Йорк штаты университетінің баспасы (SUNY Press), 2001. (Жинақ: Дінтану бойынша SUNY сериясы). Уэйн Тисдейл, "Беде Гриффитс: Оның дінаралық ойлауына кіріспе", Skylight Paths Publishing, 2003. Ширли дю Булай, "Қараңғылықтың ар жағы: Беде Гриффитс өмірбаяны", Альресфорд, Ұлыбритания: O Books, 2003. Альбано Фернандес, "Гинду мистикалық тәжірибесі: Р.С. Зейнер және Беде Гриффитс тәсілдерінің салыстырмалы зерттеуі", Нью-Дели, Үндістан: Intercultural Publications, 2004. Дион Форстер, "Мәсіх орталықта: Беде Гриффитс руханиятындағы ғаламдық Мәсіхті табу", Кемптон Парк: AcadSA Publishers, 2008. Пандикатту, Курувилла, "Діни диалог герменевтика ретінде: Беде Гриффитстің адвайталық діндерге қатысты көзқарасы", Мәдени мұра және қазіргі заманғы өзгерістер. (IIIB сериясы, Оңтүстік Азия). Вашингтон, АҚШ: Құндылықтар мен философияны зерттеу кеңесі, 2001. Онлайн қолжетімді. Иво Коэльо және Банзелао Хулио Тейшейра, "Альбано Фернандестің «Гинду мистикалық тәжірибесі: Р.С. Зейнер және Беде Гриффитс тәсілдерінің салыстырмалы зерттеуі» кітабына шолу", Divyadaan: Философия және білім беру журналы 17/1 (2006) 109–112.
Kathryn Spink, A Sense of the Sacred: A Biography of Bede Griffiths, Orbis Books, 1989. Beatrice Bruteau (ed. ), The Other Half of My Soul: Bede Griffiths and the Hindu Christian Dialogue, Quest Books, 1996. (Essays in honour of Griffiths by Matthew Fox, Thomas Keating, Rupert Sheldrake, Thomas Berry, Judson Trapnell, Wayne Teasdale, and others). Jesu Rajan, Bede's Journey to the Beyond, Bangalore, India: Asian Trading Corporation, 1997. Judson B. Trapnell, Bede Griffiths. A Life of Dialogue, Albany: State University of New York Press (SUNY Press), 2001. (Collection: SUNY Series in Religious Studies). Wayne Teasdale, Bede Griffiths: An Introduction to His Interspiritual Thought, Skylight Paths Publishing, 2003. Shirley du Boulay, Beyond the Darkness: A Biography of Bede Griffiths, Alresford, UK: O Books, 2003. Albano Fernandes, The Hindu Mystical Experience: A Comparative Study of the Approaches of R. C. Zaehner and Bede Griffiths. New Delhi, India: Intercultural Publications, 2004. Dion Forster, Christ at the centre: Discovering the Cosmic Christ in the spirituality of Bede Griffiths. Kempton Park: AcadSA Publishers, 2008. Pandikattu, Kuruvilla, Religious Dialogue as Hermeneutics: Bede Griffith's Advaitic Approach to Religions. Cultural Heritage and Contemporary Change. (Series IIIB, South Asia). Washington, D. C.: Council for Research in Values and Philosophy, 2001. Available online. Ivo Coelho and Banzelao Julio Teixeira, "Review of Albano Fernandes, The Hindu Mystical Experience: A Comparative Study of the Approaches of R. C. Zaehner and Bede Griffiths". Divyadaan: Journal of Philosophy and Education 17/1 (2006) 109–112.