Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын ақыны және аудармашысы (1845–1907)
English poet and translator (1845–1907)
Юджин Ли Гамильтон (6 қаңтар 1845 – 9 қыркүйек 1907) – Виктория дәуірінің соңғы кезеңіндегі ағылшын ақыны. Оның туындыларында Петрарка стиліндегі бірнеше көрнекті сонеттер бар. Ол Оксфорд университетінің Ориел колледжі басқаратын әдеби сыйлықты құрды. Бұл сыйлық Оксфорд пен Кембридж университеттерінің студенттеріне ашық және бүгінге дейін табыс етілуде.
Eugene Lee Hamilton (6 January 1845 – 9 September 1907) was a late Victorian English poet. His work includes some notable sonnets in the style of Petrarch. He endowed a literary prize administered by Oriel College in Oxford University, where he was a student. The prize is open to students of Oxford and of Cambridge University and continues to this day.
Өмір жолы және шығармашылығы
Юджин Ли Гамильтон 1845 жылдың 6 қаңтарында Лондонда дүниеге келді. Оның ата-анасы 1852 жылы қайтыс болған Джеймс Ли Гамильтон және Эдвард Хамлин Адамстың қызы Матильда Абадам (1815–1896) болды. Ли Гамильтон негізінен Франция мен Германияда білім алды. 1864 жылы ол Оксфорд университетіне жіберілді. 1869 жылы британдық дипломатиялық қызметке қабылданды. Ол алғаш рет Париждегі елшілікке бекітілді, онда француз өмірінде алған тәжірибесі мен француз тілін жақсы білуі оған өте қолайлы болды. Франко-прус соғысы басталғаннан кейін ол Женевадағы Алабама төрелігіне қатысты. Кейін Лиссабондағы британдық өкілдігінің хатшысы болып тағайындалды. 1873 жылы ол екінші лауазымынан бас тартуға мәжбүр болды, себебі күрт денсаулығы нашарлап, аяқтарын жоғалтып, қатты ауыруға ұшырады. Ол өмірінің көп бөлігін психологиялық аурулармен күресіп өткізді. Оны анасы күтімге алды, ал кейде жарты әпкесі Вайолет Пейджет, Вернон Ли атты жазушы, көмектесті. Ли Гамильтон ауру кезінде Италияның Флоренция қаласында анасы және әкесімен бірге тұрды. Анасы 1896 жылы қайтыс болғаннан кейін ғана ол қайтадан саяхаттау мүмкіндігіне ие болды, соңында 1898 жылы романист Энни Э. Холдсвортқа үйленіп, 1903 жылы Персис Маргарет деген қызды дүниеге әкелді, бірақ ол нәресте шағында менингиттен қайтыс болды. Осы оқиға оның "Мимма Белла: Шағын өмірдің естелігі" атты өлеңін жазуына себеп болды.
Eugene Lee Hamilton was born in London on 6 January 1845; his parents were James Lee Hamilton, who died in 1852, and Matilda Abadam (1815–1896), daughter of Edward Hamlyn Adams. Lee Hamilton was educated mainly in France and Germany. In 1864 he was sent to the University of Oxford. In 1869 he entered the British diplomatic service. He was first attached to the Embassy at Paris, where, due to his early experiences of French life, and mastery of the French language, he was eminently suitable. After the Franco German War broke out he took part in the Alabama arbitration at Geneva. Subsequently he was appointed secretary in the British Legation at Lisbon. He had to renounce this second position in 1873, when, suddenly, he collapsed altogether, losing the use of his legs, and suffering agonies of pain. He spent much of his adult life suffering from psychological ailments. He was nursed by his mother and sporadically by his half sister, Violet Paget, who wrote under the name Vernon Lee. Lee Hamilton lived with his mother and step father in Florence, Italy, during his illness, and it was only after his mother died in 1896 and he recovered that he was able to travel again, eventually marrying the novelist Annie E. Holdsworth in 1898 and fathering a child, Persis Margaret, in 1903, but she died of meningitis in infancy. This led to him writing the poem, Mimma Bella; In Memory of a Little Life.
Талдау
Ли Гамильтон Виктория дәуірінің қысқа өлеңдер дәстүрінде, әсіресе драмалық сонеттерде жазды. Роберт Браунинг оған әсер еткенімен, Ли Гамильтон драмалық монолог өнерін жетілдірді, ал оның сонеттерінде шексіз қиял бар. Суға бату, жерге көмілу, тізгін тарту, дене мен жан арасындағы күрес, горгон сияқты қараңғы әйелдік архетиптер, сондай-ақ ақылдан безген немесе кісі өлтірген ғашық сияқты ерлер архетиптері секілді белгілі бір мотивтер қайталап келеді. Ли Гамильтонның кейбір туындыларында бейне немесе сюжет күшін жоғалтады, себебі оларда шектеу болмайды. Оның маңызды туындылары – сонеттері, ал оның табысы техникалық шеберлігіне байланысты. Ол драмалық монологты сонет форматына сыйғызып, сонеттерінде күш-қуатқа ие болды. "Қиял сонеттері" (1888) тарихи, мифологиялық және қиялға толы тұлғаларды бейнелейді: әрқайсысы нақты уақытта нақты адамның аузынан айтылған. Филипп Хобсбаум ("Өлеңнің өлшемі, ритмі және формасы" еңбегінде) Ли Гамильтонның "Қанаты жоқ сағаттар сонеттері" (1894) Джерард Мэнли Хопкинстің туындыларымен теңесе алатын жалғыз Виктория дәуірінің сонет тізбегі екенін айтады. "Жаңа Медуза" (1882) сияқты жинақтардағы ұзын өлеңдерде өмірдің қараңғы жақтарын зерттейтін әңгімелер мен драмалық монологтар бар; Браунингтегідей, құштарлық, қызғаныш және қорқыныш басым.
Lee Hamilton wrote in the tradition of shorter Victorian verse, particularly the dramatic sonnet. Robert Browning was an influence, but Lee Hamilton refined the art of the dramatic monologue, and there is a restless imagination to his sonnets. Certain motifs recur, such as submersion in water, being buried in the earth, being shackled, the conflict between body and mind, dark female archetypes such as the gorgon, and male archetypes such as the madman or the murderous lover. Lee Hamilton has failures when an image or plot that loses force because it lacks restraint. His major works are his sonnets, and his successes depend on technical ability. He condensed the dramatic monologue into a sonnet format, and gained power, in sonnets that are concise and restrained. Imaginary Sonnets (1888) drew on historical, mythic and imaginary figures: each spoken by a particular person at a definite time. Philip Hobsbaum (in Metre, Rhythm and Verse Form) suggests that Lee Hamilton's Sonnets of the Wingless Hours (1894) is the only Victorian sonnet sequence that can compare to Gerard Manley Hopkins. In longer poems of collections such as the New Medusa (1882), there are narratives and dramatic monologues that explore the darker side of life; as in Browning, lust, jealousy, and fear predominate.
Шығармалары
Өлеңдер мен транскрипциялар (Лондон: Уильям Блэквуд, 1878). Құдайлар, қасиеттілер және адамдар (Лондон: W Satchell & Co, 1880). Жаңа Медуза (Лондон: Элиот Сток, 1882). Аполлон мен Марсиас (Лондон: Элиот Сток, 1884). Қиял сонеттері (Лондон: Эллиот Сток, 1888). Жастық қайнар көзі (Лондон: Элиот Сток, 1891). Қанатсыз сағаттар сонеттері (Лондон: Элиот Сток, 1894). (аудармашы ретінде), Дантенің тозағы (Лондон: Грант Ричардс, 1898). (әйелімен бірге) Орман жазбалары (Лондон: Грант Ричардс, 1899). Қара қызыл жұлдыздың иесі (Лондон: Уолтер Скотт баспасы, 1903). Шұңғылдың романтикасы (Лондон: Т. Фишер Унвин, 1905). Мимма Белла (Лондон: Хайнеман, 1908).
Poems and Transcripts (London: William Blackwood, 1878). Gods, Saints and Men (London: W Satchell & Co, 1880). The New Medusa (London: Eliot Stock, 1882). Apollo and Marsyas (London: Eliot Stock, 1884). Imaginary Sonnets (London: Elliot Stock, 1888). The Fountain of Youth (London: Eliot Stock, 1891). Sonnets of the Wingless Hours (London: Eliot Stock, 1894). (as translator), The Inferno of Dante (London: Grant Richards, 1898). (with his wife) Forrest Notes (London: Grant Richards, 1899). The Lord of the Dark Red Star (London: The Walter Scott Publishing Co., 1903). The Romance of the Fountain (London: T Fisher Unwin, 1905). Mimma Bella (London: Heinemann, 1908).