Кіріспе

Аргентиналық музыкант Карлос Ди Сарли (7 қаңтар 1903 – 12 қаңтар 1960) – аргентиналық танго музыканты, оркестр жетекшісі, композитор және пианист.

Алғашқы жылдар

Карлос ди Сарли Аргентинаның оңтүстігіндегі Бахия Бланка қаласында Буэнос-Айрес көшесі 511 (қазіргі Йригоен) мекенжайында дүниеге келді. Ол қару жасау дүкенінің иесі, итальяндық иммигрант Мигель Ди Сарли мен тенор әншісі Тито Руссоманоның қызы Серафина Руссоманоның сегізінші баласы болды. Әке-шешесінің берік католик дәстүріне сәйкес, ол Cayetano di Sarli деп крещениеден өтті, бірақ кейіннен өзінің атын Карлос деп өзгертті. Музыка отбасында маңызды рөл атқарды: Карлостың ағасы Доминго Бахия Бланкадағы Уильямс музыка консерваториясында оқытушы болды, Николас, тағы бір үлкен баласы, белгілі баритон атанды, ал Карлостың кіші інісі Роке пианист болды. Карлос ағасы сабақ берген консерваторияда классикалық музыка білімін алды. 1916 жылы әкесінің дүкенінде жұмыс істеп жүргенде, ол апатқа ұшырап, бір көзін жоғалтты және қалған өмірі бойы көзілдірік тағуға мәжбүр болды. Апаттан жазылған соң, 13 жасар Карлос саяхатшы музыканттар тобына қосылып, түрлі провинцияларды аралап, халыққа танымал музыканы, соның ішінде тангоны орындады. Содан кейін ол Санта-Роза қаласына көшіп, онда әкесінің досы, тағы бір итальяндық иммигрант Марио Манара кинотеатр мен клубтың иесі болды. Ол екі жыл бойы сол жерде фортепианода ойнап, үнсіз фильмдерге қосымша музыка қойып, клубта алғашқы танго әндерін орындады. 1919 жылы Бахия Бланкаға оралып, өзінің алғашқы оркестрін құрып, Зеларраян мен Буэнос-Айрес көшелерінің қиылысындағы «Кафе Экспресс» пен О’Хиггинс көшесіндегі «Кафе Мока»да өнер көрсетті. Оркестр Ла Пампа, Кордова, Мендоса, Сан-Хуан және Салта провинцияларында гастрольдік сапарлар жасады. 1923 жылы Карлос пен оның кіші інісі Роке Буэнос-Айреске көшіп кетті.

Музыкант ретінде белсенді жылдары

Онда Альберрико Спатоланың көмегімен, тангоның авторы "El trece" және Буэнос-Айрес полиция оркестрінің директоры, ол Ансельмо Айетаның тобына қосыла алды. 1924 жылдың басында Карлос скрипкашы Хуан Педро Кастильо басқарған оркестрге, ал кейіннен Алехандро Скарпиноның триосына (Canaro en Paris тангосының авторы) қосылды. Ол актриса және әнші Олинда Бозанның "Electra" лейбліндегі жазбаларына сүйемелдеді және "Chantecler" кабаресіндегі секстеттің құрамында жұмыс істеді. Скрипкашы Хосе Пекораның ұсынысымен 1926 жылы Освальдо Фрезедоның оркестріне қосылып, Буэнос-Айрес қаласы Флорес ауданындағы "Fénix" театрының ашылу кешінде ойнады. Фрезедо ди Сарлидің музыкасына зор әсер етті, сонымен қатар жақын досы болды. Ди Сарли 1927-1928 жылдары жазған "Viejo milonguero" тангосын Фрезедоға арнады. Осы шамамен сол кезде Хуан "Пачо" Маглио мен Хосе Мария Рицзутти ди Сарлидің 1919 жылы жазған, бірақ ешқашан жазбаға түсірмеген "Meditación" тангосын орындады. 1927 жылдың соңында ол өзінің секстетін немесе типикалық оркестрін құра бастады (Хосе Пекора мен Дэвид Абрамский скрипкада, Сезар Гинцо мен Тито Ландо бандонеонда және Адольфо Краус бас аспапта), оны өзі ойнаған фортепианоның артынан басқарды. Ди Сарли оркестрімен клубтарда, сондай-ақ "Radio Cultura" радиосында тікелей эфирде ойнады және "RCA Victor" лейбліне жазды. Инструментальдық шығармалардан басқа, ол вокалшылар Сантьяго Девинченцимен (кейін тегін Девин деп өзгертті), Эрнесто Фама және Фернандо Диаспен бірге жазды. Бұл әншілер тек орындау кезінде қысқа өлеңдерді ("эстрибилло") оқу үшін шақырылды және музыканттардан айырмашылығы, оркестрінің тұрақты мүшелері болған жоқ. 1928 жылдың 26 қарашасы мен 1931 жылдың 14 тамызы аралығында 48 трек жазды, олардың ішінде Эдгардо Донатоның "T. B. C." тангосы, Антонио Родио мен Селедонио Флорестің "Maldita" тангосы, Эдуардо Ароластың "La guitarrita" және "Una noche de garufa" шығармалары бар. 1930 жылы "El Germinal" кафесінде өнер көрсету кезінде ди Сарли кафе иесінің бірімен дауласты, ол оның 13 жасында болған жарақат салдарынан сахнада қара көзілдірік тағуының медициналық себебін түсінбеді. Ди Сарли оркестрімен бірге Баия-Бланкаға көшіп, "La Central" клубында өнер көрсетті. 1932 жылы Антонио Родригес Лесенде оркестрге әнші ретінде қосылды. 1934 жылы белгісіз себептермен ди Сарли оркестрден кетіп, Санта-Фе провинциясындағы Росарио қаласына көшіп, бандеоншы Хуан Камбарери, скрипкашы Альберто Сайкиевич және әнші Роберто Пьеримен бірге шағын топ құрды. Оның секстеті олсыз да ойнауын жалғастырды, кейіннен "Novelty" клубында өнер көрсеткендігі үшін "Orquesta Novel" деп аталды. 1935 жылы оркестр мүшелерінің өтініші бойынша ди Сарли ауырып қалған пианист Рикардо Канатароның орнына уақытша оркестрге қайта қосылды. 1938 жылдың соңында ди Сарли оркестрін қайта ұйымдастырды және 1939 жылдың қаңтар айында "El Mundo" радиосында дебют жасады. Оның оркестрі Роберто Гисадо, Анхель Гойкочеа және Адольфо Перес скрипкада, Роберто Джанителли, Доминго Санчес және Роберто Мититери бандонеонда және Доминго Капурро бас аспапта ойнады. Әнші Игнасио Мурильо болды, көп ұзамай оның орнын 16 жастағы Роберто Руфино басты. 1939 жылдың 11 желтоқсанында "RCA Victor" лейблінде ди Сарлидің (Гектор Марконың сөздерімен) "Corazón" және Карлос Посадастың "Retirao" танголарын жазды. Ол 1949 жылға дейін осы лейблмен жұмыс істеді, содан кейін коммерциялық себептермен тангодан бас тартты. 1951 жылдың қарашасында ол "Music Hall" лейбліне қайта оралды және 1953 жылдың сәуіріне дейін Марио Помар мен Оскар Серпаның вокалдарымен 84 трек жазды. 1954 жылдың маусымынан 1958 жылға дейін ол "RCA Victor" лейбліне қайта оралды, содан кейін "Philips" лейбліне өтіп, Хорасио Касарес пен Хорхе Дюранмен бірге соңғы 14 трекін жазды.

Соңғы оркестрдің құрамы

1958 жылдан бастап Ди Сарли фортепианода ойнауына қоса, оркестр құрамына скрипкашылар Роберто Гисадо, Эльвино Вардаро, А. Руко, Шимсия Бажур, Карлос Арнаиз, Хуан Шиаффино, С. Гонсалес және А. Росси; бандонеоншылар Ф. Верди, Хосе Либертелла, Джулиан Плаза, А. Маркуччи және Д. Санчес; А. Скьарретта бас аспапта, сондай-ақ әншілер Хорасио Касарес және Хорхе Дюран кірді. Ди Сарли, денсаулығы күрт нашарлағаннан кейін, 1959 жылдың 8 наурызында "Подэста де Ланус" клубында соңғы өнер көрсетімін берді, оны өзінің туған қаласына арнаған "Bahía Blanca" шығармасымен аяқтады.

Оның әншілері

Секіз жыл ішінде оның әншілері (хронологиялық тәртіппен) Сантьяго Девин (ценци), Эрнесто Фама, Фернандо Диас, Антонио Родригес Лесенде, Роберто Арриэта және Игнасио Мурильо болды. Кейінгі жылдары үлкен оркестр Мурильодан кейін Роберто Руфино, содан кейін Антонио Родригес Лесенде, Агустин Волпе, Карлос Акуня, Альберто Подеста, тағы Роберто Руфино, содан кейін тағы Альберто Подеста, Освальдо Кабрера, Роберто Руфино үшінші рет, Альберто Подеста үшінші рет, Хорхе Дюран, Рауль Росалес, Альберто Подеста төртінші рет, Освальдо Кордо, Оскар Серпа, Марио Помар, тағы Оскар Серпа, Аргентино Ледесма, Родольфо Гале, Роберто Флорио, және соңында Хорхе Дюран тағы да Хорасио Касарес.

Ди Сарлидің музыкалық стилі

Басында оның музыкасының құрылымы қарапайым болған, бірақ уақыт өте келе ол лирикалық, бай, ойыншыл және нәзік стильге жетілді, танго бишілері арасында танымал болып қала берді, себебі оның билеуге қолайлы, айқын ритмі сақталды. Осы таза компас оны жаңа бастаған танго бишілерінің сүйіктісі етті, ал тәжірибелі бишілер оның музыкасының күрделілігі мен әртүрлілігін бағалады. Осы себепті ди Сарлидің оркестрі өз заманындағы карнавалдық тойларда ең көп танымал болды және бүгінге дейін Буэнос-Айрестегі және әлемнің түкпір-түкпіріндегі милонгаларда естіледі. Ди Сарли тангоның "guardia vieja" стилінен және Хулио де Кароның авангардық бағытынан өзгеше, заманауи үрдістерге мойын бұрмай, өзінің ерекше стилін жасады. Фрезедоның ықпалымен болғанымен, ол көп ұзамай өз жолын тапты. Дарынды пианист болғандықтан, оркестрін өз аспабының артынан басқарды. Оның жазбаларында маңызды аспаптық сололар кездеспейді; бандеондер кейде әуенді орындайды, бірақ негізінен ырғақтық, милонгеро рөлін атқарады. Тек скрипкалар ерекше көзге түседі, қысқа соло немесе қарсы әуен орындайды. Ол көптеген туындыларын жылдар бойы бірнеше рет, көбінесе әртүрлі әншілермен жазды. Ди Сарлидің шығармашылығы көбінесе сол қолдағы фортепиано партиясымен шектелді, ол оның нәзік және сәнді би ритмін толықтырып, модуляциялап, ерекшелендірді. Музыкалық әсемдігі үшін оған "Тангоның мырзасы" (El Señor del Tango) деген лақап ат берілді.