Кіріспе

Стив Коллинз айтуынша, баламалы ғибадат – «адамдар өзі үшін ғибадат құруының нәтижесі». Бұл құбылыс негізінен 1980 жылдардың соңы мен 1990 жылдардың басында Еуропа, Австралия және Жаңа Зеландияда басталды. Оны барлық жастағы христиандар қолданады, бірақ 20 мен 30 жастағы ересектер арасында оның жақтастары көбірек. Баламалы ғибадат әдетте христиан ғибадатына және ғибадатты жоспарлауға қатысты, ол орталықтандырылмаған басшылықты, қауымның қатысуын, көп сезімдік тәжірибені, рәсімдерді және повествотивтік форманы баса назар аударады. Ол көбінесе заманауи ғибадат немесе «жастар» қызметтерімен салыстырылады. Шындығында, бұл (дегенмен) евангелистік немесе харизматикалық ғибадат формаларына қарсы реакция немесе одан әрі даму болып табылуы мүмкін. Ол христиандық ғибадат әндерінің орнына танымал (әлемдік) музыка жанрларын, ал дәстүрлі уағыздың орнына еркін сөйлеуді пайдалануға бейім. Баламалы ғибадаттың көбінесе анық көшбасшысы немесе сахнасы болмайды, тіпті ән салу немесе лекция түріндегі баяндамалар да болмауы мүмкін. Баламалы ғибадат қызметтерінде көне христиандық руханилығы мен литургиясының элементтері жиі кездеседі, мысалы, лабиринт, кири, шам жағу және қасиетті дастарқан, сонымен қатар проекцияланған суреттер немесе бейне және/немесе электрондық музыка сияқты жаңа элементтермен үйлесімде. Мұндай қызметтерде қолданылатын тәсілге сәйкес келетін терминдер – толыққанды ғибадат, көп сезімдік ғибадат немесе шығармашылық ғибадат. Баламалы ғибадат көбінесе дамып келе жатқан шіркеумен байланысты.