Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық актер Артур Буркьер (22 маусым 1863 – 14 қыркүйек 1927) – ағылшын актері және театр директоры. Ол актриса Вайолет Ванбругқа үйленді, кейін ажырасты. Буркьер классикалық драмада, әсіресе Шекспир пьесаларында, сондай-ақ заманауи пьесаларда, В. С. Гилберт, Энтони Хоуп, Артур Уинг Пинеро және Альфред Сутро сияқты авторлардың туындыларында өнер көрсетті. Мансабында ол бірнеше Вест-Энд театрларын басқарды, олардың ішінде «Роялти», «Критерион», «Гаррик» (барлығы сегіз жыл бойы), «Оның Ұлылығы» және «Стрэнд» театрлары бар. Өмірінің соңғы жылдары Буркьер Лейбористік партия мүшесі ретінде британ саясатына белсенді қатысты.
British actor
Arthur Bourchier (22 June 186314 September 1927) was an English actor and theatre manager. He married and later divorced the actress Violet Vanbrugh. Bourchier was noted for roles both in classical drama, particularly Shakespeare, and in contemporary plays, including works by W. S. Gilbert, Anthony Hope, Arthur Wing Pinero and Alfred Sutro. He managed several West End theatres during his career, including the Royalty, the Criterion, the Garrick (for a total of eight years), His Majesty's and the Strand. In his later years Bourchier became active in British politics as a member of the Labour Party.
Өмірбаян
Буркьер Англияның Беркшир графтығындағы Шпен қаласында дүниеге келген. Ол Фанни (құрметті әкесі Фарр) мен капитан Чарльз Джон Буркьердің жалғыз ұлы болды. Ол Итон колледжінде, крикет ойнап, Оксфорд университетінде, негізінен Крайст-Черчте білім алды. Оксфордта ол "Филотеспиан қоғамы" деп аталатын әуесқойлер тобымен бірге ойнады, олармен бірге "Венеция саудагері" пьесасында Шейлок рөлін орындады. Вице-канцлер Бенджамин Джоуеттің қолдауымен Буркьер Оксфорд университетінің драмалық қоғамын (OUDS) құрды, ол "Филотеспиандар" қоғамын ығыстырды. OUDS қоғамымен Буркьер Хотспур, Фальстаф, Фесте, Танатос ("Алькестис" пьесасы бойынша) және Х. Б. Ирвингтің "Цезарь" роліне қарсы Брут рөлін ойнады.
Bourchier was born in Speen, Berkshire, England. He was the only son of Fanny (née Farr) and Captain Charles John Bourchier. He was educated at Eton, where he played cricket, and at Oxford University, chiefly at Christ Church. At Oxford he acted with an amateur group called the Philothespian Society, with whom he played Shylock in The Merchant of Venice. With the encouragement of the Vice Chancellor, Benjamin Jowett, Bourchier founded the Oxford University Dramatic Society (OUDS), which succeeded the Philothespians. With the OUDS, Bourchier played Hotspur, Falstaff, Feste, Thanatos (in Alcestis), and Brutus to the Caesar of H. B. Irving.
Ерте мансап
Буркьедің алғашқы кәсіби дебюті 1889 жылы Лилли Лэнгтримен бірге, «Сізге ұнағандай» пьесасында Жакес рөлінде болды. Ол сондай-ақ Критерий театрында Чарльз Уиндхаммен бірге ойнады және Америкаға Аугустин Дейлидің труппасымен өнер көрсетуге барды, ол үшін ол кейіннен Лондон премьерасында Теннисонның «Ормандар» пьесасында Робин Гуд рөлін ойнады. 1895 жылы Буркье Роялти театрының иесі болды, ал Вайолет Ванбру көптеген қойылымдарда оның басты әйелінің рөлін сомдады, соның ішінде «Чили жесірі» (өзінің өңдеуі, ол 300-ден астам түнді қамтыды), «Мырза мен ханым», «Париж мырзасы» және «Королеваның прокуроры». Буркье, Ванбру және оның қарындасы Ирен 1897 жылдан бастап Американы аралады. Англияға оралғаннан кейін Ванбру «Метрополь» театрында «Тереза» пьесасында басты рөлді ойнады, оны Буркье қойды. Альфред Сутроның «Иерихон қабырғалары» пьесасы 1904 жылы 423 рет қойылып, үлкен табысқа ие болды. 1913 жылы Буркье мен Ванбру Германияда «Макбет» пьесасының сахналық көріністерін түсірді. 1916 жылы ол қайтадан «Юлий Цезарь» пьесасында Брут рөлін ойнады, Шекспирдің туғанына 300 жыл толуына арналған шара аясында Дрюри Лейн Корольдік театрында, Фрэнк Бенсон Цезарь, Х. Б. Ирвинг Кассий және Айнли Антоний рөлінде ойнады. Сол жылы Буркье «Оның Мажестісі» театрының басқаруын өз қолына алды. 1917 жылы ол Брюс Бейрнсфедердің «Ескі Билл» кейіпкерін «The Better 'Ole» атты сахналық бейімделуінде сомдады, ол Оксфорд музыка залында 800-ден астам рет қойылды. Олар 1916 жылы бірге гастрольде болды, бірақ кейін ажырасып, 1918 жылы ажырасып кетті. Буркье 1918 жылы өте жас актриса Вайолет Марион Кирл Беллумен қайтадан үйленді. Буркье 1919 жылдан 1923 жылға дейін Странд театрын басқарды. 1922 жылы ол Дж. Б. Фаганның «Асыл қазына аралы» пьесасының өңделуінде Лонг Джон Сильвер рөлінде ойнады. 1923 жылы ол пьесамен гастрольде болып, келесі жылы оны Странд театрына қайтарды. Өмірінің соңғы жылы Буркье Оңтүстік Африкаға сапар шекті. Оның кетуіне орай Клариджде түскі ас ұйымдастырылды, онда оған қоғамды құрудағы және кейіннен қаржылық қолдауындағы еңбегі үшін OUDS мүшелері тапсырған қола бюст табыс етілді. Буркье Оңтүстік Африкада ауырып, 1927 жылы 64 жасында Йоханнесбургте пневмониядан қайтыс болды. «Таймс» газеті былай деп жазды: «Ол ешқашан ұлы актер болған жоқ, бірақ театр әлеміндегі ерекше тұлға болды. Ол өз жұмысына сахнаға деген ынтасын әкелді, бұл көркемдік жағынан ерекшеленбеген қойылымдарға жеке ерекшелік сезімін сыйлады. Кейде оның түсіндірулері дұрыс болмады және оның әдістері шамадан тыс театрлық болды, бірақ кем дегенде түссіз және сондықтан көбінесе жалықтырмайтын актер болды». Гилберт Буркьенің «Гамлет» пьесасы туралы былай деді: «Соңғы рет Бэконның немесе Шекспирдің пьесаларды жазғанын анықтай аламыз. Қорымдарды ашып, қайсысының қабірінде қозғалыс болса, сол автор».
Bourchier's first professional appearance was with Lillie Langtry in 1889, as Jaques in As You Like It. He also acted with Charles Wyndham at the Criterion Theatre and travelled to America to appear with Augustin Daly's company, for whom he later played the part of Robin Hood in Tennyson's The Foresters at its London premiere. In 1895, Bourchier became lessee of the Royalty Theatre, and Violet Vanbrugh became his leading lady in many productions, including The Chili Widow (an adaptation of his own, which ran for over 300 nights), Mr and Mrs, Monsieur de Paris and The Queen's Proctor. Bourchier, Vanbrugh and her sister Irene toured America beginning in 1897. Returning to England, Vanbrugh played the title role in Teresa, which he produced at the Metropole. Their production of The Walls of Jericho by Alfred Sutro, in 1904, ran for a very successful 423 performances. In 1913, Bourchier and Vanbrugh produced their own movie in Germany of scenes from Macbeth. In 1916 he again played Brutus in Julius Caesar, at the Theatre Royal, Drury Lane, for the Shakespeare tercentenary with Frank Benson as Caesar, H. B. Irving as Cassius and Ainley as Antony. The same year, Bourchier took over management of His Majesty's. In 1917, he created the part of Bruce Bairnsfather's "Old Bill" in a stage adaptation called The Better 'Ole at the Oxford Music Hall, where it ran for over 800 performances. They toured together in 1916 but then separated and finally divorced in 1918. Bourchier remarried a much younger actress, Violet Marion Kyrle Bellew in 1918, Bourchier managed the Strand Theatre from 1919 to 1923. There, in 1922, he appeared as Long John Silver in J. B. Fagan's adaptation of Treasure Island. He toured with the play in 1923, and brought it back to the Strand the following year. In the last year of his life Bourchier embarked on a tour of South Africa. His departure was marked by a luncheon at Claridge's at which he was presented with a bronze bust of himself commissioned by old members of the OUDS in recognition of his work in founding and later subsidising the society. Bourchier became ill in South Africa and died of pneumonia in Johannesburg in 1927 at the age of 64. The Times said, "Never a great actor, he was nevertheless always a conspicuous figure in the theatrical world. He brought to his work an enthusiasm for the stage which gave to performances not artistically distinguished a curious effect of personal distinction Sometimes his interpretations seemed to be misguided and his methods extravagantly theatrical, but here at least was an actor who was never colourless and, therefore, seldom dull." Gilbert said of Bourchier's Hamlet, "At last we can settle whether Bacon or Shakespeare wrote the plays. Have the coffins opened and whichever has turned in his grave is the author."