Кіріспе

Неміс криминалисі (1796–1868)
Юлиус Фридрих Генрих Абегг (23 наурыз 1796 – 29 мамыр 1868) – неміс криминалисі.

Өмір

Абегг Эрланген қаласында реформатор пастор Иоганнес Вильгельм Абеггтың (1768–1806) ұлы болып дүниеге келді. Кейін ол Пруссиядағы Кенигсбергке көшіп, консистория кеңесшісі, суперинтендант, содан кейін корольдік капелланы болды. Юлиус Абегг Кенигсбергтегі француз және неміс-поляк колледждерінде, кейін Эрланген мен Нюрнберг колледждерінде білім алды. 17 жасында Эрланген университетінде құқық білімін оқуға түсті. Оқуын Гейдельберг пен Ландсхутта жалғастырып, докторлық диссертациясын қорғады. Лекция оқудан бұрын, судья Вольфганг Пухта мен профессор Эдуард Август Фейербахтың жетекшілігімен Эрланген облыстық сотында тәжірибе жинады. 1819 жылы Берлинге барды, онда Бинер, Гошен, Гегель және Савиньидің дәрістерін тыңдады. 1821 жылы Кенигсберг университетінде қосымша профессор, ал 1824 жылы штатты профессор атанды. 1826 жылы Абегг Бреслау университетіне ауысты, 1833 жылы Эрланген университетінен философия докторы ғылымының кандидаты дәрежесін алды. Содан кейін ол Пруссия облыстық синодының делегаты, корольдік пресвитериялардың басшысы, Реформаторлар колледжінің кураторы, Түрмедегілердің жағдайын жақсарту қоғамының мүшесі және неміс құқықтанушылар съезіне қатысты. Оған жеке сот кеңесшісі атағы берілді. Абегг Бреслауда қайтыс болды.

Теориялар

Джулиус Абегг – теңдік теориясының жақтаушысы және негізін қалаушы. Осы теория бойынша жаза теңдік принциптеріне негізделуі керек және заң бұзушылықпен бірге тоқтатылуы тиіс. Теңдік ғана айыпталушының ниеттерін ескере отырып, жазаның алғы шартын, деңгейін және тәсілін анықтайды. Қылмыстық әрекет пен жаза тікелей салыстырылмайды, бірақ мәдени және уақыттық тұрмыстың салты оларды салыстыру үшін өлшемдер ұсынуы мүмкін. Егер жаза осы идеяларға сәйкес белгіленсе, ол жасалған қылмыстың өтелуін, қылмыскердің әділ жаза алу құқығын, басқаларды ескертуді және қоғамды қорғауды қамтамасыз етеді. Абеггтің өлім жазасын қолдауының себебі осы іс үшін жаза беру қажеттігі болуы мүмкін. Ол бір шолуында өлім жазасы үшін оған өш алу емес, қылмысқа қарсы зорлық емес, керісінше, жасалған қателіктің жоғары деңгейде жекеленген жоюы екендігін айтады, осылайша ол ешқандай қарсылықсыз қайта орын алмайды. Ол өмірге шексіз құндылық береді, сондықтан өлім – шексіз жамандыққа айналады.