Пьетро Арон: Итальяндық композитор және музыка теорияшысы

Кіріспе

Италиялық композитор

Пьетро Арон, сондай-ақ Пьетро (немесе Пьеро) Аарон (шамамен 1480 – 1545 жылдан кейін) – итальяндық музыка теориясының маманы және композитор. Ол Флоренцияда туған, ал қайтыс болғаны Бергамо (басқа деректер Флоренция немесе Венеция қалаларында) болуы мүмкін.

Өмірбаян

Аронның ерте өмірі туралы көп мәлімет жоқ, бірақ кем дегенде бір дереккөз оның еврей болуы мүмкін екенін айтады. Ол Италияда білім алған. Арон өзіндік білімімен музыканы үйренген музыкант еді. Ол өзінің «Toscanello in musica» (1523) еңбегінде Флоренцияда Обрехт, Жоскин және Генрих Исаакпен дос болғанын мәлімдеді. Егер осы мәлімдеме рас болса, онда бұл шамамен 1487 жылы болған. 1515-1522 жылдары Арон Имола соборында шіркеу канторы қызметін атқарды. 1516 жылы ол онда дін қызметкері болып бекітілді. 1523 жылдың ақпан айында Арон Венецияға келіп, Римни соборында кантор болып жұмыс істеді, онда ол Иерусалимнің Сент-Джон орденінің бас приоры Себастьяно Михиелге қызмет етті. 1525 жылы ол Венециядағы үйдің «маэстро ди касасы» болды. 1536 жылы Михиел қайтыс болғаннан кейін Арон Бергамодағы монастырға кірді және өмірінің соңына дейін онда тұрды. Арон сол дәуірдегі контрапункт өнері туралы жазған трактаттарымен белгілі. Оның ең алғашқы трактаты – «De institutione harmonica», контрапункт туралы, сол кездегі көптеген ғылыми еңбектер латын тілінде жазылса да, итальян тілінде жазылған. «Thoscanello de la musica» (кейін «Toscanello in musica») еңбегінде ол алғаш рет сызықтық жазудан тік жазуға өтуді байқады: бұл музыка тарихында композиторлар аккордтар мен гармония ағынына назар ауыла бастаған алғашқы кезең болды. Арон төрт дауысты аккордтардың кестесін жасады, бұл 17 ғасырдың басында функционалдық тоналдылыққа алып келген үрдістің бастамасы еді. Ол сондай-ақ құлаққа келтіруді (tuning) талқылады, ал кітапта алғаш рет тоқсандық коммалық матентон сипатталған. Аронның талқылаған басқа тақырыптарына сегіз лад, төрт дауысты каденциялар және акценттердің нотациясы жатады. Арон музыка теориясы бойынша маман Джованни Спатаромен дос және жиі хат алмасып тұрды. Спатародан Аронға жолданған хаттар ғана сақталған. Екеуінің талқылаған тақырыптары заманауи композиторлар мен композиция, нотация және әсіресе акценттердің қолданылуы болды. Арон композитор ретінде танымал болған және өзінің еңбектерінде өзінің шығармаларына жиі сілтеме жасаған, бірақ оның тек бір ғана шығармасы сақталған, ол Петруччидің «Фроттоланың бесінші кітабынан» (1505) «Io non posso piu durare» деп аталатын төрт дауысты фроттола. Жоғалған шығармалардың ішінде алты дауысты Credo, бес дауысты месса, «In illo tempore loquente Jesu», «Letatus sum» және «Da pacem» мотеттері мен мадригалдары бар.

Very little is known about Aron's early life but at least one source claims he may have been Jewish. He was educated in Italy. Aron was a self taught musician. He claimed in his Toscanello in musica (1523) that he had been friends with Obrecht, Josquin, and Heinrich Isaac in Florence. If true, the time frame would have been most likely in 1487. Between 1515 and 1522, he was Church Cantor at the Cathedral of Imola. In 1516 he became a priest there. In February 1523 Aron went to Venice and became cantor of Rimini Cathedral, where he worked for Sebastiano Michiel, who was Grand Prior of the Knights of St. John of Jerusalem. In 1525, he was "maestro di casa" in a Venetian house. In 1536, after the death of Michiel, he joined a monastery in Bergamo where he remained until his death. Aron is known for his treatises on the contrapuntal practice of the period. His earliest treatise, De institutione harmonica, on counterpoint, is written in Italian even though most scholarly writings of the time are in Latin. In Thoscanello de la musica (later Toscanello in musica), he was the first to observe the change from linear writing to vertical: this was the first period in music history where composers began to become conscious of chords and the flow of harmony. Aron included tables of four voice chords, the beginning of the trend which was to result in functional tonality in the early 17th century. He also discusses tuning, and the book is the first to describe quarter comma meantone. Other topics covered by Aron include the use of the eight modes, four voice cadences, and notation of accidentals. Aron was a friend and frequent correspondent of music theorist Giovanni Spataro. Only Spataro's letters to Aron have survived. Topics discussed by the two include contemporary composers and composition, notation, and especially the use of accidentals. While Aron was known as a composer and frequently refers to his own works in his writings, only one possible composition of his survives, the doubtfully attributed four voice frottola, "Io non posso piu durare", from Petrucci's Fifth Book of Frottole (1505). Lost works include a Credo setting in six voices, a five voice Mass, settings of In illo tempore loquente Jesu, Letatus sum, and Da pacem, and other motets and madrigals.

Пайдаланылған әдебиеттер

Please provide the English text and the existing translation reference. I need both to complete the translation as requested. I will then provide only the final Kazakh translation.