Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Шлавян тілінде литургиясы бар шіркеулер, Ресей мәдени мұрасының барлық Шығыс православиелік юрисдикциялары.
Churches with the liturgy in Church Slavonic
all Eastern Orthodox jurisdictions of Russian cultural heritage
Ресей православиесі (Русское православие) – Шығыс православиелік христиандықтың үлкен қауымдастығындағы, литургиясы немесе дәстүрлі түрде шлавян тілінде өткізілетін бірнеше шіркеулердің жиынтығы. Ресей православиелік дәстүріндегі шіркеулердің көпшілігі Шығыс православиелік шіркеуінің құрамына кіреді.
Russian Orthodoxy (Русское православие) is the body of several churches within the larger communion of Eastern Orthodox Christianity, whose liturgy is or was traditionally conducted in Church Slavonic language. Most Churches of the Russian Orthodox tradition are part of the Eastern Orthodox Church.
Шығу тегі
Тарихи тұрғыдан алғанда, "грек православиесі" термині барлық Шығыс православие шіркеулерін сипаттау үшін қолданылған, себебі "грек" термині Византия империясының мұрасына сілтеме жасай алады. Дегенмен, Константинопольдің Экуменикалық Патриархаты билік орталығы ретінде 1439 жылы Риммен біріккеннен кейін, православие сенушілерінің алдында өзінің маңызды билігінің бір бөлігін біртіндеп жоғалта бастады. 1448 жылдың желтоқсанында Ресей православие шіркеуі, Киевтік Исидордың орнына Киев және Бүкіл Ресей митрополиті (тұрақты орналасқан жері Мәскеуде) қызметіне Ресей епискобы Ионаны, Константинополь патриархы Григорий III-нің келісімінсіз тағайындап, де-факто автокефалиясын жариялады. Константинополь құлағаннан кейін және православие-католик одағы аяқталғаннан кейін, Ресей шіркеуінің мәртебесіне қатысты туындаған ішкі мәселелер Шығыс православиесіндегі грек және ресейлік сенушілер арасында бөлінуге әкелді. Түрік шапқыншылығынан кейін христиан базилеусінен айырылған Мәскеу билеушілері өзін нағыз патшалар деп санауын бастады (бұл атауды Иван III бұрыннан-ақ қолданған), сондықтан олардың пікірінше, Шығыс православие шіркеуінің орталығы Мәскеуде болуы керек, демек Мәскеу епискобы православиенің басшысы болуы керек. Кейбір Шығыс православие сенушілері Мәскеуді "Үшінші Рим" немесе "Жаңа Рим" деп атағандықтан, Ресей шіркеуі Осман империясының шегінен тыс православие әлемінде беделін арттырды. Бұл оқиғадан кейін славян православие әлемінде доктриналық және литургиялық айырмашылықтар пайда бола бастады, бұл оларды гректерден оқшаулады. 1560 жылы ахуалды реттеуге қол жеткізілгеніне қарамастан, 17 ғасырдың ортасына қарай Ресей православие шіркеуінің діни тәжірибелері грек православие шіркеуінен ерекшелене бастады. Соңында Мәскеу патриархы Никон шіркеуді реформалап, оның көптеген тәжірибелерін грек православиесінің қазіргі формаларымен үйлестірді. Алайда, бұл өзгерістерді дәстүрді сақтаушылардың үлкен тобы қабылдамады, олар кейін "Ескі ритуалистер" деп аталды.
Historically, the term "Greek Orthodox" has been used to describe all Eastern Orthodox churches, since the term "Greek" can refer to the heritage of the Byzantine Empire. However, the Ecumenical Patriarchate of Constantinople, as a center of power, will gradually lose a significant part of its authority in the eyes of Orthodox believers after the union with Rome in 1439. In December 1448, the Russian Orthodox Church de facto declared its autocephaly by instaling Jonas, a Russian bishop, as Metropolitan of Kiev and All Russia (with permanent residence in Moscow) without the approval of Patriarch Gregory III of Constantinople to replace the pro union Isidore of Kiev. After the fall of Constantinople and the end of the Orthodox Catholic union, internal problems regarding the status of the Russian Church will result in a division between Greek and Russian believers within Eastern Orthodoxy. Having lost its Christian basileus after the Turkish conquest, the Moscow rulers soon began to consider themselves real Tsars (this title was already used by Ivan III), and therefore, according to them, the center of the Eastern Orthodox Church should be located in Moscow, and thus the bishop of Moscow should become the head of Orthodoxy. With some Eastern Orthodox believers calling Moscow the "Third Rome", or the "New Rome", the Russian Church gained influence in the orthodox world outside the Ottoman Empire. After this event, a series of doctrinal and liturgical differences would emerge in the Slavic Orthodox world, being cut off from its Greek counterpart. In spite of the end of the schism in 1560, by the mid 17th century the religious practices of the Russian Orthodox Church were distinct from those of the Greek Orthodox Church. Eventually, Patriarch Nikon of Moscow would reform the church and bring most of its practices back into accommodation with the contemporary forms of Greek Orthodox worship. This change, however, was rejected by a large group of traditionalists, who would come to be known as Old Ritualists.