Кіріспе
Ирландиялық жазушы, суретші, редактор, сыншы, ақын және кооператив ұйымдастырушы Джордж Уильям Рассел (10 сәуір 1867 – 17 шілде 1935), Æ (көбінесе AE немесе A. E. деп жазылады) атты псевдониммен жазған, ирландиялық жазушы, редактор, сыншы, ақын, суретші және ирланд ұлтшылы болды. Ол мистика туралы да жазды және Дублинде көп жылдар бойы жиналған теософиялық достар тобының маңызды мүшесі еді.
George William Russell (10 April 1867 – 17 July 1935), who wrote with the pseudonym Æ (often written AE or A. E.), was an Irish writer, editor, critic, poet, painter and Irish nationalist. He was also a writer on mysticism, and a central figure in the group of devotees of theosophy which met in Dublin for many years.
Ерте өмір
Расселл Ирландиядағы Армағ графтығының Лурган қаласында (кейде қате айтылғандай Портадаун қаласында емес) Томас Расселл мен Мэри Армстронгтың екінші ұлы болып дүниеге келді. Оның әкесі, шағын шаруаның ұлы, Томас Белл және Ко. компаниясының қызметкері болды, ол зығыр мата сататын өте табысты фирма еді. Джордж он бір жасқа толғанда, отбасы Дублинге көшті, онда оның әкесіне жаңа жұмыс ұсынылды. Жасы он сегіз болған сүйікті әпкесі Мэридің қазасы оған ауыр соққы болды, одан қалыптасуына көп уақыт кетті. 1880-ші жылдары Расселл Жоғарғы Элли Плейс, 3-ші үйіндегі Теософиялық қоғамның жатақжайында Уильям Киркпатрик Магидің ағасы Х.М. Магимен бір бөлмеде тұрды. Расселл мата сатушының кеңсесінде жұмыс істей бастады, содан кейін көп жылдар бойы 1894 жылы Хорас Планкетт құрған Ирландияның ауыл шаруашылығы ұйымы қоғамында (IAOS) жұмыс істеді, ол ауыл шаруашылығы кооперативтік қоғамы еді. 1897 жылы Планкеттке қабілетті ұйымдастырушы керек болды, және У.Б. Йейтс IAOS-тің көмекші хатшысы болған Расселді ұсынды.
Отбасы
1898 жылы Вайолет Нортқа үйленді; олардың екі баласы – Браян мен Диармуид аман қалды, ал үшінші ұлы туғаннан кейін көп ұзамай қайтыс болды. Расселлдің өмірінің соңғы жылдарындағы жақын досы Фрэнк О'Коннор оның отбасылық өмірі тіпті оны жақсы білгендерге де жұмбақ болғанын айтты. О'Коннор оның әйелі туралы ешқашан сөйлемейтінін және ұлдарымен арақатынасының шиеленіскенін байқады (дегенмен О'Коннордың өзі олардың екеуін де ұнатып жүрген). Некесі бақытсыз болғаны туралы әңгімелер тарағанмен, оның барлық достастары Вайолеттің 1932 жылы қайтыс болуы Расселл үшін ауыр қайғы болғанына келісті.
Саясатшы
Ол Планкеттің қабілетті лейтенанты болды және IAOS өкілі ретінде Ирландияны кеңінен аралап сапарлады; ол негізінен несиелік қоғамдарды дамытуға және елдің оңтүстік және батыс аймақтарында кооперативтік банктер құруға жауапты болды, олардың саны 1910 жылға қарай 234-ке жетті. Расселл мен Планкетт тиімді жұмыс істеді, әрқайсысы бір-бірімен байланыста болып көп пайдаға ие болды. IAOS офицері болғандықтан, ол саяси пікірлерін ашық білдіре алмады, бірақ өзін ұлтшыл санағанын жасырмады. 1913 жылғы Дублин лок-ауты кезінде ол Irish Times газетіне жұмыс берушілердің позициясын сынап, ашық хат жазды, содан кейін Англияда сөз сөйледі, бұл дағдарыстың аяқталуына көмектескен деп есептеледі. Расселл Пасха көтерілісіне жасырынтықпен қарайтын болды және оны гойдельдік ұлттық "дәстүрлі және табиғи коммунизм" көзқарастарымен үйлесімді деп санады, бірақ пацифизмге бейімділігіне байланысты оның қатысуы тікелей зорлық-зомбылыққа қатысудың орнына редакциялау және жазумен шектелді. Ол 1917-18 жылдарғы Ирландия конвенциясына тәуелсіз делегат ретінде қатысты, онда Джон Редмондтың үйде басқару мәселесіндегі келісіміне қарсы шықты. 1919 жылы Планкетт құрған Ирландияны бөлуге қарсы Доминион Лигасына қосылды.
Баспагер
Расселл 1905 жылдан 23 жылға дейін ИАОС журналының редакторы болды. Жазушы және публицист ретіндегі қабілеті оған ауыл шаруашылығы кооперациясы ісіне кеңінен ықпал етуге мүмкіндік берді. Оның білмейтіні, кездесулер мен ақша жинау шаралары ұйымдастырылды, және сол жылдың соңында Планкетт үйінде әке Т. Финлей оған 800 фунт стерлингтік чек табыс етті. Бұл оған келесі жылы Америка Құрама Штаттарына баруға мүмкіндік берді, онда ол елдің барлық аймақтарында жақсы қабылданып, кітаптары көп сатылды. Ол Ирландияның экономикалық және рухани болашағына қызығушылық танытқандар үшін маңызды тұлға болды: оның Дублиндегі әдеби өмірдегі "үйлену" кештері ерекше атақты болды. Расселлдің жомарттығы мен меймандостығы туралы көптеген әңгімелер бар: Фрэнк О'Коннор "ескі түлкінің терісі сияқты қамқорлықпен орап алған жылылық пен мейірімділік" туралы еске алады. Ол адал дос болды, және Дублиннің әдеби ортасында Расселл үздіксіз дауласып тұратын әріптестері арасында бейбітшілікті сақтауға тырысты: тіпті өткір мінезді Шеймус О'Салливанға "Шеймус тым көп ішеді" деген себеппен кешірім жасауға болатын. Оның қызығушылықтары өте кең болды; ол теософ болды және саясат пен экономика туралы көп жазды, сонымен қатар сурет салу және поэзия жазумен айналысты. Патрик Кавана оны "ұлы және қасиетті адам" деп атады. Мэри Поппинстің авторы ретінде танымал П. Л. Траверс Расселдің көмегі мен қолдауын ризашылықпен еске алатын тағы бір жазушы болды. Ол Энтони Берджесс романы "Жер бетіндегі билік" 13-тарауында суреттеледі.
Көріністер мен нанымдар
Джордж жас кезінен бастап аян көргенін айтты, оның ішінде оған жаңа есім ашылған: Aeon, ол кейін ғана өзі білмейтін цитаталарда мағына табады. Тағы бірде, "Ән мен қайнарлар" деп сипатталғандай: "Жер маған тірі жандайы аян берді, ал тас-топырақ мөлдірленіп, бұрынғыдан да әдемі және құдіретті жандарды көрдім, сондай-ақ ұлы оқиғалардың есте сақтаушысы болдым, уақыттың тереңіне кеткен заманалардың оқиғалары". Ол 17 жасында, Йейтспен дос бола бастаған кезде, көріністері күшейді. "Бірақ, бұл жарқыраған қасиет біртіндеп қалыпты жағдайға айналды, ал кейде медитация кезінде, маған таза және жарқыраған жүздер, көзді айқастыратын процессиялар, ең ежелгі жерлер мен халықтар, жоғалған Едемдей әдемі пейзаждар келді. Бұл бастапқыда өзіммен ешқандай байланысы жоқ, шыныда көрінген көше суреті сияқты болды; бірақ кейде медитация ұзаққа созылып, жарқын шындыққа толы сфераларға жетті". Ол студент кезінде Йейтспен бірге Чарльз Джонстон құрған Герметикалық қоғамның мүшесі болды және Теософиямен қызығды. Джонстон 1886 жылы Теософиялық қоғамның Дублин бөлімшесін құрды, ал Расселл 1890 жылы оның мүшесі болды. "Ән мен оның қайнарлары" еңбегінде ол өзінің тәжірибесіне негізделіп, жанның табиғаты туралы ой жүгіртеді: ол өзінің көрнекі естеліктеріне түрлі түсіндірмелер берді: олар бұрынғы өмірлерден болуы мүмкін; өзгертілген естеліктер; символдық түстер; оған жақын болған басқа жандардың сезінген сәттері; Акаши жазбалары (теософтық ілімге сенуіне сәйкес); телепатия және алыс жерлер туралы аян. Ол мұның бәрі өзіне болғанын және оларды белгілі бір белгілер арқылы ажырата алатынын айтты. Ол сондай-ақ барлық өркениеттердің құдайлары – ұжымдық санамен жасалған архетиптер немесе ой формалары, бірақ салыстырмалы түрде нақты екеніне сенді, және оның кейбіреулерін Ирландияда көріпті: ол табиғат рухтарын көретінін және олар туралы суреттер салыпты, мысалы, ирланд фольклорындағы сидхе, эльфтер немесе жындылар. Бірде ол оның салған суреттерін шаруаға көрсеткен, ол оның осы бірліктердің көптерін көргенін айтқан. Алдыңғы жылы Йейтске жазған хатында Расселл былай деп мәлімдеген: "Құдайлар Эринге оралды, қасиетті тауларда орталықтап, елде отты жақты. Олар көптеген адамдарға аян болды, олар әр жерде сиқырлы инстинктті оятып, халықтың жалпы жүрегін ескі друидтік сенімдерге бұрады. Мен елде жындыларға деген сенімнің артып жатқанын байқадым. Олар тау үстінен естіліп, тау ойпаларында дыбыстайды. Күндіз көрінетін ішкі ауаның күлгін түсі таулардың үстіне жайылады. Бұлардың бәріне мен өз куәлігімді қоса аламын. Сонымен қатар, бізге айтылды, қазір аз болсақ та, біз көп боламыз, және ежелгі құпияларды оқыту үшін мектептің филиалы жақын арада құрылады. Ирландиядан көптеген дәуірлер мен халықтарды өзгертетін жарық пайда болады. Күштер асығып, жылдам әрекет етеді, мен жаңа Аватар пайда болады деп терең сенемін, және барлық салаларда оның алдында жол көрсетушілер келеді. Бұл патшалық Аватарлардың бірі болады, ол бір мезгілде адамдардың билеушісі және сиқырлы дана. Мен оны бірнеше ай бұрын көрген едім, егер ол пайда болса, мен оны танимын". Джордж достарына Ассирияда, Колумбқа дейінгі Америкада, Уильям Блейктің замандасы ретінде және сонымен қатар, Леди Констанс Ситвеллге "Ирландиядағы Друидтік кезеңдердің қысқа, бірақ өте жанды, испандық өмір – қабырғалы қалаға кіру және күресу; бір Египет кезеңі, және өте, өте алыс, Үндістандағы өмір" туралы айтқан. Джулиан Хакслимен сөйлескенде ол одан естеліктерінің қайдан келгенін сұрады, ал биолог оның дәлеліне қалай жауап беруді білмеді. "Жұрақ шамдары" – бұл басқа діни жазушылар мен теософиялық көздерге сілтеме жасамай, өзінің жеке мистикасына түсінік беретін автобиография. Сондай-ақ, ол кельт космогенезі туралы тарауды қамтиды. 1932 жылы әйелі қайтыс болғаннан кейін көп ұзамай Англияға көшіп келді. Денсаулығы нашарлағанға қарамастан, ол соңғы рет АҚШ-қа лекция оқып, үйіне қатты шаршап оралды. Ол 1935 жылы Борнмут қаласында қатерлі ісік ауруынан қайтыс болды.
He gave various explanations for his visionary memories: they could be from past lives; modified memories; symbolic dreams; moments experienced by other beings who had some affinity with him; Akashic records (according to his belief in the Theosophist doctrine); telepathy and visions of remote places. He claimed that all these occurred to him, and that he could distinguish them by certain signs. He also believed that the deities of all civilizations were archetypes or thought forms created by the collective mind, but relatively real, and he had visions of some in Ireland:</blockquote>He claimed to see nature spirits and made paintings about them, such as the sídhe, elven or faerie beings in Irish folklore. On one occasion, he showed some drawings he had made of them to a peasant, who would have pointed out that he had already seen many of those entities. The previous year, in a letter to Yeats, Russell had stated:"The gods have returned to Erin and have centred themselves in the sacred mountains and blow the fires through the country. They have been seen by several in vision, they will awaken the magical instinct everywhere, and the universal heart of the people will turn to the old druidic beliefs. I note through the country the increased faith in faery things. The bells are heard from the mounds and sounding in the hollows of the mountains. A purple sheen in the inner air, perceptible at times in the light of day, spreads itself over the mountains. All this I can add my own testimony to. Furthermore, we were told that though now few we would soon be many, and that a branch of the school for the revival of the ancient mysteries to teach real things would be formed here soon. Out of Ireland will arise a light to transform many ages and peoples. There is a hurrying of forces and swift things going out and I believe profoundly that a new Avatar is about to appear and in all spheres the forerunners go before him to prepare. It will be one of the kingly Avatars, who is at once ruler of men and magic sage. I had a vision of him some months ago and will know him if he appears. "George told friends of glimpses of past existences he had had, in Assyria, Pre Columbian America, as a contemporary of William Blake and also, as he told Lady Constance Sitwell, of "brief but very vivid, of Druidic times in Ireland; of a Spanish life―riding into a walled town and fighting; one Egyptian period, and very, very far back, a life in India". In a conversation with Julian Huxley, he asked him about where his memories would have come from, and the biologist did not know how to respond to his argument.</blockquote>The Candle of the Light is an autobiography in which he gives insight into his personal mysticism, without reference to other religious writers or Theosophist sources. It also contains a chapter on Celtic cosmogenesis. moved to England soon after his wife's death in 1932. Despite his failing health he went on a final lecture tour in the United States, but returned home utterly exhausted. He died of cancer in Bournemouth in 1935.