Моррис Луи: Америкалық суретші және түсті алаңдар мектебінің өкілі
Morris Louis
Моррис Луис (1912-1962) – американ суретшісі, түсті далалар бағытының алғашқы өкілдерінің бірі. Вашингтон түсті мектебінің негізін қалаушы. Сурет, өнер тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Morris Louis Bernstein (28 қараша 1912 – 7 қыркүйек 1962), кәсіби аты Morris Louis, американдық суретші. 1950 жылдары ол түсті өріс суретінің алғашқы жақтастарының бірі болды. Вашингтон қаласында тұрып, Луис Кеннет Ноланд және басқа да Вашингтондық суретшілермен бірге қазіргі Вашингтон түсті мектебі деп аталатын өнер қозғалысын құрды.
American painter (1912 1962)
Morris Louis Bernstein (November 28, 1912 – September 7, 1962), known professionally as Morris Louis, was an American painter. During the 1950s he became one of the earliest exponents of Color Field painting. While living in Washington, D. C., Louis, along with Kenneth Noland and other Washington painters, formed an art movement that is known today as the Washington Color School.
Ерте өмір және білім
1929-1933 жылдары ол Мэриленд әсемдік және қолданбалы өнер институтында (қазіргі Мэриленд өнер институтының колледжі) стипендиямен оқыды, бірақ бағдарламаны аяқтауға аздай қалғанда оқуын тоқтатты. Луи сурет салумен айналысқанда өзін асырау үшін түрлі-түрлі жұмыстар істеді, ал 1935 жылы Балтимор суретшілер қауымдастығының президенті болды. 1936 жылдан 1940 жылға дейін Нью-Йорк қаласында тұрып, Works Progress Administration Федералдық өнер жобасының станок бөлімінде жұмыс істеді. Осы кезеңде ол Аршиле Горки, Дэвид Альфаро Сикейрос және Джек Творковпен танысты. Сондай-ақ, ол тегінен айырылды.
From 1929 to 1933, he studied at the Maryland Institute of Fine and Applied Arts (now Maryland Institute College of Art) on a scholarship, but left shortly before completing the program. Louis worked at various odd jobs to support himself while painting, and in 1935 was president of the Baltimore Artists' Association. From 1936 to 1940, he lived in New York City and worked in the easel division of the Works Progress Administration Federal Art Project. During this period, he knew Arshile Gorky, David Alfaro Siqueiros, and Jack Tworkov. He also dropped his last name.
Түс өрісі бояуы
1940 жылы туған Балтимор қаласына оралып, жеке сабақтар берді. 1948 жылы ол Magna бояуын қолдануды бастады – бұл оның Нью-Йорктегі достары Леонард Бокур мен Сэм Голден жасаған, майға негізделген акрил бояудың жаңа түрі еді. 1952 жылы Луис Вашингтон қаласына көшті. Вашингтонда тұрып, ол Нью-Йорк өнерінен біршама алшақтап, көбінесе оқшау жұмыс істеді. 1950 жылдары ол Кеннет Ноланд, Джин Дэвис, Томас Даунинг, Говард Меринг, Энн Труит және Хильда Торп сияқты суретшілер тобымен бірге Түс өрісі кескіндемесінің дамуына үлкен үлес қосты. Луис және басқа Түс өрісі суретшілерінің жұмысының ең маңызды ерекшелігі – кейде олар Вашингтон түстер мектебі деп аталды – 1950-ші жылдардың соңы мен 1960-шы жылдардың басындағы басқа жаңа тәсілдерден өзгеше, аяқталған картинаның бейнесін едәуір жеңілдету болды. Олар Джексон Поллок, Барнетт Ньюман, Клайффорд Стил, Марк Ротко, Роберт Матервелл және Ад Райнхардт сияқты суретшілердің дәстүрін жалғастырды. Жесттік, композициялық сурет салудан бас тартып, олар шикі холсттың үлкен аумақтарын, сұйық бояудың біртекті жазықтықтарын пайдаланды, жазық және күшті түстерді экспрессивті және психологиялық тұрғыдан қолданып, қайталамалы композиция жасады. Луистің ең маңызды туындыларының бірі – «Жазылған» (Unfurleds) сериясы.
He returned to his native Baltimore in 1940 and taught privately. In 1948, he pioneered the use of Magna paint—a newly developed oil based acrylic paint made for him by his friends, New York paintmakers Leonard Bocour and Sam Golden. In 1952, Louis moved to Washington, D. C. Living in Washington, D. C., he was somewhat apart from the New York scene and he was working almost in isolation. During the 1950s he and a group of artists that included Kenneth Noland, Gene Davis, Thomas Downing, Howard Mehring, Anne Truitt and Hilda Thorpe among others were central to the development of Color Field painting. The basic point about Louis's work and that of other Color Field painters, sometimes known as the Washington Color School in contrast to most of the other new approaches of the late 1950s and early 1960s, is that they greatly simplified the idea of what constitutes the look of a finished painting. They continued in a tradition of painting exemplified by Jackson Pollock, Barnett Newman, Clyfford Still, Mark Rothko, Robert Motherwell, and Ad Reinhardt. Eliminating gestural, compositional drawing in favor of large areas of raw canvas, solid planes of thinned and fluid paint, utilizing an expressive and psychological use of flat, and intense color and allover, repetitive composition. One of Louis's most important series of Color Field paintings were his Unfurleds.
Бояу бояу
Түс өрісі суретшілерінің барлығы сурет кеңістігінің классикалық мәселелерімен және сурет жазықтығының жазықтығымен айналысты. 1953 жылы Луис пен Ноланд Хелен Франкенталердің Нью-Йорк студиясына барып, оның бояумен сіңген суреттерін, әсіресе «Таулар мен теңіз» (1952) туындысын көрді және оған қатты әсер етті. Вашингтонға оралғаннан кейін Луис пен Ноланд бірге бояуды қолданудың әртүрлі техникаларын тәжірибеледі. Луис ерекше түрде өте сұйылтылған, сұйық бояуды дайын емес, созылмаған кенепке жағар еді, осылайша оның еңіс бетімен ағып кетуіне мүмкіндік берді, бұл кейде мөлдір түсті жамылғыларды еске түсіретін. Луидің осы техниканы дамытуында Франкенталердің үлгісінің маңыздылығы атап көрсетілді. Жамылғы суреттері жарқын, иілген түс пішіндерінің толқындарынан тұрады, олар мөлдір бояуларға батып, олардың арқылы жеке-жеке түстер негізінен жиектерінен көрінеді. Нәтижесіндегі түс сырттай қарағанда қарапайым болғанымен, өте бай. Тағы бір серияда суретші жаңбыр көкөнісін еске түсіретін эффектілерде қатар орналасқан таза түсті ұзын, параллель жолақтар мен сызықтарды қолданды. «Тет» картинасы оның Жамылғы суреттерінің жақсы мысалы болып табылады. Сұйылтылған акрилді бояу кенепке сіңіп, пигментті кенеппен біртұтас етіп жасады, «үстінен» емес. Бұл Гринбергтің «Модернизм» тұжырымдамасына сәйкес келді, себебі ол бүкіл сурет жазықтығын тегіс етті.
All of the Color Field artists were concerned with the classic problems of pictorial space and the flatness of the picture plane. In 1953, Louis and Noland visited Helen Frankenthaler's New York studio, where they saw and were greatly impressed by her stain paintings, especially Mountains and Sea (1952). Upon their return to Washington, Louis and Noland together experimented with various techniques of paint application. Louis characteristically applied extremely diluted, thinned paint to an unprimed, unstretched canvas, allowing it to flow over the inclined surface in effects sometimes suggestive of translucent color veils. The importance of Frankenthaler's example in Louis's development of this technique has been noted. The Veil Paintings consist of waves of brilliant, curving color shapes submerged in translucent washes through which separate colors emerge principally at the edges. Although subdued, the resulting color is immensely rich. In another series, the artist used long parallel bands and stripes of pure color arranged side by side in rainbow effects. The painting Tet is a good example of his Veil Paintings. The thinned acrylic paint was allowed to stain the canvas, making the pigment at one with the canvas as opposed to "on top". This conformed to Greenberg's conception of "Modernism" as it made the entire picture plane flat.
Соңғы суреттер
1955-1957 жылдар аралығында Луи өзінің көптеген суреттерін жойды. Ол 1958-1959 жылдары «Жамылғылар» сериясімен жұмысты қайта бастады. Одан кейін «Гүлдер мен бағаналар» (1960), «Алефтер» (1960), «Жазылмағандар» (1960-61) – оларда үлкен ақ кенептің екі жағынан да тығыз, күшті түсті ағынтар құйылып жатыр – және соңында «Жолақты» суреттер (1961-62) пайда болды. 1960 жылдың жазы мен 1961 жылдың қаңтар-ақпан аралығында ол шамамен 150 «Жазылмаған» сурет жасады, көбінесе қабырғаға арналған үлкен кенептерге.
Louis destroyed many of his paintings between 1955 and 1957. He resumed work on the Veils in 1958–59. These were followed by Florals and Columns (1960), Alephs (1960), Unfurleds (1960–61)—in which rivulets of more opaque, intense color flow from both sides of large white fields of raw canvas—and finally the Stripe paintings (1961–62). Between summer 1960 and January/February 1961, he created about 150 Unfurleds, generally on mural size canvases.
Көрмелер
1963 жылы Соломон Р. Гуггенхайм мұражайында Луидің туындыларының естелік көрмесі өтті. 1967 жылы Бостонның Көркем өнер мұражайы, ал 1976 жылы Вашингтон қаласының Ұлттық өнер галереясы Луидің жеке көрмелерін ұйымдастырды. 1986 жылы Нью-Йорктегі Қазіргі заманғы өнер мұражайында (MoMA) оның туындыларының маңызды ретроспективтік көрмесі ұйымдастырылды. 2007-2008 жылдары Сан-Диегодағы, Атлантадағы Жоғары мұражайдағы және Вашингтондағы Хиршхорн мұражайы мен мүсін бағындағы мұражайлар маңызды ретроспективтік көрме өткізді.
A memorial exhibition of Louis' work was held at the Solomon R. Guggenheim Museum in 1963. Major Louis exhibitions were also organized by the Museum of Fine Arts, Boston, in 1967 and the National Gallery of Art, Washington, D. C., in 1976. In 1986 there was an important retrospective exhibition of his works at the Museum of Modern Art (MoMA) in New York. During 2007 2008 an important retrospective was held by museums in San Diego, at the Museum of Contemporary Art, in Atlanta at the High Museum, and in Washington, DC. at the Hirshhorn Museum and Sculpture Garden.
Өнер нарығы
2015 жылы лорд Энтони мен леди Эвелин Джейкобстың коллекциясынан Луидің "36-номер" (1962) жолақты суреті Кристис (Лондон) аукционында 1,5 миллион фунт стерлингке сатылды.
In 2015, a striped canvas by Louis, Number 36 (1962), from the collection of Lord Anthony and Lady Evelyn Jacobs sold for £1.5 million at Christie's London.
Жеке өмір
1947 жылы Марселла Сигельге үйленді. Ол оның мансабы бойында қолдады, ал оның естелігі үшін Джордж Вашингтон университетіндегі Моррис Луис стипендиясы арқылы әр жыл сайын бір суретшіге көмектесті.
He married Marcella Siegel in 1947. She supported him throughout his career and in memory of him she supported one artist every year through the Morris Louis Fellowship at George Washington University.
Өлім
Моррис Луис 1962 жылы өкпе қатерлі ісігімен ауырғаны анықталды және сол жылдың 7 қыркүйегінде Вашингтон, округ Колумбиядағы үйінде қайтыс болды. Аурудың себебі бояу буларына ұзақ уақыт бойы тозуына байланысты деп саналды.
Morris Louis was diagnosed with lung cancer in 1962 and soon after died at his home in Washington, D. C., on September 7, 1962. The cause of his illness was attributed to prolonged exposure to paint vapours.