Де Хавилланд Си Веном: Британдық авиатасымалдағыш ұшағының тарихы
De Havilland Sea Venom
de Havilland Sea Venom: британдық авиация тарихы, Royal Navy және француз теңіз күштеріндегі қолданысы. Ұшақ тасымалдағыштары үшін жасалған, барлық ауа-райы жағдайында қолданылатын истребитель.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кемедегі истребитель ұшақтар отбасысы
Carrier based fighter aircraft family
De Havilland DH.112 Sea Venom – британдық соғыстан кейінгі авианосецке арналған реактивтік ұшақ, ол de Havilland Venom ұшағынан дамытылған. Ол Корольдік теңіз күштерінің әуе күштері және Австралия Корольдік теңіз күштерінде қызмет етті. Француз теңіз күштері SNCASE (Sud Est) лицензиясы бойынша құрастырылған Sea Venom FAW.20 негізінде жасалған Aquilon ұшағын пайдаланды.
The de Havilland DH.112 Sea Venom is a British postwar carrier capable jet aircraft developed from the de Havilland Venom. It served with the Royal Navy Fleet Air Arm and with the Royal Australian Navy. The French Navy operated the Aquilon, developed from the Sea Venom FAW.20, built under licence by SNCASE (Sud Est).
Жобалау және әзірлеу
Sea Venom – Venom NF.2 екі орындық түнгі ұшағының теңіздік нұсқасы. Ол Fleet Air Arm (FAA) күштерінде кез келген ауа райындағы ұрысқа түсуге арналған ұшақ ретінде қолданылды. Корольдік теңіз-күштердің авианосектерінде пайдалану үшін қажетті өзгерістерге бүгілмелі қанаттар, құйрық ілгіші (ұшып келе жатқанда реактивті қозғалтқыш құбырының үстіндегі ерекше "ернеуге" жиырылатын) және күшейтілген, ұзақ ходы бар шасси кірді. Кабинасы су астынан катапульдануға мүмкіндік беру үшін өзгертілді. Бірінші прототипі 1951 жылы алғашқы ұшуын жасады және сол жылы авианосекте сынақтарды бастады. Тағы екі прототип салынды. Бірінші сериялық Sea Venom FAW.20 (Жауынгер, кез келген ауа райы) таңбасын алды. Ол бір де Хавиланд Ghost 103 турбореактивті қозғалтқышымен жабдықталған, ал қару-жарағы RAF нұсқасымен бірдей болды. Келесі нұсқасы FAW.21 болды, ол Venom NF.2A және NF.3 үлгілерінде енгізілген өзгерістерді қамтыды. Бұл өзгерістердің ішінде Ghost 104 қозғалтқышы, кең көрініспен кабина және американдық радары болды. Корольдік теңіз-күштердің соңғы нұсқасы Ghost 105 қозғалтқышымен жабдықталған FAW.22 болды. 1957–1958 жылдары осы типтің 39 данасы салынды. Кейін бірқатар ұшақтар де Хавиланд Firestreak зымыранымен жабдықталды. 1958 жылы жеті FAW.21 электрондық қарсы шаралар (ECM) мақсатымен қайта жабдықталды, олардың зеңбірек орнына ECM құралдары орнатылды. Олар ECM.21 деп аталды. 831 теңіз әуе эскадрильясы, осы құралмен жабдықталған жалғыз эскадрилья, 1963 жылдан бастап RAF Уоттон әуе базасында орналасқан және 1966 жылы таратылды. Жаңартылған FAW.22 ұшақтары да ECM.22 деп белгіленді. Жаңартылған Sea Venom жобасы, қанаттары бүгілген және радары жаңартылған DH.116 жобасы қарастырылды, бірақ Корольдік теңіз-күштер кез келген ауыстыру үшін екі қозғалтқыш қажет деп есептегендіктен, ол жоба тоқтатылды. Де Хавиланд Sea Vixen ақырында Sea Venom-ды алмастырды.
The Sea Venom was the navalised version of the Venom NF.2 two seat night fighter, and was used as an all weather interceptor by the Fleet Air Arm (FAA). The necessary modifications for use on the Royal Navy's aircraft carriers included folding wings, a tailhook (which retracted into a characteristic "lip" over the jetpipe) and strengthened, long stroke undercarriage. The canopy was modified to allow ejection from underwater. The first prototype made its first flight in 1951, and began carrier trials that same year. A further two prototypes were built. The first production Sea Venom took the designation FAW.20 (Fighter, All Weather). It was powered by a single de Havilland Ghost 103 turbojet engine and its armament was the same as the RAF version. The next variant was the FAW.21, which included the modifications introduced in the Venom NF.2A and NF.3. Some of these modifications included the Ghost 104 engine, a clear view canopy and American radar. The final Royal Navy variant was the FAW.22 powered by the Ghost 105 engine. A total of 39 of this type were built in 1957–58. Some were later fitted out with the de Havilland Firestreak air to air missile. Seven FAW.21s were modified in 1958 for Electronic countermeasures (ECM) purposes, with the cannon replaced by the ECM equipment. These became the ECM.21. 831 Naval Air Squadron, the sole squadron to be equipped with it, was shore based at RAF Watton from 1963 and disbanded in 1966. Converted FAW.22s were similarly known as the ECM.22. A modernised Sea Venom project, the DH.116 with swept wings and upgraded radar was considered, but cancelled as the Royal Navy believed that any replacement needed two engines. The de Havilland Sea Vixen ultimately replaced the Sea Venom.
Корольдік теңіз флотының қызметі
1956 жылы Sea Venom ұшақтары, RAF Venom ұшақтарымен бірге Суэц соғысына қатысты. Олар 809, 891, 892, 893, 894, 895 әскери-әуе эскадрильяларының құрамында болды және жеңіл авиатасымалдағыш пен авиатасымалдағышта орналасқан болатын. Англо-француздық шабуыл, «Мушкетер» кодын атқаратын операция, 1956 жылдың 31 қазанында басталды, бұл Суэц соғысының басталуын білдірді. Sea Venom ұшақтары көптеген сорттылар жасап, Мысырдағы түрлі нысаналарды бомбалады. Sea Venom ұшақтары Таяу Шығыстағы қақтығыстарда да қолданылды. 1959 жылға қарай Корольдік теңіз күштеріндегі Sea Venom ұшақтары де Хавилленд Sea Vixen ұшақтарымен ауыстырыла бастады, бұл ұшақтың да ерекше екі қос балкалы құйрығы болды. Sea Venom ұшақтары жақын арада жедел әрекеттен алынып тасталды. Бұл типтегі ұшақтар 1970 жылға дейін FAA-ның екінші бағыныштағы бөлімшелерімен пайдаланыла берді.
In 1956 Sea Venoms, alongside RAF Venoms, took part in the Suez War. They were from Nos. 809, 891, 892, 893, 894, 895 Naval Air Squadrons based on the light fleet carrier and fleet carrier The Anglo French invasion, codenamed Operation Musketeer, began on 31 October 1956 signalling the beginning of the Suez War. The Sea Venoms launched many sorties, bombing a variety of targets in Egypt in the process. Sea Venoms also saw service during conflicts in the Middle East. By 1959, the Sea Venom began to be replaced in Royal Navy service by the de Havilland Sea Vixen, an aircraft that also had the distinctive twin boom tail. The Sea Venom would be withdrawn from frontline service soon afterwards. The type continued to fly with second line FAA units until the last were withdrawn in 1970.
Басқа ұлттармен қызмет
Отыз тоғыз Sea Venom FAW.53 Австралия Корольдік Әскери-теңіз флотында (RAN) Hawker Sea Fury ұшағын алмастырды. Sea Venom 1956 жылы қызметке түсті және RAN қызметінде HMAS Melbourne әуе кемесінен жұмыс істеді. 1967 жылы бірінші қатарлы қызметтен алынып, американдық McDonnell Douglas A-4G Skyhawk ұшағымен ауыстырылды. 1957 жылдан 1961 жылға дейін француз Әскери-теңіз флотының Aquilon ұшақтары Алжирдегі көтерілісшілдерге қарсы операцияларға қатысты. Олар 1965 жылы қызметтен шығарылды.
Thirty nine Sea Venom FAW.53s saw service with the Royal Australian Navy (RAN), replacing the Hawker Sea Fury. The Sea Venom entered service in 1956 and, during its service with the RAN, operated off the aircraft carrier HMAS Melbourne. It was taken out of first line service in 1967, replaced by the American McDonnell Douglas A 4G Skyhawk. From 1957 to 1961, French Navy Aquilons took part in counter insurgency operations in Algeria. They were withdrawn from service in 1965.