Кіріспе
Джозеф Уамбоудың 1975 жылғы романы «Хор жігіттері» – Лос-Анджелес полиция бөлімінің офицері, кейіннен жазушы болған Джозеф Уамбоудың 1975 жылғы дау тудырған көркем туындысы. 1995 жылы Америка құпия жазушылар қауымдастығы бұл романды барлық уақыттың ең үздік 100 қылмыстық романының тізімінде 93-орынға қойды. «Хор жігіттері» – қалалық полиция қызметінің жас офицерлерге тигізетін әсері туралы трагикомикалық пародиЯ, ол Лос-Анджелес полиция департаментінің Уилшир бөліміндегі Лос-Анджелес полиция қызметкерлері тобының іс-әрекеттері арқылы көрсетіледі. Осы топтың жиі баратын Макартур паркінде болған оқ жарылған оқиғаға қатысты тергеу жүргізілуде. Түнгі күзеттегі он патрульдік офицердің тобы, ауысым соңында «хор практикасы» деп эвфемизммен аталатын жиын өткізеді (мүмкін, олардың нағыз табиғатын жоғары тұрғандардан жасыру үшін, бірақ шын мәнінде сарказмдық мағынада айтылады). Бұл «хор практикалары» көбінесе шамадан тыс ішімдік ішуді, жоғары тұрған офицерлеріне шағымдануды және соғыс туралы әңгімелерді (кейде екі құмар, семіз барменмен топтық қарым-қатынасты) қамтиды. Олар «хор практикаларын» МакАртур паркінде өткізеді, себебі ол басқа бөлімнің аумағында және «өз ұяңды ластамайсың». Офицерлердің әрқайсысы, түрлі деңгейде, олардың қорғауы үшін жалақы алатын адамдардың көпшілігі тұтқындалған күдіктілерден ешқандай айырмашылығы жоқ екеніне, ал олардың бөлімдерінің абсурдты ережелері оларға қатал түрде жүктеліп отырғанына, ал командирлері (полиция ісінде біліктілігі жоқ) екіжүзділікке бой алдырады деп ойлайды. Уамбоудың он офицерді бейнелеуі 1970 жылдардағы полиция бөлімдерінде кездесетін әртүрлі тұлғалардың архетипі, жақсы суреттелгенімен, оның ең өткір сипаттамалары қатыгез «қара қолғапты офицер» Роско Рулз үшін сақталған. Полиция офицерінің өзін-өзі өлтіруі (сонымен қатар «тапаншаңды жеу» деп те аталады) тақырыбы, Уамбоудың көптеген кітаптарында кездеседі, романның қара әзіл-сықағына қараңғы фон береді және олардың іс-әрекеттеріне бейсаналық мотивация береді. Кітаптың танымалдығына байланысты «хор практикасы» деген сленгтік термин, алкоголь қатыспаса да, жұмыстан тыс демалысқа қатысты эвфемизм ретінде кеңінен қолданыла бастады. «Хор жігіттері» LAPD иерархиясын бірнеше жағынан сынап көрсетеді: хор жігіттерінің командалық деңгейдегі офицерлерге деген жек көрушілігі мен сенімсіздігі; оқ жарылған оқиғаға қатысты тергеудің жүргізілу жолы; және көптеген басшыларының офицерлерге тигізетін қысымға деген бейжай қатынасы. Алайда, Уамбо хордың қызметтегі және қызметтен тыс іс-әрекеттерін Сяргей Яновтың, олардың жетекшісінің, сөзімен қорытындылайды: «Олар тәртіпсіздік тудырмады, олар жай ғана полиция қызметкерлері. Қарапайым жас жігіттер. Мүмкін, кейбіреулерден сәл жалғыз. Не қорқып қалды». Уамбоудың бұрынғы LAPD романдары, «Жаңа жүзбасылар» және «Көк рыцарь», оның тәжірибелерін дәстүрлі және тікелей бейнелеген. «Хор жігіттерімен» ол «өз даусын тапты», содан кейін оның романдары Лос-Анджелес полиция әлемінің ғана емес, Голливуд өмір салтының да стильдік пародиЯлары болды және көбінесе қара комедиямен толтырылды. Уамбо, сол кезде сәтті жазушы, он төрт жыл қызмет еткеннен кейін LAPD-ден кетіп, «Хор жігіттері» кітабын оны қорлағандардан жазасыз жариялау үшін шығарды. «Хор жігіттері» сонымен қатар Уамбоудың бұрынғы тәжірибесінен емес, басқалардың таңғажайып әңгімелеріне (ол оларды «полиция сөзі» деп атайды) жүгінуінің маңыздылығын көрсетеді, осылайша жазу үшін материал жинады.
The Choirboys , a novel, is a controversial 1975 work of fiction written by Los Angeles Police Department officer turned novelist Joseph Wambaugh. In 1995 the novel was selected by the Mystery Writers of America as Number 93 of The Top 100 Crime Novels of All Time. The Choirboys is a tragicomic parody about the effects of urban police work on young officers, seen through the exploits of a group of Los Angeles police officers in the Wilshire Division of the Los Angeles Police Department while an investigation is being conducted into an alleged shooting that took place in Macarthur Park, a frequent hangout of the group. A group of ten patrol officers on the nightwatch conducts end of shift get togethers they euphemistically call "choir practices" (possibly to hide their true nature from superiors but actually a sardonic reference). These "choir practices" almost always involve heavy drinking, complaints about their superior officers, and war stories (and, occasionally, group sex with a pair of lusty, overweight barmaids). They hold the choir practices in MacArthur Park because it is in another division's territory and "one does not shit in one's own nest." Each of the officers is disillusioned, to varying degrees, that many of the people they're paid to protect are not unlike the suspects they arrest, and that the ridiculous regulations of their department are onerously enforced on them while their commanders (without skills in police work) indulge themselves hypocritically. Wambaugh's portrayals of the ten officers are archetypes of varied personalities found in police departments in the 1970s, albeit well drawn, but his most cutting descriptions are saved for the brutal "black glove officer," Roscoe Rules. The theme of police officer suicide (also known as "eating your gun"), which runs through many of Wambaugh's books, provides a grim undercurrent to the black humor of the novel and suggests a sub conscious motivation for their activities. Due to the popularity of the book, the slang term "choir practice" became a somewhat popular euphemism for off duty recreational activities even if it does not involve alcohol. The Choirboys is considered an indictment of the LAPD hierarchy in several ways: the choirboys' dislike and distrust of command level officers; the way the investigation into the shooting was handled; and many of their superiors' apathetic attitudes about the pressures officers have to deal with. Wambaugh, however, summarized the conduct of the choirboys both on and off duty by having Sgt. Yanov, their field supervisor, comment to his superior at the conclusion: "They weren't troublemakers they were just policemen. Rather ordinary young guys. Maybe a little lonelier than some. Or scared." Wambaugh's previous LAPD novels, The New Centurions and The Blue Knight, had been conventional and straightforward portrayals of his experiences. With The Choirboys he "found his voice," and thereafter his novels were stylistic lampoons of not only the Los Angeles police world but the Hollywood lifestyle, and often filled with black comedy. Wambaugh, by then a successful author, resigned from the LAPD after fourteen years of service in order to publish The Choirboys without retribution from those he burlesqued. The Choirboys is also significant in that Wambaugh turned to the bizarre anecdotes of others (which he terms "cop talk") to provide the grist for his writing after previously drawing from his own experience.
7-А-1: Сперм кит кит және Бакстер слайд
52 жастағы Герберт "Спермвхейл" Уэйлен – хордың ең үлкені және, шын мәнінде, ең қатал жігіті. Алайда, Роскоу Рулз сияқты, ол "жағымсыз адам" емес, бірақ ол "қарапайым халыққа, полиция басшыларына, станция жетекшілеріне және Мемлекеттік қызмет департаментінің барлық қызметкерлеріне" бірдей үлкен жеңіліспен қарайды. 19 жыл қызмет еткен Уэйлен тәжірибесі аз кез келген адамды жаңа келген деп санайды. Уэйлен Екінші дүниежүзілік соғыста, Корея соғысында және Вьетнам соғысында көлік ұшқышы болған. Әуе күштерінде резервте майор шеніне жеткен. Уэйлен – колледжге бармаған хордың жалғыз мүшесі. Ол қайтыс болған ұлының кескінін әрдайым өзімен алып жүреді, себебі бұл оның өмірінен бұрын түсірілген соңғы суреті. Ол үш рет үйленген және екінші әйелін ең көп құрметтейтінін айтады, өйткені ол одан барлық мүлкін дерлік алып қоюға ең көп батылдық танытқан. Шамамен 27 жастағы Бакстер Слэйт – әдемі циник, классикалық әдебиеттен бакалавр дәрежесін алған, бірақ оны пайдасыз деп санайды; латын тілінде әзілдер айта алады; және Роскоу Рулзді жоғары деңгейдегі сөздік қорымен қызықтырып, өзін көңіл көтереді. Сырттан қарағанда, Слэйт офицерлердің арасында ең тұрақтысы көрінеді, бірақ оны ішкі құмарлықтар мазалайды, әсіресе балаларға қатысты зорлық-зомбылық істерін қарағанда алған эмоционалдық жарақаттары, және ол Сэм Найлздың оны доминатрикспен ұятты жағдайда байқап алғанын ұялып, өзіне қол жұмсауға итермелейді.
7-А-29: Сэм Найлс және Гарольд Блумгард
Сэм Найлс пен Гарольд Блумгард, екеуі де 26 жаста, сол кездегі көптеген полиция қызметкерлері сияқты, Вьетнам соғысының ардагерлері, бұрынғы теңізшілер. Олар бірге Солтүстік Вьетнам армиясының үңгірінде қалып қойған. Гарольд Сэмді әкесіз қалған балаға деген қамқорлықпен қабылдап, оның ізбен Лос-Анджелес полициясына келді, онда екеуі де бос уақытында жоғары білім алды. Сырттай қарағанда, Нилс үстемдік танытады. Кедейлік пен зорлық-зомбылықта өскен Нилс, қарым-қатынастарда қиындық сезінеді және студент қызға асығыс үйленеді. Бірақ олар тез ажырасып кетті. Ол серігіне төзімді болғанымен, одан қорқады, себебі Гарольд оның ең жасырын ұяты мен құпиясын – үңгірде көрсеткен көмексіздігін біледі. Блумгард – керісінше. Ол дене және рухани жағынан әлсіз, Сэм Найлске жабысып, серігіне қатты қызығады. Нилс полицияға қабылданудың барлық талаптарын оңай орындаса, ал Блумгард, енді-мүнді биіктігіне жеткенімен, салмақ талабына сай болу үшін үш күн бойы жоғары калориялы тағамдар жеп, өзін тоқсытты. Блумгард – МакАртур паркіндегі үйректерді және басқа да әлсіз жануарларды қорғайды. Вьетнамдағы тәжірибесінен кейін Нилсте ауыр клаустрофобия дамыды, ол МакАртур паркіндегі оқиғаның басты себебіне айналды. Гарольд Блумгард – «МакАртур паркі хорының құрылуына бастама берген жетекші күш» болды.
7-А-33: Спенсер Ван Мут және Уилли Райт
40 жастағы Спенсер Ван Мут – Хор ұжымының екінші ең үлкен мүшесі және олардың "басты күтімшісі". Ол бөлімнің қарауындағы кәсіпорындардың форма киген офицерлерге тегін тамақ, темекі және басқа да сыйлықтар ұсыну мүмкіндігін толық пайдаланады. Ол сонымен қатар тамақ пен сәнді білуші, және хордың репетицияларында көбінесе үшінші некесінің сәтсіздігі туралы шағымданады. "Әке" Уилли Райт – 24 жастағы бойшақ, тоқ офицер. Бұрынғысын өзгертіп, Ехоба куәгеріне берілген Уилли, өзінің әріптесі сияқты, бақытсыз некеде тұр, бірақ оның жағдайында оның бақытсыздығының себебі негізінен дінге берілген әйелі, ол оның демалыс күндерінде оның көңілін көтеруге қарағанда, есіктен-есікке "Қарашығақ мұнарасы" журналдарын таратуды артық көреді. Райт жалғыздық пен көңілсіздіктен хорға қосылды. Ішімдік пен неке бұзудың зұлымдығы туралы, өзі жиі осыларға барып тұрса да, кінәлі сезімінен туған, мас күйіндегі уағыздары оған "Әке" Уилли Райт деген лақап атты әкелді.
7-А-77: Кальвин Поттс және Фрэнсис Танагучи
28 жастағы Кальвин Поттс – жақында ажырасқан қара нәсілді офицер, және ол Болдуин Хиллздің орта тапқа жататын отбасының қалған бөлігі сияқты алкоголизмге ұшырайды. Оның бұрынғы әйелінің әкесі Лос-Анджелестің ең танымал қара нәсілді адвокаттарының бірі, ол ажырасу сотын Поттстың жалақысының жартысын алимент ретінде және балаларға жұмсауға мәжбүрлеуге көндірді, сондықтан Поттс енді жұмысына ескі Schwinn велосипедімен барады. 25 жастағы Франсис Танагучи – Лос-Анджелестің бариосында өскен үшінші буын жапон-американдық, және "күмәндісіз, Уилшир станциясының түнгі күзетіндегі ең жағымсыз адам". Ол шын жүрегімен өзін азиялық емес, испаниялық санап, жапондық тегін жасыруға тырысады. Фрэнсис сондай-ақ, әдемі әзілдерге құмар, бірде үш апта бойы вампир болып жүрді және түн ортасында хор ұлдарына анонимді түрде шақырулар жасаған, "Аждаһа әйел" деген лақап атымен танымал анонимді әйел дауысының артында тұрғаны күдікті. Поттс пен Танагучи бірлесіп "Гук пен Призрак" деп аталады.
7-А-85: Роскоу ережесі және Дин Пратт
29 жастағы Генри "Роско" Рулз – Лос-Анджелес полициясының бес жылдық тәжірибесі бар қызметкері. Ол қатыгез, жаман мінезді, басқаларды қорқытатын адам. Ол хор жаттығуы кезінде полициялық .38 калибрлі тапаншасын "роско" деп атағаннан кейін осы лақап атқа ие болды, себебі ол теледидардағы Хамфри Богарт фильмін көрген еді. Барлық офицерлердің ішінде, ол өзінің күшті полицей екенін дәлелдеуге ең көбірек ниетті және өзіне ұнамайтын адамдарды (дегенде, бәсекелес) "скрот" (скротум сөзінің қысқартылған түрі) деп атайды. Бұл сөзді Роскоға Уилли Райт әкесі берген, себебі Рулз "есек" сөзінің полиция жұмысында тым көп қолданылатынын және "скротум" сөзінің тым ұзын екенін ойлады. Роско Рулз қолданған "скрот" сөзі туралы Бакстер Слейт оны "бір сөзбен философия" деп әжуалайды. Рулз қаланы жек көреді және одан "Чиноның шығысында" алпыс миль қашықтықтағы "ранчода" тұрады. Роско Рулздің қаншалықты жаман екенін көрсету үшін, әріптес офицерлер Роско Рулздің "Аушвицтегі душ бөлмелерінде сүлгілер таратқан" деген ішкі әзіл ойлап тапты. 25 жастағы Дина "Ваддаямеан Дина" Пратт – Роскодан қорқатын, үйленбеген ер адам және оның барлық қалауларына бағынады. Пратттың тіпті орташа мөлшердегі алкогольге төзбейтіні мәлім. Мас болған кезде Дина ең қарапайым әңгімені де жалғастыра алмайды. "Кез келген сұрақ, мәлімдеме, сөйлесу ақымақ, ашуландыратын, екі рет қайталап сұраумен қарсы алынады: "Мен түсінбеймін. Мен түсінбеймін". Немесе "Не айтуға тырысып жатырсың? Не айтуға тырысып жатырсың?" Немесе, көбінесе естілетін, "Не білдіресің? Не айтуға?" "