Акира Куросаваның «Ікіру» фильмі: мағына іздеу, бюрократия мәселесі, отбасы құндылықтары. Жапон киносының шедеврі, сыншылардың бағалауынша – барлық уақыттың үздік фильмі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Икиру (生きる) – 1952 жылы түсірілген жапон драмалық фильмі. Режиссері және сценарий авторы (Шинобу Хашимото мен Хидео Огунимен бірлесіп) Акира Куросава. Фильм Токио қаласындағы өлімге сырқаттанған бюрократтың (Такаси Шимура сомдаған) және оның өмір мағынасын табуға жасаған соңғы тырысысын көрсетеді. Сценарийдің бір бөлігі Лев Толстойдың 1886 жылғы «Иван Ильичтің өлімі» повесінен шабыттанды. Фильмнің басты тақырыптары: қалай өмір сүруді үйрену, бюрократияның тиімсіздігі және Жапониядағы отбасылық қарым-қатынастардың нашарлауы, олар ғалымдар мен сыншылардың зерттеу тақырыбына айналды. «Кинема Джунпо» және «Майничи» кинофестивальдерінде «Үздік фильм» номинациясында жеңіс однып, бұл фильм барлық уақыттағы ең ұлы туындылардың бірі саналады.
Ikiru (生きる) is a 1952 Japanese drama film directed and co written (with Shinobu Hashimoto and Hideo Oguni) by Akira Kurosawa. The film examines the struggles of a terminally ill Tokyo bureaucrat (played by Takashi Shimura) and his final quest for meaning. The screenplay was partly inspired by Leo Tolstoy's 1886 novella The Death of Ivan Ilyich. The major themes of the film include learning how to live, the inefficiency of bureaucracy, and decaying family life in Japan, which have been the subject of analysis by academics and critics. Having won awards for Best Film at the Kinema Junpo and Mainichi Film Awards, it is considered one of the greatest films of all time.
Сюжет
Канжи Ватанабе 30 жыл бойы біркелкі, бюрократиялық қызметте жұмыс істеді, енді зейнетке шығуға жақын. Әйелі қайтыс болған, ал бірге тұратын Мицуо мен келіні негізінен Ватанабенің зейнетақысы мен болашақ мұрасы туралы ойлайды. Жұмыста ол тұрақты бюрократиялық әрекетсіздікке қатысады. Бір жағдайда, бір топ ата-аналар құдық тазаланып, орнына ойын алаңы салынуын қалап, бір бөлімнен екінші бөлімге шексіз жіберіледі. Асқазан қатерлі ісігі бар екенін және өмір сүруге бір жылдан аз уақыт қалғанын білгеннен кейін, Ватанабе өліміне дайындалуға тырысады. Ұлына ісігі туралы айтуды жоспарласа да, ұлы оған назар аудармағандықтан, ол шегінеді. Содан кейін ол Токио түнгі өмірінде күш іздейді, оған жаңа танысқан эксцентрикалық жазушы жетекшілік етеді. Бір түнгі клубта Ватанабе пианиношыдан ән сұрап, қатты қайғырып "Gondola no Uta" әнін орындайды. Оның әні көрермендерге үлкен әсер етеді. Бір түнді түнгі өмірде өткізгеннен кейін, ол бұл шешім емес екенін түсінеді. Келесі күні Ватанабе жас әйел қызметкері Тойомен кездеседі, оған отставкаға түсу туралы қол қою керек. Ол Тойоның өмірге деген қуанышты көзқарасы мен ынтасына риза болады және онымен мүмкіндігінше көп уақыт өткізуге тырысады. Бірақ Тойо оның ниеттеріне күдікпен қарап, одан сақтана бастайды. Оны соңғы рет бірге болуға көндіргеннен кейін, Ватанабе оның өмірге деген сүйіспеншілігінің құпиясын сұрайды. Тойо жаңа жұмысында ойыншық жасаудан бақыт тапқанын, бұл оны Жапонияның барлық балаларымен ойнайтын секілді сезіндіретінін айтады. Оның сөзінен шабыттанған Ватанабе маңызды бір іс жасауға әлі кеш емес екенін түсінеді. Тойо сияқты ол да бірдеңе жасағысы келеді, бірақ қалалық бюрократияда не істей алатынын білмейді, сонда ойын алаңы үшін күрескендерін есіне алады. Ұзақ уақыт жұмыстан кейін оралып келгенде бәріне таң қалдырады және басқа бөлімдердің құзырына тікелей қатысқандықтан туындайтын алаңдаушылықтарға қарамастан, ойын алаңын ашуға ұмтылады. Ватанабе қайтыс болады, ал оның жаназасында бұрынғы әріптестері жиналып, оның мінез-құлқындағы күрт өзгерістің себебін анықтауға тырысады. Қатал бюрократтан құлшынысты жақтасқа айналуы оларды таңғалдырады. Әріптестер ішіп отырып, Ватанабе өліп бара жатқанын білгенін түсінеді, тіпті оның ұлы бұл шындықты мойындамайды, өйткені ол әкесінің жағдайынан хабарсыз болған. Сондай-ақ, куәгердің айтуынша, Ватанабе өмірінің соңғы сәттерінде өзі салған саябақтағы тербеліске отырған. Қар жауғанда ол "Gondola no Uta" әнін шырқаған. Бюрократтар оның өміріне ұқсас құлшыныспен және жауапкершілікпен өмір сүруге уәде береді, бірақ жұмыста олардың жаңадан тапқан сенімділігіне батылдары жетпейді.
Kanji Watanabe has worked in the same monotonous, bureaucratic position for 30 years, and he is near his retirement. His wife is dead, and his son, Mitsuo, and daughter in law, who live with him, seem to care mainly about Watanabe's pension and their future inheritance. At work, he's a party to constant bureaucratic inaction. In one case, a group of parents seemingly endlessly are referred to one department after another when they want a cesspool cleared and replaced by a playground. After learning he has stomach cancer and less than a year to live, Watanabe attempts to come to terms with his impending death. He plans to tell his son about the cancer, but decides against it when his son does not pay attention to him. He then tries to find escape in the pleasures of Tokyo's nightlife, guided by an eccentric novelist whom he has just met. In a nightclub, Watanabe requests a song from the piano player, and sings "Gondola no Uta" with great sadness. His singing greatly affects those watching him. After one night submerged in the nightlife, he realizes this is not the solution. The following day, Watanabe encounters Toyo, a young female subordinate, who needs his signature on her resignation. He takes comfort in observing her joyous love of life and enthusiasm, and he tries to spend as much time as possible with her. She eventually becomes suspicious of his intentions and grows wary of him. After persuading her to join him for the last time, he becomes open and asks for the secret to her love of life. She says that she does not know but that she found happiness in her new job making toys, which makes her feel as if she is playing with all the children of Japan. Inspired by her, Watanabe realizes that it is not too late for him to do something significant. Like Toyo, he wants to make something, but he is unsure what he can do within the city bureaucracy until he remembers the lobbying for a playground. He surprises everyone by returning to work after a long absence, and he begins pushing for a playground despite concerns that he is intruding on the jurisdiction of other departments. Watanabe dies, and at his wake, his former co workers gather, after the opening of the playground, to figure out what caused such a dramatic change in his behavior. His transformation from listless bureaucrat to passionate advocate puzzles them. As the co workers drink, they slowly realize that Watanabe must have known he was dying, even when his son denies this truth, as he was unaware of his father's condition. They also hear from a witness that, in the last few moments in Watanabe's life, he sat on the swing at the park he built. As the snow fell, he sang "Gondola no Uta". The bureaucrats vow to live their lives with the same dedication and passion as he did, but back at work, they lack the courage of their newfound conviction.
Тіршілік ету
Өлім фильмдегі маңызды тақырыптардың бірі болып табылады, бұл басты кейіпкер Ватанабеді өмірдің мәнін іздеуге жетелейді. Бастапқыда Ватанабе өмірді толыққанды сезіну үшін түнгі клубтар мен әйелдерге жүгінеді, бірақ соңында өкінішті білдіру үшін 1915 жылғы "Gondola no Uta" әнін шырқайды. Профессор Александр Сесонске жазғандай, түнгі клуб сахнасында Ватанабе "ләззат – өмір емес" екенін түсінеді және мақсат оған жаңа қуаныш сыйлайды, ал "Туған күнің құтты болсын" әні оның қайта жаралуын символдайды. Ақырында Ватанабе "Gondola no Uta" әнін үлкен қанағатпен орындайды.
Death is a major theme in the film, which leads to the protagonist Watanabe's quest to find the meaning of life. Initially, Watanabe looks to nightclubs and women to live life to the fullest, but winds up singing the 1915 song "Gondola no Uta" as an expression of loss. Professor Alexander Sesonske writes that in the nightclub scene, Watanabe realizes that "pleasure is not life" and that a goal gives him new happiness, with the song "Happy Birthday to You" symbolizing his rebirth. In the end, Watanabe now sings "Gondola no Uta" with great contentment.